महेश्वरागमनं तथा नीराजन-सत्कारवर्णनम् / The Arrival of Maheśvara and the Rite of Welcome (Nīrājana)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ शंभुः प्रसन्नात्मा सदूतं स्वगणैस्सुरैः । सर्वैरन्यैर्गिरेर्द्धाम जगाम सकुतूहलम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அருள்மிகு அமைதியான உள்ளத்துடன் இருந்த சம்பு, தூதனுடன், தன் கணங்களுடனும் தேவர்களுடனும் மற்ற அனைவருடனும் சேர்ந்து, புனிதக் குதூகலத்துடன் மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 2

मेनापि स्त्रीगणैस्तैश्च हिमाचलवरप्रिया । तत उत्थाय स्वगृहा भ्यंतरं सा जगाम ह

உத்தம ஹிமாசலனுக்குப் பிரியமான மேனாவும் அந்தப் பெண்குழுக்களுடன் இருந்தாள்; பின்னர் அவள் எழுந்து தன் இல்லத்தின் உள்ளகப் பகுதிக்குச் சென்றாள்.

Verse 3

नीराजनार्थं शम्भोश्च दीपपात्रकरा सती । सर्वर्षिस्त्रीगणैस्साकमगच्छद्द्वारमादरात्

சம்புவுக்கு நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்ய, கையில் தீபப் பாத்திரம் ஏந்திய சதி, எல்லா ரிஷிகளின் பெண்குழுக்களுடன் மரியாதையுடன் வாசலுக்குச் சென்றாள்.

Verse 4

तत्रागतं महेशानं शंकरं गिरिजावरम् । ददर्श प्रीतितो मेना सेवितं सकलैस्सुरैः

அங்கே மேனா மகிழ்ச்சியுடன் வந்தடைந்த மகேசானனாகிய சங்கரனை—கிரிஜையின் உத்தம வரனை—கண்டாள்; அவரை எல்லாத் தேவரும் பணிந்து போற்றி நின்றனர்.

Verse 5

चारुचंपकवर्णाभं ह्येकवक्त्रं त्रिलोचनम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं रत्नस्वर्णादिभूषितम्

அவர் அழகிய சம்பக மலர் போன்ற ஒளிவண்ணம் உடையவர்; ஒருமுகமும் முக்கண்ணும் கொண்டவர்; மென்மையான புன்னகையால் முகம் பிரசன்னமாக, ரத்தினம்-பொன் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 6

मालतीमालया युक्तं सद्रत्नमुकुटोज्ज्वलम् । सत्कंठाभरणं चारुवलयांगदभूषितम्

அவர் மாலதி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; சிறந்த ரத்தினம் பதித்த கிரீடம் ஒளிர்ந்தது; கழுத்தில் உயர்ந்த ஆபரணங்கள், அழகிய வளையல்கள் மற்றும் தோள்வளைகள் (அங்கதம்) கொண்டு விளங்கினார்.

Verse 7

वह्निशौचेनातुलेन त्वतिसूक्ष्मेण चारुणा । अमूल्यवस्त्रयुग्मेन विचित्रेणातिराजितम्

அக்னியொத்த ஒப்பற்ற தூய்மையுடன், மிக நுண்ணியதும் அழகியதுமானதாக; விலைமதிப்பற்ற, வியத்தகு இரு ஆடைகளால் அது மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது।

Verse 8

चन्दनागरुकस्तूरीचारुकुंकुम भूषितम् । रत्नदर्पणहस्तं च कज्जलोज्ज्वललोचनम्

சந்தனம், அகில், கஸ்தூரி, அழகிய குங்குமம் ஆகியவற்றால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; கையில் ரத்தினக் கண்ணாடி, காஜலால் ஒளிரும் கண்கள் உடையது।

Verse 9

सर्वस्वप्रभयाच्छन्नमतीवसुमनोहरम् । अतीव तरुणं रम्यं भूषितांगैश्च भूषितम्

அனைத்துப் பெருமையின் ஒளியால் மறைந்தபடியே அது மிக மனம்கவர்ந்ததாகத் தோன்றியது—மிக இளமையுடன், எல்லாவிதத்திலும் இனிமையுடன், அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களால் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 10

कामिनीकांतमव्यग्रं कोटिचन्द्राननांबुजम् । कोटिस्मराधिकतनुच्छविं सर्वांगसुंदरम्

அவர் மகளிர்க்கு அருமையானவர்; எப்போதும் கலங்காத அமைதியுடையவர். அவரது தாமரைமுகம் கோடி நிலவுகள்போல் ஒளிர்ந்தது. அவரது உடற்காந்தி எண்ணற்ற காமதேவர்களையும் மிஞ்சியது; அவரது ஒவ்வொரு அங்கமும் பரம அழகுடையது.

Verse 11

ईदृग्विधं सुदेवं तं स्थितं स्वपुरतः प्रभुम् । दृष्ट्वा जामातरं मेना जहौ शोकम्मुदाऽन्विता

இத்தகைய திவ்யமும் பரம மங்களகரமும் ஆன ஆண்டவன் தன் முன்னே நிற்பதை கண்ட மெனாள், தன் மருமகனைத் தரிசித்து ஆனந்தத்தில் நிறைந்து உடனே துயரை விட்டு விட்டாள்।

Verse 12

प्रशशंस स्वभाग्यं सा गिरिजां भूधरं कुलम् । मेने कृतार्थमात्मानं जहर्ष च पुनः पुनः

அவள் தன் நல்வாழ்வை புகழ்ந்து, கிரிஜையையும் மலைப் பிறப்பான உயர்குலத்தையும் போற்றினாள். தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவளென எண்ணி மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 13

नीराजनं चकारासौ प्रफुल्लवदना सती । अवलोकपरा तत्र मेना जामातरं मुदा

மலர்ந்த முகத்துடன் அந்த சதி நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தாள். அங்கே மேனா, தரிசனத்தில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன் தன் மருமகனை நோக்கினாள்.

Verse 14

गिरिजोक्तमनुस्मृत्य मेना विस्मयमागता । मनसैव ह्युवाचेदं हर्षफुल्लाननाम्बुजा

கிரிஜை (பார்வதி) கூறியதை நினைத்து மேனா வியப்பில் ஆழ்ந்தாள். மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த தாமரைமுகத்துடன் அவள் மனத்திலேயே இவ்வாறு சொன்னாள்।

Verse 15

यद्वै पुरोक्तं च तया पार्वत्या मम तत्र च । ततोधिकं प्रपश्यामि सौन्दर्य्यं परमेशितुः

பார்வதி முன்பு அவரைப் பற்றி எனக்குச் சொன்னதையெல்லாம் இப்போது நேரில் காண்கிறேன்; கூறியதைவிடவும் மேலானது பரமேஸ்வரனின் அழகு எனக்குத் தெரிகிறது।

Verse 16

महेशस्य सुलावण्यमनिर्वाच्यं च संप्रति । एवं विस्मयमापन्ना मेना स्वगृहमाययौ

அந்த வேளையில் மகேசனின் நிகரற்ற அழகு சொல்லொண்ணாததாக இருந்தது. இவ்வாறு வியப்பால் நிறைந்த மேனா தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்।

Verse 17

प्रशशंसुर्युवतयो धन्या धन्या गिरेः सुता । दुर्गा भगवतीत्येवमूचुः काश्चन कन्यकाः

அப்போது சில இளம்பெண்கள் அவளைப் புகழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் கூறினர்— “பாக்கியவதி, பாக்கியவதி மலைமகள்! இவளே துர்கை, இவளே பகவதி.”

Verse 18

न दृष्टो वर इत्येवमस्माभिर्द्दानगोचरः । धन्या हि गिरिजा देवीमूचुः काश्चन कन्यकाः

சில கன்னியர் தேவி கிரிஜையை நோக்கி கூறினர்— “இத்தகைய தானத்தின் எல்லைக்குள் வரும் மணமகனை நாம் கண்டதில்லை; தேவி, நீ உண்மையிலே பாக்கியவதி.”

Verse 19

जगुर्गन्धर्व्वप्रवरा ननृतुश्चाप्सरोगणाः । दृष्ट्वा शंकररूपं च प्रहृष्टास्सर्वदेवताः

சிறந்த கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரஸ்களின் கூட்டம் நடனமாடியது. சங்கரரின் வெளிப்பட்ட திருவுருவைக் கண்டு எல்லாத் தேவர்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தனர்।

Verse 20

नानाप्रकारवाद्यानि वादका मधुराक्षरम् । नानाप्रकारशिल्पेन वादयामासुरादरात्

இசைக்கலைஞர்கள் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் பலவகை வாத்தியங்களை இனிய ஒலியுடன் இசைத்தனர்; பல்வேறு கலைநயங்களால் வாசித்தனர்।

Verse 21

हिमाचलोऽपि मुदितो द्वाराचारमथाकरोत् । मेनापि सर्वनारीभिर्महोत्सवपुरस्सरम्

ஹிமாசலனும் மகிழ்ந்து வாசலில் செய்ய வேண்டிய முறையான சடங்குகளை ஏற்பாடு செய்தான். மேனாவும் எல்லா பெண்களுடனும் முன்னணியில் சென்று மகோৎসவத்தை வழிநடத்தினாள்।

Verse 22

परपुच्छां चकारासौ मुदिता स्वगृहं ययौ । शिवो निवेदितं स्थानं जगाम गणनिर्जरैः

மேலும் விசாரித்து அவள் மகிழ்ந்து தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள். சிவனும் கணங்களும் அமரப் பரிவாரங்களும் உடன் கூறப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे दुर्गां शैलान्तःपुरचारिका । बहिर्जग्मुस्समादाय पूजितुं कुलदेवताम्

அந்நேரத்தில் மலை அரண்மனை உள்மாளிகைச் சேவிகைகள் துர்கையை உடன் அழைத்து வெளியே சென்றனர்; குலதெய்வத்தைப் பூஜிக்க.

Verse 24

तत्र तां ददृशुर्देवा निमेषरहिता मुदा । सुनीलांजनवर्णाभां स्वांगैश्च प्रतिभूषिताम्

அங்கே தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இமைக்காமல் அவளைப் பார்த்தனர். அவள் ஆழ்ந்த நீல அஞ்சன நிறம்போல் ஒளிர்ந்து, தன் அங்கங்களில் அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 25

त्रिनेत्रादृतनेत्रांतामन्यवारितलोचनाम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां सकटाक्षां मनोहराम्

அவள் அத்தனை மனோகரி; மூன்று கண்களுடைய பெருமானும் கண்கோணத்தால் அவளை மதித்தார்; அவளின் பார்வையை யாராலும் தடுக்க இயலாது. மென்மையான புன்னகை, பிரகாசமான அமைதியான முகம், சாய்வுப் பார்வை—அனைத்தும் மயக்கும் அழகு.

Verse 26

सुचारुकबरीभारां चारुपत्रक शोभिताम् । कस्तूरीबिन्दुभिस्सार्द्धं सिन्दूरबिन्दुशोभिताम्

அவளின் அழகிய சடைக் கூந்தல் மிகச் சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டு, மனம்கவரும் மலர்-இலை அலங்காரங்களால் பொலிந்தது. கஸ்தூரி புள்ளிகளுடன் செந்தூரப் புள்ளிகளும் சேர்ந்து அவளின் மங்கள அழகை உயர்த்தின.

Verse 27

रत्नेन्द्रसारहारेण वक्षसा सुविराजिताम् । रत्नकेयूरवलयां रत्नकङ्कणमंडिताम्

அவளது மார்பு அரசரத்தினச் சாரமயமான மாலையால் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது; கைகளிலும் மணிக்கட்டுகளிலும் ரத்தினக் கேயூரம், வளையங்கள், ரத்தினம் பதித்த கங்கணங்கள் அழகுபடுத்தின।

Verse 28

सद्रत्नकुण्डलाभ्यां च चारुगण्डस्थलोज्ज्वलाम् । मणिरत्नप्रभामुष्टिदन्तराजिविराजिताम्

சிறந்த ரத்தினக் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதால் அவளது அழகிய கன்னங்கள் ஒளிர்ந்தன; மணிரத்தினப் பிரகாசம் போன்ற பற்கள் வரிசையால் விளங்கிய அவளது புன்னகை முகத்தை ஒளிவீசியது।

Verse 29

मधुबिम्बाधरोष्ठां च रत्नयावकसंयुताम् । रत्नदर्प्पणहस्तां च क्रीडापद्मविभूषिताम्

அவளது உதடுகள் இனிய பிம்பப் பழம்போல்; ரத்தினமெனத் திகழும் யாவக நிறத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. கையில் ரத்தினக் கண்ணாடி; விளையாட்டு தாமரையால் அவள் அழகுற்றாள்.

Verse 30

चन्दनागुरुकस्तूरीकुंकुमेनाति च र्चिताम् । क्वणन्मंजीरपादां च रक्तांघ्रितलराजिताम्

சந்தனம், அகில், கஸ்தூரி, குங்குமம் ஆகியவற்றால் அவள் மிகச் சிறப்பாகப் பூசப்பட்டாள். ஒலிக்கும் சலங்கை அணிந்த பாதங்கள்; சிவந்த பாதத்தளங்களின் ஒளி மிளிர்ந்தது.

Verse 31

प्रणेमुश्शिरसा देवीं भक्तियुक्ताः समेनकाम् । सर्वे सुरादयो दृष्ट्वा जगदाद्यां जगत्प्रसूम्

உலகின் ஆதியானவளும் உலகங்களைப் பெற்றெடுப்பவளுமான தேவியைப் பார்த்து, தேவர்கள் முதலியோர் அனைவரும் பக்தியுடன் தலைவணங்கி வணங்கினர்; அவர்களின் விருப்பங்கள் சமநிலையுடன் நிறைவேறின.

Verse 32

त्रिनेत्रो नेत्रकोणेन तां ददर्श मुदान्वितः । शिवः सत्याकृतिं दृष्ट्वा विजहौ विरहज्वरम्

மூன்று கண்களுடைய சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியுடன் கண்கோணத்தால் அவளை நோக்கினார். சத்தியரூபத்தை (சதியின் உருவமே) கண்டதும் பிரிவுத் தாபத்தை நீக்கினார்.

Verse 33

शिवस्सर्वं विसस्मार शिवासंन्यस्तलोचनः । पुलकांचितसर्वाङ्गो हर्षाद्गौरीविलोचनः

சிவை (பார்வதி) மீது கண்களை நிலைநிறுத்திய சிவபெருமான் அனைத்தையும் மறந்தார். பேரானந்தத்தில் உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழ, அன்புநிறைந்த பார்வையால் கௌரியை நோக்கினார்.

Verse 34

अथ कालीबहिः पुर्य्यां गत्वा पूज्य कुलाम्बिकाम् । विवेश भवनं रम्यं स्वपितुस्सद्विजाङ्गना

பின்னர் அந்த நற்குணமிக்க கன்னி ‘காலீபஹி’ எனப்படும் நகரின் வெளியே சென்று, குலாம்பிகா (குலதெய்வத் தாய்) யை வழிபட்டு, அதன் பின் தன் தந்தையின் இனிய மாளிகைக்குள் நுழைந்தாள்।

Verse 35

शङ्करोपि सुरैस्सार्द्धं हरिणा ब्राह्मणा तथा । हिमाचलसमुद्दिष्टं स्वस्थानमगमन्मुदा

சங்கரனும் தேவர்களுடன், மேலும் ஹரியும் பிராமணர்களும் உடன், இமாசலன் சுட்டிக்காட்டிய தன் இருப்பிடத்திற்குப் பெருமகிழ்ச்சியுடன் சென்றான்।

Verse 36

तत्र सर्वे सुखं तस्थुस्सेवन्तश्शङ्करं यथा । सम्मानिता गिरीशेन नानाविधसुसम्पदा

அங்கே அனைவரும் இன்பமாகத் தங்கி, முறையோடு சங்கரனைச் சேவித்தனர். கிரீசன் (சிவன்) அளித்த மரியாதையால் அவர்கள் பலவகை மங்களச் செல்வங்களால் நிறைந்தனர்।

Verse 46

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे वरागमादिवर्णनं नाम षट्चत्शरिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பகுதியான பார்வதீகண்டத்தில் ‘வராகமாதி-வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தாறு ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।