कामभस्म-प्रार्थना: रत्याः शङ्करं प्रति विनयः / Rati’s Supplication to Śaṅkara regarding Kāma’s Ashes

Verse 1

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे ज्ञात्वानुकूलं समयं रतिः । सुप्रसन्ना च तम्प्राह शङ्करं दीनवत्सलम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரத்தில் ஏற்ற காலம் என அறிந்து, மிக மகிழ்ந்த ரதி, துன்புற்றோர்க்கு கருணையுடைய சங்கரனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 2

रतिरुवाच । गृहीत्वा पार्वतीं प्राप्तं सौभाग्यमतिदुर्लभम् । किमर्थं प्राणनाथो मे निस्स्वार्थं भस्मसात्कृतः

ரதி கூறினாள்—பார்வதியை ஏற்றுக் கொண்டு நீங்கள் மிக அரிதான பேர்பாக்கியத்தை அடைந்தீர்; அப்படியிருக்க, என் உயிர்நாதன் நிச்வார்த்தனாக இருந்தும் எதற்காக சாம்பலாக்கப்பட்டான்?

Verse 3

जीवयात्रा पतिं मे हि कामव्या पारमात्मनि । कुरु दूरं च सन्तापं समविश्लेषहेतुकम्

ஹே பரமாத்மா! என் வாழ்வுப் பயணத்தின் ஆதாரமான என் கணவன் காமதேவனைப் பற்றிய என் வேண்டுதலை நிறைவேற்று; பிரிவால் எழும் துயர்த் தாபத்தைத் தூரப்படுத்து।

Verse 4

विवाहोत्सव एतस्मिन् सुखिनो निखिला जनाः । अहमेका महेशान दुःखिनी स्वपतिम्विना

இந்த திருமண விழாவில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாய் உள்ளனர்; ஆனால் ஹே மகேசானே, என் கணவன் இன்றித் தனியே நான் துயருறுகிறேன்।

Verse 5

सनाथां कुरु मान्देव प्रसन्नो भव शङ्कर । स्वोक्तं सत्यम्विधेहि त्वं दीनबन्धो पर प्रभो

ஓ தேவா! எனக்கு அடைக்கலம் அளிப்பாயாக; அருள்புரிவாயாக, ஓ சங்கரா. நீயே கூறிய வாக்கை உண்மையாக்கி நிறைவேற்றுவாயாக—ஓ தீனபந்து, ஓ பரம்பொருளே.

Verse 6

त्वाम्विना कस्समर्थोत्र त्रैलोक्ये सचराचरे । नाशने मम दुःखस्य ज्ञात्वेति करुणां कुरु

உம்மைத் தவிர இந்த அசையும்-அசையாத மூவுலகிலும் யார் வல்லவர்? இதை அறிந்து என் துயரை அழித்தருள்வாயாக; கருணை புரிவாயாக.

Verse 7

सोत्सवे स्वविवाहेऽस्मिन्सर्वानन्द प्रदायिनी । सोत्सवामपि मां नाथ कुरु दीनकृपाकर

எங்கள் சொந்த திருமணத்தின் இந்த மகோற்சவத்தில்—அது அனைவருக்கும் பரமானந்தம் அளிப்பது—ஓ நாதா, துன்புற்றோர்க்கு கருணை செய்பவனே, என்னையும் அந்த மங்கல உற்சவத்தில் பங்குபெறச் செய்।

Verse 8

जीविते मम नाथे हि पार्वत्या प्रियया सह । सुविहारः प्रपूर्णश्च भविष्यति न संशयः

என் நாதன் உயிருடன் இருக்கும் வரை, அன்புப் பார்வதியுடன் சேர்ந்து எங்கள் மங்கலமும் ஆனந்தமும் நிறைந்த வாழ்க்கை-விஹாரம் முழுமையாக நிறைவேறும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 9

सर्वं कर्तुं समर्थोसि यतस्त्वं परमेश्वरः । किम्बहूक्त्यात्र सर्वेश जीवयाशु पतिं मम

நீ எல்லாவற்றையும் செய்ய வல்லவன்; ஏனெனில் நீ பரமேஸ்வரன். இங்கே பல வார்த்தைகள் எதற்கு, ஓ சர்வேஸ்வரா—என் கணவரை உடனே உயிர்ப்பிக்கவும்।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । तदित्युक्त्वा कामभस्म ददौ सग्रन्धिबन्धनम् । रुरोद पुरतश्शम्भोर्नाथ नाथेत्युदीर्य्य च

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வாறு சொல்லி, முடிச்சிட்ட கட்டுடன் கூடிய காமனின் பஸ்மத்தை (அவளுக்கு) அளித்தான். பின்னர் சம்புவின் முன்னிலையில் நின்று ‘நாதா! நாதா!’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்।

Verse 11

रतिरोदनमाकर्ण्य सरस्वत्यादयः स्त्रियः । रुरुदुस्सकला देव्यः प्रोचुर्दीनतरं वचः

ரதியின் அழுகுரலைக் கேட்ட சரஸ்வதி முதலிய எல்லா தேவியரும் அழுதனர்; மேலும் துயரமடைந்து கருணை நிறைந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்।

Verse 12

देव्य ऊचुः । भक्तवत्सलनामा त्वं दीनबन्धुर्दयानिधिः । काम जीवय सोत्साहां रति कुरु नमोऽस्तु ते

தேவியர் கூறினர்—நீங்கள் பக்தவத்ஸலன் எனப் புகழ்பெற்றவர்; துன்புற்றோரின் துணை, கருணைநிதி. காமனை உயிர்ப்பித்து, ரதிக்கு உற்சாகமும் ஆனந்தமும் அளியுங்கள்; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः । कृपादृष्टिं चकाराशु करुणासागरः प्रभुः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்தார். கருணாசாகரமான ஆண்டவன் உடனே அருள்நோக்கை செலுத்தினார்।

Verse 14

सुधादृष्ट्या शूलभृतो भस्मतो निर्गतः स्मरः । तद्रूपवेषचिह्नात्मा सुन्दरोद्भुतमूर्तिमान्

திரிசூலதாரி சிவனின் அமுதமய கருணைநோக்கால் ஸ்மரன் (காமன்) சாம்பலிலிருந்து மீண்டும் வெளிப்பட்டான். அதே ரூபம், ஆடை, குறிகள் அனைத்தையும் தாங்கி, அதிசய அழகிய உடலுடன் விளங்கினான்.

Verse 15

तद्रूपश्च तदाकारसंस्मितं सधनुश्शरम् । दृष्ट्वा पतिं रतिस्तं च प्रणनाम महेश्वरम्

தன் கணவரை அதே வடிவில்—அதே உருவம், மென்மையான புன்னகை, வில் அம்புகளுடன்—கண்டு ரதி பக்தியுடன் மகேஸ்வரனை வணங்கினாள்.

Verse 16

कृतार्थाभूच्छिवं देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः । प्राणनाथप्रदं पत्या जीवितेन पुनःपुनः

குறிக்கோளை அடைந்து, அவள் கைகூப்பி நின்று தேவாதிதேவன் சிவனை மீண்டும் மீண்டும் துதித்தாள். உயிர்நாதனை மீட்டளிப்பவனாகிய அவருக்கு, கணவனின் நலனுக்காகத் தன் உயிரையே பக்தியால் அர்ப்பணித்ததுபோல் செய்தாள்.

Verse 17

कामस्य स्तुतिमाकर्ण्य सनारीकस्य शङ्करः । प्रसन्नोऽभवदत्यंतमुवाच करुणार्द्रधीः

மனைவியுடன் கூடிய காமனின் துதியைக் கேட்ட சங்கரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். கருணையால் நெகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர் உரைத்தார்.

Verse 18

शङ्कर उवाच । प्रसन्नोहं तव स्तुत्या सनारीकस्य चित्तज । स्वयंभव वरम्बूहि वाञ्छितं तद्ददामि ते

சங்கரன் கூறினார்—ஓ சனாரீகனின் மனப்பிறந்தவனே! உன் துதியால் நான் மகிழ்ந்தேன். ஓ சுயம்பவா, வேண்டிய வரத்தைச் சொல்; உன் விருப்பமானதை நான் அளிப்பேன்.

Verse 19

ब्रह्मोवाच । इति शम्भुवचः श्रुत्वा महानदन्स्स्मरस्ततः । उवाच साञ्जलिर्नम्रो गद्गदाक्षरया गिरा

பிரம்மா கூறினார்—சம்புவின் சொற்களை கேட்ட ஸ்மரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். கைகூப்பி பணிவுடன், உணர்ச்சியால் குரல் தடைபட்டு பேசினான்.

Verse 20

काम उवाच । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । यदि प्रसन्नस्सर्वेशः ममानन्दकरो भव

காமன் கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! எல்லோருக்கும் ஈசனான நீர் प्रसன்னமாக இருந்தால், எனக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனாக இரு।

Verse 21

क्षमस्व मेऽपराधं हि यत्कृतश्च पुरा प्रभो । स्वजनेषु पराम्प्रीतिं भक्तिन्देहि स्वपादयोः

ஆண்டவனே, முன்பு நான் செய்த குற்றத்தை மன்னித்தருள்வாயாக. உமது பக்தர்களிடத்தில் எனக்கு உன்னதமான அன்பை அளித்து, உமது திருப்பாதங்களில் பக்தியை அருள்வாயாக।

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य स्मरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः । ॐ मित्युक्त्वाऽब्रवीत्तं वै विहसन्करुणानिधिः

பிரம்மா கூறினார்—ஸ்மரன் (காமன்) சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன் அருள்முகம் கொண்டார். கருணைக் கடலான ஆண்டவன் புன்னகையுடன் ‘ஓம்’ என்று உரைத்து அவனிடம் பேசினார்.

Verse 23

ईश्वर उवाच । हे कामाहं प्रसन्नोऽस्मि भयन्त्यज महामते । गच्छ विष्णुसमीपञ्च बहिस्थाने स्थितो भव

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஏ காமா! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; பேரறிவாளனே, அச்சத்தை விடு. விஷ்ணுவின் அருகே சென்று, வெளிப்புற இடத்தில் நிலைத்திரு.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा शिरसा नत्वा परिक्रम्य स्तुवन्विभुम् । बहिर्गत्वा हरिन्देवान्प्रणम्य समुपास्त सः

பிரம்மா கூறினார்—அதை கேட்ட அவன் தலை வணங்கி வணக்கம் செய்தான்; எல்லாப் பரவிய இறைவனைப் போற்றி வலம் வந்தான். பின்னர் வெளியே சென்று ஹரி (விஷ்ணு) முதலிய தேவர்களுக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து பக்தியுடன் பணிவில் நின்றான்.

Verse 25

कामं सम्भाष्य देवाश्च ददुस्तस्मै शुभाशिषम् । विष्ण्वादयः प्रसन्नास्ते प्रोचुः स्मृत्वा शिवं हृदि

காமனுடன் உரையாடி தேவர்கள் அவனுக்கு மங்கள ஆசிகளை அளித்தனர்; மகிழ்ந்த விஷ்ணு முதலியோர் இதயத்தில் சிவனை நினைத்து அவனிடம் கூறினர்।

Verse 26

देवा ऊचुः । धन्यस्त्वं स्मर सन्दग्धः शिवेनानुग्रहीकृतः । जीवयामास सत्त्वांशकृपादृष्ट्या खिलेश्वरः

தேவர்கள் கூறினர்—ஏ ஸ்மரா (காமா)! எரிந்தபோதிலும் நீ பாக்கியவான்; சிவன் உனக்கு அருள் செய்தான். கருணைநோக்கால் சத்த்வப் பங்கினை அளித்து அகிலேஸ்வரன் உன்னை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்.

Verse 27

सुखदुःखदो न चान्योऽस्ति यतस्स्वकृतभृक् पुमान् । काले रक्षा विवाहश्च निषेकः केन वार्यते

இன்பமும் துன்பமும் தருபவர் வேறு யாருமில்லை; மனிதன் தன் செய்த கர்மத்தின் பலனையே அனுபவிக்கிறான். விதிக்கப்பட்ட காலம் வந்தால் பாதுகாப்பு, திருமணம், சந்தானப் பிறப்பு—இவற்றை யார் தடுக்க முடியும்?

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ते च सम्मान्य तं सुखेनामरास्तदा । सन्तस्थुस्तत्र विष्ण्वाद्यास्सर्वे लब्धमनोरथाः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவனைப் போற்றி மரியாதை செய்தனர்; அங்கே விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் தங்கள் நோக்கம் நிறைவேறி தங்கினர்.

Verse 29

सोपि प्रमुदितस्तत्र समुवास शिवाज्ञया । जयशब्दो नमश्शब्दस्साधुशब्दो बभूव ह

அவனும் மகிழ்ந்து சிவனின் ஆணைப்படி அங்கேயே தங்கினான். அப்போது அங்கே ‘ஜயம்!’, ‘நமः!’ ‘சாது!’ என்ற முழக்கங்கள் எழுந்தன.

Verse 30

ततश्शम्भुर्वासगेहे वामे संस्थाप्य पार्वतीम् । मिष्टान्नं भोजयामास तं च सा च मुदान्विता

பின்னர் சம்பு தம் இல்லத்தில் பார்வதியை இடப்புறத்தில் அமர்த்தி இனிய உணவை உண்ணச் செய்தார்; அவளும் மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

Verse 31

अथ शम्भुर्भवाचारी तत्र कृत्यम्विधाय तत् । मेनामामंत्र्य शैलं च जनवासं जगाम सः

பின்னர் பவாசாரத்தைப் பின்பற்றும் சம்பு அங்கே செய்ய வேண்டிய கடமையை நிறைவேற்றினார். மேனா தேவியையும் சைலராஜன் (இமயமலை) யையும் விடைபெற்று, மக்கள் வாழும் இடத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 32

महोत्सवस्तदा चासीद्वेदध्वनिरभून्मुने । वाद्यानि वादयामासुर्जनाश्चतुर्विधानि च

முனிவரே, அப்போது மகோৎসவம் எழுந்தது; வேதப் பாராயணத்தின் முழக்கம் விண்ணை நிரப்பியது. நான்கு வர்ணத்தாரும் வாத்தியங்களை இசைத்து, முழு வைபவத்துடன் விழாவை நடத்தினர்.

Verse 33

शम्भुरागत्य स्वस्थानं ववन्दे च मुनींस्तदा । हरिं च मां भवाचाराद्वन्दितोऽभूत्सुरादिभिः

அப்போது சம்பு தம் சொந்த தாமத்திற்கு வந்து முனிவர்களை வணங்கினார். தெய்வ மரபுக்கேற்ப ஹரியும் நானும் தேவர்கள் முதலியோரால் முறையாக வணங்கப்பட்டு பூஜிக்கப்பட்டோம்.

Verse 34

जयशब्दो बभूवाथ नम श्शब्दस्तथैव च । वेदध्वनिश्च शुभदः सर्वविघ्नविदारणः

அப்போது “ஜய” என்ற முழக்கம் எழுந்தது; அதுபோல “நமः” என்ற உச்சரிப்பும் எழுந்தது. மங்களகரமான வேதநாதம் வெளிப்பட்டு, எங்கும் உள்ள எல்லா தடைகளையும் சிதைத்தது.

Verse 35

अथ विष्णुरहं शक्रस्सर्वे देवाश्च सर्षयः । सिद्धा उपसुरा नागास्तुष्टुवुस्ते पृथक्पृथक्

அப்போது விஷ்ணு, நான் (பிரம்மா), சக்ரன் (இந்திரன்)—முனிவர்களுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும்—மேலும் சித்தர்கள், உபசுரர்கள், நாகர்கள்—ஒவ்வொருவரும் தத்தம் முறையில் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 36

देवा ऊचुः । जय शम्भोऽखिलाधार जय नाम महेश्वर । जय रुद्र महादेव जय विश्व म्भर प्रभो

தேவர்கள் கூறினர்—ஜெயம், ஓ ஷம்புவே, அனைத்திற்கும் ஆதாரமே! ஜெயம், ஓ மஹேஸ்வரா, புனித நாமத்தால் புகழ்பெற்றவனே! ஜெயம், ஓ ருத்ர மஹாதேவா! ஜெயம், ஓ பிரபுவே, உலகைத் தாங்குபவனே!

Verse 37

जय कालीपते स्वामिञ्जयानन्दप्रवर्धक । जय त्र्यम्बक सर्वेश जय मायापते विभो

ஜெயம், ஓ ஸ்வாமியே, காலத்தின் அதிபதியே! ஜெயம், ஓ ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவனே! ஜெயம், ஓ த்ரியம்பகா, சர்வேஸ்வரா! ஜெயம், ஓ விபுவே, மாயையின் அதிபதியே!

Verse 38

जय निर्गुण निष्काम कारणातीत सर्वग । जय लीलाखिलाधार धृतरूप नमोऽस्तु ते

வெற்றி உமக்கே, ஹே நிர்குணன், நிஷ்காமன், காரணாதீதன், சர்வவ்யாபி ஈசா! வெற்றி உமக்கே, ஹே லீலையால் அகில உலகிற்கும் ஆதாரமாய், சுயஇச்சையால் ரூபம் தரிப்பவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 39

जय स्वभक्तसत्कामप्रदेश करुणाकर । जय सानन्दसद्रूप जय मायागुणाकृते

வெற்றி உமக்கே, ஹே கருணாகரா, உம் பக்தர்களின் சத்-காமங்களை அருள்வோனே! வெற்றி உமக்கே, ஆனந்தம் நிறைந்த சத்-ஸ்வரூபனே! வெற்றி உமக்கே, மாயையின் குணங்களால் உலக நலனுக்காக ரூபமும் செயல்களும் ஏற்றும் போதும் பந்தனமற்ற ஈசனே।

Verse 40

जयोग्र मृड सर्वात्मन् दीनबन्धो दयानिधे । जयाविकार मायेश वाङ्मनोतीतविग्रह

வெற்றி உமக்கே, உயர்ந்தவரே! ம்ருடா, அனைத்தின் ஆத்மாவே! துன்புற்றோரின் உறவே, கருணைக் கடலே—வெற்றி உமக்கே. மாற்றமற்றவரே, மாயையின் ஆண்டவனே, வாக்கும் மனமும் எட்டாத திருவுருவே—வெற்றி உமக்கே।

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानं गिरिजानायकम्प्रभुम् । सिषेविरे परप्रीत्या विष्ण्वाद्यास्ते यथोचितम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மகேசானனாகிய, கிரிஜையின் நாயகனாகிய பிரபுவைத் துதித்த பின், விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் பேரன்புடன் தத்தமக்கேற்ற முறையில் அவரைச் சேவித்தனர்।

Verse 42

अथ शम्भुर्महेशानो लीलात्ततनुरीश्वरः । ददौ मानवरन्तेषां सर्वेषान्तत्र नारद

அப்போது மகேஸ்வரன் சம்பு—தெய்வ லீலையால் உருவம் தரிக்கும் ஈசன்—அங்கே வழிபாட்டில் மகிழ்ந்திருந்த எல்லா மனித பக்தர்களுக்கும் அதனை அருளினார், ஓ நாரதா.

Verse 43

विष्ण्वाद्यास्तेऽखिलास्तात प्राप्याज्ञाम्परमेशितुः । अतिहृष्टाः प्रसन्नास्याः स्वस्थानञ्जग्मुरादृताः

அன்பனே, விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் பரமேஸ்வரனின் ஆணையைப் பெற்றதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, திருப்தி ஒளி முகங்களில் பொலிய, மரியாதையுடன் தம் தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 51

इति श्रीशिवमहापुराणे ब्रह्मनारदसम्वादे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे कामसंजीवनवर्णनं नामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘காம-சஞ்ஜீவன வர்ணனம்’ எனும் ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.