गोत्र-प्रवर-प्रश्नः तथा तिथ्यादि-कीर्तनं (Gotra–Pravara Inquiry and Proclamation of Auspicious Time)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गाचार्य्यप्रणोदितः । हिमवान्मेनया सार्द्धं कन्या दातुं प्रचक्रमे

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரத்தில் அங்கே, மதிக்கத்தக்க கர்காசாரியரின் ஊக்கத்தால், ஹிமவான் மேனையுடன் சேர்ந்து தன் மகளைக் கல்யாணத்திற்காகக் கன்யாதானம் செய்ய ஏற்பாடுகளைத் தொடங்கினார்।

Verse 2

हैमं कलशमादाय मेना चार्द्धांगमाश्रिता । हिमाद्रेश्च महाभागा वस्त्राभरणभूषिता

பொன்னாலான கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு, பெருமைமிக்க மேனா ஹிமாலயத்தின் பக்கத்தில் தஞ்சமடைந்து நின்றாள்; அவள் நல்விளக்கங்களுடன் ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 3

पाद्यादिभिस्ततः शैलः प्रहृष्टः स्वपुरोहितः । तं वंरं वरयामास वस्त्रचंदनभूषणैः

பின்னர் மகிழ்ந்த மலைமன்னன் (ஹிமாலயன்) தன் புரோகிதருடன் சேர்ந்து பாத்யம் முதலியவற்றால் வரவேற்று, அந்தச் சிறந்த வரனை ஆடை, சந்தனம், ஆபரணங்களால் சிறப்பாகப் பூஜித்தான்।

Verse 4

ततो हिमाद्रिणा प्रोक्ता द्विजास्तिथ्यादिकीर्तने । प्रयोगो भण्यतां तावदस्मिन्समय आगते

அப்போது இமாலயம், பிராமண அதிதி-சத்காரமும் அதனுடன் தொடர்புடைய தர்மங்களையும் போற்றி கூறினார்—“இப்போது இவ்வாய்ப்பு வந்துள்ளது; இதற்குரிய முறையை விளக்குக.”

Verse 5

तथेति चोक्त्वा ते सर्वे कालज्ञा द्विजसत्तमाः । तिथ्यादिकीर्तनं चक्रुः प्रीत्या परमनिर्वृताः

“அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, காலநியமங்களை அறிந்த சிறந்த பிராமணர்கள் அன்பும் பரம நிறைவும் கொண்டு, திதி முதலியவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் அறிவித்தனர்.

Verse 6

ततो हिमाचलः प्रीत्या शम्भुना प्रेरितो हृदा । सूती कृतः परेशेन विहसञ्शम्भुमब्रवीत्

அப்போது ஹிமாசலன் பேரானந்தம் கொண்டான்; உள்ளத்தில் சாம்புவின் தூண்டுதலால் தூண்டப்பட்டு, பரமேஸ்வரன் அவனைப் பேச்சாளனாக நியமித்தார். அவன் புன்னகையுடன் சாம்புவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 7

स्वगोत्रं कथ्यतां शम्भो प्रवरश्च कुलं तथा । नाम वेदं तथा शाखां मा कार्षीत्समयात्ययम्

ஓ சம்போ! உமது கோத்திரம், ப்ரவரம், குலம் ஆகியவற்றைச் சொல்லுங்கள்; மேலும் உமது பெயர், வேதம், வேதசாகையையும் உரையுங்கள். நியதிக் காலத்தைத் தாண்டி தாமதம் செய்யாதீர்.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य हिमाद्रेश्शङ्करस्तदा । सुमुखाविमुखः सद्योऽप्यशोच्यः शोच्यतां गतः

பிரம்மா கூறினார்—அவள் சொற்களை கேட்டதும், இமயத்தில் இருந்த சங்கரன் உடனே சுமுகாவை நோக்காமல் திரும்பினார்; இயல்பில் துயரமற்றவராயினும், அக்கணமே கருணைத் தகுதியான நிலையை, துயருற்றதுபோல், அடைந்தார்.

Verse 9

एवंविधस्सुरवरैर्मुनिभिस्तदानीं गन्धर्वयक्षगणसिद्धगणैस्तथैव । दृष्टो निरुत्तरमुखो भगवान्महेशोऽकार्षीस्तु हास्यमथ तत्र स नारदत्वम्

அந்நேரம் தேவர்களில் சிறந்தோர், முனிவர், மேலும் கந்தர்வர்-யக்ஷர்-சித்தர் கூட்டங்கள், பகவான் மகேசன் பதிலற்ற மௌன முகத்துடன் நிற்பதை கண்டனர். அப்போது அவர் மென்மையாகச் சிரித்தார்; அதே கணமே நாரதர் நாரதத்துவத்தில் நிலைபெற்றார்.

Verse 10

वीणामवादयस्त्वं हि ब्रह्मविज्ञोऽथ नारद । शिवेन प्रेरितस्तत्र मनसा शम्भुमानसः

ஹே பிரம்மவித் நாரதா! அங்கே நீ வீணையை இசைக்கத் தொடங்கினாய்—சிவனின் தூண்டுதலால், மனத்தைச் சம்புவில் லயப்படுத்தி.

Verse 11

तदा निवारितो धीमान्पर्वतेन्द्रेण वै हठात् । विष्णुना च मया देवैर्मुनिभिश्चाखिलैस्तथा

அப்போது அந்த ஞானியை பர்வதேந்திரன் வலுக்கட்டாயமாகத் தடுத்தான்; மேலும் விஷ்ணுவும், நானும், தேவர்களும், எல்லா முனிவர்களும் அவனைத் தடுத்தனர்.

Verse 12

न निवृत्तोऽभवस्त्वं हि स यदा शङ्करेच्छया । इति प्रोक्तोऽद्रिणा तर्हि वीणां मा वादयाधुना

உண்மையாகவே, அந்நேரத்தில் நீ விலகவில்லை; அது சங்கரனின் இச்சையாலேயே நடந்தது. மலைராஜன் (இமயன்) இவ்வாறு கூறியபோது அவன் சொன்னான்—“இப்போது வீணை வாசிக்காதே.”

Verse 13

सुनिषिद्धो हठात्तेन देवर्षे त्वं यदा बुध । प्रत्यवोचो गिरीशं तं सुसंस्मृत्य महेश्वरम्

தேவரிஷியே, ஞானியே! அவன் வலுக்கட்டாயமாகக் கடுமையாக உன்னைத் தடுத்தபோது, மஹேஸ்வரனாகிய கிரீஷ மஹாதேவனை நினைத்து நீ பதிலுரைத்தாய்.

Verse 14

नारद उवाच । त्वं हि मूढत्वमापन्नो न जानासि च किञ्चन । वाच्ये महेशविषयेऽतीवासि त्वं बहिर्मुखः

நாரதர் கூறினார்—“நீ உண்மையாகவே மயக்கத்தில் விழுந்துள்ளாய்; எதையும் அறியவில்லை. மஹேசனைப் பற்றிப் பேச வேண்டிய விஷயங்களில் நீ மிகுந்த வெளிமுகமாக இருக்கிறாய்.”

Verse 15

त्वया पृष्ठो हरस्साक्षात्स्वगोत्रकथनं प्रति । समयेऽस्मिंस्तदत्यन्तमुपहासकरं वचः

நீ நேரடியாக ஹரனிடமே அவருடைய சொந்த குலவம்சக் கதையைப் பற்றி கேட்டுள்ளாய்; இந்நேரத்தில் அத்தகைய சொற்கள் மிகுந்த நகைப்புக்குரியவை—விளையாட்டிற்கே உரியவை.

Verse 16

अस्य गोत्रं कुलं नाम नैव जानन्ति पर्वत । विष्णुब्रह्मादयोऽपीह परेषां का कथा स्मृता

மலை அரசனே, அவரின் கோத்திரம், குலம், பெயர் ஆகியவற்றை யாரும் அறியார். இங்கே விஷ்ணு, பிரம்மா முதலியோரும் அறியார்; பிறரைக் குறித்து என்ன சொல்ல?

Verse 17

यस्यैकदिवसे शैल ब्रह्मकोटिर्लयं गता । स एव शङ्करस्तेद्य दृष्टः कालीतपोबलात

ஓ மலைவே! யாருடைய ஒரே நாளில் பிரம்மர்களின் கோடிகள் லயத்தில் கரைகின்றனரோ—அந்தச் சங்கரனே காளியின் தவவலத்தால் இன்று நீ கண்டருளினாய்।

Verse 18

अरूपोऽयं परब्रह्म निर्गुणः प्रकृतेः परः । निराकारो निर्विकारो मायाधीशः परात्परः

இவர் அரூப பரபிரம்மம்—நிர்குணன், பிரகிருதியைத் தாண்டியவன். நிராகாரன், நிர்விகாரன், மாயையின் அதிபதி, பராத்பரன்।

Verse 19

अगोत्रकुलनामा हि स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः । तदिच्छया हि सगुणस्सुतनुर्बहुनामभृत्

அவருக்கு நிலையான கோத்திரம், குலம், கட்டுப்பட்ட பெயர் எதுவும் இல்லை; அவர் முழு சுதந்திரன், பக்தவத்ஸலன். ஆயினும் தன் இச்சையால் சகுணனாய் அழகிய உடல் கொண்டு பல நாமங்களைத் தாங்குகின்றான்।

Verse 20

सुगोत्री गोत्रहीनश्च कुलहीनः कुलीनकः । पार्वतीतपसा सोऽद्य जामाता ते न संशयः

அவர் சுகோத்திரனும், கோத்திரமற்றவனும்; குலமற்றவனாயினும் குலீனன். பார்வதியின் தவவலத்தால் அவரே இன்று உன் மருமகனானார்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 21

लीलाविहारिणा तेन मोहितं च चराचरम् । नो जानाति शिवं कोऽपि प्राज्ञोऽपि गिरिसत्तम

மலைகளில் சிறந்தவனே, தெய்வ லீலையில் விளையாடும் அவரால் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் மயங்கியுள்ளது; ஆகவே ஞானி எனப் போற்றப்படுவனும் சிவனை முழுமையாக அறியான்.

Verse 22

लिंगाकृतेर्महेशस्य केन दृष्टं न मस्तकम् । विष्णुर्गत्वा हि पातालं तदेनं नापविस्मितः

லிங்க வடிவில் வெளிப்பட்ட மகேஸ்வரனின் தலை (மேல் எல்லை) யார் கண்டார்? விஷ்ணுவும் பாதாளம் வரை சென்று தேடியும், அந்தத் தத்துவத்தின் முடிவையோ எல்லையையோ அறிய இயலவில்லை।

Verse 23

किंबहूक्त्या नगश्रेष्ठ शिवमाया दुरत्यया । तदधीनास्त्रयो लोका हरिब्रह्मादयोपि च

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், மலைகளின் சிறந்தவனே! சிவனின் மாயை கடக்க அரிது. மூன்று உலகங்களும் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்தவை—விஷ்ணு, பிரம்மா முதலியோரும் கூட।

Verse 24

तस्मात्त्वया शिवा तात सुविचार्य प्रयत्नतः । न कर्तव्यो विमर्शोऽत्र त्वेवंविधवरे मनाक्

ஆகையால், அன்புக் குழந்தையே, சிவா (பார்வதி) குறித்து முழு முயற்சியுடன் நன்கு சிந்தி. இவ்விஷயத்தில் சிறிதளவும் சந்தேகமோ தயக்கமோ கொள்ளாதே; நீ இந்த இணைப்பிற்கு தகுதியான வரன்.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं मुने ज्ञानी शिवेच्छाकार्यकारकः । प्रत्यवोचः पुनस्तं वै शैलेद्रं हर्षयन्गिरा

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! நீர் ஞானி; சிவனின் இச்சையால் நிகழ வேண்டிய காரியத்தை நிறைவேற்றுபவர். இவ்வாறு சொல்லி, மீண்டும் அந்த மலைநாதனுக்கு பதிலளித்து, உங்கள் சொற்களால் அவனை மகிழ்வித்தீர்।

Verse 26

नारद उवाच । शृणु तात महाशैल शिवाजनक मद्वचः । तच्छ्रुत्वा तनयां देवीं देहि त्वं शंकराय हि

நாரதர் கூறினார்—அருமைத் தந்தை மகாசைலா, சிவையின் தந்தையே, என் சொற்களை கேள். இதைக் கேட்டபின் உன் தெய்வீக மகளைக் கண்டிப்பாக சங்கரனுக்கு மணமளி.

Verse 27

सगुणस्य महेशस्य लीलया रूप धारिणः । गोत्रं कुलं विजानीहि नादमेव हि केवलम्

அறிந்துகொள்—சகுண மகேசன் லீலையால் வடிவம் தரித்தாலும், அவருக்கு கோத்திரமும் குலமும் இல்லை; அவரின் உண்மைத் தன்மை நாதமே மட்டும்.

Verse 28

शिवो नादमयः सत्त्यं नादश्शिवमयस्तथा । उभयोरन्तरं नास्ति नादस्य च शिवस्य च

உண்மையாக சிவன் நாதமயன்; நாதமும் சிவமயமே. நாதத்துக்கும் சிவனுக்கும் இடையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை, எந்த இடைவெளியும் இல்லை.

Verse 29

सृष्टौ प्रथमजत्वाद्धि लीलासगुणरूपिणः । शिवान्नादस्य शैलेन्द्र सर्वोत्कृष्टस्ततस्स हि

ஓ சைலேந்திரா, படைப்பில் முதலில் தோன்றியதனால், சிவனின் லீலாசகுண வடிவமாக வெளிப்படும் இந்த நாதம் அனைத்திலும் சிறந்ததாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 30

अतो हि वादिता वीणा प्रेरितेन मयाद्य वै । सर्वेश्वरेण मनसा शङ्करेण हिमालय

ஆகையால், ஹிமாலயனே! இன்று இந்த வீணையை நான் இசைத்தேன்; அனைத்திற்கும் ஈசனான சங்கரனின் தெய்வச் சித்தத்தால் என் மனம் தூண்டப்பட்டது।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा तव मुने वचस्तत्तु गिरिश्वरः । हिमाद्रिस्तोषमापन्नो गतविस्मयमानसः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! உமது சொற்களை கேட்டதும் கிரீஸ்வரன் (சிவன்) மற்றும் ஹிமாத்ரியும் மகிழ்ந்தனர்; அவர்களின் மனங்களில் இருந்த வியப்பு நீங்கியது.

Verse 32

अथ विष्णुप्रभृतयस्सुराश्च मुनयस्तथा । साधुसाध्विति ते सर्वे प्रोचुर्विगतविस्मयाः

அப்போது விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள் அனைவரும்—வியப்பின்றி—ஒருமித்துக் கூறினர்: “சாது! சாது!”

Verse 33

महेश्वरस्य गांभीर्यं ज्ञात्वा सर्वे विचक्षणाः । सविस्मया महामोदान्विताः प्रोचुः परस्परम्

மகேஸ்வரனின் ஆழ்ந்த கம்பீரத்தை உணர்ந்த விவேகிகள் அனைவரும் வியப்பும் பேரானந்தமும் நிறைந்து, ஒருவரோடு ஒருவர் பேசத் தொடங்கினர்.

Verse 34

यस्याज्ञया जगदिदं च विशालमेव जातं परात्परतरो निजबोधरूपः । शर्वः स्वतन्त्रगतिकृत्परभावगम्यस्सोऽसौ त्रिलोकपतिरद्य च नस्सुदृष्टः

யாருடைய ஆணையால் இந்தப் பெருவிசாலமான உலகம் தோன்றிற்றோ—பரத்திற்கும் பரமான, தன்னொளி உணர்வுச் சொரூபனான—அந்த சர்வன், முழு சுதந்திர இயக்கத்துடன் விளங்குபவன், உன்னத உள்ளுணர்வால் மட்டுமே அறியப்படுபவன்; அந்தத் திரிலோகபதி இன்று அருளால் எமக்கு தரிசனமானான்.

Verse 35

अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवन्तं नगेश्वरम्

அப்போது மேரு முதலிய சிறந்த மலைகள் பரபரப்புடன் எழுந்து, ஒரே குரலில் மலைமன்னன் ஹிமவானை நோக்கிக் கூறின.

Verse 36

पर्वता ऊचुः । कन्यादाने स्थीयतां चाद्य शैलनाथोक्त्या किं कार्यनाशस्तवेव । सत्यं ब्रूमो नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मात्कन्या दीयतामीश्वराय

மலைகள் கூறின—“இன்றே கன்னியாதானச் சடங்கு நடைபெறட்டும். மலைநாதன் இவ்வாறு சொன்னதால் உனக்கு என்ன நோக்கநஷ்டம்? நாங்கள் உண்மையையே சொல்கிறோம்—இங்கு மேலும் ஆலோசனை வேண்டாம்; ஆகவே கன்னியை ஈஸ்வரன் (சிவன்) க்கு அளியுங்கள்.”

Verse 37

ब्रह्मो वाच । तच्छुत्वा वचनं तेषां सुहृदां स हिमालयः । स्वकन्यादानमकरोच्छिवाय विधिनोदितः

பிரம்மா கூறினார்—நல்லெண்ணம் கொண்ட நண்பர்களின் சொற்களை கேட்ட ஹிமாலயம், விதிமுறையின்படி தூண்டப்பட்டு, சிவனுக்குத் தன் மகளைக் கல்யாணக் கன்யாதானமாக அளித்தான்।

Verse 38

इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर । भार्यार्थे परिगृह्णीष्व प्रसीद सकलेश्वर

ஓ பரமேஸ்வரா! இந்தக் கன்னியை நான் உமக்குத் தருகிறேன்; மனைவியாக ஏற்றருளும், ஓ அனைத்துலக ஈசா, அருள்புரிவாயாக।

Verse 39

तस्मै रुद्राय महते मंत्रेणानेन दत्तवान् । हिमाचलो निजां कन्यां पार्वतीं त्रिजगत्प्रसूम्

பின்னர் ஹிமாசலன், இதே புனித மந்திரத்தினால், மூவுலகத் தாயான தன் மகள் பார்வதியை மகா ருத்ரனுக்குத் தந்தான்।

Verse 40

इत्थं शिवाकरं शैलं शिवहस्तेनिधाय च । मुमोदातीव मनसि तीर्णकाममहार्णवः

இவ்வாறு சிவனின் கையால், சிவஸ்பரிசத்தால் மங்களமடைந்த அந்த மலைவை வைத்தபின், அவன் உள்ளத்தில் பேரானந்தம் கொண்டான்—காமமெனும் பெருங்கடலை கடந்தவனைப் போல।

Verse 41

वेदमंत्रेण गिरिशो गिरिजाकरपङ्कजम् । जग्राह स्वकरेणाशु प्रसन्नः परमेश्वरः

மகிழ்ச்சியடைந்த பரமேஸ்வரனாகிய கிரிசன், வேத மந்திரங்களுடன் கிரிஜாவின் தாமரை போன்ற கரத்தைத் தன் கையில் பற்றினார்.

Verse 42

क्षितिं संस्पृश्य कामस्य कोदादिति मनुं मुने । पपाठ शङ्करः प्रीत्या दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

முனிவரே, பூமியைத் தொட்ந்து சங்கரன் பேரன்பு மகிழ்ச்சியுடன் காமத்துடன் தொடர்புடைய ‘கோதா…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபித்து, லௌகிக நடைமுறையையும் வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 43

महोत्सवो महानासीत्सर्वत्र प्रमुदावहः । बभूव जयसंरावो दिवि भूम्यन्तरिक्षके

ஒரு மாபெரும் மகோৎসவம் நிகழ்ந்தது; அது எங்கும் மகிழ்ச்சியைப் பரப்பியது. விண்ணிலும், மண்ணிலும், இடைநிலையிலும் ‘ஜய’ முழக்கம் ஒலித்தது।

Verse 44

साधुशब्दं नमः शब्दं चक्रुस्सर्वेऽति हर्षिताः । गंधर्वास्सुजगुः प्रीत्या ननृतुश्चाप्सरोगणाः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அனைவரும் ‘சாது!’ ‘நமः!’ என்று முழங்கினர். கந்தர்வர்கள் இனிய கீதம் பாடினர்; அப்சரக் கூட்டம் ஆனந்தமாக நடனமாடியது।

Verse 45

हिमाचलस्य पौरा हि मुमुदु श्चाति चेतसि । मंगलं महदासीद्वै महोत्सवपुरस्सरम्

ஹிமாசலத்தின் நகர மக்கள் உண்மையிலேயே உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர். அந்த மாபெரும் மகோৎসவத்திற்கு முன்னோடியாக அங்கே பெரும் மங்களம் தோன்றியது।

Verse 46

अहं विष्णुश्च शक्रश्च निर्जरा मुनयोऽखिलाः । हर्षिता ह्यभवंश्चाति प्रफुल्लवदनाम्बुजाः

நான், விஷ்ணு, சக்ரன் (இந்திரன்), மேலும் அமர தேவர்கள் மற்றும் எல்லா முனிவர்களும்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தோம்; ஆனந்தத்தில் எங்கள் தாமரைமுகங்கள் முழுமையாக மலர்ந்தன.

Verse 47

अथ शैलवरस्सोदात्सुप्रसन्नो हिमाचलः । शिवाय कन्यादानस्य साङ्गतां सुयथोचिताम्

அப்போது மலைகளில் முதன்மையான ஹிமாசலன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, சிவனுக்குக் கன்யாதானம் செய்யத் தக்க முறையில், அனைத்தும் நிறைவாக ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்।

Verse 48

ततो वन्धुजनास्तस्य शिवां सम्पूज्य भक्तितः । ददुश्शिवाय सद्द्रव्यं नानाविधिविधानतः

பின்னர் அவளுடைய உறவினர்கள் பக்தியுடன் சிவா (பார்வதி)யை முறையாகப் பூஜித்து, பலவித விதிமுறைகளின்படி சிவனுக்கு சிறந்த பொருட்களையும் மங்களகரமான காணிக்கைகளையும் அளித்தனர்।

Verse 49

हिमालयस्तुष्टमनाः पार्वतीशि वप्रीतये । नानाविधानि द्रव्याणि ददौ तत्र मुनीश्वर

முனிவரே! ஹிமாலயம் மகிழ்ந்த மனத்துடன், பார்வதியும் சிவனும் இருவரும் மகிழ்வதற்காக அங்கே பலவகையான மதிப்புமிக்க பொருட்களை அளித்தான்।

Verse 50

कौतुकानि ददौ तस्मै रत्नानि विविधानि च । चारुरत्नविकाराणि पात्राणि विविधानि च

அவன் அவனுக்கு மங்களகரமான பரிசுகளையும் பலவகை ரத்தினங்களையும் அளித்தான்; மேலும் அழகிய ரத்தின வேலைப்பாடுகளால் செய்யப்பட்ட பலவகை பாத்திரங்களையும் வழங்கினான்.

Verse 51

गवां लक्षं हयानां च सज्जितानां शतं तथा । दासीनामनुरक्तानां लक्षं सद्द्रव्यभूषितम्

ஒரு இலட்சம் பசுக்கள், அதுபோல நன்கு ஆயத்தமான நூறு குதிரைகள்; மேலும் சிறந்த செல்வமும் ஆபரணங்களும் அணிந்த, பக்தியுடன் பற்றுடைய பணிப்பெண்கள் ஒரு இலட்சமும் (தானமாக) அர்ப்பணிக்கப்பட்டன।

Verse 52

नागानां शतलक्षं हि रथानां च तथा मुने । सुवर्णजटितानां च रत्नसारविनिर्मितम्

முனிவரே! உண்மையாகவே ஒரு இலட்சம் யானைகள்; அதுபோல ரதங்களும்—பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த ரத்தினச் சாரத்தால் உருவாக்கப்பட்டவை.

Verse 53

इत्थं हिमालयो दत्त्वा स्वसुतां गिरिजां शिवाम् । शिवाय परमेशाय विधिनाऽऽप कृतार्थताम्

இவ்வாறு இமாலயன், தன் மகள் கிரிஜா-சிவையை விதிப்படி பரமேசுவரன் சிவனுக்கு அளித்து, கடமை நிறைவேறிய திருப்தியை அடைந்தான்.

Verse 54

अथ शैलवरो माध्यंदिनोक्तस्तोत्रतो मुदा । तुष्टाव परमेशानं सद्गिरा सुकृताञ्जलिः

பின்னர் மலைமன்னன் மகிழ்ச்சியுடன், மதியவேளைக்குரிய விதிப்பட்ட ஸ்தோத்திரத்தால் பரமேசானைத் துதித்தான்; உண்மையான புனித வாக்குகளால், முறையாக அஞ்சலி கூப்பி வணங்கினான்.

Verse 55

ततो वेदविदा तेनाज्ञप्ता मुनिगणास्तदा । शिरोऽभिषेकं चक्रुस्ते शिवायाः परमोत्सवाः

பின்னர் வேதத்தை அறிந்த அவரின் ஆணையின்படி முனிவர் கூட்டம் அப்போது சிவா (பார்வதி)க்கு சிரோபிஷேகம் செய்து, அதனை மிக உயர்ந்த மங்கள விழாவாகக் கொண்டாடினர்।

Verse 56

देवाभिधानमुच्चार्य्य पर्य्यक्षणविधिं व्यधुः । महोत्सवस्तदा चासीन्महानन्दकरो मुने

தெய்வ நாமங்களை உச்சரித்து அவர்கள் பிரதட்சிணை விதியைச் செய்தனர். அப்போது, முனிவரே, பேரானந்தம் தரும் மகா விழா எழுந்தது।