मेनावरलाभवर्णनम् — Description of Menā’s Attainment of Boons (and the worship leading to Umā’s advent)

Verse 1

नारद उवाच । अन्तर्हितायान्देव्यां तु दुर्गायां स्वगृहेषु च । गतेष्वमरवृन्देषु किमभूत्तदनन्तरम्

நாரதர் கூறினார்—துர்காதேவி மறைந்து தன் திருவிடத்திற்குச் சென்றதும், தேவர்கள் தத்தம் இல்லங்களுக்குச் சென்றதும், அதன் உடனே பின்னர் என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 2

कथं मेनागिरीशौ च तेपाते परमन्तपः । कथं सुताऽभवत्तस्य मेनायान्तात तद्वद

மகாபலவானே, கூறுவீராக—மேனையும் மலைமன்னன் (இமயன்) எவ்வாறு பரமத் தவம் செய்தனர்? மேலும் மேனையின் கருவிலிருந்து அவனுக்குப் புதல்வி எவ்வாறு பிறந்தாள்—அதையும் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विप्रवर्य सुतश्रेष्ठ शृणु तच्चरितं महत् । प्रणम्य शंकरं भक्त्या वच्मि भक्तिविवर्द्धनम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ விப்ரவர்யனே, ஓ சுதச்ரேஷ்டனே! அந்த மாபெரும் சரிதத்தை கேள். பக்தியுடன் சங்கரனை வணங்கி, பக்தியை வளர்க்கும் உரையை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 4

उपदिश्य गते तात सुरवृन्दे गिरीश्वरः । हर्यादौ मेनका चापि तेपाते परमन्तपः

அன்புள்ளவனே! உபதேசம் அளித்து தேவர்கூட்டம் சென்றபின், கிரீஸ்வரன்—ஹரி முதலியோருடன், மேனகையுடனும்—அனைத்து தடைகளையும் எரிக்கும் பரம தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रु० सं० तृतीये पार्वतीखंडे मेनावरलाभवर्णनो नाम पंचमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பகுதியான பார்வதீகண்டத்தில் ‘மேனா-வர-லாப-வர்ணனம்’ எனும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 6

गिरिप्रियातीव मुदानर्च देवीं शिवेन सा । दानन्ददौ द्विजेभ्यश्च सदा तत्तोषहेतवे

கிரிப்ரியா (பார்வதி) மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைய, தேவி ஆனந்தத்துடன் சிவனை வழிபட்டாள்; அவரைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக அவள் எப்போதும் த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) தானம் அளித்தாள்.

Verse 7

चैत्रमासं समारभ्य सप्तविंशतिवत्सरान् । शिवां सम्पूजयामासापत्त्यार्थिन्यन्वहं रता

சைத்ர மாதம் தொடங்கி, துன்பநிவாரணம் நாடிய அவள், தினந்தோறும் முழு பக்தியுடன் சிவா (சிவனின் தெய்வத் துணைவி)யை வழிபட்டாள்; அது இருபத்தேழு ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது।

Verse 8

अष्टम्यामुपवासन्तु कृत्वादान्नवमीतिथौ । मोदकैर्बलिपिष्टैश्च पायसैर्गन्धपुष्पकैः

அஷ்டமியில் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; நவமி திதியில் தானம் செய்து, மோதகம், பலிபிஷ்டம் (மாவால் செய்த நைவேத்யம்), பாயசம் மற்றும் மணமிகு மலர்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

गङ्गायामौषधिप्रस्थे कृत्वा मूर्तिं महीमयीम् । उमायाः पूजयामास नानावस्तुसमर्पणैः

கங்கைக் கரையில் மூலிகைகள் நிறைந்த இடத்தில் அவன் மண்ணால் ஒரு உருவத்தைச் செய்து, பலவகை பூஜைப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து உமாதேவியை வழிபட்டான்।

Verse 10

कदाचित्सा निराहारा कदाचित्सा धृतव्रता । कदाचित्पवनाहारा कदाचिज्जलभुघ्यभूत्

சில வேளைகளில் அவள் நிராஹாரமாக இருந்தாள்; சில வேளைகளில் உறுதியான விரதநியமத்தைப் பேணினாள். சில வேளைகளில் காற்றையே உணவாகவும், சில வேளைகளில் நீரையே ஆதாரமாகவும் கொண்டு தவம் செய்தாள்.

Verse 11

शिवाविन्यस्तचेतस्का सप्तविंशतिवत्सरान् । निनाय मेनका प्रीत्या परं सा मृष्टवर्चसा

சிவபெருமானில் மனத்தை உறுதியாக வைத்திருந்த அவளை மேனகை அன்புடன் இருபத்தேழு ஆண்டுகள் வளர்த்தாள். அந்த நிலைத்த பக்தியால் பரிசுத்தமடைந்த பார்வதி பரம ஒளியுடன் பிரகாசித்தாள்.

Verse 12

सप्तविंशतिवर्षान्ते जगन्माता जगन्मयी । सुप्रीताभवदत्यर्थमुमा शंकरकामिनी

இருபத்தேழு ஆண்டுகள் முடிவில், உலகமாதாவும் உலகமெங்கும் நிறைந்தவளுமான உமா—சங்கரனை நாடியவள்—மிகவும் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 13

अनुग्रहाय मेनायाः पुरतः परमेश्वरी । आविर्बभूव सा देवी सन्तुष्टा तत्सुभक्तितः

மேனாவுக்கு அருள் செய்யப் பரமேஸ்வரி தேவி அவள்முன் நேரில் வெளிப்பட்டாள். அவளின் நற்கருத்து பக்தியால் திருப்தியடைந்து அந்த தேவி தோன்றினாள்.

Verse 14

दिव्यावयवसंयुक्ता तेजोमण्डलमध्यगा । उवाच विहसन्ती सा मेनां प्रत्यक्षतां गता

தெய்வீக அங்கங்களுடன் கூடி, ஒளிவட்டத்தின் நடுவில் தங்கி, அவள் தேவி புன்னகையுடன்—நேரில் வெளிப்பட்டு—மேனாவிடம் பேசினாள்.

Verse 15

देव्युवाच वरं ब्रूहि महासाध्वि यत्ते मनसि वर्तते । सुप्रसन्ना च तपसा तवाहं गिरिकामिनि

தேவி கூறினாள்—ஓ மகாசாத்வி, உன் மனத்தில் நிலைத்துள்ள வரத்தைச் சொல். ஓ கிரிஜே, உன் தவத்தால் நான் மிகுந்த प्रसன்னமடைந்தேன்.

Verse 16

यत्प्रार्थितं त्वया मेने तपोव्रतसमाधिना । दास्ये तेऽहं च तत्सर्वं वाञ्छितं यद्यदा भवेत्

தவம், விரதம், சமாதி-நிஷ்டையுடன் நீ வேண்டியதை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன். அது நிறைவேறும் காலம் வந்தபோது, உன் விருப்பமான எல்லா வரங்களையும் நான் அருள்வேன்.

Verse 17

ततस्सा मेनका देवीं प्रत्यक्षां कालिकान्तदा । दृष्ट्वा च प्रणनामाथ वचनं चेदमब्रवीत्

பின்பு மேனகை, கண்முன்னே வெளிப்பட்ட தேவியை—காளிகையைப் போன்ற கருமை ஒளியால் பிரகாசித்தவளைக்—கண்டு வணங்கி, பின்னர் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 18

मेनोवाच । देवि प्रत्यक्षतो रूपन्दृष्टन्तव मयाऽधुना । त्वामहं स्तोतुमिच्छामि प्रसन्ना भव कालिके

மேனா கூறினாள்—தேவி, இப்போது நான் உமது ரூபத்தை நேரில் கண்டேன். உம்மைத் துதிக்க விரும்புகிறேன்; காலிகே, அருள்புரிந்து प्रसன்னமாக இரு।

Verse 19

ब्रह्मोवाच । अथ सा मेनयेत्युक्ता कालिका सर्वमोहिनी । बाहुभ्यां सुप्रसन्नात्मा मेनकां परिषस्वजे

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது ‘மேனா’ என்று அழைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் மயக்கும் காலிகா உள்ளம் மிகப் प्रसன்னமாகி, இரு கரங்களாலும் மேனகையை அணைத்தாள்।

Verse 20

ततः प्राप्तमहाज्ञाना मेनका कालिकां शिवम् । तुष्टाव वाग्भि रिष्टाभिर्भक्त्या प्रत्यक्षतां गताम्

அப்போது மஹாஜ்ஞானம் பெற்ற மேனகை, தன் முன் பிரத்யட்சமாக வெளிப்பட்ட சிவசக்தியான காளிகையை, இனிய சொற்களாலும் உள்ளார்ந்த பக்தியாலும் போற்றினாள்।

Verse 21

मेनोवाच । महामायां जगद्धात्रीं चण्डिकां लोकधारिणीम् । प्रणमामि महादेवीं सर्वकामार्थदायिनीम्

மேனா கூறினாள்—மஹாமாயை, உலகத்தைத் தாங்கும் தாயை, லோகங்களைத் தாங்கும் உக்கிர சண்டிகையை, எல்லா விருப்பங்களின் பயனையும் அருளும் மஹாதேவியை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 22

नित्यानन्दकरीं मायां योगनिद्रां जगत्प्रसूम् । प्रणमामि सदासिद्धां शुभसारसमालिनीम्

நித்திய ஆனந்தம் அருளும் மாயை, யோகநித்ரை, உலகங்களைப் பிறப்பிக்கும் தாய்—என்றும் சித்தியானவள், சுபத்தின் சாரமயமான மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 23

मातामहीं सदानन्दां भक्तशोकविनाशिनीम् । आकल्पं वनितानां च प्राणिनां बुद्धिरूपिणीम्

அவளே பூமிமயமான மகாமாதா; எப்போதும் ஆனந்தஸ்வரூபிணி; பக்தர்களின் துயரை அழிப்பவள். யுகயுகாந்தம் வரை பெண்களிலும் எல்லா உயிர்களிலும் புத்திச్వరூபமாக நிலைகொள்கிறாள்.

Verse 24

सा त्वं बंधच्छेदहेतुर्यतीनां कस्ते गेयो मादृशीभिः प्रभावः । हिंसाया वाथर्ववेदस्य सा त्वं नित्यं कामं त्वं ममेष्टं विधेहि

நீயே யதிகளின் பந்தங்களை அறுக்கும் காரணம்; என்னைப் போன்ற பெண்கள் உன் மகிமையை எவ்வாறு பாட இயலும்? நீ அథர்வவேதத்துடன் தொடர்புடைய சக்தியும், ஹிம்சை-நிக்ரஹம் (அஹிம்சைச் சுயக்கட்டுப்பாடு) என்பதின் அதிஷ்டாத்ரியும். ஆகவே நித்தியவளே! என் நிலையான விருப்பத்தை நிறைவேற்றி, எனக்கு இஷ்டத்தை அருள்வாயாக.

Verse 25

नित्यानित्यैर्भावहीनैः परास्तैस्तत्तन्मात्रैर्योज्यते भूतवर्गः । तेषां शक्तिस्त्वं सदा नित्यरूपा काले योषा योगयुक्ता समर्था

நித்தியமும் அநித்தியமும் எனக் கூறப்படும் நுண்ணிய தன்மாத்திரைகள்—சுயசத்தையற்ற, சார்ந்த இயல்புடையவை—அவற்றால் பூதக்கூட்டம் ஒழுங்காக இணைக்கப்படுகிறது. அவை அனைத்தின் சக்தி நீயே, எப்போதும் நித்தியரூபிணி; காலத்தின் அரசியாய், யோகயுக்தையாக நீ முழுமையாக சமர்த்தை.

Verse 26

योनिर्धरित्री जगतां त्वमेव त्वमेव नित्या प्रकृतिः परस्तात् । यथा वशं क्रियते ब्रह्मरूपं सा त्वं नित्या मे प्रसीदाद्य मातः

அனைத்து உலகங்களின் யோனியும் அவற்றைத் தாங்கும் தரித்ரியும் நீயே; நீயே பராத்பரமான நித்தியப் பிரகிருதி. உன்னாலே பிரஹ்மரூபத் தத்துவமும் கட்டுப்பட்டு ரூபமாக வெளிப்படுகிறது. ஓ நித்திய மாதா! இன்று என்மேல் அருள்புரிவாயாக.

Verse 27

त्वं जातवेदोगतशक्तिरुग्रा त्वं दाहिका सूर्यकरस्य शक्तिः । आह्लादिका त्वं बहुचन्द्रिका या तान्त्वामहं स्तौमि नमामि चण्डीम्

நீ ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் உறையும் உக்ர சக்தி; நீ சூரியக் கதிர்களின் தகிக்கும் ஆற்றல். நீயே பலவிதமாக ஒளிரும் குளிர்ந்த, ஆனந்தமளிக்கும் சந்திரிகை. ஆகவே நான் உன்னைப் போற்றி வணங்குகிறேன்—ஓ சண்டீ!

Verse 28

योषाणां सत्प्रिया च त्वं नित्या त्वं चोर्ध्वरेतसाम् । वांछा त्वं सर्वजगतां धाया च त्वं यथा हरेः

நீ பெண்களின் உண்மையான பிரியமானவள்; ஊர்த்வரேதஸ் தவசிகளுக்கு நீ நித்தியமானவள். எல்லா உலகங்களின் ஆசையும் நீயே; ஹரிக்குப் லக்ஷ்மி போல, நீயும் தாங்கும் ஆதாரமாய் இருக்கிறாய்.

Verse 29

या चेष्टरूपाणि विधाय देवी सृष्टिस्थितानाशमयी च कर्त्री । ब्रह्माच्युतस्थाणुशरीरहेतुस्सा त्वं प्रसीदाद्य पुनर्नमस्ते

ஓ தேவியே! எல்லாச் செயற்பாடுகளின் ரூபங்களையும் அமைப்பவள் நீயே; படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு இயல்புடைய கர்த்திரியும் நீயே; பிரம்மா, அச்யுதன் (விஷ்ணு), ஸ்தாணு (சிவன்) ஆகியோரின் தேகப் பிரகடனத்திற்குக் காரணமும் நீயே. இன்று அருள்புரிவாயாக; உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 30

ब्रह्मोवाच । तत इत्थं स्तुता दुर्गा कालिका पुनरेव हि । उवाच मेनकां देवीं वांछितं वरयेत्युत

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட துர்கை, அதே காலிகை, மீண்டும் உரைத்தாள். அவள் தேவியான மேனகையிடம்—“உனக்கு விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு” என்றாள்।

Verse 31

उमोवाच । प्राणप्रिया मम त्वं हि हिमाचलविलासिनी । यदिच्छसि ध्रुवन्दास्ये नादेयं विद्यते मम

உமா கூறினாள்—என் உயிர்க்குயிரானவளே, இமாசலத்தின் வாசஸ்தலத்தில் மகிழ்பவளே! நீ சேவையில் உறுதியாக இருக்க விரும்பினால், என்னால் தர இயலாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 32

इति श्रुत्वा महेशान्याः पीयूषसदृशं वचः । उवाच परितुष्टा सा मेनका गिरिकामिनी

மஹேசானி (பார்வதி) கூறிய அமுதம் போன்ற சொற்களை கேட்டதும், மலைவேந்தனின் பிரியையான மேனகை மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து பின்னர் உரைத்தாள்।

Verse 33

मेनोवाच । शिवे जयजय प्राज्ञे महेश्वरि भवाम्बिके । वरयोग्यास्महं चेत्ते वृणे भूयो वरं वरम्

மேனா கூறினாள்: ஜய ஜய, ஓ சிவே! ஓ ஞானமிகு தேவியே, ஓ மகேஸ்வரியே, ஓ பவாம்பிகையே! நான் உமது வரத்திற்குத் தகுதியானவளானால், மீண்டும் இன்னொரு சிறந்த வரத்தை வேண்டுகிறேன்.

Verse 34

प्रथमं शतपुत्रा मे भवन्तु जगदम्बिके । बह्वायुषो वीर्यवन्त ऋद्धिसिद्धिसमन्विताः

ஓ ஜகதம்பிகையே! முதலில் எனக்கு நூறு புதல்வர்கள் அருள்புரிவாயாக—நீண்ட ஆயுளும் வீரியமும் உடையவர்களாய், செல்வமும் சித்திகளும் பெற்றவர்களாய்.

Verse 35

पश्चात्तथैका तनया स्वरूपगुणशालिनी । कुलद्वयानंदकरी भुवनत्रयपूजिता

பின்னர் ஒரே மகள் பிறந்தாள்—அழகிய வடிவமும் உயர்ந்த குணங்களும் உடையவள்; இரு குலங்களுக்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவளாய், மூவுலகிலும் போற்றப்பட்டாள்.

Verse 36

सुता भव मम शिवे देवकार्यार्थमेव हि । रुद्रपत्नी भव तथा लीलां कुरु भवाम्बिके

ஓ சிவையே! நீ என் மகளாக ஆகு—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காகவே; பின்னர் ருத்ரனின் துணைவியாக ஆகி, ஓ பவாம்பிகையே, இவ்விளையாட்டை வெளிப்படுத்து.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा मेनकोक्तं हि प्राह देवी प्रसन्नधीः । स्मितपूर्वं वचस्तस्याः पूरयन्ती मनोरथम्

பிரம்மா கூறினார்—மேனகையின் சொற்களை கேட்ட தேவியார் மனம் மகிழ்ந்தார்; மென்மையான புன்னகையுடன் பதிலளித்து, அவளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார்.

Verse 38

देव्युवाच । शतपुत्रास्सं भवन्तु भवत्या वीर्यसंयुताः । तत्रैको बलवान्मुख्यः प्रधमं संभविष्यति

தேவி கூறினாள்—“உனக்கு வீரியமிக்க நூறு புதல்வர்கள் பிறக்கட்டும்; அவர்களில் ஒருவன் வலிமைமிக்க முதன்மையானவன் முதலில் பிறப்பான்.”

Verse 39

सुताहं संभविष्यामि सन्तुष्टा तव भक्तितः । देव कार्यं करिष्यामि सेविता निखिलैस्सुरैः

உன் பக்தியால் மகிழ்ந்து நான் நிச்சயமாக உன் மகளாகப் பிறப்பேன். தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்; எல்லாத் தேவராலும் பூஜிக்கப்பட்டு சேவிக்கப்படுவேன்.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा जगद्धात्री कालिका परमेश्वरी । पश्यन्त्या मेनकायास्तु तत्रैवान्तर्दधे शिवा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, உலகங்களைத் தாங்கும் பரமேஸ்வரி காளிகை, மேனகா பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அங்கேயே சதி-சிவா ரூபமாக மறைந்தாள்.

Verse 41

मेनकापि वरं लब्ध्वा महेशान्या अभी प्सितम् । मुदं प्रापामितां तात तपःक्लेशोप्यनश्यत

மஹேசானி (பார்வதி) விரும்பிய வரம் கிடைத்ததால் மேனகாவும் பேரானந்தம் அடைந்தாள்; அன்பனே, தவத்தால் ஏற்பட்ட துன்பமும் அதனால் நீங்கியது.

Verse 42

दिशि तस्यां नमस्कृत्य सुप्रहृष्टमनास्सती । जयशब्दं प्रोच्चरंती स्वस्थानम्प्रविवेश ह

அந்தத் திசையில் வணங்கி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சதி ‘ஜெயம்’ என முழங்கிக் கொண்டு தன் இருப்பிடத்தில் புகுந்தாள்.

Verse 43

अथ तस्मै स्वपतये शशंस सुवरं च तम् । स्वचिह्नबुद्धमिव वै सुवाचा पुनरुक्तया

அப்போது அவள் தன் ஆண்டவன்-கணவரிடம் அந்தச் சிறந்த வரத்தை அறிவித்தாள்; இனிய சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினாள், அவர் தம் அடையாளத்தாலேயே முன்பே அறிந்ததுபோல்।

Verse 44

श्रुत्वा शैलपतिर्हृष्टोऽभवन्मेनावचो हि तत् । प्रशशंस प्रियां प्रीत्या शिवाभक्तिरतां च ताम्

மேனையின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மலைநாதன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். சிவபக்தியில் உறுதியாக நிலைத்திருந்த தன் அன்புத் துணைவியை அன்பு நிறைந்த ஆனந்தத்துடன் அவர் புகழ்ந்தார்.

Verse 45

कालक्रमेणाऽथ तयोः प्रवृत्ते सुरते मुने । गर्भो बभूव मेनाया ववृधे प्रत्यहं च सः

முனிவரே, காலத்தின் ஒழுங்கில் அவர்களின் சங்கமம் நிகழ்ந்தபோது மேனா கருவுற்றாள். அந்த கரு நாள்தோறும் வளர்ந்தது.

Verse 46

असूत सा नागवधूपभोग्यं सुतमुत्तमम् । समुद्रबद्धसत्सख्यं मैनाकाभिधमद्भुतम्

அவள் ஒரு சிறந்த, அதிசயமான மகனைப் பெற்றாள்—மைநாகன் எனப் பெயர்; நாககன்னிக்குத் துணைவனாகத் தகுதியானவன். கடலுடன் உறுதியான நட்பு கொண்டவனாகவும், கடலால் கட்டுப்பட்டவனாகவும் புகழப்பட்டான்.

Verse 47

वृत्रशत्रावपि क्रुद्धे वेदनाशं सपक्षकम् । पविक्षतानां देवर्षे पक्षच्छिदि वराङ्गकम्

தேவரிஷியே, வ்ருத்ரஹந்தா இந்திரன் கோபித்தபோதும் இந்த (செயல்/வலிமை) வேதனையை அதன் ‘இறக்கைகள்’ எனும் துணை காரணங்களோடு அழித்தது. வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டோர்க்கு இது இறக்கை வெட்டுதல்—மீண்டும் தீங்கு செய்யும் வலிமையை அறுத்தல்—என்ற உயர்ந்த வழியாக இருந்தது.

Verse 48

प्रवरं शतपुत्राणां महाबलपराक्रमम् । स्वोद्भवानां महीध्राणां पर्वतेन्द्रैकधिष्ठितम्

அவன் நூறு புதல்வர்களில் முதன்மை; மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடையவன். மலைவம்சத்தில் பிறந்து, மலைஅரசர்களில் ஒரே அதிபதியாகத் தனித்துப் பதியப்பட்டான்।

Verse 49

आसीन्महोत्सवस्तत्र हिमाचलपुरेऽद्भुतः । दम्पत्योः प्रमुदाधिक्यं बभूव क्लेशसंक्षयः

அங்கே ஹிமாசல நகரில் அற்புதமான மஹோத்ஸவம் நிகழ்ந்தது. அந்த தெய்வத் தம்பதியரின் மகிழ்ச்சி மிகுதியாக வளர்ந்து, அவர்களின் துயரங்கள் குறைந்தன।

Verse 50

दानन्ददौ द्विजातिभ्योऽन्येभ्यश्च प्रददौ धनम् । शिवाशिवपदद्वन्द्वे स्नेहोऽभूदधिकस्तयोः

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு தானம் அளித்து, பிறருக்கும் செல்வம் வழங்கினான். சிவம்–அசிவம் எனும் இருநிலைகளின் நடுவிலும் அவர்களின் பரஸ்பர அன்பு மேலும் பெருகியது।