गिरिराजस्य शिवनिमन्त्रणम् / The Mountain-King Invites Śiva (Hospitality to Śiva and the Devas)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ विष्ण्वादयो देवा मुनयश्च तपोधनाः । कृत्वावश्यककर्माणि यात्रां सन्तेनिरे गिरेः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர்களுடன், தம் அவசியக் கடமைகளை நிறைவேற்றி, மலையை நோக்கிப் பயணம் புறப்பட்டனர்।

Verse 2

ततो गिरिवरः स्नात्वा स्वेष्टं सम्पूज्य यत्नतः । पौरबन्धून्समाहूय जनवासं ययौ मुदा

பின்பு சிறந்த மலைமன்னன் நீராடி, தன் இஷ்டதெய்வத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் வழிபட்டான். நகரத்து உறவினர்களை அழைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் குடியிருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 3

तत्र प्रभुम्प्रपूज्याथ चक्रे सम्प्रार्थनां मुदा । कियद्दिनानि सन्तिष्ठ मद्गेहे सकलैस्सह

அங்கே ஆண்டவனை முறையாக வழிபட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் பணிவான வேண்டுதல் செய்தான்—“நீங்கள் அனைவரும் உடன் சில நாட்கள் என் இல்லத்தில் தங்கியிருங்கள்।”

Verse 4

विलोकनेन ते शम्भो कृतार्थोहं न संशयः । धन्यश्च यस्य मद्गेहे आयातोऽसि सुरैस्सह

ஓ ஷம்போ! உமது தரிசனமாத்திரத்தாலே நான் கृतார்த்தன் ஆனேன்—இதில் ஐயமில்லை. தேவர்களுடன் என் இல்லத்துக்கு வந்தவர் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा बहु शैलेशः करौ बद्ध्वा प्रणम्य च । प्रभुन्निमन्त्रयामास सह विष्णुसुरादिभिः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மாபெரும் மலைநாதன் (இமவான்) கைகளை கூப்பி வணங்கி, விஷ்ணுவும் தேவர்களும் முதலியோருடன் சேர்ந்து பரமப் பிரபுவை அழைத்தான்.

Verse 6

अथ ते मनसा गत्वा शिव संयुतमादरात् । प्रत्यूचुर्मुनयो देवा हृष्टा विष्णुसुरादिभिः

பின்னர் அவர்கள் மனத்தாலேயே பக்தி-மரியாதையுடன் சிவன் சன்னிதியில் அணுகி; விஷ்ணுவும் பிற தேவர்களும் உடன் மகிழ்ந்த முனிவரும் தேவர்களும் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 7

देवा ऊचुः । धन्यस्त्वं गिरिशार्दूल तव कीर्तिर्महीयसी । त्वत्समो न त्रिलोकेषु कोपि पुण्यतमो जनः

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ கிரிஷார்தூலா! நீர் பாக்கியவான்; உமது புகழ் மிகப் பெரிது. மூன்று உலகங்களிலும் உமக்கு இணையானவர் யாரும் இல்லை; உம்மை விட உயர்ந்த புண்ணியவான் எவரும் இல்லை.

Verse 8

यस्य द्वारि महेशानः परब्रह्म सतां गतिः । समागतस्सदासैश्च कृपया भक्तवत्सलः

யாருடைய வாசலிலே மகேசானன்—பரப்ரஹ்மம், சத்புருஷர்களின் பரம அடைக்கலம்—தன் கணங்களுடன் வந்து நின்றானோ; கருணையால் பக்தவத்சலனாய் எப்போதும் பக்தர்களிடம் அன்புடையவன்.

Verse 9

जनावासोतिरम्यश्च सम्मानो विविधः कृतः । भोजनानि त्वपूर्वाणि न वर्ण्यानि गिरीश्वर

மக்களுக்கான தங்குமிடம் மிக இனிமையாக அமைக்கப்பட்டது; பலவகை மரியாதைகளும் வழங்கப்பட்டன. மேலும் உணவுகள் அரியதும் அபூர்வமும் ஆக இருந்ததால், ஓ கிறீஸ்வரா, அவற்றை முழுமையாக வர்ணிக்க இயலாது.

Verse 10

चित्रन्न खलु तत्रास्ति यत्र देवी शिवाम्बिका । परिपूर्णमशेषञ्च यवं धन्या यदागताः

உண்மையாகவே, தேவி சிவாம்பிகை இருப்பிடத்தில் அற்புதமான அன்னமும் செழிப்பும் உண்டாகும். அனைத்தும் நிறைவடையும், எந்தக் குறையும் இருக்காது; அங்கே வருபவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्थम्परस्परन्तत्र प्रशंसाभवदुत्तमा । उत्सवो विविधो जातो वेदसाधुजयध्वनिः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு அங்கே ஒருவரையொருவர் உயர்ந்த புகழ்ச்சியால் போற்றினர். பலவகை விழாக்கள் தொடங்கின; வேதங்களும் சாதுக்களும் எழுப்பிய ஜயநாதம் முழங்கியது।

Verse 12

अभून्मङ्गलगानञ्च ननर्ताप्सरसांगणः । नुतिञ्चक्रुर्मागधाद्या द्रव्यदानमभूद्बहु

மங்கலப் பாடல்கள் பாடப்பட்டன; அப்சரைகளின் கூட்டம் நடனம் ஆடியது. மாகதர் முதலிய பாடகர்கள் புகழ்ந்து துதித்தனர்; மிகுந்த செல்வதானம் வழங்கப்பட்டது.

Verse 13

तत आमन्त्रय देवेशं स्वगेहमगमद्गिरिः । भोजनोत्सवमारेभे नानाविधिविधानतः

அதன்பின் கிரிராஜ ஹிமாலயன் தேவேசன் சிவனை வணக்கத்துடன் விடைபெற்று தன் இல்லம் சென்றான். பல விதி-விதானங்களின்படி விருந்துணவு விழாவைத் தொடங்கினான்.

Verse 14

भोजनार्थं प्रभुम्प्रीत्यानयामास यथोचितम् । परिवारसमेतं च सकुतूहलमीश्वरम्

உணவு பரிமாறுவதற்காக அவள் மகிழ்ச்சியுடன் முறையாக ஆண்டவனை அழைத்து வந்தாள்—அவருடைய பரிவாரத்துடன், ஆர்வமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த ஈசுவரனை.

Verse 15

प्रक्षाल्य चरणौ शम्भोर्विष्णोर्मम वरादरात् । सर्वेषाममराणाञ्च मुनीनाञ्च यथार्थतः

என் சிறந்த வரத்தின் அருளால் நான் உண்மையாகவே சம்புவின் மற்றும் விஷ்ணுவின் திருவடிகளைத் துவைத்தேன்; அதுபோல எல்லா அமர தேவர்களும் முனிவர்களும் ஆகியோரின் திருவடிகளையும் முறையாகத் துவைத்தேன்.

Verse 16

परेषाञ्च गतानाञ्च गिरीशो मण्डपान्तरे । आसयामास सुप्रीत्या तांस्तान्बन्धुभिरन्वितः

மற்ற விருந்தினர்கள் சென்றபின், மண்டபத்தின் உள்ளே கிரீசன் (சிவன்) மிகுந்த பிரீதியுடன் மீதமிருந்தவர்களை அவர்களுடைய உறவினர்களுடன் அன்போடு அமரச் செய்தான்।

Verse 17

सुरसैर्विविधान्नैश्च तर्पयामास तान्गिरिः । बुभुजुर्निखिलास्ते वै शम्भुना विष्णुना मया

அப்போது கிரி (இமயன்) தேவர்களாலும் பலவகை உணவுகளாலும் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான். உண்மையாகவே சம்பு (சிவன்), விஷ்ணு மற்றும் என்னுடன் அனைவரும் அந்தப் பிரசாத விருந்தை உண்டனர்।

Verse 18

तदानीम्पुरनार्यश्च गालीदानम्व्यधुर्मुदा । मृदुवाण्या हसन्त्यश्च पश्यन्त्यो यत्नतश्च तान्

அந்த நேரத்தில் நகரப் பெண்கள் மகிழ்ச்சியுடன், தானமாக அளிப்பதுபோல் கேலி-வசைகளைப் பொழிந்தனர்; மென்மையான சொற்களால் பேசிக் களிப்புடன் சிரித்தபடியே, அந்த ஆண்களை கவனமாக நோக்கினர்।

Verse 19

ते भुक्त्वाचम्य विधिवद्गिरिमामन्त्र्य नारद । स्वस्थानम्प्रययुस्सर्वे मुदितास्तृप्तिमागताः

உண்டு, விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, ஓ நாரதா, அவர்கள் கிரி (இமயன்) அவர்களிடம் மரியாதையுடன் விடை பெற்றனர். பின்னர் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடனும் முழு திருப்தியுடனும் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 20

इत्थन्तृतीये घस्रेऽपि मानितास्तेऽभवन्मुने । गिरीश्वरेण विधिवद्दानमानादरादिभिः

ஓ முனிவரே! இவ்வாறு மூன்றாம் நாளிலும் அவர்கள் கிரீஶ்வரன் (ஸ்ரீசிவன்) அவர்களால் முறையாக மதிக்கப்பட்டனர்—தானம், மரியாதைமிகு வரவேற்பு, பக்தியுடனான கவனம் முதலியவற்றால்।

Verse 21

चतुर्थे दिवसे प्राप्ते चतुर्थीकर्म शुद्धितः । बभूव विधिवद्येन विना खण्डित एव सः

நான்காம் நாள் வந்தபோது சுத்தியுடன் கூடிய சதுர்த்தீ-கர்மம் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டது; ஆயினும் விதி கூறும் முழுமை இன்றித் துண்டிக்கப்பட்டவனாய் அவன் இருந்தான்।

Verse 22

उत्सवो विविधश्चासीत्साधुवादजयध्वनिः । बहुदानं सुगानञ्च नर्त्तनम्विविधन्तथा

பலவகை விழாக்கள் நடைபெற்றன; ‘சாது! சாது!’ என்ற பாராட்டொலியும் வெற்றிநாதமும் முழங்கின. பெருந்தானம் நடந்தது, இனிய பாடல்கள் ஒலித்தன, மேலும் பலவகை நடனங்களும் நிகழ்ந்தன।

Verse 23

पञ्चमे दिवसे प्राप्ते सर्वे देवा मुदान्विताः । विज्ञप्तिञ्चक्रिरे शैलं यात्रार्थमतिप्रेमतः

ஐந்தாம் நாள் வந்தபோது எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்; மிகுந்த அன்புடன் மலைராஜன் (இமயன்) அவர்களிடம் பயணத்திற்கான அனுமதி மற்றும் ஏற்பாடுகள் வேண்டி விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 24

तदाकर्ण्य गिरीशश्चोवाच देवान् कृताञ्जलिः । कियद्दिनानि तिष्ठन्तु कृपाङ्कुर्वन्तु मां सुराः

இதைக் கேட்ட கிரீசன் (சிவன்) கைகூப்பி தேவர்களை நோக்கி கூறினார்— “இவர்கள் சில நாட்கள் இங்கே தங்கட்டும்; தேவர்களே, என்மேல் கருணை காட்டுங்கள்।”

Verse 26

इत्थम्व्यतीयुर्दिवसा बहवो वसतां च तत् । सप्तर्षीन्प्रेषयामासुर्गिरीशान्ते ततस्सुराः

இவ்வாறு அங்கே தங்கியிருந்தபோது பல நாட்கள் கடந்தன. பின்னர் தேவர்கள் கிரீசன் (பகவான் சிவன்) முன்னிலையில் ஏழு ரிஷிகளை அனுப்பினர்।

Verse 27

ते तं सम्बोधयामासुर्मेनाञ्च समयोचितम् । शिवतत्त्वम्परम्प्रोचुः प्रशंसन्विधिवन्मुदा

அப்போது அவர்கள் காலத்திற்கேற்ற முறையில் அவனையும் மேனையையும் உரைத்தனர். மகிழ்ச்சியுடன் விதிப்படி சிவனைப் புகழ்ந்து பரம சிவத்தத்துவத்தை விளக்கினர்.

Verse 28

अङ्गीकृतं परेशेन तत्तद्बोधनतो मुने । यात्रार्थमगमच्छम्भुश्शैलेशं सामरादिकः

முனிவரே, அந்த வேண்டுதலை ஏற்று, அவ்விஷயங்களைப் போதிக்கப் பரமேஸ்வரன் சம்பு தீர்த்தயாத்திரைக்குப் புறப்பட்டு தேவர்கள் முதலியோருடன் சைலேசனை அடைந்தார்.

Verse 29

यात्राङ्कुर्वति देवेशे स्वशैलं सामरे शिवे । उच्चै रुरोद सा मेना तमुवाच कृपानिधिम्

தேவேசனான சிவன் தன் மலைக்குத் (போருக்காக) புறப்பட்டபோது, மேனா உரக்க அழுதாள்; பின்னர் கருணைநிதியான அவரை நோக்கி பேசினாள்.

Verse 30

मेनोवाच । कृपानिधे कृपाङ्कृत्वा शिवां सम्पालयिष्यसि । सहस्रदोषं पार्वत्या आशुतोषः क्षमिष्यसि

மேனை கூறினாள்: கருணைக் கடலே, கருணை காட்டி நீங்கள் சிவாவைப் பாதுகாப்பீர்கள். ஆசுதோஷரே, பார்வதியின் ஆயிரம் குற்றங்களையும் நீங்கள் மன்னிப்பீர்கள்.

Verse 31

त्वत्पादाम्बुजभक्ता च मद्वत्सा जन्मजन्मनि । स्वप्ने ज्ञाने स्मृतिर्नास्ति महादेवं प्रभुम्बिना

என் அன்புக் குழந்தை பிறவி பிறவியாக உமது தாமரைத் திருவடிகளின் பக்தையாக இருக்கட்டும். கனவிலும் விழிப்பிலும்—பரமப் பிரபு மகாதேவனைத் தவிர வேறு நினைவு எதுவும் இல்லாதிருக்கட்டும்.

Verse 32

त्वद्भक्तिश्रुतिमात्रेण हर्षाश्रुपुलकान्विता । त्वन्निन्दया भवेन्मौना मृत्युंजय मृता इव

ஓ ம்ருத்யுஞ்ஜயா! உமது பக்தியைப் பற்றிய செய்தியைச் செவியுற்றாலே நான் பேரானந்தத்தில் நிறைகிறேன்—கண்களில் கண்ணீர் பெருகும், உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழும். ஆனால் உமது நிந்தையை கேட்டால் நான் மௌனமாவேன், இறந்தவள்போல்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मेनका तस्मै समर्प्य स्वसुतान्तदा । अत्युच्चै रोदनङ्कृत्वा मूर्च्छामाप तयोः पुरः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மேனகா அப்போது தன் மகளைக் அவரிடம் ஒப்படைத்தாள். மிக உயர்ந்த குரலில் அழுது புலம்பி, அவர்கள் இருவரின் முன்னே மயங்கி விழுந்தாள்.

Verse 34

अथ मेनाम्बोधयित्वा तामामन्त्र्य गिरिस्तथा । चकार यात्रान्देवैश्च महोत्सवपुरस्सरम्

பின்னர் மேனாவை விழிப்புறச் செய்து, அவளிடம் மரியாதையுடன் விடைபெற்று, கிரிராஜன் இமயனும் தேவர்களுடன் பயணத்தைத் தொடங்கினான்—முன்னே மகோৎসவத்தின் மாபெரும் விழாக்கோலம் சென்றது.

Verse 35

अथ ते निर्जरास्सर्वे प्रभुणा स्वगणैस्सह । यात्राम्प्रचक्रिरे तूष्णीं गिरिम्प्रति शिवं दधुः

அப்போது அந்த அமர தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தலைவருடனும் அவரது கணங்களுடனும் சேர்ந்து மௌனமாகப் பயணம் தொடங்கினர்; உள்ளத்தில் சிவனை நிலைநிறுத்தி மலையை நோக்கிச் சென்றனர்।

Verse 36

हिमाचलपुरीबाह्योपवने हर्षितास्सुराः । सेश्वरास्सोत्सवास्तस्थुः पर्यैषन्त शिवागमम्

ஹிமாசல நகரத்தின் வெளியேயுள்ள தோட்டத்தில் மகிழ்ந்த தேவர்கள், தங்கள் அதிபதிகளுடன் விழாக்கோலத்தில் நின்று, சிவனின் வருகையை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கினர்।

Verse 37

इत्युक्ता शिवसद्यात्रा देवैस्सह मुनीश्वर । आकर्णय शिवयात्रां विरहोत्सवसंयुताम्

முனிவரே! இவ்வாறு தேவர்களுடன் கூடிய சிவனின் புனிதமான உடனடி யாத்திரை கூறப்பட்டது. இப்போது பிரிவின் விழாவோடு இணைந்த சிவயாத்திரையின் வரலாற்றைக் கேள்; ஆண்டவருக்கான ஏக்கத்தில் பக்தி முதிர்கிறது।

Verse 53

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वती खण्डे शिवयात्रावर्णनं नाम त्रिपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “சிவயாத்திரை வர்ணனம்” எனப்படும் ஐம்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।