पार्वतीजन्मवर्णनम् / Description of Pārvatī’s Birth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ संस्मरतुर्भक्त्या दम्पती तौ भवाम्बिकाम् । प्रसूतिहेतवे तत्र देवकार्यार्थमादरात्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அந்த தம்பதியர் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் அங்கே பவாம்பிகையை நினைத்தனர்; கருவுறுதல் நிகழவும், தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறவும் என்று।

Verse 2

ततस्सा चण्डिका योगात्त्यक्तदेहा पुरा पितुः । ईहया भतितुं भूयस्समैच्छद्रिरिदारतः

அதன்பின் அந்த சண்டிகை—முன்பு தந்தையின் இல்லத்தில் யோகசக்தியால் உடலைத் துறந்தவள்—இப்போது இம்மலையைச் சார்ந்து, தன் விருப்பத்தால் மீண்டும் உடல் ஏற்று அதைத் தாங்கி நிலைநிறுத்த விரும்பினாள்।

Verse 3

सत्यं विधातुं स्ववचः प्रसन्नाखिलकामदा । पूर्णांशाच्छैलचित्ते सा विवेशाथ महेश्वरी

தன் வாக்கை உண்மையாக்க, அருள்மிகு அனைத்துக் காமங்களையும் அளிக்கும் தேவி, தன் முழுப் பங்குடன் மலைமன்னன் (இமயன்) மனத்தில் புகுந்தாள்; அங்கே மகேஸ்வரியாக வெளிப்பட்டாள்.

Verse 4

विरराज ततस्सोतिप्रमदोपूर्वसुद्युतिः । हुताशन इवाधृष्यस्तेजोराशिर्महामनाः

அப்போது அவர் முன் இருந்த ஒளியையும் மீறி பிரகாசித்தார்—ஹுதாசனன் போல அஜேயன், தெய்வீகத் தேஜஸின் குவியல், மகாத்மா।

Verse 5

ततो गिरिस्स्वप्रियायां परिपूर्णं शिवांशकम् । समाधिमत्वात्समये समधत्त सुशंकरे

பின்னர் சமாதியில் நிலைத்த சுசங்கரன், உரிய காலத்தில் தன் பிரியமான கிரிஜையில் தன் சிவத் தத்துவத்தின் பரிபூர்ண அங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीजन्मवर्णनं नाम षष्टोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘பார்வதீ பிறப்பு வர்ணனை’ எனும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 7

गिरिप्रिया सर्वजगन्निवासासंश्रयाधिकम् । विरेजे सुतरां मेना तेजोमण्डलगा सदा

முழு உலகிற்கும் வாசஸ்தலமும் அனைவருக்கும் ஆதாரமும் ஆன கிரிப்ரியா (பார்வதி) யின் தாயாக இருப்பதால், மேனகை எப்போதும் ஒளிவட்டத்தில் நிலைத்து மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்கினாள்।

Verse 8

सुखोदयं स्वभर्तुश्च मेना दौहृदलक्षणम् । दधौ निदानन्देवानामानन्दस्येप्सितं शुभम्

மேனகை தன் கணவரில் மகிழ்ச்சி எழுவதை உணர்ந்தாள்; மேலும் தன்னுள் கர்ப்பத்தின் மங்கள அறிகுறிகளைத் தாங்கினாள்—அது தேவர்களின் ஆனந்தத்திற்கு உத்தமமான, விரும்பத்தக்க காரணமாகவும் பேரின்பத்தின் ஊற்றாகவும் இருந்தது।

Verse 9

देह सादादसंपूर्णभूषणा लोध्रसंमुखा । स्वल्पभेन्दुक्षये कालं विचेष्यर्क्षा विभावरी

அவளுடைய உடல் சோர்வுற்றது; அணிகலன்களும் முழுமையாகச் செம்மையாக அமையவில்லை. லோத்ர மரத்தை நோக்கி முகம் திருப்பி நின்ற அவளிடம், சந்திரக் கலை சுருங்கியபோது நட்சத்திரங்களால் குறியிடப்பட்ட இரவு சிறிதுநேரம் தங்கியதுபோல் தோன்றியது.

Verse 10

तदाननं मृत्सुरभिनायं तृप्तिं गिरीश्वरः । मुने रहस्युपाघ्राय प्रेमाधिक्यं बभूव तत्

முனிவரே, அப்போது கிரீஶ்வரன் சிவபெருமான் மறைவாக அருகே வந்து அவளுடைய முகத்தில் எழும் மண் மணத்தை நுகர்ந்து ஆழ்ந்த திருப்தி அடைந்தார்; அதனால் அவள்மேல் அவருடைய அன்பு மேலும் பெருகியது.

Verse 11

मेना स्पृहावती केषु न मे शंसति वस्तुषु । किंचिदिष्टं ह्रियापृच्छदनुवेलं सखी गिरिः

மேனா ஆசையால் நிறைந்திருந்தாலும், அவள் விரும்பியது என்னென்ன என்பதை எனக்குச் சொல்லவில்லை. ஆனால் என் தோழி கிரி வெட்கத்துடன் மீண்டும் மீண்டும், ‘எனக்கு எது பிடிக்கும், என்ன வேண்டும்’ என்று என்னைக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள்.

Verse 12

उपेत्य दौहदं शल्यं यद्वव्रेऽपश्यदाशु तत् । आनीतं नेष्टमस्याद्धा नासाध्यं त्रिदिवैऽपि हि

அவளிடம் அணுகி, அவள் உள்ளத்தில் தேர்ந்தெடுத்திருந்த தௌஹதத்தின் வேதனை—ஆசையின் முள்ளை—அவன் உடனே உணர்ந்தான். அவளுக்குப் பிரியமானது உடனே கொண்டு வரப்பட்டது; தெய்வ நோக்கிற்கு பணிபுரிவோர்க்கு மூன்று உலகத் தேவர்களுக்கும்கூட எதுவும் அசாத்தியம் அல்ல।

Verse 13

प्रचीयमानावयवा निस्तीर्य दोहदव्यथाम् । रेजे मेना बाललता नद्धपत्राधिका यथा

தௌஹத வேதனையைத் தாண்டி, உறுப்புகள் மீண்டும் நிறைபெற்றபோது மேனா ஒளிவிட்டாள்—புதிய இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இளமையான கொடிபோல்।

Verse 14

गिरिस्सगर्भां महिषीममंस्त धरणीमिव । निधानगर्भामभ्यन्तर्लीनवह्निं शमीमिव

அந்த அரசியை அவர்கள் கருவில் மலைகளைத் தாங்கும் பூமிபோல் எண்ணினர்; மேலும் உள்ளே புதையல் மறைந்தும், அக்னி உள்ளுறையாக ஒளிந்தும் இருக்கும் சமீ மரம்போலவும் கருதினர்।

Verse 15

प्रियाप्रीतेश्च मनसः स्वार्जितद्रविणस्य च । समुन्नतैः श्रुतेः प्राज्ञः क्रियाश्चक्रे यथोचिताः

பிரியமானதனால் மகிழ்ந்த மனத்துடனும், தன் முயற்சியால் ஈட்டிய செல்வத்துடனும், அந்த ஞானி வேதச் ச்ருதியின் உயர்ந்த விதிகளின்படி தகுந்த சடங்குகளையும் கர்மங்களையும் செய்தான்।

Verse 16

ददर्श काले मेनां स प्रतीतः प्रसवोन्मुखीम् । अभ्रितां च दिवं गर्भगृहे भिषगधिष्ठिते

காலம் வந்தபோது, பிரசவத்திற்குத் தயாரான ஒளிமிகு மேனாவை அவர் கண்டார். வைத்தியர்கள் காவலுடன் இருந்த பிரசவ அறையில் அவள் அத்தனை கவனமாகப் பராமரிக்கப்பட்டாள்; அங்கேயே விண்ணுலகம் தாங்கப்படுவது போல இருந்தது.

Verse 17

दृष्ट्वा प्रियां शुभाङ्गी वै मुमोदातिगिरीश्वरः । गर्भस्थजगदम्बां हि महातेजोवतीन्तदा

தன் பிரியமான சுபாங்கி பார்வதியைப் பார்த்து கிரீஸ்வரன் (சிவன்) மிக மகிழ்ந்தான்; ஏனெனில் அப்போது கருவில் இருந்த ஜகதம்பையும் பேரொளியுடன் பிரகாசித்தாள்.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयस्तथा । मुनयश्च समागम्य गर्भस्थां तुष्टुवुश्शिवाम्

முனிவரே, அச்சமயத்தில் விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் கூடிவந்து கருவில் இருந்த சிவா (தேவி)யைத் துதித்தனர்.

Verse 19

देवा ऊचुः । दुर्गे जय जय प्राज्ञे जगदम्ब महेश्वरि । सत्यव्रते सत्यपरे त्रिसत्ये सत्यरूपिणी

தேவர்கள் கூறினர்— வெற்றி வெற்றி, துர்கையே! ஞானமூர்த்தியே, ஜகதம்பையே, மகேஸ்வரியே! சத்தியவிரதமே, சத்தியநிஷ்டையே, மும்மடங்கு சத்தியமே, சத்தியரூபிணியே!

Verse 20

सत्यस्थे सत्यसुप्रीते सत्ययोने च सत्यतः । सत्यसत्ये सत्यनेत्रे प्रपन्नाः शरणं च ते

தேவியே, நீ சத்தியத்தில் நிலைத்தவள்; சத்தியத்தில் மிக மகிழ்வாள்; சத்தியமே உன் மூலமாகும்; உண்மையிலே நீ சத்தியசுவரூபிணி. சத்தியசத்தியே, சத்தியநேத்ரியே, நாங்கள் சரணடைந்தோம்—நீயே எங்கள் அடைக்கலம்.

Verse 21

शिवप्रिये महेशानि देवदुःखक्षयंकरि । त्रैलोक्यमाता शर्वाणी व्यापिनी भक्तवत्सला

ஓ சிவப்ரியே, ஓ மகேசானி, தேவர்களின் துயரை நீக்கும் தாயே! மும்முலகத் தாய் சர்வாணி, எங்கும் நிறைந்தவள், பக்தவத்சலா।

Verse 22

आविर्भूय त्रिलोकेशि देवकार्यं कुरुष्व ह । सनाथाः कृपया ते हि वयं सर्वे महेश्वरि

ஓ மும்முலகையும் ஆளும் தேவியே! தயை செய்து வெளிப்பட்டு தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்று. ஓ மகேஸ்வரியே, உன் அருளால் நாங்கள் அனைவரும் ஆதரவுடன் காக்கப்படுகிறோம்.

Verse 23

त्वत्तः सर्वे च सुखिनो लभन्ते सुखमुत्तमम् । त्वाम्विना न हि किंचिद्वै शोभते त्रिभवेष्वपि

உன்னாலேயே எல்லா உயிர்களும் இன்பமடைகின்றன; உயர்ந்த ஆனந்தத்தைப் பெறுகின்றன. உன்னை இன்றி மும்முலகிலும் எதுவும் ஒளிராது, அழகுறாது.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं कृत्वा महेशान्या गर्भस्थाया बहुस्तुतिम् । प्रसन्नमनसो देवास्स्वं स्वं धाम ययुस्तदा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கர்ப்பமாயிருந்த மகேசானியை மிகுந்து புகழ்ந்து, தேவர்கள் மனம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்து, அப்போது தத்தம் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 25

व्यतीते नवमे मासे दशमे मासि पूर्णतः । गर्भस्थाया गतिन्द्रध्रे कालिका जगदम्बिका

ஒன்பதாம் மாதம் கடந்தபின், பத்தாம் மாதம் முழுமையாக வந்தபோது, ஜகதம்பிகையான காலிகை காலநியதிக்கேற்ப கர்ப்பநிலையிலிருந்து அடுத்த நிலையிற்குச் சென்றாள்.

Verse 26

तदा सुसमयश्चासीच्छान्तभग्रहतारकः । नभः प्रसन्नतां यातं प्रकाशस्सर्वदिक्षु हि

அப்போது நல்வேளை வந்தது; கிரக-நட்சத்திரங்களின் ஒளி அமைதியடைந்தது. வானம் தெளிவும் பிரசன்னமும் பெற்றது; ஒளி உண்மையிலே எல்லாத் திசைகளிலும் பரவியது.

Verse 27

मही मंगलभूयिष्ठा सवनग्रामसागरा । सरस्स्रवन्तीवापीषु पुफुल्लुः पंकजानि वै

பூமி மிகுந்த மங்களமயமாக ஆனது—காடுகள், கிராமங்கள், கடல்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ஏரிகள், ஓடும் நதிகள், குளங்கள் ஆகியவற்றில் தாமரைகள் நிச்சயமாக மலர்ந்தன.

Verse 28

ववुश्च विविधा वातास्सुखस्पर्शा मुनीश्वर । मुमुदुस्साधवस्सर्वेऽसतान्दुःखमभूद्द्रुतम्

முனீஶ்வரரே, தொடுதலுக்கு இனிமையான பலவகை காற்றுகள் வீசின. எல்லா சத்புருஷர்களும் மகிழ்ந்தனர்; அசத்களின் துயரம் விரைவில் எழுந்தது.

Verse 29

दुन्दुभीन्वादयामासुर्नभस्यागत्य निर्जराः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र जगुर्गन्धर्वसत्तमाः

வானத்திலிருந்து இறங்கி அமர தேவர்கள் துந்துபிகளை முழங்கச் செய்தனர். அங்கே மலர்மழை பொழிந்தது; சிறந்த கந்தர்வர்கள் மகிழ்ந்து பாடினர்.

Verse 30

विद्याधरस्त्रियो व्योम्नि ननृतुश्चाप्सरास्तथा । तदोत्सवो महानासीद्देवादीनां नभःस्थले

வானில் வித்யாதரர்களின் பெண்கள் நடனமாடினர்; அப்சரஸ்களும் அதுபோல. அந்த விண்வெளியில் தேவர்கள் முதலியோருக்குப் பெரும் திருவிழாவாக அது அமைந்தது.

Verse 31

तस्मिन्नवसरे देवी पूर्वशक्तिश्शिवा सती । आविर्बभूव पुरतो मेनाया निजरूपतः

அந்த வேளையில் தேவியான—சிவனின் முன்னைய சக்தியான சதி—மேனையின் முன் தன் உண்மைத் திருவுருவில் நேரடியாக வெளிப்பட்டாள்.

Verse 32

वसंतर्तौ मधौ मासे नवम्यां मृगधिष्ण्यके । अर्द्धरात्रे समुत्पन्ना गंगेव शशिमण्डलात्

வசந்த காலத்தில், மது மாதத்தின் நவமித் திதியில், சந்திரன் மிருக நக்ஷத்திரத்தில் இருந்தபோது, அரைநிசியில் அவள் வெளிப்பட்டாள்—சந்திரமண்டலத்திலிருந்து கங்கை எழுந்ததுபோல்.

Verse 33

समये तत्स्वरूपेण मेनका जठराच्छिवा । समुद्भूय समुत्पन्ना सा लक्ष्मीरिव सागरात्

நியதியான காலத்தில், அதே வடிவில் சிவா மேனகையின் கருவிலிருந்து எழுந்தாள்; கடலிலிருந்து லக்ஷ்மி தோன்றியதுபோல் வெளிப்பட்டு பிறந்தாள்.

Verse 34

ततस्तस्यां तु जातायां प्रसन्नोऽभूत्तदा भवः । अनुकूलो ववौ वायुर्गम्भीरो गंधयुक्शुभः

அவள் பிறந்தவுடன் பவனாகிய (பகவான் சிவன்) மகிழ்ந்தார். அனுகூலமான காற்று வீசியது—ஆழமாய், நிலைத்தாய், நறுமணமுடன், மங்களமாய்.

Verse 35

बभूव पुष्पवृष्टिश्च तोयवृष्टि पुरस्सरम् । जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जगर्जुश्च तदा घनाः

அப்போது நீர்மழைக்கு முன்னதாக மலர்மழை பொழிந்தது. அமைதியாயிருந்தும் அக்னிகள் ஒளிர்ந்து எரிந்தன; அதே நேரம் மேகங்கள் இடியுடன் முழங்கின.

Verse 36

तस्यां तु जायमानायां सर्वस्वं समपद्यत । हिमवन्नगरे तत्र सर्व दुःखं क्षयं गतम्

அவள் பிறந்தவுடன் அனைத்தும் மங்களமாய் நிறைவு பெற்றது. ஹிமவானின் நகரத்தில் அங்கே எல்லாத் துயரும் ஒழிந்தது.

Verse 37

तस्मिन्नवसरे तत्र विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । आजग्मुः सुखिनः प्रीत्या ददृशुर्जगदम्बिकाम्

அந்த வேளையில் அங்கே விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அன்பும் ஆனந்தமும் நிறைந்து வந்து, ஜகதம்பிகா—உலகமாதாவை தரிசித்தனர்.

Verse 38

तुष्टुवुस्तां शिवामम्बां कालिकां शिवकामिनीम् । दिव्यारूपां महामायां शिवलोकनिवासिनीम्

அவர்கள் அந்தத் தெய்வீகத் தாயைத் துதித்தனர்—சிவா, அம்பா, காளிகா, சிவப்ரியா—திவ்ய ஒளிமிகு ரூபினி, மகாமாயா-சக்தி, சிவலோக வாசினி.

Verse 39

देवा ऊचुः । जगदम्ब महादेवि सर्वसिद्धिविधायिनि । देवकार्यकरी त्वं हि सदातस्त्वां नमामहे

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ ஜகதம்பே, ஓ மகாதேவி, எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்பவளே! நீயே எப்போதும் தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவள்; ஆகையால் நாங்கள் இடையறாது உனக்கு வணங்குகிறோம்.

Verse 40

सर्वथा कुरु कल्याणं देवानां भक्तवत्सले । मेनामनोरथः पूर्णः कृतः कुरु हरस्य च

தேவபக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவளே! எல்லாவிதமாகவும் மங்களத்தை அருள்வாயாக. மேனையின் மனோரதத்தை நிறைவேற்றி, ஹரன் (சிவன்) விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுவாயாக.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्थं स्तुत्वा शिवां देवीं विष्ण्वाद्या सुप्रणम्य ताम् । स्वंस्वं धाम ययुः प्रीताश्शंसन्तस्तद्गतिं पराम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு தேவீ சிவாவைத் துதித்து, அவளுக்கு ஆழ்ந்த வணக்கம் செலுத்தி, விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் லோகங்களுக்கு சென்றனர்; அவளுடைய பரம நிலையையும் உயர்ந்த கதியையும் புகழ்ந்து கூறினர்.

Verse 42

तान्तु दृष्ट्वा तथा जातां नीलोत्पलदलप्रभाम । श्यामा सा मेनका देवी मुदमापाति नारद

அவள் இவ்வாறு பிறந்ததை, நீலத் தாமரை இதழ்களின் ஒளிபோல் பிரகாசமாய் கண்டதும், ச்யாமை தேவியான மேனகா பேரானந்தம் அடைந்தாள், நாரதா।

Verse 43

दिव्यरूपं विलोक्यानु ज्ञानमाप गिरिप्रिया । विज्ञाय परमेशानीं तुष्टावातिप्रहर्षिता

அந்த தெய்வீக ரூபத்தை நோக்கி கிரிப்ரியா (பார்வதி) தெளிந்த ஞானம் பெற்றாள். பரமேசானியை அறிந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் திருப்தியான மனத்தால் ஸ்தோத்திரம் செய்தாள்।

Verse 44

मेनोवाच । जगदम्ब महेशानि कृतातिकरुणा त्वया । आविर्भूता मम पुरो विलसन्ती यदम्बिके

மேனா கூறினாள்— ஹே ஜகதம்பா, ஹே மகேசானி! நீ அளவற்ற கருணை செய்தாய்; ஹே அம்பிகே, என் முன்னே வெளிப்பட்டு தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்து விளங்குகிறாய்।

Verse 45

त्वमाद्या सर्वशक्तीनां त्रिलोकजननी शिवे । शिवप्रिया सदा देवी सर्वदेवस्तुता परा

ஹே சிவே! நீ எல்லாச் சக்திகளுக்கும் ஆதிமூலம், முத்துலகங்களின் தாய். நீ எப்போதும் சிவபிரியையான நித்திய தேவியாக, பரமையாக, எல்லாத் தேவராலும் போற்றப்படுகிறாய்।

Verse 46

कृपां कुरु महेशानि मम ध्यानस्थिता भव । एतद्रूपेण प्रत्यक्षं रूपं धेहि सुतासमम्

ஹே மகேசானி, என்மேல் கருணை செய்; என் தியானத்தில் நிலைத்திரு. இதே வடிவில் நேரடியாகத் தோன்றி, எனக்கு மகள்போல் வெளிப்படு।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या मेनाया भूधरस्त्रियाः । प्रत्युवाच शिवा देवी सुप्रसवामअरिप्रियाम्

பிரம்மா கூறினார்—மலைராஜனின் மனைவி மேனையின் சொற்களை கேட்டுத் தேவர்க்குப் பிரியமான, சுபப்பிரசவையான சிவா தேவி அவளுக்கு மறுமொழி கூறினாள்।

Verse 48

देव्युवाच । हे मेने त्वं पुरा मां च सुसेवितवती रता । त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाहं वरन्दातुं गतान्तिकम्

தேவி கூறினாள்—ஓ மேனே, முன்பு நீ அன்புடன் என்னை நன்றாகச் சேவித்து வழிபட்டாய். உன் பக்தியால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; வரம் அளிக்கவே இப்போது உன் அருகே வந்தேன்।

Verse 49

वरं ब्रूहीति मद्वाणीं श्रुत्वा ते तद्वरो वृतः । सुता भव महादेवी सा मे देवहितं कुरु

என் சொல் “வரம் கூறு” என்பதை கேட்ட நீ, அதே வரத்தையே தேர்ந்தெடுத்தாய்—“ஓ மகாதேவி, என் மகளாக ஆகி, அதனால் தேவர்களின் நலனை நிறைவேற்று” என்று।

Verse 50

तथा दत्त्वा वरं तेऽहं गता स्वम्पदमादरात् । समयं प्राप्य तनया भवन्ते गिरिकामिनि

இவ்வாறு உனக்கு வரம் அளித்து நான் மரியாதையுடன் என் தாமத்திற்குத் திரும்பினேன். நியதியான காலம் வந்தபோது, ஓ மலைமகளே, நீ நிச்சயமாக புதல்வர்களின் தாயாவாய்।

Verse 51

दिव्यरूपं धृतं मेद्य यत्ते मत्स्मरणं भवेत् । अन्यथा मर्त्यभावेन तवाज्ञानं भवेन्मयि

உன்னுள் என் நினைவு எழும்படியாக நான் இந்தத் தூய தெய்வீக ரூபத்தை எடுத்தேன்; இல்லையெனில் மனிதப் பார்வையால் என்னைப்பற்றி உனக்கு அறியாமை உண்டாகும்.

Verse 52

युवां मां पुत्रिभावेन दिव्यभावेन वा सकृत् । चिन्तयन्तौ कृतस्नेहौ यातास्स्थो मद्गतिम्पराम्

நீங்கள் இருவரும் என்னை ஒருமுறையாவது—மகளிடம் பெற்றோருக்குரிய அன்புணர்வாலோ, அல்லது தெய்வீக பக்தி உணர்வாலோ—நினைத்தீர்கள். அன்பால் நிறைந்து, என் பரம நிலையையும் (உயர்ந்த அடைக்கலத்தையும்) அடைந்தீர்கள்.

Verse 53

देवकार्यं करिष्यामि लीलां कृत्वा द्भुतां क्षितौ । शम्भुपत्नी भविष्यामि तारयिष्यामि सज्जनान्

நான் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்; பூமியில் அதிசயமான லீலையை நிகழ்த்துவேன். நான் சம்புவின் துணைவியாக ஆகி, சஜ்ஜனர்களை (சம்சாரக் கடலிலிருந்து) கரை சேர்ப்பேன்.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वासीच्छिवा तूष्णीमम्बिका स्वात्त्ममायया । पश्यन्त्यां मातरि प्रीत्या सद्योऽऽभूत्तनया तनुः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அம்பிகை (சிவா) மௌனமானாள்; தன் சுயாத்ம மாயையால். தாய் அன்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, உடனே மகளின் உடல் தோன்றியது.