पार्वत्याः यात्रासंस्कारः तथा पातिव्रत्योपदेशः / Preparations for Girijā’s Auspicious Journey and the Teaching on Pātivratya

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ सप्तर्षयस्ते च प्रोचुर्हिमगिरीश्वरम् । कारय स्वात्मजा देव्या यात्रामद्योचितां गिरे

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அந்த சப்தரிஷிகள் ஹிமகிரியின் அதிபதியிடம்: “மலைராஜனே! உன் சொந்த மகளான தேவிக்காக இன்று உடனே உரிய யாத்திரையை ஏற்பாடு செய்” என்று சொன்னார்கள்।

Verse 2

इति श्रुत्वा गिरीशो हि बुद्ध्वा तद्विरहम्परम् । विषण्णोभून्महाप्रेम्णा कियत्कालं मुनीश्वर

முனிவரே, இதைக் கேட்டு அந்தப் பிரிவின் உச்சத் துயரை உணர்ந்த கிரீஷன் (பகவான் சிவன்) பேரன்பால் மனம் தளர்ந்து சில காலம் அப்படியே இருந்தான்.

Verse 3

कियत्कालेन सम्प्राप्य चेतनां शैलराट् ततः । तथास्त्विति गिरामुक्त्वा मेनां सन्देशमब्रवीत्

சில காலத்திற்குப் பின் மலைமன்னன் (இமயன்) உணர்வு பெற்றான். ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி ஒப்புதல் அளித்து, பின்னர் மேனாவுக்கு செய்தி கூறினான்.

Verse 4

शैलसन्देशमाकर्ण्य हर्षशोकवशा मुने । मेना संयापयामास कर्त्तुमासीत्समुद्यता

முனிவரே, மலைராஜன் (இமயன்) அனுப்பிய செய்தியை கேட்ட மேனா ஆனந்தமும் துயரமும் மாறிமாறி எழ, தன் மனத்தைத் தணித்து, நிலைமைக்கேற்ற செயலைச் செய்யத் தயாரானாள்।

Verse 5

श्रुतिस्वकुलजाचारं चचार विधिवन्मुने । उत्सवम्विविधन्तत्र सा मेना क्षितिभृत्प्रिया

முனிவரே, மலைமன்னனின் அன்புத் துணைவி மேனா, வேதச் ச்ருதி விதித்த ஒழுங்குகளையும் தன் குலத்தின் நன்னடத்தைகளையும் முறையாகக் கடைப்பிடித்து, அங்கே பலவகை மங்கள விழாக்களைச் சரியான முறையில் நடத்தினாள்।

Verse 6

गिरिजाम्भूषयामास नानारत्नांशुकैर्वरैः । द्वादशाभरणैश्चैव शृंगारैर्नृपसम्मितैः

அவன் கிரிஜா (பார்வதி)யை பலவகை ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட சிறந்த ஆடைகளால் அலங்கரித்தான்; மேலும் அரசிக்கேற்ற வகையில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பன்னிரண்டு ஆபரணங்களாலும் சிங்காரங்களாலும் அழகுபடுத்தினான்।

Verse 7

मेनामनोगम्बुद्ध्वा साध्व्येका द्विजकामिनी । गिरिजां शिक्षयामास पातिव्रत्यव्रतम्परम्

மேனாவின் நற்கருத்தும் உறுதியும் அறிந்து, இருபிறப்போரின் நலனை நாடும் அந்த சாத்வி, கிரிஜைக்கு உன்னதமான பாதிவ்ரத்ய விரதத்தைப் போதிக்கத் தொடங்கினாள்।

Verse 8

द्विजपत्न्युवाच । गिरिजे शृणु सुप्रीत्या मद्वचो धर्मवर्द्धनम् । इहामुत्रानन्दकरं शृण्वतां च सुखप्रदम्

பிராமணப் பெண் கூறினாள்—ஓ கிரிஜையே, மகிழ்ச்சியுடன் என் தர்மத்தை வளர்க்கும் சொற்களை கேள்; இவை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ஆனந்தம் தரும்; கேட்போர்க்கு இன்பம் அளிக்கும்।

Verse 9

धन्या पतिव्रता नारी नान्या पूज्या विशेषतः । पावनी सर्वलोकानां सर्वपापौघनाशिनी

பதிவிரதையான அந்த நாரி பாக்கியவதி; அவளுக்கு இணையாகச் சிறப்பாக வணங்கத்தக்கவர் வேறு யாருமில்லை. அவள் எல்லா உலகங்களையும் புனிதப்படுத்தி, பாவக் குவியலின் பெருக்கை அழிக்கிறாள்।

Verse 10

सेवते या पतिम्प्रेम्णा परमेश्वरवच्छिवे । इह भुक्त्वाखिलाम्भोगान न्ते पत्या शिवां गतिम्

ஓ சிவையே! கணவனைப் பரமேஸ்வரனெனக் கருதி அன்பு-பக்தியுடன் சேவிக்கும் பெண் இவ்வுலகில் எல்லா தகுந்த பயன்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் கணவருடன் சேர்ந்து சிவமயமான சுபகதியை அடைகிறாள்।

Verse 11

पतिव्रता च सावित्री लोपामुद्रा ह्यरुन्धती । शाण्डिल्या शतरूपानुसूया लक्ष्मीस्स्वधा सती

சாவித்ரி, லோபாமுத்ரா, அருந்ததி ஆகியோர் பத்திவிரதைகளாகப் புகழ்பெற்றோர்; அதுபோல சாண்டில்யா, சதரூபா, அனசூயா, லக்ஷ்மி, ஸ்வதா, சதீ ஆகியோரும் தர்மநிஷ்டையும் தூய ஒழுக்கமும் கொண்டவர்களாகப் போற்றப்படுகின்றனர்।

Verse 12

संज्ञा च सुमतिश्श्रद्धा मेना स्वाहा तथैव च । अन्या बह्व्योऽपि साध्व्यो हि नोक्ता विस्तरजाद्भयात्

ஸஞ்ஞா, சுமதி, ஸ்ரத்தா, மேனா, மேலும் ஸ்வாஹா—இச் சாத்வி பெண்களின் பெயர்கள் கூறப்பட்டன. இன்னும் பல தர்மநிஷ்டை மகளிர் உள்ளனர்; விவரம் மிக விரிவாகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் சொல்லப்படவில்லை.

Verse 13

पातिव्रत्यवृषेणैव ता गतास्सर्वपूज्यताम् । ब्रह्मविष्णुहरैश्चापि मान्या जाता मुनीश्वरैः

பதிவிரதத் தெய்வநெறியின் வலிமையாலேயே அவர்கள் அனைவராலும் வணங்கத்தக்க நிலையை அடைந்தனர். பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) மற்றும் முனிவர்தலைவர்களும் அவர்களை மதித்தனர்.

Verse 14

सेव्यस्त्वया पतिस्तस्मात्सर्वदा शङ्करः प्रभुः । दीनानुग्रहकर्ता च सर्वसेव्यस्सतां गतिः

ஆகையால் நீ எப்போதும் உன் ஆண்டவன்-கணவன் சங்கரனைச் சேவிக்க வேண்டும். அவர் துன்புற்றோர்க்கு அருள் வழங்குபவர், அனைவராலும் சேவிக்கத் தக்கவர், சத்புருஷரின் சரணம் மற்றும் பரமகதி.

Verse 15

महान्पतिव्रताधर्म्मश्श्रुतिस्मृतिषु नोदितः । यथैष वर्ण्यते श्रेष्ठो न तथान्योऽस्ति निश्चितम्

இந்த மகத்தான பதி-வ்ரதா தர்மம், ஸ்ருதி ஸ்மிருதிகளில் இதே முறையில் விதிக்கப்படவில்லை. இங்கே இது மிகச் சிறந்ததாகப் புகழப்படுவதுபோல், இதற்கு இணையான வேறு தர்மம் நிச்சயமாக இல்லை।

Verse 16

भुंज्याद्भुक्ते प्रिये पत्यौ पातिव्रत्यपरायणा । तिष्ठेत्तस्मिंञ्छिवे नारी सर्वथा सति तिष्ठति

பதிவ்ரத விரதத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்ட மனைவி, தன் அன்புக் கணவர் உண்ட பின்பே உண்ண வேண்டும். கணவரில் உறையும் சிவனில் நிலைபெற்று, அந்தப் பெண் எல்லாவிதத்திலும் சதீநிலையிலே—தர்மமும் மங்களமும் உடன்—உறுதியாகத் திகழ்கிறாள்।

Verse 17

स्वप्यात्स्वपिति सा नित्यं बुध्येत्तु प्रथमं सुधीः । सर्वदा तद्धितं कुर्यादकैतवगतिः प्रिया

அவள் உறங்கினாலும் விழித்திருந்தாலும், அறிவுடையவன் எப்போதும் முதலில் விழித்து கவனமாக இருக்க வேண்டும். எந்நேரமும் வஞ்சமற்ற இயல்புடைய தன் பிரியையின் நலனுக்காகவே செயல் புரிய வேண்டும்।

Verse 18

अनलंकृतमात्मानन्दर्शयेन्न क्वचिच्छिवे । कार्यार्थम्प्रोषिते तस्मिन्भवेन्मण्डनवर्जिता

ஓ சிவே! கணவன் கடமைக்காக வெளியே சென்றிருக்கும் போது, நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவி எங்கும் அலங்கரித்த நிலையில் தன்னை வெளிப்படுத்தக் கூடாது; அவள் அணிகலன்-அலங்காரம் இன்றி இருக்க வேண்டும்।

Verse 19

पत्युर्नाम न गृह्णीयात् कदाचन पतिव्रता । आक्रुष्टापि न चाक्रोशेत्प्रसीदेत्ताडितापि च । हन्यतामिति च ब्रूयात्स्वामिन्निति कृपां कुरु

பதிவிரதை மனைவி எப்போதும் அவமதிப்பாக கணவனின் பெயரை உச்சரிக்கக் கூடாது. திட்டப்பட்டாலும் பதிலுக்கு திட்டக் கூடாது; அடிக்கப்பட்டாலும் மென்மையுடன் சமாதானப்படுத்த வேண்டும். அவர் “இவளை கொல்லுங்கள்” என்றாலும், அவள் “ஸ்வாமி, கருணை செய்யுங்கள்” என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 20

आहूता गृह कार्याणि त्यक्त्वा गच्छेत्तदन्तिकम् । सत्वरं साञ्जलिः प्रीत्यां सुप्रणम्य वदेदिति

அழைக்கப்பட்டால் இல்லப்பணிகளை விட்டுவிட்டு உடனே அந்தப் போற்றத்தக்கவரின் அருகே செல்ல வேண்டும். விரைவாக கைகூப்பி, அன்பு-பக்தியுடன் நன்றாக வணங்கி, பின்னர் தகுந்தவாறு பேச வேண்டும்।

Verse 21

किमर्थं व्याहृता नाथ स प्रसादो विधीयताम् । तदादिष्टा चरेत्कर्म सुप्रसन्नेन चेतसा

ஓ நாதா! என்னை இவ்வாறு ஏன் அழைத்தீர்? அந்த அருளைப் பொழியுங்கள். உங்கள் ஆணையின்படி நான் விதிக்கப்பட்ட செயலைச் செய்வேன்; உங்கள் பிரசாதத்தால் முழுமையாக அமைதியான உள்ளத்துடன்।

Verse 22

चिरन्तिष्ठेन्न च द्वारे गच्छेन्नैव परालये । आदाय तत्त्वं यत्किंचित्कस्मै चिन्नार्पयेत्क्वचित्

வாசலில் நீண்ட நேரம் நிற்கக் கூடாது; பிறர் இல்லத்தின் அந்தரங்கப் பகுதிக்குள் செல்லவும் கூடாது. ஏதாவது தத்துவம் அல்லது ரகசிய உண்மை அறிந்தால், அதை எங்கும் யாரிடமும் எளிதில் ஒப்படைக்கக் கூடாது.

Verse 23

पूजोपकरणं सर्वमनुक्ता साधयेत्स्वयम् । प्रतीक्षमाणावसरं यथाकालोचितं हितम्

யாரும் சொல்லாமலேயே அவள் பூஜைக்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் தானே தயார் செய்தாள். உரிய நேரத்தில் உரிய வாய்ப்பை பொறுமையுடன் எதிர்நோக்கி, காலத்திற்கேற்ற நலமானதைச் செய்தாள்.

Verse 24

न गच्छेत्तीर्थयात्रां वै पत्याज्ञां न विना क्वचित् । दूरतो वर्जयेत्सा हि समाजोत्सवदर्शनम्

கணவரின் அனுமதி இல்லாமல் அவள் எங்கும் தீர்த்தயாத்திரை செல்லக் கூடாது. மேலும் பொதுக் கூட்டங்களும் விழாக் கூடங்களும் காண்பதிலிருந்து தூரமாக விலக வேண்டும்.

Verse 25

तीर्थार्थिनी तु या नारी पतिपादोदकम्पिबेत् । तस्मिन्सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्राणि च न संशयः

தீர்த்தப் புண்ணியம் நாடும் பெண், கணவரின் பாதங்களைத் துவைத்த நீரை அருந்தினால், சந்தேகமின்றி அதிலேயே எல்லா தீர்த்தங்களும் எல்லா புனிதத் தலங்களும் அடங்கியுள்ளன.

Verse 26

भुंज्यात्सा भर्तुरुच्छिष्टमिष्टमन्नादिकं च यत् । महाप्रसाद इत्युक्त्वा पतिदत्तम्पतिव्रता

பதிவிரதை அவள் கணவரின் உணவிலிருந்து மீந்த இஷ்டமான அன்னம் முதலியவற்றை ‘மஹாப்ரசாதம்’ எனக் கருதி பக்தியுடன் ஏற்று உண்ண வேண்டும்; கணவர் அளித்ததை வணக்கத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 27

अविभज्य न चाश्नीयाद्देव पित्रतिथिष्वपि । परिचारकवर्गेषु गोषु भिक्षुकुलेषु च

தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தினர்கள் என்போருக்கான அர்ப்பணிப்பாக இருந்தாலும், முதலில் முறையாகப் பகிராமல் உணவு உண்ணக் கூடாது. பணியாளர்கள், சார்ந்தோர், பசுக்கள், பிச்சைக்காரர் சமுதாயத்திற்கும் உரிய பங்கை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 28

संयतोपस्करा दक्षा हृष्टा व्ययपराङ्मुखी । भवेत्सा सर्वदा देवी पतिव्रतपरायणा

அவள் இல்லப் பொருட்களையும் செல்வத்தையும் ஒழுங்காகக் கட்டுப்படுத்தி, திறமையுடன் உழைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்து, வீண்செலவிலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டும். அத்தகைய உயர்ந்த பெண் எப்போதும் பதிவிரதத்தில் நிலைத்திருப்பாள்.

Verse 29

कुर्यात्पत्यननुज्ञाता नोपवासव्रतादिकम् । अन्यथा तत्फलं नास्ति परत्र नरकम्व्रजेत्

கணவனின் அனுமதி இன்றி மனைவி உபவாசம், விரதம் முதலியவற்றை மேற்கொள்ளக் கூடாது. இல்லையெனில் அதன் பலன் கெடும்; மறுமையில் நரகப் பாதை உண்டாகும்.

Verse 30

सुखपूर्वं सुखासीनं रममाणं यदृच्छया । आन्तरेष्वपि कार्येषु पतिं नोत्थापयेत्क्वचित्

கணவன் சுகமாக, நிம்மதியாக அமர்ந்து இயல்பாக மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, இடையில் வரும் இல்லப் பணிகளுக்காகவும் அவனை ஒருபோதும் எழுப்பக் கூடாது.

Verse 31

क्लीबम्वा दुरवस्थम्वा व्याधितं वृद्धमेव च । सुखितं दुःखितं वापि पतिमेकं न लंघयेत्

கணவன் நபுஞ்சகனாக இருந்தாலும், துன்பநிலைக்குள் வீழ்ந்தாலும், நோயுற்றவனாகவோ முதியவனாகவோ இருந்தாலும்—மகிழ்ச்சியிலோ துயரிலோ இருந்தாலும்—பதிவிரதை மனைவி ஒரே கணவனை மீறாது, அவனிடமே உறுதியாக இருப்பாள்।

Verse 32

स्त्रीधर्मिणी त्रिरात्रं च स्वमुखं नैव दर्शयेत् । स्ववाक्यं श्रावयेन्नापि यावत्स्नानान्न शुध्यति

மாதவிடாய் உள்ள பெண் மூன்று இரவுகள் தன் முகத்தைக் காட்டாமல், குளித்து தூய்மை பெறும் வரை தன் சொற்களையும் கேட்கவிடாமல் இருக்க வேண்டும்.

Verse 33

सुस्नाता भर्तृवदनमीक्षेतान्यस्य न क्वचित् । अथवा मनसि ध्यात्वा पतिम्भानुम्विलोकयेत

நன்றாகக் குளித்த பின் அவள் கணவனின் முகத்தையே மட்டும் பார்க்க வேண்டும்; வேறு எங்கும் ஒருபோதும் பார்க்கக் கூடாது. அல்லது மனத்தில் கணவனைத் தியானித்து சூரியனை நோக்க வேண்டும்.

Verse 34

हरिद्राकुङ्कुमं चैव सिन्दूरं कज्जलादिकम् । कूर्पासकञ्च ताम्बूलं मांगल्याभरणादिकम्

மஞ்சள்-குங்குமம், சிந்தூரம், காஜல் முதலியவை, பருத்தி, தாம்பூலம், மாங்கல்ய ஆபரணங்கள் முதலியவை—இவை தேவீ பூஜையின் புனித அனுஷ்டானங்களில் சேரும்.

Verse 35

केशसंस्कारकबरीकरकर्णादिभूषणम् । भर्तुरायुष्यमिच्छन्ती दूरयेन्न पतिव्रता

கணவனின் நீண்ட ஆயுளை விரும்பும் பதிவிரதை, முடி அலங்காரம், சிகை, கை-காது முதலிய ஆபரணங்களான மிகைச் சிங்காரத்தைத் தவிர்த்து விலக்கி வைக்க வேண்டும்.

Verse 36

न रजक्या न बन्धक्या तथा श्रवणया न च । न च दुर्भगया क्वापि सखित्वं कारयेत्क्वचित्

எந்நேரமும் அசுத்த நடத்தை உடையவளோடு, வஞ்சகியோடு, அல்லது வதந்தி–கேள்வியால் மட்டுமே அறியப்படுபவளோடு நட்பு பிணைக்கக் கூடாது; மேலும் துர்பாக்கியமுடையவளோடு அல்லது அமங்கல இயல்புடையவளோடு எங்கும் நெருக்கம் வளர்க்கக் கூடாது।

Verse 37

पतिविद्वेषिणीं नारीं न सा संभाषयेत्क्वचित् । नैकाकिनी क्वचित्तिष्ठेन्नग्ना स्नायान्न च क्वचित्

கணவனை வெறுக்கும் பெண்ணுடன் அவள் எப்போதும் உரையாடக் கூடாது. எங்கும் தனியாகத் தங்கக் கூடாது; எந்த நேரத்திலும் நிர்வாணமாகக் குளிக்கக் கூடாது.

Verse 38

नोलूखले न मुसले न वर्द्धन्यां दृषद्यपि । न यंत्रके न देहल्यां सती च प्रवसेत्क्वचित्

நல்லொழுக்கமுள்ள பெண் எப்போதும் உலக்கைத் தொட்டி, உலக்கை, சலவை/வறட்டுக் கூடை, அரைப்பாறை ஆகியவற்றின் மேல் கூட அமரக் கூடாது. இயந்திர/அழுத்துப்பலகை மீதும், வாசற்படியிலும் எந்நேரமும் தங்கக் கூடாது.

Verse 39

विना व्यवायसमयं प्रागल्भ्यं नाचरेत्क्वचित् । यत्रयत्र रुचिर्भर्तुस्तत्र प्रेमवती भवेत्

தாம்பத்திய இணைவு உரிய காலத்தைத் தவிர, அவள் எப்போதும் துடுக்கான/அதிகத் துணிச்சலான நடத்தை செய்யக் கூடாது. கணவனின் விருப்பம் எங்கே எங்கே சாய்கிறதோ, அங்கே அங்கே அவள் அன்பும் அர்ப்பணிப்பும் உடையவளாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 40

हृष्टाहृष्टे विषण्णा स्याद्विषण्णास्ये प्रिये प्रिया । पतिव्रता भवेद्देवी सदा पतिहितैषिणी

அன்பன் (கணவன்) மகிழ்ச்சியில்லையெனில் அவள் துயருற வேண்டும்; அவன் முகம் சோகமாயிருந்தால் ஆறுதல் கூறி அவனுக்கு மிகப் பிரியமானவளாக வேண்டும். இவ்வாறு தேவி எப்போதும் ‘பதிவ்ரதை’—கணவனின் நலனையே நாடுபவள்—ஆகிறாள்.

Verse 41

एकरूपा भवेत्पुण्या संपत्सु च विपत्सु च । विकृतिं स्वात्मनः क्वापि न कुर्याद्धैर्य्यधारिणी

புண்ணியவதியான பெண் செல்வத்திலும் துன்பத்திலும் சமநிலையுடன் இருக்க வேண்டும். தைரியத்தைத் தாங்கி எந்த நிலையிலும் தன் உள்ளார்ந்த இயல்பை விகாரப்படுத்தக் கூடாது.

Verse 42

सर्पिर्लवणतैलादिक्षयेपि च पतिव्रता । पतिं नास्तीति न ब्रूयादायासेषु न योजयेत्

நெய், உப்பு, எண்ணெய் முதலிய இல்லப் பொருட்கள் தீர்ந்தாலும், பதிவிரதை “என் கணவர் இல்லை/பயனில்லை” என்று சொல்லக் கூடாது; அவரை மிகுந்த சிரமப் பணிகளில் தள்ளவும் கூடாது।

Verse 43

विधेर्विष्णोर्हराद्वापि पतिरेकोधिको मतः । पतिव्रताया देवेशि स्वपतिश्शिव एव च

விதாதா பிரம்மா, விஷ்ணு அல்லது ஹரன்—இவர்களிடையிலும் கணவன் ஒருவனே பரமன் எனக் கருதப்படுகிறான். தேவేశி! பதிவிரதைக்கு தன் கணவன் சாட்சாத் சிவனே.

Verse 44

व्रतोपवासनियमम्पतिमुल्लंघ्य या चरेत् । आयुष्यं हरते भर्तुर्मृता निरयमृच्छति

கணவனின் அதிகாரம்/ஆணையை மீறி தன் விருப்பப்படி விரதம், உபவாசம், நியமங்கள் செய்வாள் என்றால், அவள் கணவனின் ஆயுளைக் குறைப்பாள்; இறந்தபின் நரகநிலையை அடைவாள் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 45

उक्ता प्रत्युत्तरन्दद्याद्या नारी क्रोधतत्परा । सरमा जायते ग्रामे शृगाली निर्जने वने

அழைக்கப்பட்டபோதும் கடுமையாக மறுமொழி கூறி கோபத்திலேயே மூழ்கி இருப்பவள், ஊரில் நாயாக (சரமா) பிறக்கிறாள்; தனிமையான காட்டில் நரியாகப் பிறக்கிறாள் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 46

उच्चासनं न सेवेत न व्रजेद्दुष्टसन्निधौ । न च कातरवाक्यानि वदेन्नारी पतिं क्वचित्

மனைவி கணவரைவிட உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமரக் கூடாது; தீயோரின் அருகாமைக்கு செல்லக் கூடாது; மேலும் எப்போதும் கணவரிடம் அச்சமுள்ள, தயங்கும் சொற்களைப் பேசக் கூடாது।

Verse 47

अपवादं न च ब्रूयात्कलहं दूरतस्त्यजेत् । गुरूणां सन्निधौ क्वापि नोच्चैर्ब्रूयान्न वै हसेत्

அபவாதம் பேசாதே; சண்டையைத் தொலைவில் விலக்கு. குருமார்களின் சன்னிதியில் எங்கும் உரத்த குரலில் பேசவும், சிரித்து விளையாடவும் கூடாது।

Verse 48

बाह्यादायान्तमालोक्य त्वरितान्नजलाशनैः । ताम्बूलैर्वसनैश्चापि पादसम्वाहनादिभिः

வெளியிலிருந்து திரும்பி வருவதைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் விரைந்து சேவையில் ஈடுபட்டனர்—நீர், உணவு அளித்து, தாம்பூலம் வழங்கி, ஆடைகள் கொடுத்து, பாதச் சவ்வடிப்பு முதலிய உபசாரங்களால் உபசரித்தனர்।

Verse 49

तथैव चाटुवचनैः स्वेदसन्नोदनैः परैः । या प्रियं प्रीणयेत्प्रीता त्रिलोकी प्रीणता तया

அதேபோல் இனிய அன்புச் சொற்களாலும், வியர்வையைத் துடைத்தல் போன்ற நெருங்கிய சேவைகளாலும், தானே மகிழ்ந்து தன் பிரியனை மகிழ்விப்பவளால் மும்முலகமும் மகிழ்கிறது।

Verse 50

मितन्ददाति जनको मितं भ्राता मितं सुतः । अमितस्य हि दातारं भर्तारम्पूजयेत्सदा

தந்தை அளவோடு தருவான்; சகோதரனும் அளவோடு தருவான்; மகனும் அளவோடு தருவான். ஆகவே உண்மையில் எல்லையற்ற தானகர்த்தாவும் உறுதித் தாங்குபவனுமான கணவனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 51

भर्ता देवो गुरुर्भर्ता धर्मतीर्थव्रतानि च । तस्मात्सर्वम्परित्यज्य पतिमेकं समर्चयेत्

மனைவிக்குக் கணவனே தெய்வம்; கணவனே குரு; கணவனே தர்மம், தீர்த்தம், விரதம். ஆகவே அனைத்தையும் விட்டு ஒரே கணவனை முழு மரியாதையுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 52

या भर्तारम्परित्यज्य रहश्चरति दुर्मतिः । उलूकी जायते क्रूरा वृक्ष कोटरशायिनी

எந்த தீய புத்தியுடைய பெண் கணவனைத் துறந்து மறைவாகச் சுற்றுகிறாளோ, அவள் அடுத்த பிறவியில் கொடிய பெண் ஆந்தையாகப் பிறந்து மரங்களின் பொத்தைகளில் தங்குவாள்.

Verse 53

ताडिता ताडितुं चेच्छेत्सा व्याघ्री वृषदंशिका । कटाक्षयति यान्यम्वै केकराक्षी तु सा भवेत्

அடிபட்டபோது மீண்டும் அடிக்க விரும்பும் பெண் ‘வ்யாக்ரீ’—‘வ்ருஷதம்ஷிகா’ (காளைபோல் கடிப்பவள்) என அறியப்படுகிறாள். மற்றொருவரை ஓரக்கண்ணால் நோக்கும் பெண் ‘கேகராக்ஷீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 54

या भर्तारम्परित्यज्य मिष्टमश्नाति केवलम् । ग्रामे वा सूकरी भूयाद्वल्गुर्वापि स्वविड्भुजा

எந்தப் பெண் கணவனைத் துறந்து இனிய இன்பங்களில் மட்டும் மூழ்குகிறாளோ, அவள் கிராமத்தில் பன்றியாகப் பிறக்கிறாள்; அல்லது தன் மலத்தையே உண்ணும் இழிந்த உயிராகப் பிறக்கிறாள்.

Verse 55

या तुकृत्य प्रियम्ब्रूयान्मूका सा जायते खलु । या सपत्नी सदेर्ष्येत दुर्भगा सा पुनः पुनः

க்ருத்யா எனும் தீங்கு தரும் செயலை நாடி ஒருவனை இனிய சொற்கள் பேசச் செய்ய விரும்பும் பெண் நிச்சயமாக ஊமையாகப் பிறக்கிறாள். மேலும், இணைமனைவியை எப்போதும் பொறாமைப்படும் பெண் மீண்டும் மீண்டும் துரதிர்ஷ்டவதியாகிறாள்.

Verse 56

दृष्टिम्विलुप्य भर्त्तुर्या कश्चिदन्यं समीक्षते । काणा च विमुखी चापि कुरूपापि च जायते

கணவனை விட்டு விலகி வேறு ஆணை நோக்கும் பெண் பார்வையின் நன்மையை இழக்கிறாள்; அவள் ஒருகண்ணாகவும், முகம் வளைந்ததாகவும், குரூபமாகவும் ஆகலாம்।

Verse 57

जीवहीनो यथा देहः क्षणादशुचिताम्व्रजेत् । भर्तृहीना तथा योषित्सुस्नाताप्यशुचिस्सदा

உயிரற்ற உடல் ஒரு கணத்தில் அசுத்தமாகிவிடுவது போல, கணவரற்ற பெண் நன்றாகக் குளித்தாலும் எப்போதும் அசுத்தமெனக் கருதப்படுகிறாள்।

Verse 58

सा धन्या जननी लोके स धन्यो जनकः पिता । धन्यस्स च पतिर्यस्य गृहे देवी पतिव्रता

இந்த உலகில் அந்தத் தாய் பாக்கியவதி; அவளைப் பெற்ற தந்தையும் பாக்கியவன்; மேலும் தன் இல்லத்தில் தேவியுருவான பதிவிரதை வாழும் கணவனும் பாக்கியவன்।

Verse 59

पितृवंश्याः मातृवंश्याः पतिवंश्यास्त्रयस्त्रयः । पतिव्रतायाः पुण्येन स्वर्गे सौख्यानि भुंजते

பதிவிரதையின் புண்ணியத்தால் தந்தை வம்சத்தின் மூன்று தலைமுறைகள், தாய் வம்சத்தின் மூன்று தலைமுறைகள், கணவர் வம்சத்தின் மூன்று தலைமுறைகளும் ஸ்வர்கத்தில் இன்பம் அனுபவிக்கின்றன।

Verse 60

शीलभङ्गेन दुर्वृत्ताः पातयन्ति कुलत्रयम् । पितुर्मातुस्तथा पत्युरिहामुत्रापि दुःखिताः

நல்லொழுக்கம் குலைந்தால் தீயொழுக்கமுடையோர் மூன்று குலங்களையும் வீழ்த்துவர்; தந்தை, தாய், கணவர் ஆகியோர்க்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துயரக் காரணமாவர்।

Verse 61

पतिव्रतायाश्चरणो यत्र यत्र स्पृशेद्भुवम् । तत्र तत्र भवेत्सा हि पापहन्त्री सुपावनी

பதிவிரதையான மனைவியின் பாதம் எங்கே எங்கே பூமியைத் தொடுகிறதோ, அங்கே அங்கே அந்த இடம் மிகப் புனிதமாகிறது; ஏனெனில் அவள் உண்மையிலே பாவநாசினி.

Verse 62

विभुः पतिव्रतास्पर्शं कुरुते भानुमानपि । सोमो गन्धवहश्चापि स्वपावित्र्याय नान्यथा

அனைத்திலும் நிறைந்த பரம்பொருள் இவ்வாறு செய்கிறான்: சூரியனும் பதிவிரதையின் தொடுதலை நாடுகிறான்; சந்திரனும் காற்றும் கூட—வேறு காரணமல்ல, அவளின் புனிதத் தன்மையைப் பெறவே.

Verse 63

आपः पतिव्रतास्पर्शमभिलष्यन्ति सर्वदा । अद्य जाड्यविनाशो नो जातस्त्वद्यान्यपावनाः

நீர்கள் எப்போதும் பத்தினியின் புனிதத் தொடுதலை விரும்புகின்றன. இன்று உன்னால் நாம் தூய்மையடைந்து, எங்கள் மந்தம் அழிந்தது.

Verse 64

भार्या मूलं गृहस्थास्य भार्या मूलं सुखस्य च । भार्या धर्मफलावाप्त्यै भार्या सन्तानवृद्धये

இல்லற வாழ்வின் அடித்தளம் மனைவி; இன்பத்தின் அடித்தளமும் அவளே. மனைவியால் தர்மப் பலன் கிடைக்கும்; அவளாலேயே சந்ததி வளர்ச்சி உண்டாகும்.

Verse 65

गृहे गृहे न किं नार्य्यो रूपलावण्यगर्विताः । परम्विश्वेशभक्त्यैव लभ्यते स्त्री पतिव्रता

வீடு வீடாக அழகு-இளமை மீது பெருமை கொள்ளும் பெண்கள் இல்லையா? ஆனால் உண்மையான பத்தினி, பரம விஸ்வேசுவரன் சிவனின் உச்ச பக்தியாலேயே கிடைக்கிறாள்.

Verse 66

परलोकस्त्वयं लोको जीयते भार्य या द्वयम् । देवपित्रतिथीज्यादि नाभार्यः कर्म चार्हति

இவ்வுலகமும் மறுலகமும்—இரண்டும் மனைவியால் தாங்கப்படுகின்றன. மனைவி இன்றிப் பிறர் தேவர், பித்ரு, அதிதி பூஜை முதலிய தர்மக் கடமைகளை முறையாகச் செய்யத் தகுதியற்றவர்.

Verse 67

गृहस्थस्स हि विज्ञेयो यस्य गेहे पतिव्रता । ग्रस्यतेऽन्यान्प्रतिदिनं राक्षस्या जरया यथा

யாருடைய இல்லத்தில் பத்திவிரதை மனைவி உள்ளாளோ அவனே உண்மையான இல்லறத்தான். ஏனெனில் அவள் தினந்தோறும் பிறரை ‘ஜரா’ எனும் ராட்சசியைப் போல விழுங்குகிறாள்.

Verse 68

यथा गंगावगाहेन शरीरं पावनं भवेत् । तथा पतिव्रतां दृष्ट्वा सकलम्पावनं भवेत्

கங்கையில் நீராடினால் உடல் தூய்மையடைவதுபோல், பத்திவிரதையைத் தரிசித்தால் முழுமையும் தூய்மையடையும்.

Verse 69

न गङ्गाया तया भेदो या नारी पतिदेवता । उमाशिवसमौ साक्षात्तस्मात्तौ पूजयेद्बुधः

தன் கணவனைத் தெய்வமாகக் கருதும் பெண் கங்கையிலிருந்து வேறல்ல. அவள் நேரடியாக உமா-சிவ சமமானவள்; ஆகவே அறிவாளர் அந்தத் தம்பதியைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 70

तारः पतिश्श्रुतिर्नारी क्षमा सा स स्वयन्तपः । फलम्पतिः सत्क्रिया सा धन्यौ तौ दम्पती शिवे

சிவ மார்க்கத்தில் கணவன் ‘தார’—ரட்சகர்; மனைவி தானே ‘ஸ்ருதி’. அவள் பொறுமை, அவன் சுயதபம்; அவன் வாழ்வின் பலன், அவள் சத்கிரியா. சிவனில் அந்த தம்பதி பாக்கியவான்.

Verse 71

एवम्पतिव्रताधर्मो वर्णितस्ते गिरीन्द्रजे । तद्भेदाञ् शृणु सुप्रीत्या सावधानतयाऽद्य मे

மலைவேந்தன் மகளே! இவ்வாறு உனக்கு பதிவிரதா‑தர்மத்தை விளக்கியேன். இப்போது அதன் பல பிரிவுகளை இன்று என்னிடமிருந்து மகிழ்ச்சியுடன், கவனமாகக் கேள்.

Verse 72

चतुर्विधास्ताः कथिता नार्यो देवि पतिव्रताः । उत्तमादिविभेदेन स्मरतां पापहारिकाः

தேவியே! பதிவிரதப் பெண்கள் நான்கு வகையெனக் கூறப்பட்டனர்—உத்தமம் முதலிய வேறுபாடுகளால். அவர்களை நினைவு கூர்வோரின் பாவங்களை அவர்கள் அகற்றுவார்கள்.

Verse 73

उत्तमा मध्यमा चैव निकृष्टातिनिकृष्टिका । ब्रुवे तासां लक्षणानि सावधानतया शृणु

உத்தமா, மத்தியமா, நிக்ருஷ்டா, அதிநிக்ருஷ்டா—இவை நான்கு. அவர்களின் இலக்கணங்களை நான் கூறுகிறேன்; கவனமாகக் கேள்.

Verse 74

स्वप्नेपि यन्मनो नित्यं स्वपतिं पश्यति ध्रुवम् । नान्यम्परपतिं भद्रे उत्तमा सा प्रकीर्तिता

அருள்மிகு பெண்ணே! கனவிலும் அவளது மனம் எப்போதும் உறுதியாகத் தன் கணவனையே காணும்; பிறரின் கணவனை அல்ல—அவளே உத்தமா எனப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 75

या पितृभ्रातृसुतवत् परम्पश्यति सद्धिया । मध्यमा सा हि कथिता शैलजे वै पतिव्रता

மலைமகளே! தூயவும் தெளிவானவும் உள்ளத்தால் பிற ஆண்களைத் தந்தை, அண்ணன், மகன் போலக் காணும் அந்தப் பதிவிரதை ‘மத்தியமா’ நிலை என அறிவிக்கப்பட்டாள்।

Verse 76

बुद्ध्वा स्वधर्मं मनसा व्यभिचारं करोति न । निकृष्टा कथिता सा हि सुचरित्रा च पार्वति

தன் தர்மத்தை மனத்தால் உணர்ந்து அதற்கு எதிராக மனத்தில்கூட தவறு செய்யாதவள் கீழ்மையானவள் அல்ல; பார்வதியே, அவள் நற்குணமும் நற்கருத்தும் உடையவள்.

Verse 77

पत्युः कुलस्य च भयाद्व्यभिचारं करोति न । पतिव्रताऽधमा सा हि कथिता पूर्वसूरिभिः

கணவன் மற்றும் அவன் குலத்தின் மரியாதைக்கான அச்சத்தால் பரத்ரோகம் செய்யாதவளை, முன்னோர் முனிவர்கள் ‘அதமப் பதிவிரதை’ என்று கூறினர்.

Verse 78

चतुर्विधा अपि शिवे पापहन्त्र्यः पतिव्रताः । पावनास्सर्वलोकानामिहामुत्रापि हर्षिताः

சிவையே! பதிவிரதைகள் நான்கு வகையாயினும் பாவநாசினிகள். அவர்கள் எல்லா உலகங்களையும் புனிதப்படுத்தி, இம்மையிலும் மறுமையிலும் மகிழ்வுடன் இருப்பர்.

Verse 79

पातिव्रत्यप्रभावेणात्रिस्त्रिया त्रिसुरार्थनात् । जीवितो विप्र एको हि मृतो वाराहशापतः

பதிவிரதையின் வல்லமையாலும், அத்ரி குலத்துப் பெண் திரிதேவர்களை வேண்டியதாலும், வராஹ சாபத்தால் இறந்த ஒரு பிராமணன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான்.

Verse 80

एवं ज्ञात्वा शिवे नित्यं कर्तव्यम्पतिसेवनम् । त्वया शैलात्मज प्रीत्या सर्वकामप्रदं सदा

ஏ சிவே! இதை அறிந்து நீ எப்போதும் கணவன்-சேவையைச் செய்ய வேண்டும். ஏ மலைமகளே! அன்புடன் செய்யப்படும் இச்சேவை எந்நாளும் எல்லா நற்காமங்களையும் அருளும்.

Verse 81

जगदम्बा महेशी त्वं शिवस्साक्षात्पतिस्तव । तव स्मरणतो नार्यो भवन्ति हि पतिव्रताः

ஓ ஜகதம்பா! நீயே மகேஷி; சாட்சாத் சிவனே உன் கணவன். உன் ஸ்மரணமட்டுமே பெண்களை நிச்சயமாகப் பதிவிரதையாக்கும்.

Verse 82

त्वदग्रे कथनेनानेन किं देवि प्रयोजनम् । तथापि कथितं मेऽद्य जगदाचारतः शिवे

தேவி! உன் முன்னிலையில் இதைச் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? ஆயினும், ஓ சுபே சிவே, இன்று உலகாசாரப்படி நான் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 83

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा विररामासौ द्विजस्त्री सुप्रणम्य ताम् । शिवा मुदमतिप्राप पार्वती शङ्करप्रिया

பிரம்மா கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பிராமணப் பெண் அவளுக்கு ஆழ்ந்து வணங்கி மௌனமானாள். அப்போது சங்கரப்ரியா சிவா-பார்வதி பேரானந்தம் அடைந்தாள்.