दुर्गोपवीत-रचना तथा शिवामलङ्कारोत्सवः | The Making of the Durgopavīta and Pārvatī’s Auspicious Adornment Festival

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततः शैलवरः सोपि प्रीत्या दुर्गोपवीतकम् । कारयामास सोत्साहं वेदमन्त्रैश्शिवस्य च

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அந்தச் சிறந்த மலைவும் அன்பு நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன், உற்சாகமாக, துர்கையின் உபவீதச் சடங்கை வேத மந்திரங்களுடனும் சிவ மந்திரங்களுடனும் நடத்தச் செய்தது।

Verse 2

अथ विष्ण्वादयो देवा मुनयस्सकुतू हलम् । हिमाचलप्रार्थनया विवेशान्तर्गृहं गिरेः

அப்போது விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆவலான குதூகலத்துடன், ஹிமாசலனின் வேண்டுகோளினால் மலைராஜனின் உள்மாளிகைக்குள் நுழைந்தனர்.

Verse 3

श्रुत्याचारं भवाचारं विधाय च यथार्थतः । शिवामलंकृतां चक्रुश्शिवदत्तविभूषणैः

வேதநியமங்களும் உலக மரபுகளும் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்ட பின், சிவன் அருளிய ஆபரணங்களால் சிவா (பார்வதி)யை உரியவாறு அலங்கரித்தனர்.

Verse 4

प्रथमं स्नापयित्वा तां भूषयित्वाथ सर्वशः । नीराजिता सखीभिश्च विप्रपत्नीभिरेव च

முதலில் அவளுக்கு ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் எல்லாவிதமாகவும் அலங்கரித்தனர். அதன் பின் தோழிகளும் பிராமணப் பெண்களும் அவளுக்கு மங்கள ஆரத்தி (நீராஜனம்) செய்தனர்.

Verse 5

अहताम्बरयुग्मेन शोभिता वरवर्णिनी । विरराज महाशैलदुहिता शङ्करप्रिया

களங்கமற்ற இரு ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த நிறமுடையவள், மஹாபர்வதத்தின் மகள், சங்கரப்ரியையான தேவி ஒளிவீசி விளங்கினாள்।

Verse 6

कंचुकी परमा दिव्या नानारत्नान्विताद्भुता । विधृता च तया देव्या विलसन्त्याधिकं मुने

முனிவரே, அந்த தேவி பரம திவ்யமான கஞ்சுகியை அணிந்தாள்—பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதிசயமானது; அதை அணிந்ததால் அவள் மேலும் ஒளிவீசினாள்।

Verse 7

सा बभार तथा हारं दिव्यरत्नसमन्वितम् । वलयानि महार्हाणि शुद्धचामीकराणि च

அவள் பின்னர் தெய்வீக ரத்தினங்கள் பதித்த மாலையை அணிந்தாள்; மேலும் தூய பொன்னால் செய்யப்பட்ட மிக மதிப்புமிக்க வளையல்களையும் அணிந்தாள்।

Verse 8

स्थिता तत्रैव सुभगा ध्यायन्ती मनसा शिवम् । शुशुभेति महाशैलकन्यका त्रिजगत्प्रसूः

அங்கேயே நின்ற அந்த சுபகமான மகாமலைக்கன்னி—மூவுலகின் தாயாக ஆகவிருந்தவள்—மனத்தால் சிவபெருமானை தியானித்துக் கொண்டே தனித்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தாள்।

Verse 9

तदोत्सवो महानासीदुभयत्र मुदा वहः । दानं बभूव विविधं ब्राह्मणेभ्यो विवर्णितम्

அந்த விழா மிகப் பெருமையுடன் நடைபெற்றது; இரு தரப்பிலும் ஆனந்தத்தின் பெருக்கே ஓடியது. பின்னர் சாஸ்திர விதியும் மரபும் கூறியபடி பிராமணர்களுக்கு பலவகை தானங்கள் முறையாக வழங்கப்பட்டன।

Verse 10

अन्येषां द्रव्यदानं च बभूव विविधम्महत् । गीतवाद्यविनोदश्च तत्रोत्सवपुरस्सरम्

அங்கே பிறரும் பலவகையாகப் பெரும் செல்வதானம் செய்தனர். பாடலும் வாத்திய இசையும் மகிழ்ச்சியளித்தது; மகோத்ஸவமே முன்னணியில் நடந்தது.

Verse 11

अथ विष्णुरहं धाता शक्राद्या अमरास्तथा । मुनयश्च महाप्रीत्या निखिलास्सोत्सवा मुदा

அப்போது விஷ்ணு, நான் தாதா பிரம்மா, சக்ரன் முதலிய தேவர்கள், முனிவர்களும்—அனைவரும் பேரன்பால் நிறைந்து மகிழ்ச்சியுடன் விழாவை நடத்தினர்.

Verse 12

सुप्रणम्य शिवां भक्त्या स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । सम्प्राप्य हिमगिर्य्याज्ञां स्वं स्वं स्थाने समाश्रिताः

பக்தியுடன் சிவா (பார்வதி)யை ஆழ்ந்து வணங்கி, சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து, இமகிரியின் ஆணையைப் பெற்று, ஒவ்வொருவரும் தம் தம் இடத்தை அடைந்தனர்।

Verse 13

एतस्मिन्नन्तरे तत्र ज्योतिःशास्त्र विशारदः । हिमवन्तं गिरीन्द्रं तं गर्गो वाक्यमभाषत

அந்த வேளையில் அங்கே ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த கர்கர், பர்வதராஜன் ஹிமவானை நோக்கி உரையாடினார்।

Verse 14

गर्ग उवाच । हिमाचल धराधीश स्वामिन् कालीपतिः प्रभो । पाणिग्रहार्थं शंभुं चानय त्वं निजमंदिरम्

கர்கர் கூறினார்—ஓ ஹிமாசலா, ஓ தராதீச ஸ்வாமியே! ஓ பிரபுவே, காளியின் நியத கணவரே! பாணிகிரஹணத்திற்காக ஶம்புவை உன் சொந்த மாளிகைக்கு (மந்திரத்திற்கு) அழைத்து வா।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । अथ तं समयं ज्ञात्वा कन्यादानोचितं गिरिः । निवेदितं च गर्गेण मुसुदेऽतीव चेतसि

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது கன்னியாதானத்திற்கு உரிய காலம் வந்ததை அறிந்து, கர்க முனிவர் அறிவித்த செய்தியை கேட்டதும், கிரிராஜன் கிரி மனம் மிகுந்த உளக்கலக்கத்தால் அசைந்தான்।

Verse 16

महीधरान्द्विजांश्चैव परानपि तदा गिरिः । प्रेषयामास सुप्रीत्या शिवानयनकाम्यया

அப்போது மலைமன்னன் இமயன், திருமணமணாளனாகிய பரமசிவனைத் தன் முன்னிலையில் அழைத்து வர வேண்டும் என்ற அன்பார்ந்த ஆவலால், மகிழ்ச்சியுடன் பெரிய மலைகளையும், இருபிறப்பாளரான பிராமணர்களையும், பிற உயர்ந்தோரையும் அனுப்பினான்।

Verse 17

ते पर्वता द्विजाश्चैव सर्वमंगलपाणयः । संजग्मुस्सोत्सवाः प्रीत्या यत्र देवो महेश्वरः

அந்த மலைகளும் இருபிறப்புச் சான்றோர்களும்—கைகளில் எல்லா மங்களப் பொருட்களையும் ஏந்தி—உற்சவத்துடன் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு, தேவன் மகேஸ்வரன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 18

तदा वादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । महोत्साहोऽभवत्तत्र गीतनृत्यान्वितेन हि

அப்போது வாத்தியங்களின் முழக்கமும், அதைவிட உயர்ந்த வேதமந்திரங்களின் பிரம்மகோஷமும் ஒலிக்க, அங்கே பாடலும் நடனமும் உடன் மகா உற்சாகம் பொங்கியது।

Verse 19

श्रुत्वा वादित्रनिर्घोषं सर्वे शंकरसेवकाः । उत्थितास्त्वैकपद्येन सदेवर्षिगणा मुदा

வாத்தியங்களின் பேரொலியை கேட்டவுடன், சங்கரரின் சேவகர்கள் அனைவரும்—தேவரிஷி முனிவர் கூட்டங்களுடன்—மகிழ்ச்சியால் ஒரே இயக்கத்தில் உடனே எழுந்தனர்।

Verse 20

परस्परं समूचुस्ते हर्षनिर्भरमानसाः । अत्रागच्छंति गिरयश्शिवानयनकाम्यया

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“இங்கே மலைகள் வருகின்றன; சிவபெருமானை தரிசிக்கவேண்டும் என்ற ஆசையால்.”

Verse 21

पाणिग्रहणकालो हि नूनं सद्यस्समागतः । महद्भाग्यं हि सर्वेषां संप्राप्तमहि मन्महे

நிச்சயமாக இப்போது பாணிகிரஹணத்தின் காலம் வந்துவிட்டது. இந்த மங்கள நேரம் கிடைத்ததால் அனைவருக்கும் பெரும் பாக்கியம் வந்தடைந்தது என்று நாம் கருதுகிறோம்।

Verse 22

धन्या वयं विशेषेण विवाहं शिवयोर्ध्रुवम् । द्रक्ष्यामः परमप्रीत्या जगतां मंगलालयम्

நாம் மிகுந்த பாக்கியசாலிகள்; நிச்சயமாக பரம ஆனந்தத்துடன் சிவ-பார்வதியின் திருமணத்தை காண்போம்—அது எல்லா உலகங்களுக்கும் மங்களத்தின் தாமம்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं यावदभूत्तेषां संवादस्तत्र चादरात् । तावत्सर्वे समायाताः पर्वतेंद्रस्य मंत्रिणः

பிரம்மா கூறினார்—அங்கே அவர்களின் மரியாதைமிகு உரையாடல் நடைபெற்று கொண்டிருந்த வேளையில், அதே சமயம் மலைமன்னனின் எல்லா அமைச்சர்களும் ஒன்றாக வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 24

ते गत्वा प्रार्थयांचक्रुश्शिव विष्ण्वादिकानपि । कन्यादानोचितः कालो वर्तते गम्यतामिति

அவர்கள் அங்கே சென்று சிவன், விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களையும் வேண்டினர்—“கன்னியாதானத்திற்குரிய நேரம் வந்துவிட்டது; ஆகவே தயவுசெய்து செல்லுங்கள்.”

Verse 25

ते तच्छ्रुत्वा सुरास्सर्वे मुने विष्ण्वादयोऽखिलाः । मुमुदुश्चेतसातीव जयेत्यूचुर्गिरिं द्रुतम्

முனிவரே, அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர். “ஜயம்!” என்று கூறி அவர்கள் விரைவாக மலைமன்னனை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 26

शिवोऽपि मुमुदेऽतीव कालीप्रापणलालसः । गुप्तं चकार तच्चिह्नं मनस्येवाद्भुताकृतिः

சிவனும் காளியை அடைய ஆவலுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டார். அதிசய வடிவமுடைய ஆண்டவன் அந்த அடையாளத்தை தன் மனத்திலேயே மறைத்ததுபோல் மறைவாக்கினார்।

Verse 27

अथ स्नानं कृतन्तेन मङ्गलद्रव्यसंयुतम् । शूलिना सुप्रसन्नेन लोकानुग्रहकारिणा

பின்பு உலகங்களுக்கு அருள் புரிவதில் ஈடுபடும், மிகப் பிரசன்னமான திரிசூலதாரி பகவான் சிவன் மங்களப் பொருட்களுடன் கூடிய புனித ஸ்நானச் சடங்கை நிகழ்த்தினார்।

Verse 28

स्नातस्सुवाससा युक्तस्सर्वैस्तैः परिवारितः । आरोपितो वृषस्कन्धे लोकपालैस्सुसेवितः

ஸ்நானம் செய்து நல்வஸ்திரம் அணிந்த அவர் அனைவராலும் சூழப்பட்டார்; லோகபாலர்கள் பக்தியுடன் சேவை செய்து அவரை புனித வृषபத்தின் முதுகின் மேல் அமர்த்தினர்।

Verse 29

पुरस्कृत्य प्रभुं सर्वे जग्मुर्हिमगिरेर्गृहम् । वाद्यानि वादयन्तश्च कृतवन्तः कुतूहलम्

பிரபுவை முன்னணியில் வைத்து அவர்கள் அனைவரும் ஹிமகிரியின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்; வாத்தியங்களை முழக்கி, விழாக்காலக் களிப்பும் ஆவலும் நிறைந்த சூழலை உருவாக்கினர்।

Verse 30

हिमागप्रेषिता विप्रास्तथा ते पर्वतोत्तमाः । शम्भोरग्रचरा ह्यासन्कुतूहलसमन्विताः

ஓ விப்ரர்களே! இமாலயன் அனுப்பிய அந்தப் பர்வதங்களில் சிறந்தோர், குதூகலமுடன், ஶம்புவின் முன்பாக முன்பாகச் சென்றனர்।

Verse 31

बभौ छत्रेण महता ध्रियमाणो हि मूर्द्धनि । चामरैर्वीज्यमानोऽसौ सविता नो महेश्वरः

எங்கள் ஆண்டவன் மஹேஸ்வரன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்—தலையின் மேல் மாபெரும் குடை தாங்கப்பட்டது; சாமரங்களால் விசிறப்பட்டான்।

Verse 32

अहं विष्णुस्तथा चेन्द्रो लोकपाला स्तथैव च । अग्रगाः स्मातिशोभन्ते श्रिया परमया श्रिताः

“நான், விஷ்ணு, மேலும் இந்திரன், உலகபாலர்களும்—நாம் அனைவரும் முன்னணியில் நிற்கிறோம்; பரம ஸ்ரீயைச் சரணடைந்து, அவளது ஒளியால் மிகுந்து விளங்குகிறோம்.”

Verse 33

ततश्शङ्खाश्च भेर्य्यश्च पटहानकगोमुखाः । पुनः पुनरवाद्यन्त वादित्राणि महोत्सवे

அப்போது மஹோৎসவத்தில் சங்குகள், பேரிகள், படஹம், ஆனகம், கோமுகம் போன்ற வாத்தியங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன।

Verse 34

तथैव गायकास्सर्वे जगुः परममङ्गलम् । नर्तक्यो ननृतुस्सर्वा नानातालसमन्विताः

அதேபோல் எல்லா பாடகர்களும் பரம மங்களமான ஸ்துதிகளைப் பாடினர்; எல்லா நடனமகளிரும் பல தாள-லயங்களோடு இசைந்து நடனமாடினர்।

Verse 35

एभिस्समेतो जगदेकबन्धुर्ययौ तदानीं परमेशवर्चसा । सुसेव्यमानस्सकलैस्सुरेश्वरैर्विकीर्यमाणः कुसुमैश्च हर्षितैः

அவர்களுடன் கூடி, உலகின் ஒரே நண்பனாகிய அவர் அப்போது பரமேஸ்வரத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்து முன்னே சென்றார். எல்லா தேவர்களின் தலைவர்களாலும் பக்தியுடன் சேவிக்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் மலர்கள் சிதறப் பொழியப்பட்டார்।

Verse 36

सम्पूजितस्तदा शम्भुः प्रविष्टो यज्ञमण्डपम् । संस्तूयमानो बह्वीभिः स्तुतिभिः परमेश्वरः

அப்போது முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட சம்பு யாகமண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார். பரமேஸ்வரர் பல ஸ்துதிகளால் போற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 37

वृषादुत्तारयामासुर्महेशम्पर्वतोत्तमाः । निन्युर्गृहान्तरम्प्रीत्या महोत्सवपुरस्सरम्

அப்போது சிறந்த மலைகள் மகேசனை காளைமேல் இருந்து இறக்கி, பேரன்புடன் மகோத்ஸவத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, அவரை உள்ளக மாளிகைக்குள் அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 38

हिमालयोऽपि सम्प्राप्तं सदेवगणमीश्वरम् । प्रणम्य विधिवद्भक्त्या नीराजनमथाकरोत्

இமாலயனும் தேவர்கணங்களுடன் வந்த ஈசுவரனை அணுகி, முறையோடு பக்தியுடன் வணங்கி, பின்னர் நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தான்.

Verse 39

सर्वान्सुरान्मुनीनन्यान्प्रणम्य समहोत्सवः । सम्मानमकरोत्तेषां प्रशंसन्स्वविधिम्मुदा

அனைத்து தேவர்களையும் பிற முனிவர்களையும் வணங்கி, மகோத்ஸவ மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அவர்களையெல்லாம் மரியாதை செய்தான்; மகிழ்ச்சியுடன் தன் விதி-ஆசாரத்தின் சிறப்பை புகழ்ந்தான்.

Verse 40

सोऽगस्साच्युतमीशानं सुपाद्यार्घ्यपुरस्सरम् । सदेवमुख्यवर्गं च निनाय स्वालयान्तरम्

அப்போது அகஸ்தியர் பாத்யம், அர்க்யம் முதலிய சிறந்த வரவேற்பு முறைகளைச் செய்து, அச்யுதன் (விஷ்ணு) உடன் ஈசானன் (சிவபெருமான்) மற்றும் தேவர்களின் முதன்மை கூட்டத்தையும் தம் இல்லத்தின் உள்பகுதிக்குக் கொண்டு சென்றார்।

Verse 41

प्राङ्गणे स्थापयामास रत्नसिंहासनेषु तान् । सर्वान्विष्णु च मामीशं विशिष्टांश्च विशेषतः

அவன் முற்றத்தில் அனைவரையும் ரத்தினச் சிங்காசனங்களில் அமர்த்தினான்; மேலும், இறைவா, சிறப்புடையோரில் குறிப்பாக விஷ்ணுவையும் என்னையும் தனித்த மரியாதையுடன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்த்தினான்।

Verse 42

सखीभिर्मेनया प्रीत्या ब्राह्मणस्त्रीभिरेव च । अन्याभिश्च पुरन्धीभिश्चक्रे नीराजनम्मुदा

தோழிகளுடனும் மேனாவுடனும், பிராமணர்களின் மனைவிகளும் பிற குலமகளிரும் சூழ, அன்புடன் அவள் மகிழ்ச்சியாய் சுப நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தாள்.

Verse 43

पुरोधसा कृत्यविदा शंकराय महात्मने । मधुपर्कादिकं यद्यत्कृत्यं तत्तत्कृतं मुदा

அப்போது கிரியைவிதிகளில் தேர்ந்த புரோகிதர், மகாத்மா சங்கரருக்காக மதுபர்க்கம் முதலிய மரியாதைச் சடங்குகள் அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தார்.

Verse 44

मया स नोदितस्तत्र पुरोधाः कृतवांस्तदा । सुमंगलं च यत्कर्म प्रस्तावसदृशम्मुने

முனிவரே, அப்போது அங்கே நான் அவரைத் தூண்டினேன்; பின்னர் புரோகிதர் அந்தச் சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ற சுமங்கலச் செயலை முறையாக மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றினார்.

Verse 45

अन्तर्वेद्यां महाप्रीत्या सम्प्रविश्य हिमाद्रिणा । यत्र सा पार्वती कन्या सर्वाभरणभूषिता

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இமாத்ரி அந்தர்வேதிக்குள் நுழைந்தார்; அங்கே எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பார்வதி கன்னி நின்றிருந்தாள்.

Verse 46

वेदिकोपरि तन्वंगी संस्थिता सुविराजिता । तत्र नीतो मद्दादेवो विष्णुना च मया सह

வேதிக்கையின் மேல் அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய தேவி மிகுந்த ஒளியுடன் அமர்ந்திருந்தாள். அப்போது விஷ்ணு என்னுடன் சேர்ந்து தேவாதிதேவ சிவனை அங்கே அழைத்துவந்தார்.

Verse 47

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिव हिमगिरिगृहाभ्यन्तरगमनोत्सववर्णनं नाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் ‘ஹிமகிரியின் அரண்மனை உள்பகுதிக்குள் சிவன் நுழையும் திருவிழாவின் வர்ணனை’ எனும் நாற்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது।

Verse 48

तत्रोपविष्टो गर्गश्च यत्रास्ति घटिकालयम् । यावच्छेषा घटी तावत्कृतम्प्रणवभाषणम्

அங்கே நீர்கடிகாரம் (கடிகாலயம்) இருந்த இடத்தில் கர்க முனிவர் அமர்ந்தார். ஒரு கடி நேரம் மீதமிருந்த வரையில் அவர் பிரணவமான ‘ஓம்’ என்பதை உச்சரித்தார்।

Verse 49

पुण्याहम्प्रवदन्गर्गस्समाध्रेऽञ्जलिम्मुदा । पार्व्वत्यक्षतपूर्णं च ववृषे च शिवोपरि

‘புண்யாஹம்’ என்று கூறிய கர்க முனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி, பார்வதி புனிதப்படுத்திய அக்ஷதம் (முறியாத அரிசி) சிவபெருமான்மேல் பொழிந்தார்।

Verse 50

तया सम्पूजितो रुद्रो दध्यक्षतकुशाम्बुभिः । परमोदाढ्यया तत्र पार्वत्या रुचिरास्यया

அங்கே அழகிய முகத்தையுடைய, மிக உறுதியான விரதநிஷ்டையுடைய பார்வதி தயிர், அக்ஷதம், குசை, புனித நீர் ஆகியவற்றால் ருத்ரனை முறையாகப் பூஜித்தாள்।

Verse 51

विलोकयन्ती तं शम्भुं यस्यार्थे परमन्तपः । कृतम्पुरा महाप्रीत्या विरराज शिवाति सा

அந்தச் சம்புவை நோக்கி—அவருக்காகவே பரமத் தவசியானவள் முன்பு கடுந்தவம் செய்திருந்தாள்—அவள் பேரானந்தத்தில் ஒளிர்ந்து, உண்மையிலே ‘சிவா’, சிவனின் மங்களத் துணைவியாக ஆனாள்।

Verse 52

मया मुने तदोक्तस्तु गर्गादिमुनिभिश्च सः । समानर्च शिवां शम्भुर्लौकिकाचारसंरतः

முனிவரே, இதை நான் கூறினேன்; கார்கர் முதலிய முனிவர்களும் அதையே உறுதிப்படுத்தினர். பின்னர் உலகியல்நெறியில் நிலைத்த சாம்புவே, உரிய மரியாதையுடன் சிவையைச் சம்யக்பூஜை செய்தார்.

Verse 53

एवं परस्परं तौ वै पार्व्वतीपरमेश्वरौ । अर्चयन्तौ तदानीञ्च शुशुभाते जगन्मयौ

இவ்வாறு அந்நேரத்தில் பார்வதியும் பரமேஸ்வரனும் பரஸ்பர மரியாதையுடன் ஒருவரை ஒருவர் அர்ச்சித்துக் கொண்டே, உலகமே தாமென விளங்குவதால் பேரொளியுடன் பிரகாசித்தனர்.

Verse 54

त्रैलोक्यलक्ष्म्या संवीतौ निरीक्षन्तौ परस्परम् । तदा नीराजितौ लक्ष्म्यादिभिस्स्त्रीभिर्विशेषतः

மூவுலகச் செல்வத்தின் ஒளியால் சூழப்பட்ட அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர். அப்போது லக்ஷ்மி முதலிய தெய்வப் பெண்கள் சிறப்பாக அவர்களுக்கு நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தனர்.

Verse 55

तथा परा वै द्विजयोषितश्च नीराजयामासुरथो पुरस्त्रियः । शिवाञ्च शम्भुञ्च विलोकयन्त्योऽवापुर्म्मुदन्तास्सकला महोत्सवम्

அதேபோல் இருபிறப்போரின் பெண்களும் நகரப் பெண்களும் ஆரத்தி செய்தனர். சிவாவையும் சாம்புவையும் நோக்கி அனைவரும் மகிழ்ந்து அந்த மகோৎসவத்தின் நிறைவை அடைந்தனர்.