अध्याय ४९ — विवाहानुष्ठाने ब्रह्मणः काममोहः (Brahmā’s Enchantment by Desire during the Wedding Rites)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथो ममाज्ञया विप्रैस्संस्थाप्यानलमीश्वरः । होमं चकार तत्रैवमङ्के संस्थाप्य पार्वतीम्

பிரம்மா கூறினார்—பின் என் ஆணையின்படி அந்தணர்கள் முறையாக அக்னியை நிறுவினர். அப்போது ஈச்வரன் அங்கேயே பார்வதியைத் தன் மடியில் அமர்த்தி ஹோமம் செய்தான்।

Verse 2

ऋग्यजुस्साममन्त्रैश्चाहुतिं वह्नौ ददौ शिवः । लाजाञ्जलिं ददौ कालीभ्राता मैनाकसंज्ञकः

ரிக்-யஜுஸ்-சாம மந்திரங்களை ஓதி, பகவான் சிவன் புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்தார். பின்னர் காளியின் சகோதரன் மைநாகன் திருமணச் சடங்கிற்கான லாஜாஞ்சலியை வழங்கினான்।

Verse 3

अथ काली शिवश्चोभौ चक्रतुर्विधिवन्मुदा । वह्निप्रदक्षिणां तात लोकाचारं विधाय च

பின்னர் காளியும் சிவனும்—இருவரும்—மகிழ்ச்சியுடன் விதிப்படி சடங்கை நிறைவேற்றினர். அன்பரே, புனித அக்னியை வலம் வந்து உலக வழக்கத்தையும் கடைப்பிடித்தனர்।

Verse 4

तत्राद्भुतमलञ्चक्रे चरितं गिरिजापतिः । तदेव शृणु देवर्षे तवस्नेहाद्ब्रवीम्यहम्

அங்கே கிரிஜாபதி (சிவன்) ஒரு அதிசயமான தெய்வச் செயலை நிகழ்த்தினார். தேவரிஷியே, அதையே கேள்; உன்னிடத்திலுள்ள அன்பினால் நான் அதை உரைக்கிறேன்।

Verse 5

तस्मिन्नवसरे चाहं शिवमायाविमोहितः । अपश्यञ्चरणे देव्या नखेन्दुञ्च मनोहरम्

அந்தச் சமயத்தில் நானும் சிவபெருமானின் மாயையினால் மயக்கமுற்று, தேவியின் பாதங்களில் உள்ள அழகான நகச்சந்திரனைத் தரிசித்தேன்.

Verse 6

दर्शनात्तस्य च तदाऽभूवं देवमुने ह्यहम् । मदनेन समाविष्टोऽतीव क्षुभितमानसः

ஓ தேவமுனிவரே! அவளைக் கண்டதும் நான் காமத்தினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, என் மனம் மிகவும் கலக்கமடைந்தது.

Verse 7

मुहुर्मुहुरपश्यं वै तदंगं स्मरमोहितः । ततस्तद्दर्शनात्सद्यो वीर्यं मे प्राच्युतद्भुवि

காமத்தினால் மயங்கி நான் மீண்டும் மீண்டும் அவளுடைய அங்கங்களைப் பார்த்தேன். அந்தத் தரிசனத்தினால் உடனே என் வீரியம் பூமியில் விழுந்தது.

Verse 8

रेतसा क्षरता तेन लज्जितोहं पितामहः । मुने व्यमर्द तच्छिन्नं चरणाभ्यां हि गोपयन्

அந்த வீரியம் வெளிப்பட்டதால், பிதாமகனாகிய நான் வெட்கமடைந்தேன். ஓ முனிவரே! அதை மறைப்பதற்காக, நான் என் கால்களால் அந்தப் பகுதியைத் தேய்த்தேன்.

Verse 9

तज्ज्ञात्वा च महादेवश्चुकोपातीव नारद । हन्तुमैच्छत्तदा शीघ्रं वां विधिं काममोहितम्

ஓ நாரதா! இதை அறிந்த மகாதேவன் கடும் கோபத்தில் எழுந்து, காமமயக்கத்தில் இருந்த அந்த விதி (பிரம்மா) யை உடனே அழிக்க விரும்பினான்.

Verse 10

हाहाकारो महानासीत्तत्र सर्वत्र नारद । जनाश्च कम्पिरे सर्व्वे भय मायाति विश्वभृत्

ஏ நாரதா, அங்கே எங்கும் பெரும் அலறல் எழுந்தது. உலகைத் தாங்குபவர்மேல் அச்சம் வந்ததால் மக்கள் அனைவரும் நடுங்கினர்.

Verse 11

ततस्तंन्तुष्टुवुश्शम्भुं विष्ण्वाद्या निर्जरा मुने । सकोपम्प्रज्वलन्तन्तन्तेजसा हन्तुमुद्यतम्

அப்போது, முனிவரே, விஷ்ணு முதலிய அமர தேவர்கள் ஷம்புவைத் துதித்தனர். அவர் கோபத் தேஜஸால் எரிந்து, அழித்து ஒழிக்கத் தயாராய் நின்றார்.

Verse 12

देवा ऊचुः । देवदेव जगद्व्यापिन्परमेश सदाशिव । जगदीश जगन्नाथ सम्प्रसीद जगन्मय

தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, உலகமெங்கும் நிறைந்த பரமேஸ்வர சதாசிவனே! உலகீசனே, ஜகந்நாதனே, ஜகன்மயனே— எம்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 13

सर्वेषामपि भावानान्त्वमात्मा हेतुरीश्वरः । निर्विकारोऽव्ययो नित्यो निर्विकल्पोऽक्षरः परः

அனைத்து நிலைகளுக்கும் உயிர்களுக்கும் நீயே ஆத்மா; நீயே ஈசன், பரம காரணம். நீ மாற்றமற்றவன், அழிவிலாதவன், நித்தியன், கருத்துவேறுபாடற்றவன், அక్షரன், பரம்பொருள்.

Verse 14

आद्यन्तावस्य यन्मध्यमिदमन्यदहम्बहिः । यतोऽव्ययः सनैतानि तत्सत्यम्ब्रह्म चिद्भवान्

ஆதி-அந்தம் யாவும் எதில் அடங்கியுள்ளதோ, இதன் நடுவாக எது நிற்கின்றதோ; ‘இது’ ‘நான்’ என்பவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டதாக எது உள்ளதோ—எதிலிருந்து இவை அனைத்தும் தோன்றுகின்றனவோ, அந்த அவ்யயம் தான் சத்தியம், பிரம்மம், சித்துருவம்; நீயே அதுவே।

Verse 15

तवैव चरणाम्भोजम्मुक्तिकामा दृढव्रताः । विसृज्योभयतस्संगं मुनयस्समुपासते

மோக்ஷத்தை நாடி உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள், இன்பாசை மற்றும் துறவின் அகம்பாவம் என இருபுறப் பற்றுகளையும் விட்டு, உமது தாமரைத் திருவடிகளையே வழிபடுகின்றனர்।

Verse 16

त्वम्ब्रह्म पूर्णममृतं विशोकं निर्गुणम्परम् । आनंदमात्रमव्यग्रमविकारमनात्मकम्

நீ பிரம்மம்—முழுமையானது, அமரமானது, துயரற்றது; நிர்குணமான பரமம். நீ ஆனந்தமே—சிதறாதது, மாறாதது, குறுகிய தன்மையுணர்விற்கு அப்பாற்பட்டது।

Verse 17

विश्वस्य हेतुरुदयस्थितिसंयमनस्य हि । तदपेक्षतयात्मेशोऽनपेक्षस्सर्वदा विभुः

உலகத்தின் தோற்றம், நிலை, அடக்கம் (லயம்) ஆகியவற்றிற்குக் காரணம் அவரே; ஆயினும் ஆத்மேஸ்வரன் எப்போதும் விபு, நிரபேக்ஷன்—அனைத்தும் அவரைச் சார்ந்தாலும் அவர் எதையும் சாரார்।

Verse 19

अज्ञानतस्त्वयि जनैर्विकल्पो विदितो यतः । तस्माद्भ्रमप्रतीकारो निरुपाधेर्न हि स्वतः

அறியாமையால் மக்கள் உம்மேல் கருத்து வேறுபாடுகளை (விகல்பங்களை) ஏற்றிச் சுமத்துகின்றனர் என்பது அறியப்பட்டது. ஆகவே நிருபாதி பரமேஸ்வரனிடமிருந்து தானாகவே மயக்கநிவாரணம் தோன்றாது; மயங்கிய ஜீவன் சரியான ஞானமும் ஒழுங்கான சாதனையும் கொண்டு அதனைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

धन्या वयं महेशान तव दर्शनमात्रतः । दृढभक्तजनानन्दप्रदश्शम्भो दयां कुरु

ஹே மகேசானே! உமது தரிசனமாத்திரத்தாலே நாங்கள் பாக்கியவான்கள் ஆனோம். ஹே சம்புவே, உறுதியான பக்தர்க்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனே, எம்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 21

त्वमादिस्त्वमनादिश्च प्रकृतेस्त्वं परः पुमान् । विश्वेश्वरो जगन्नाथो निर्विकारः परात्परः

நீயே ஆதியும், நீயே அனாதியும்; பிரகிருதியைத் தாண்டிய பரமபுருஷன் நீ. நீயே விஸ்வேஸ்வரன், ஜகந்நாதன், நிர்விகாரன், பராத்பரன்.

Verse 22

योऽयं ब्रह्मास्तिऽ रजसा विश्वमूर्तिः पितामहः । त्वत्प्रसादात्प्रभो विष्णुस्सत्त्वेन पुरुषोत्तमः

ஹே प्रभோ! ரஜோகுணத்தால் உலகமூர்த்தியாகி ‘பிதாமஹன்’ எனப் புகழப்படும் இந்தப் பிரம்மா உமது பிரசாதத்தாலே நிலைக்கிறான். அதுபோல உமது அருளால் சத்த்வகுணத்தில் நிலைபெறும் விஷ்ணு புருஷோத்தமன் ஆகிறான்.

Verse 23

कालाग्निरुद्रस्तमसा परमात्मा गुणः परः । सदा शिवो महेशानस्सर्वव्यापी महेश्वरः

அவரே தமோகுணத்தில் காலாக்னிருத்ரன்—எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் காலத்தின் அக்கினி; அவரே பரமாத்மா, குணங்களைத் தாண்டிய பராத்பரன். அவரே சதாசிவன், மகேசானன்—எங்கும் நிறைந்த மகேஸ்வரன்.

Verse 24

व्यक्तं महच्च भूतादिस्तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

ஓ உலகமே உருவான மகேஸ்வரா! வெளிப்பட்ட உலகம், மகத்தத்துவம், பூதாதி, தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள்—இவை அனைத்தும் உம்மாலேயே ஆதரிக்கப் பெற்று ஆளப்படுகின்றன.

Verse 25

महादेव परेशान करुणाकर शंकर । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद पुरुषोत्तम

ஓ மகாதேவா, பரமேஸ்வரா, கருணாகர சங்கரா! அருள்புரிவாயாக. தேவர்களின் தேவனே! அருள்புரிவாயாக; புருஷோத்தமா! அருள்புரிவாயாக.

Verse 26

वासांसि सागरास्सप्त दिशश्चैव महाभुजाः । द्यौर्मूर्द्धा ते विभोर्नाभिः खं वायुर्नासिका ततः

உமது ஆடைகள் ஏழு சமுத்திரங்கள்; திசைகளே உமது மகாபுஜங்கள். எங்கும் நிறைந்த இறைவா, த்யுலோகம் உமது தலை; ஆகாயம் உமது நாபி; வாயு உமது மூக்கு.

Verse 27

चक्षूंष्यग्नी रविस्सोमः केशा मेघास्तव प्रभो । नक्षत्रतारकाद्याश्च ग्रहाश्चैव विभूषणम्

பிரபுவே, அக்னி, சூரியன், சோமன் உமது கண்கள்; மேகக்கூட்டம் உமது கேசம். நட்சத்திரங்கள், தாரைகள், கிரகங்கள் உமது ஆபரணங்கள்.

Verse 28

कथं स्तोष्यामि देवेश त्वां विभो परमेश्वर । वाचामगोचरोऽसि त्वं मनसा चापि शंकर

தேவேசா, எங்கும் நிறைந்த பரமேசுவரா, நான் உம்மை எவ்வாறு ஸ்துதிப்பேன்? சங்கரா, நீர் வாக்கிற்கும் அப்பாற்பட்டவர்; மனத்திற்கும் எட்டாதவர்.

Verse 29

पञ्चास्याय च रुद्राय पञ्चाशत्कोटिमूर्तये । त्र्यधिपाय वरिष्ठाय विद्यातत्त्वाय ते नमः

ஐந்து முகங்களுடைய ருத்ரனே, ஐம்பது கோடி வடிவங்களாக வெளிப்படுபவனே, மும்முலக அதிபதியே, மிகச் சிறந்தவனே, வித்யா-தத்துவமே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 30

अनिदेंश्याय नित्याय विद्युज्ज्वालाय रूपिणे । अग्निवर्णाय देवाय शंकराय नमोनमः

சுட்டிக்காட்ட இயலாதவர், நித்தியர், மின்னல்-ஜ்வாலையாகிய வடிவினர், அக்னிவண்ண தெய்வம்—அந்த சங்கரருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 31

विद्युत्कोटिप्रतीकाशमष्टकोणं सुशोभनम् । रूपमास्थाय लोकेऽस्मिन्संस्थिताय नमो नमः

கோடிக்கணக்கான மின்னலின் ஒளிபோல் பிரகாசித்து, மிக அழகிய அஷ்டகோணத் தெய்வீக ரூபம் கொண்டு இவ்வுலகில் நிலைபெற்று விளங்கும் அந்த பரமேஸ்வரனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 32

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नः परमेश्वरः । ब्रह्मणो मे ददौ शीघ्रमभयं भक्तवत्सलः

பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பரமேஸ்வரன் प्रसன்னனானார். பக்தவத்ஸலனான ஆண்டவன் எனக்கு, பிரம்மாவுக்கு, உடனே அபயத்தை அருளினார்।

Verse 33

अथ सर्वे सुरास्तत्र विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । अभवन्सुस्मितास्तात चक्रुश्च परमोत्सवम्

அப்போது அங்கே விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும், அன்பனே, மென்மையான புன்னகையுடன் மகிழ்ந்து, மிக உயர்ந்த திருவிழாவை கொண்டாடினர்।

Verse 34

मम तद्रेतसा तात मर्दितेन मुहुर्मुहुः । अभवन्कणकास्तत्र भूरिशः परमोज्ज्वलाः

அன்புள்ளவனே, என் அந்த ரேதஸ் மீண்டும் மீண்டும் மிதித்து அரைக்கப்பட்டபோது, அங்கே மிகுந்த அளவில் பேரொளி கொண்ட பொற்கணுக்கள் தோன்றின.

Verse 35

ऋषयो बहवो जाता वालखिल्यास्सहस्रशः । कणकैस्तैश्च वीर्यस्य प्रज्वलद्भिः स्वतेजसा

அந்த வீர்ய-சக்தியின் பேராற்றலால் எண்ணற்ற முனிவர்கள் தோன்றினர்—ஆயிரமாயிரம் வாலகில்யர்கள்; சிற்றுடலினராயினும் தம் இயல்புத் தேஜஸால் பொன் சினுக்குகள் போல் ஜ்வலித்தனர்।

Verse 36

अथ ते ह्यृषयस्सर्वे उपतस्थुस्तदा मुने । ममान्तिकं परप्रीत्या तात तातेति चाब्रुवन्

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் என் அருகே வந்து நின்றனர். பேரன்புடன் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும்—“தாதா, தாதா” (அன்புக் குழந்தையே) என்று அழைத்தனர்।

Verse 37

ईश्वरेच्छाप्रयुक्तेन प्रोक्तास्ते नारदेन हि । वालखिल्यास्तु ते तत्र कोपयुक्तेन चेतसा

அந்த சொற்கள் ஈசுவரன் (சிவன்) இச்சையால் தூண்டப்பட்ட நாரதராலேயே கூறப்பட்டன; ஆனால் அங்கே வாலகில்ய முனிவர்கள் கோபம் கொண்ட மனத்துடன் சினத்தால் எதிர்வினை காட்டினர்।

Verse 38

नारद उवाच । गच्छध्वं संगता यूयं पर्वतं गन्धमादनम् । न स्थातव्यम्भवद्भिश्च न हि वोऽत्र प्रयोजनम्

நாரதர் கூறினார்—“இங்கே கூடியுள்ள நீங்கள் அனைவரும் கந்தமாதன மலைக்குச் செல்லுங்கள். இங்கே தங்க வேண்டாம்; இந்தக் காரியத்தில் இங்கே உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”

Verse 39

तत्र तप्त्वा तपश्चाति भवितारो मुनीश्वराः । सूर्य्यशिष्याश्शिवस्यैवाज्ञया मे कथितन्त्विदम्

அங்கே தவம் செய்து அந்த முனிவரேசர்கள் நிச்சயமாக সিদ্ধி பெறுவர்—இந்த வரலாற்றை சூரியனின் சீடர்கள் சிவனின் ஆணையினால் எனக்குச் சொன்னார்கள்।

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे बालखिल्याश्च पर्वतम् । सत्वरम्प्रययुर्नत्वा शंकरं गन्धमादनम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டதும் அந்த பாலகில்ய முனிவர்கள் அனைவரும் விரைந்து மலையினை நோக்கிச் சென்றனர்; கந்தமாதனத்தில் சங்கரனை வணங்கி உடனே புறப்பட்டனர்।

Verse 41

विष्ण्वादिभिस्तदाभूवं श्वासितोहं मुनीश्वर । निर्भयः परमेशानप्रेरितैस्तैर्महात्मभिः

ஓ முனிவரேசா! அப்போது பரமேசானன் (சிவன்) தூண்டுதலால் விஷ்ணு முதலிய மகாத்மாக்கள் எனக்கு மீண்டும் சுவாசத்தை அளித்தனர்; அதனால் நான் அச்சமற்றவனானேன்।

Verse 42

अस्तवञ्चापि सर्वेशं शंकरम्भक्तवत्सलम् । सर्वकार्यकरं ज्ञात्वा दुष्टगर्वापहारकम्

சங்கரன் எல்லோருக்கும் ஆண்டவன், பக்தர்க்கு அருள்மிகு நேசன், எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றுபவன், தீய அகந்தையை அகற்றுபவன் என அறிந்து அவளும் அவரைத் துதித்தாள்।

Verse 43

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वमेव कर्ता सर्वस्य भर्ता हर्त्ता च सर्वथा

தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! நீயே அனைத்தின் கர்த்தா; நீயே அனைத்தையும் தாங்கி வளர்ப்பவன்; நீயே எல்லாவிதத்திலும் ஒழிப்பவனும் ஆவாய்।

Verse 44

त्वदिच्छया हि सकलं स्थितं हि सचराचरम् । तन्त्यां यथा बलीवर्दा मया ज्ञातं विशेषतः

உமது இச்சையாலேயே அசையும்-அசையாத அனைத்தும் நிலைத்திருக்கிறது. கயிற்றால் கட்டப்பட்ட காளைகள் வழிநடத்தப்படுவது போல, இவை அனைத்தும் உமது ஆட்சிக்குள் என நான் தெளிவாக அறிந்தேன்.

Verse 45

इत्येवमुक्त्वा सोहं वै प्रणामं च कृताञ्जलिः । अन्येऽपि तुष्टुवुस्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तं महेश्वरम्

இவ்வாறு கூறி நானும் கைகூப்பி வணங்கினேன். பின்னர் விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் அந்த மகேஸ்வர மகாதேவனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்.

Verse 46

अथाकर्ण्य नुतिं शुद्धां मम दीनतया तदा । विष्ण्वादीनाञ्च सर्वेषां प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

அப்போது என் தாழ்மையுடன் அர்ப்பணித்த தூய ஸ்தோத்திரத்தையும், விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களின் வணக்கத்தையும் கேட்ட மகேஸ்வரன் அருளுடன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 47

ददौ सोतिवरं मह्यमभयं प्रीतमानसः । सर्वे सुखमतीवापुरत्यमोदमहं मुने

மகிழ்ந்த மனத்துடன் மகேஸ்வரன் எனக்கு உத்தம வரமாகிய ‘அபயம்’ அளித்தான். அப்போது அனைவரும் பேரின்பம் அடைந்தனர்; நானும், முனிவரே, மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டேன்.

Verse 49

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे विधिमोहवर्णनं नाम नवचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் ‘விதிமோஹவர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.