भोजन-आह्वान-प्रकरणम् — The Episode of Invitation and the Divine Feast

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ शैलवरस्तात हिमवान्भाग्यसत्तमः । प्राङ्गणं रचयामास भोजनार्थं विचक्षणः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது, அன்பனே, மலைகளில் சிறந்த ஹிமவான்—மிகப் பாக்கியசாலி—விவேகத்துடன் உணவுக்காக முற்றத்தை அமைத்தான்।

Verse 2

मार्जनं लेपनं सम्यक्कारयामास तस्य सः । स सुगन्धैरलञ्चक्रे नानावस्तुभिरादरात्

அவன் அவருக்காக முறையாக சுத்திகரிப்பும் பூச்சும் செய்ய வைத்தான்; மேலும் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் நறுமணப் பொருட்கள் மற்றும் பலவகைச் சாமான்களால் அலங்கரித்தான்।

Verse 3

अथ शैलस्सुरान्सर्वानन्यानपि च सेश्वरान् । भोजनायाह्वयामास पुत्रैश्शैलैः परैरपि

அப்போது ஷைலராஜன் ஹிமாலயன் எல்லாத் தேவர்களையும், மேலும் பிற தெய்வீகக் கணங்களையும் அவரவர் ஈசர்களுடன் சேர்த்து, விருந்துணவிற்காக அழைத்தான்; தன் புதல்வரான பிற மலைகளுடனும் சேர்ந்து அழைத்தான்।

Verse 4

शैलाह्वानमथाकर्ण्य स प्रभुस्साच्युतो मुने । सर्वैस्सुरादिभिस्तत्र भोजनाय ययौ मुदा

முனிவரே, ஷைலன் (ஹிமாலயன்) அழைப்பை கேட்டவுடன், அந்தப் பிரபு அச்யுதன் (விஷ்ணு) எல்லாத் தேவர்களும் பிற தெய்வீகர்களும் உடன், மகிழ்ச்சியுடன் விருந்திற்காக அங்கே சென்றான்।

Verse 5

गिरिः प्रभुं च सर्वांस्तान्सुसत्कृत्य यथाविधि । मुदोपवेशयामास सत्पीठेषु गृहान्तरे

பின்னர் கிரிராஜன் (ஹிமாலயன்) பிரபுவையும் அவர்களையெல்லாம் முறையின்படி சிறப்பாகப் போற்றி, மகிழ்ச்சியுடன் அரண்மனை உள் மாளிகையில் உயர்ந்த ஆசனங்களில் அமர வைத்தான்।

Verse 6

नानासुभोज्यवस्तूनि परिविष्य च तत्पुनः । साञ्चलिर्भोजनायाज्ञां चक्रे विज्ञप्तिमानतः

பலவகையான சிறந்த உணவுகளை மீண்டும் மீண்டும் பரிமாறிய பின், சாஞ்சலி பணிவுடன் தாழ்மையாக உணவு தொடங்க அனுமதியும் அழைப்பும் வழங்கினாள்।

Verse 7

अथ सम्मानितास्तत्र देवा विष्णुपुरोगमाः । सदाशिवं पुरस्कृत्य बुभुजुस्सकलाश्च ते

அப்போது அங்கே முறையாக மரியாதை பெற்ற தேவர்கள், விஷ்ணுவின் தலைமையில், சதாக்ஷிவனை முன்னிலைப்படுத்தி, அனைவரும் ஒன்றாகப் பிரசாதத்தை உண்டனர்।

Verse 8

तदा सर्वे हि मिलिता ऐकपद्येन सर्वशः । पंक्तिभूताश्च बुभुजु र्विहसन्तः पृथक्पृथक्

அப்போது அனைவரும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்து ஒரே இடத்தில் கூடினர். வரிசையாக அமர்ந்து, தத்தம் இடங்களில், மகிழ்ந்து சிரித்தபடி தனித்தனியாக உணவு உண்டனர்.

Verse 9

नन्दिभृंगिवीरभद्रवीरभद्रगणाः पृथक् । बुभुजुस्ते महाभागाः कुतूहलसमन्विताः

நந்தி, ப்ருங்கி, வீரபத்ரன் மற்றும் வீரபத்ரனின் கணங்கள்—ஒவ்வொருவரும் தத்தம் இடத்தில்—போகத்தை உண்டனர். அந்த மகாபாக்யமான சிவசேவர்கள் ஆவலான வியப்பால் நிறைந்திருந்தனர்.

Verse 10

देवास्सेन्द्रा लोकपाला नानाशोभासमन्विताः । बुभुजुस्ते महाभागा नानाहास्यरसैस्सह

இந்திரனுடன் தேவர்கள், உலகபாலர்கள் பலவித ஒளிவிளக்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அந்த மகாபாக்யர்கள் பலவகை சிரிப்பு-மகிழ்ச்சி ரசங்களுடன் போகத்தை உண்டனர்.

Verse 11

सर्वे च मुनयो विप्रा भृग्वाद्या ऋषयस्तथा । बुभुजु प्रीतितस्सर्वे पृथक् पंक्तिगतास्तदा

அப்போது ப்ருகு முதலிய எல்லா முனிவர்களும் பிராமண ரிஷிகளும் தனித்தனி வரிசைகளில் அமர்ந்து, மனமகிழ்ச்சியுடன் உணவு உண்டனர்।

Verse 12

तथा चण्डीगणास्सर्वे बुभुजुः कृतभाजनाः । कुतूहलं प्रकुर्वन्तो नानाहास्यकरा मुदा

அதேபோல் சண்டீயின் எல்லா கணங்களும் பரிமாறப்பட்ட உணவை உண்டனர். ஆவலான குதூகலத்துடன் பலவித நகைச்சுவைச் சொற்கள் கூறி மகிழ்ந்தனர்।

Verse 13

एवन्ते भुक्तवन्तश्चाचम्य सर्वे मुदान्विताः । विश्रामार्थं गताः प्रीत्या विष्ण्वाद्यास्स्वस्वमाश्रमम्

இவ்வாறு திருப்தியாக உண்டு, ஆச்சமனம் செய்து, அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். பின்னர் விஷ்ணு முதலியோர் அன்புடன் ஓய்விற்காக தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 14

मेनाज्ञया स्त्रियस्साध्व्य श्शिवं सम्प्रार्थ्य भक्तितः । गेहे निवासयामासुर्वासाख्ये परमोत्सवे

ஓ சாத்வியே! மேனையின் ஆணையின்படி அந்தப் பெண்கள் பக்தியுடன் சிவனை வேண்டி, ‘வாசா’ எனப்படும் பரமோৎসவத்தில் அவரை வீட்டில் வாசம் செய்ய வைத்தனர்।

Verse 15

रत्नसिंहासने शम्भुर्मेनादत्ते मनोहरे । सन्निधाय मुदा युक्तो ददृशे वासमन्दिरम्

மேனா அளித்த மனோகர ரத்தின சிங்காசனத்தில் அமர்ந்த ஷம்பு, மகிழ்ச்சியுடன் அருகே வந்து, தன் வாசத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட வாசமந்திரத்தை கண்டார்।

Verse 16

रत्नप्रदीपशतकैर्ज्वलद्भिर्ज्वलितं श्रिया । रत्नपात्रघटाकीर्णं मुक्तामणिविराजितम्

அது மங்களச் செல்வத்தால் ஒளிர்ந்தது—ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட நூற்றுக் கணக்கான விளக்குகளின் பிரகாசம் அதனை ஜொலிக்கச் செய்தது. ரத்தினப் பாத்திரங்களும் குடங்களும் நிறைந்து, முத்தும் மணியும் பொலிந்தன.

Verse 17

रत्नदर्प्पणशोभाढ्यं मण्डितं श्वेतचामरैः । मुक्तामणिसुमालाभिर्वेष्टितं परमर्द्धिमत्

அது ரத்தினக் கண்ணாடிகளின் அழகால் நிறைந்தது; வெண்சாமரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. முத்து-மணி மாலைகளால் சூழப்பட்டு, உச்சமான செல்வச் சிறப்பால் நிரம்பியது.

Verse 18

अनूपमम्महादिव्यं विचित्रं सुमनोहरम् । चित्ताह्लादकरं नानारचनारचितस्थलम्

அது ஒப்பற்றது; மிகத் தெய்வீகமானது, வியப்பூட்டுவது, மிகுந்த மனோகரமானது. மனத்தை மகிழ்விப்பது; அதன் வளாகம் பலவகை கலைவடிவ அமைப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 19

शिवदत्तवरस्यैव प्रभावमतुलम्परम् । दर्शयन्तं समुल्लासि शिवलोकाभिधानकम्

அப்போது சிவன் அருளிய வரத்தின் ஒப்பற்ற, உன்னதமான பிரபாவத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு ‘சிவலோகம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தத் தலம் பேருல்லாசத்துடன் ஒளிர்ந்தது.

Verse 20

नानासुगन्धसद्द्रव्यैर्वासितं सुप्रकाशकम् । चन्दनागुरुसंयुक्तं पुष्पशय्यासमन्वितम्

அது பலவகை சிறந்த நறுமணப் பொருட்களால் வாசமடைந்து, மிகுந்த ஒளியுடன் திகழ்ந்தது. சந்தனம், அகுரு மணம் கலந்திருந்தது; மலர்ப் படுக்கையுடன் அமைந்திருந்தது.

Verse 21

नानाचित्रविचित्राढ्यं निर्मितं विश्वकर्म्मणा । रत्नेन्द्रसाररचितैराचितं हारकैर्वरैः

விஸ்வகர்மன் உருவாக்கிய அது பலவகை அற்புதமான, வித்தியாசமான வடிவங்களால் நிறைந்தது; அரசரத்தினங்களின் உத்தம சாரத்தால் செய்யப்பட்ட சிறந்த மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 22

कुत्रचित्सुरनिर्माणं वैकुण्ठं सुमनोहरम् । कुत्रचिच्च ब्रह्मलोकं लोकपालपुरं क्वचित्

சில இடங்களில் தேவர்கள் அமைத்த மிக மனோகரமான வைகுண்டம் தோன்றியது; சில இடங்களில் பிரம்மலோகம்; மேலும் சில இடங்களில் திசை காவலர் லோகபாலர்களின் நகரங்கள் தோன்றின।

Verse 23

कैलासं कुत्रचिद्रम्यं कुत्रचिच्छक्रमन्दिरम् । कुत्रचिच्छिवलोकं च सर्वोपरि विराजितम्

எங்கோ இனிய கைலாசம் ஒளிர்ந்தது; எங்கோ சக்ரன் (இந்திரன்) மாளிகை; மேலும் எங்கோ சிவலோகம்—அனைத்திற்கும் மேலாக பரம ஒளியுடன் அரசோச்சமாக விளங்கியது।

Verse 24

एतादृशगृहं सर्वदृष्टाश्चर्य्यं महेश्वरः । प्रशंसन् हिमशैलेशं परितुष्टो बभूव ह

இத்தகைய இல்லம்—முன்னெப்போதும் கண்டிராத அதிசயத்தைவிடவும் அற்புதமானது—என்று கண்டு, மகேஸ்வரன் இமயமலைத் தலைவனைப் புகழ்ந்து மிகுந்த திருப்தியடைந்தான்।

Verse 25

तत्रातिरमणीये च रत्नपर्य्यंक उत्तमे । अशयिष्ट मुदा युक्तो लीलया परमेश्वरः

அங்கே மிக இனிய அந்த இடத்தில், சிறந்த ரத்தினமயப் படுக்கையில் பரமேஸ்வரன் ஆனந்தம் நிறைந்து, தன் தெய்வீக லீலையால் சாய்ந்து படுத்தான்।

Verse 26

हिमाचलश्च स्वभ्रातॄन्भोजयामास कृत्स्नशः । सर्वानन्यांश्च सुप्रीत्या शेषकृत्यं चकार ह

அப்போது ஹிமாசலன் தன் சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் நிறைவாக உணவளித்தான்; மேலும் மிகுந்த அன்புடன் மற்ற அனைவரையும் கௌரவித்து மீதமுள்ள சடங்குகளை முறையாக நிறைவேற்றினான்.

Verse 27

एवं कुर्वति शैलेशे स्वपति प्रेष्ठ ईश्वरे । व्यतीता रजनी सर्वा प्रातःकालो बभूव ह

இவ்வாறு சைலேசி (பார்வதி) தன் அனுஷ்டானத்தில் ஈடுபட்டிருக்க, அவளின் அன்பிற்குரிய ஈசுவரன் உறங்கினார். முழு இரவும் கடந்து காலை நேரம் வந்தது.

Verse 28

अथ प्रभातकाले च धृत्युत्साहपरायणाः । नानाप्रकारवाद्यानि वादयाञ्चक्रिरे जनाः

பின்னர் விடியற்காலத்தில் திடமும் உற்சாகமும் நிறைந்த மக்கள் பலவகை வாத்தியங்களை பக்தியுடன் இசைக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 29

सर्वे सुरास्समुत्तस्थुर्विष्ण्वाद्यास्सुमुदान्विताः । स्वेष्टं संस्मृत्य देवेशं सज्जिभूतास्ससंभ्रमाः

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களும் பேரானந்தத்துடன் ஒன்றாக எழுந்தனர். தங்கள் இஷ்டத் தெய்வமான தேவேசன் சிவனை நினைத்து, பக்தியுடனான ஆவலோடு உடனே தயாரானார்கள்।

Verse 30

स्ववाहनानि सज्जानि कैलासङ्गन्तुमुत्सुकाः । कृत्वा सम्प्रेषयामासुर्धर्मं शिवसमीपतः

கைலாசம் செல்ல ஆவலுற்ற அவர்கள் தத்தம் வாகனங்களைத் தயாராக்கி, பின்னர் சிவபெருமானின் சன்னிதியிலிருந்தே தர்மனை அனுப்பினர்।

Verse 31

वासगेहमथागत्य धर्मो नारायणाज्ञया । उवाच शंकरं योगी योगीशं समयोचितम्

பின்னர் நாராயணனின் ஆணையால் தர்மன் வாசஸ்தலத்திற்கு வந்து, யோகிகளின் ஈசனான சங்கரனை நோக்கி சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ற வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 32

धर्म उवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रन्ते भव नः प्रमथाधिप । जनावासं समागच्छ कृतार्थं कुरु तत्र तान्

தர்மன் கூறினான்—“எழுந்தருளும், எழுந்தருளும், மங்களமூர்த்தியே! எங்களுக்காக, பிரமதாதிபதியே, அருள்புரிந்து வருக. மக்கள் வாழும் இடத்துக்கு வந்து, அங்கே அவர்களை எல்லாம் கൃതார்த்தராக்குக.”

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति धर्मवचः श्रुत्वा विजहास महेश्वरः । ददर्श कृपया दृष्ट्या तल्पमुज्झाञ्चकार ह

பிரம்மா கூறினார்—தர்மனின் சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் புன்னகைத்தான். பின்னர் கருணை நிறைந்த பார்வையால் நோக்கி, மகாதேவன் படுக்கையை விட்டு எழுந்தான்।

Verse 34

उवाच विहसन् धर्म त्वमग्रे गच्छ तत्र ह । अहमप्यागमिष्यामि द्रुतमेव न संशयः

புன்னகையுடன் அவர் கூறினார்—ஓ தர்மா, நீ அங்கே முன்பாகச் செல்; நானும் விரைவில் வருவேன், இதில் ஐயமில்லை।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तश्शंकरेणाथ जनावासं जगाम सः । स्वयङ्गन्तुमना आसीत्तत्र शम्भुरपि प्रभुः

பிரம்மா கூறினார்—சங்கரன் இவ்வாறு சொல்ல, அவன் மக்கள் வாழும் இடத்திற்குச் சென்றான். அதிபதி பரமேஸ்வரன் சம்புவும் தானே அங்கே செல்லத் தீர்மானித்தார்।

Verse 37

अथ शंम्भुर्भवाचारी प्रातःकृत्यं विधाय च । मेनामान्त्र्य कुध्रं च जनावासं जगाम सः

அப்போது விரதாசாரத்தைப் பின்பற்றும் ஶம்பு காலைச் சடங்குகளை நிறைவேற்றினார்; மேனா மற்றும் குத்ராவிடம் மரியாதையுடன் விடைபெற்று மக்கள் வாழும் இடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 38

महोत्सवस्तदा चासीद्वेदध्वनिरभून्मुने । वाद्यानि वादयामासुर्जनाश्चातुर्विधानि च

முனிவரே, அப்போது மகோৎসவம் நடைபெற்றது; வேத பாராயணத்தின் ஒலி எழுந்தது. நான்கு வர்ணத்தாரும் இசைக்கருவிகளை வாசித்தனர்।

Verse 39

शम्भुरागत्य स्वस्थानं ववन्दे च मुनींस्तदा । हरिं च मां भवाचारात् वन्दितोऽभूत्सुरादिभिः

அப்போது ஶம்பு தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பி முனிவர்களை வணங்கினார். முறையான தர்மாசாரப்படி ஹரியையும் வணங்கினார்; மேலும் நானும் தேவர்கள் முதலியோரால் விதிப்படி போற்றப்பட்டேன்।

Verse 40

जयशब्दो बभूवाथ नमश्शब्दस्तथैव च । वेदध्वनिश्च शुभदो महाकोलाहलोऽभवत्

அப்போது “ஜய ஜய” என்ற வெற்றிக்கோஷம் எழுந்தது; அதுபோல “நமः” என்ற ஒலியும் முழங்கியது. வேதங்களின் மங்கள ஒலி எதிரொலித்து, மாபெரும், உயர்ந்த ஆரவாரம் ஏற்பட்டது.

Verse 52

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे वरवर्गभोजनशिवशयनवर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் “மணமகன் தரப்பின் விருந்து மற்றும் சிவனின் சயன வர்ணனை” எனும் ஐம்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।