वैवाहिकानुष्ठानसमापनं दानप्रशंसा च / Completion of Wedding Rites and Praise of Gifts (Dāna)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततश्चाहं मुनिगणैश्शेषकृत्यं शिवाज्ञया । अकार्षं नारद प्रीत्या शिवाशिवविवाहतः

பிரம்மா கூறினார்— பின்னர் சிவனின் ஆணையின்படி நான் முனிவர் கூட்டத்துடன் மீதமிருந்த சடங்குகளை நிறைவேற்றினேன். ஏ நாரதா, சிவா (பார்வதி) மற்றும் சிவனின் மங்கள திருமணத்தினால் நான் அதை மகிழ்ச்சியுடன் செய்தேன்.

Verse 2

तयोश्शिरोऽभिषेकश्च बभूवादरतस्ततः । ध्रुवस्यदर्शनं विप्राः कारयामासुरादरात

அதன்பின் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் அவர்களின் சிரோபிஷேகம் நடைபெற்றது. பின்னர், ஓ பிராமணர்களே, துருவனின் சுப தரிசனத்தை மிகுந்த பக்தியுடன் ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 3

हृदयालम्भनं कर्म बभूव तदनन्तरम् । स्वस्तिपाठश्च विप्रेन्द्र महोत्सवपुरस्सरः

அதன் உடனே இதயத்தை மகிழ்விக்கும் ஒரு சடங்கு நடைபெற்றது. பின்னர், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, மாபெரும் திருவிழாவின் முன்னோட்டமாக ஸ்வஸ்தி-பாடம் ஓதப்பட்டது.

Verse 4

शिवाशिरसि सिन्दूरं ददौ शम्भुर्द्विजाज्ञया । तदानीं गिरिजाभिख्याद्भुतावर्ण्या बभूव ह

இருபிறப்பாளரின் ஆணையினால், சம்பு சிவையின் தலைமேல் சிந்தூரம் வைத்தார். அக்கணமே கிரிஜை அதிசய ஒளியால் பிரகாசித்தாள்; அவள் அழகு வர்ணனைக்கப்பாற்பட்டது.

Verse 5

ततो विप्राज्ञया तौ द्वावेकासनसमास्थितौ । लेभाते परमां शोभां भक्तचित्त मुदावहाम्

பின்னர் அந்தப் பிராமணரின் ஆணையினால், அவ்விருவரும் ஒரே ஆசனத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்தனர். அவர்கள் பரம ஒளிமிகு அழகைப் பெற்றனர்; அது பக்தர்களின் உள்ளத்திற்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது.

Verse 6

ततः स्वस्थानमागत्य संस्रवप्राशनं मुदा । चक्रतुस्तौ निदेशान्मेऽद्भुतलीलाकरौ मुने

பின்னர் அவர்கள் இருவரும் தம் தம் இடத்திற்குத் திரும்பி, என் ஆணைப்படி, மகிழ்ச்சியுடன் ஸம்ஸ்ரவம் (பிரசாத-சேஷம்) அருந்தினர். முனிவரே, அவர்கள் அற்புத தெய்வீக லீலை செய்பவர்கள்.

Verse 7

इत्थं निवृत्ते विधिवद्याज्ञे वैवाहिके शिवः । ब्रह्मणे पूर्णपात्रं मे ददौ लोककृते प्रभुः

இவ்வாறு விதிப்படி திருமண யாகம் நிறைவுற்றபின், உலக நலனுக்காகச் செய்பவர் ஆகிய பரமன் சிவன், என் சார்பாக பிரம்மாவுக்கு முழுமையாக நிரம்பிய பாத்திரத்தை தானமாக அளித்தார்.

Verse 8

गोदानं विधिवच्छम्भुराचार्याय ददौ ततः । महादानानि च प्रीत्या यानि मङ्गलदानि वै

அதன்பின் ஶம்பு விதிப்படி ஆசாரியருக்கு கோதானம் அளித்தார்; மேலும் மகிழ்ந்த பக்தியுடன் மகாதானங்கள்—அந்த மங்களகர தானங்களையும்—அர்ப்பணித்தார்.

Verse 9

ततश्शतसुवर्णं च विप्रेभ्यस्स ददौ पृथक् । बहुभ्यो रत्नकोटीश्च नानाद्रव्याण्यनेकशः

அதன்பின் அவர் பிராமணர்களுக்கு தனித்தனியாக நூறு பொன் நாணயங்களைத் தானமாக வழங்கினார். மேலும் பலருக்கு கோடிக்கணக்கான ரத்தினங்களையும் பலவகை பொருட்களையும் மிகுதியாக அளித்தார்.

Verse 10

तदानीममरास्सर्वे परे जीवाश्चराचराः । मुमुदुश्चेतसातीव जयध्वनिः

அந்த வேளையில் எல்லா அமர தேவர்களும், மற்ற எல்லா அசையும்-அசையாத உயிர்களும் உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர்; ‘ஜய’ என்ற பேரொலி எழுந்தது.

Verse 11

मङ्गलध्वनिगानश्च बभूव बहु सर्वतः । वाद्यध्वनिरभूद्रम्यो सर्वानन्दप्रवर्द्धनः

எங்கும் மிகுதியாக மங்களப் பாடல்களும் விழா ஒலிகளும் எழுந்தன. வாத்தியங்களின் இனிய முழக்கம் அனைவரின் ஆனந்தத்தையும் வளர்த்தது.

Verse 12

हरिर्मयाथ देवाश्च मुनयश्चापरेऽखिलाः । गिरिमामन्त्र्य सुप्रीत्या स्वस्थानम्प्रययुर्द्रुतम्

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு), நானும், மற்ற எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும்—கிரிராஜன் (இமயன்)ிடம் அன்புடன் விடைபெற்று—விரைவாகத் தத்தம் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 13

तदानीं शैलनगरे स्त्रियश्च मुदिता वरम् । शिवाशिवौ समानीय ययुः कुह वरालयम्

அப்போது மலைநகரில் பெண்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சிவனையும் சிவையையும் ஒன்றாக அழைத்து, அழகிய வராலயத்திற்குப் (மணவீட்டிற்குப்) புறப்பட்டனர்.

Verse 14

लौकिकाचारमाजह्रुस्ताः स्त्रियस्तत्र चादृताः । महोत्साहो बभूवाथ सर्वतः प्रमुदावहः

அங்கே அந்தப் பெண்கள் உலகியலான ஒழுக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர்; அவர்களும் முறையாக மதிக்கப்பட்டனர். பின்னர் எங்கும் மகத்தான உற்சாகம் எழுந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

Verse 15

अथ तास्तौ समानीय दम्पती जनशंकरौ । वासालयम्महादिव्यं भवाचारं व्यधुर्मुदा

அப்போது உலகமங்கலத்தை அருளும் சிவ–பார்வதி தம்பதியரை அங்கே அழைத்து வந்தனர். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் மிகத் தெய்வீகமான வாசஸ்தலத்தை அமைத்து, பவனாகிய (சிவன்) உரிய புனித ஒழுக்கத்தை நிறுவினர்.

Verse 16

अथो समीपमागत्य शैलेन्द्रनगरस्त्रियः । निर्वृत्य मङ्गलं कर्म प्रापयन्दम्पती गृहम्

பின்னர் சைலேந்திர நகரப் பெண்கள் அருகே வந்து, முறையாக மங்கலச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி, அந்தத் தெய்வத் தம்பதியரை அழைத்துச் சென்று இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 17

कृत्वा जयध्वनिं चक्रुर्ग्रन्थिनिर्मोचनादिकम् । सस्मितास्सकटाक्षाश्च पुलकाञ्चितविग्रहाः

அவர்கள் ஜயகோஷம் எழுப்பி, கிரந்தி-விமோசனம் முதலான மங்கலச் செயல்களைச் செய்தனர். புன்னகையுடன், கடைக்கண் பார்வை பரிமாறி, உடல் சிலிர்ப்புடன் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர்.

Verse 18

वासगेहं सम्प्रविश्य मुमुहुः कामिनीवराः । प्रसंशन्त्यस्स्वभाग्यानि पश्यन्तः परमेश्वरम्

வாசஸ்தலத்தில் நுழைந்ததும் அந்தச் சிறந்த பெண்கள் பரவசத்தில் மயங்கினர். பரமேஸ்வரன் (சிவன்) தரிசனம் செய்து, தங்கள் நல்வாழ்வைத் தாமே புகழ்ந்தனர்.

Verse 19

महासुरूपवेषश्च सर्व लावण्यसंयुतम् । नवीनयौवनस्थञ्च कामिनीचित्तमोहनम्

அவன் மிக அழகிய ரூபமும் ஆடையும் கொண்டு தோன்றினான்; எல்லா லாவண்யங்களும் நிறைந்தவன். புதுமையான யௌவனத்தில் நிலைத்து, பெண்களின் மனங்களை மயக்கும் தன்மை உடையவன் ஆனான்.

Verse 20

ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं सकटाक्षं सुसुन्दरम् । सुसूक्ष्मवासो बिभ्राणं नानारत्न विभूषितम्

அவர் மிகுந்த அழகுடன் தோன்றினார்—முகத்தில் மெல்லிய புன்னகையால் மலர்ந்த அமைதி, கண்களில் இனிய பக்கநோக்கு; மிக நுண்ணிய ஆடைகள் அணிந்து, பலவகை ரத்தினங்கள் பதித்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்।

Verse 21

तदानीन्दिव्यनार्यश्च षोडशारं समाययुः । तौ दम्पती च संद्रष्टुं महादरपुरस्सरम्

அந்தக் கணமே விண்ணுலகப் பெண்கள் பதினாறு அரங்களுடைய வட்டத்தில் கூடினர்; பேராவலுடன் முன்னே சென்று, மாபெரும் ஊர்வலத்தின் முன்னணியில் இருந்து, அந்தத் தெய்வத் தம்பதியர்—சிவன்-பார்வதியை—தரிசிக்கப் புறப்பட்டனர்।

Verse 22

सरस्वती च लक्ष्मीश्च सावित्री जाह्नवी तथा । अदितिश्च शची चैव लोपामुद्राप्यरुन्धती

சரஸ்வதி, லக்ஷ்மி, சாவித்ரி, ஜாஹ்னவி; அதிதி, சசி ஆகியோரும்—மேலும் லோபாமுத்ரா, அருந்ததி ஆகியோரும் (அங்கு இருந்தனர்/நினைவுகூரத்தக்கோர்).

Verse 23

अहल्या तुलसी स्वाहा रोहिणी च वसुन्धरा । शतरूपा च संज्ञा च रतिरेतास्सुरस्त्रियः

அஹல்யா, துளசி, ஸ்வாஹா, ரோஹிணி, வசுந்தரா; சதரூபா, சஞ்ஞா, ரதி—இவர்கள் தேவஸ்திரிகள் என (இங்கு) எண்ணப்பட்டனர்।

Verse 24

देवकन्या नागकन्या मुनिकन्या मनोहराः । तत्र या याः स्थितास्तासां सङ्ख्यां कर्तुं च कः क्षमः

அங்கே தேவகன்னியர், நாககன்னியர், முனிவர் கன்னியர் என மனோகரிகள் பலர் இருந்தனர். அங்கு கூடியிருந்த அவர்களின் எண்ணிக்கையை கணக்கிட யார் வல்லவர்?

Verse 25

ताभी रत्नासने दत्ते तत्रोवास शिवो मुदा । तमूचुः क्रमतो देव्यस्सुहास मधुरं वचः

அவர்கள் அவரை ரத்தினாசனத்தில் அமர்த்தியபோது, சிவன் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே வீற்றிருந்தார். பின்னர் தேவியர் வரிசையாக புன்னகையுடன் இனிய சொற்களால் அவரை உரைத்தனர்.

Verse 26

सरस्वत्युवाच । प्राप्ता सती महादेवाधुना प्राणाधिका मुदा । दृष्ट्वा प्रियास्यञ्चन्द्राभं सन्तापन्त्यज कामुक

சரஸ்வதி கூறினாள்—“இப்போது சதி மகாதேவரை அடைந்தாள்; அவள் அவருக்கு உயிரினும் இனியவள், இதனால் பெருமகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று. ஓ காமுகனே, பிரியையின் சந்திரன் போன்ற முகத்தைக் கண்டு துயரச் சுடரை விட்டு விடு.”

Verse 27

कालं गमय कालेश सतीसंश्लेषपूर्वकम् । विश्लेषस्ते न भविता सर्वकालं ममाश्रिता

ஹே காலேசா, சதியுடன் இணைந்து காலத்தை கழிப்பாயாக. உனக்கு அவளுடன் எப்போதும் பிரிவு இல்லை; நான் எல்லாக் காலமும் உன் ஆதரவாய் உன் சரணையே அடைவேன்.

Verse 28

लक्ष्मीरुवाच । लज्जां विहाय देवेश सतीं कृत्वा स्ववक्षसि । तिष्ठ ताम्प्रति का लज्जा प्राणा यान्ति यया विना

லக்ஷ்மி கூறினாள்—ஹே தேவேசா, வெட்கத்தை விட்டு சதியை உன் மார்பில் அணைத்து அவளுடன் நிலைத்திரு. அவளிடம் எத்தகைய நாணம்? அவளின்றி உயிர்மூச்சும் விலகும்.

Verse 29

सावित्र्युवाच । भोजयित्वा सती शम्भो शीघ्रं त्वं भुंक्ष्व मा खिद । तदाचम्य सकर्पूरन्तांबूलं देहि सादरम्

சாவித்ரி கூறினாள்—ஹே சம்போ, சதிக்கு உணவு அளித்த பின் நீ விரைவில் உண்பாயாக; மனம் தளராதே. பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலத்தை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்.

Verse 30

जाह्नव्युवाच । स्वर्णकांतिकरां धृत्वा केशान्मार्जय योषितः । कामिन्यास्स्वामिसौभाग्यसुखं नातः परं भवेत्

ஜாஹ்னவி கூறினாள்—பொன்னொளி கொண்ட கை (பொன் சீப்பு/அலங்காரம்) கொண்டு பெண் தன் கூந்தலைச் சுத்தம் செய்து ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். அன்புத் துணைவிக்கு கணவனின் நலமும் அருளும் தரும் பேறு விட உயர்ந்த இன்பம் இல்லை.

Verse 31

अदितिरुवाच । भोजनान्ते शिवः शम्भुं मुखं शुद्ध्यर्थमादरात् । जलं देहि महाप्रीत्या दम्पतिप्रेम दुर्लभम्

அதிதி கூறினாள்—உணவுக்குப் பின், சிவா சம்புவின் வாய்சுத்திக்காக மரியாதையுடன் நீர் கேட்கிறாள்—“மிகுந்த அன்புடன் நீர் தாரும்”; தம்பதியரின் இத்தகைய அன்பு அரிது.

Verse 32

शच्युवाच । कृत्वा विलापं यद्धेतोः शिवां कृत्वा च वक्षसि । यो बभ्रामानिशं मोहात् का लज्जा ते प्रियाम्प्रति

சசி கூறினாள்—யாருக்காக நீ புலம்பினாய், சிவாவை மார்பில் அணைத்தபடியே; பின்னர் மயக்கத்தால் இரவு முழுதும் அலைந்தாய்—இப்போது உன் பிரியையிடம் உனக்கு என்ன வெட்கம் அல்லது தயக்கம் உள்ளது?

Verse 33

लोपामुद्रोवाच । व्यवहारोऽस्ति च स्त्रीणां भुक्त्वा वासगृहे शिव । दत्त्वा शिवायै ताम्बूलं शयनं कर्तुमर्हसि

லோபாமுத்ரா கூறினாள்—ஓ சிவா, பெண்களுக்குரிய வழக்கம் இது: இல்லத்தில் உணவு உண்டு, சிவா (பார்வதி)க்கு தாம்பூலம் அர்ப்பணித்து, பின்னர் துயிலச் செல்லுதல் உரியது.

Verse 34

अरुन्धत्युवाच । मया दत्तां सतीमेनां तुभ्यन्दातुमनीप्सिताम् । विविधं बोधयित्वेमां सुरतिं कर्तुमर्हसि

அருந்ததி கூறினாள்—தரப்பட விரும்பாதிருந்தாலும், இந்த சதியை நான் உமக்குக் கொடுத்தேன். பலவிதமாக அவளுக்கு அறிவுறுத்தி, முறையாக அவளுடன் தாம்பத்திய இணைவு கொள்வீர்.

Verse 35

अहल्योवाच । वृद्धावस्थाम्परित्यज्य ह्यतीव तरुणो भव । येन मेनानुमन्येत त्वां सुतार्पितमानसा

அஹல்யா கூறினாள்—முதுமையை விட்டு மிக இளமையடைந்து கொள்; அப்பொழுது மகளுக்கே மனம் அர்ப்பணித்த மேனா உம்மை ஏற்றுக்கொள்வாள்.

Verse 36

तुलस्युवाच । सती त्वया परित्यक्ता कामो दग्धः पुरा कृतः । कथन्तदा वसिष्ठश्च प्रभो प्रस्थापितोऽधुना

துளசி கூறினாள்— பிரபுவே, சதியை நீங்கள் ஒருகாலத்தில் விட்டு நீங்கினீர்; காமனையும் முன்பு எரித்தீர்; அப்படியிருக்க, ஆண்டவனே, இப்போது வசிஷ்டரை எவ்வாறு அனுப்பினீர்?

Verse 37

स्वाहोवाच । स्थिरो भव महादेव स्त्रीणां वचसि साम्प्रतम् । विवाहे व्यवहारोऽस्ति पुरन्ध्रीणां प्रगल्भता

ஸ்வாஹா கூறினாள்— மகாதேவா, இந்நேரம் பெண்களின் சொற்களுக்குமுன் நிலைத்திருங்கள். திருமணச் செயல்களில் உலகியலான நடைமுறைகள் உண்டு; பெண்கள் பேச்சிலும் நடத்தையிலும் துணிவுடன் (பிரகல்பமாக) இருப்பர்।

Verse 38

रोहिण्युवाच । कामम्पूरय पार्वत्याः कामशास्त्रविशारद । कुरु पारं स्वयं कामी कामिनीकामसागरम्

ரோஹிணி கூறினாள்— காமசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவனே, பார்வதியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்று. நீயே காமமிகுந்தவனாய் இந்த காமினியின் ஏக்கக் கடலை அக்கரைக்கு கொண்டு செல்.

Verse 39

वसुन्धरोवाच । जानासि भावं भावज्ञ कामार्तानां च योषिताम् । न च स्वं स्वामिनं शम्भो ईश्वरं पाति सन्ततम्

வசுந்தரா கூறினாள்— உணர்வுகளை அறிந்தவனே, காமத்தால் துயருறும் பெண்களின் மனநிலையை நீ அறிவாய். ஆனாலும், ஓ ஶம்போ, நிலையற்ற மனம் தன் ஆண்டவனான பரமேஸ்வரனிடம் எப்போதும் நம்பிக்கையாய் நில்லாது.

Verse 40

शतरूपोवाच । भोगं दिव्यं विना भुक्त्वा न हि तुष्येत्क्षुधातुरः । येन तुष्टिर्भवेच्छंभो तत्कर्तुमुचितं स्त्रियाः

சதரூபா கூறினாள்— தெய்வீக இன்பமின்றி உண்டாலும் பசியால் வாடுபவன் திருப்தியடையான். ஆகவே, ஓ ஶம்போ, நீ மகிழ்வதற்கானதைச் செய்வதே பெண்ணுக்கு உரியது.

Verse 41

संज्ञोवाच । तूर्णं प्रस्थापय प्रीत्या पार्वत्या सह शङ्करम् । रत्नप्रदीपन्ताम्बूलं तल्पं निर्माय निर्जने

சஞ்ஞா கூறினாள்—அன்புடன் விரைந்து பார்வதியுடன் சங்கரரை அனுப்புங்கள். தனிமையான இடத்தில் படுக்கையை அமைத்து, ரத்தினத் தீபங்களை ஒழுங்குபடுத்தி, தாம்பூலத்தையும் தயார் வைத்திருங்கள்।

Verse 42

ब्रह्मोवाच । स्त्रीणान्तद्वचनं श्रुत्वा ता उवाच शिवः स्वयम् । निर्विकारश्च भगवान्योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த பெண்களின் சொற்களை கேட்டவுடன், சிவன் தாமே அவர்களிடம் பேசினார்—அவர் மாற்றமற்ற பகவான்; யோகீந்திரர்களின் குருக்களுக்கும் குருவானவர்।

Verse 43

शंकर उवाच । देव्यो न ब्रूत वचनमेवंभूतं ममान्तिकम् । जगतां मातरः साध्व्यः पुत्रे चपलता कथम्

சங்கரன் கூறினான்—தேவியரே, என்னருகில் இத்தகைய சொற்களைச் சொல்லாதீர். நீங்கள் உலகங்களின் சத்வீ மாதர்கள்; தம் மகனிடத்தில் நிலையற்ற தன்மை எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । शङ्करस्य वचः श्रुत्वा लज्जितास्सुरयोषितः । बभूवुः सम्भ्रमात्तूष्णीं चित्रपुत्तलिका यथा

பிரம்மா கூறினார்—சங்கரனின் சொற்களை கேட்டதும் தேவர்களின் மனைவியர் வெட்கமுற்றனர்; திடீர் குழப்பத்தால் வரையப்பட்ட பொம்மைகள் போல மௌனமாயினர்.

Verse 45

भुक्त्वा मिष्टान्नमाचम्य महेशो हृष्टमानसः । सकर्पूरं च तांबूलं बुभुजे भार्य या सह

இனிய உணவை உண்டு ஆச்சமனம் செய்து மகிழ்ந்த மனத்துடன் மகேசன், தன் மனைவி (பார்வதி) உடன் கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலத்தை உண்டான்.

Verse 50

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीय पार्वतीखण्डे परिहासवर्णनंनाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருஶிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘பரிஹாசவர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.