शिवरूपदर्शनम् (Menā’s Vision of Śiva’s Divine Form)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे त्वं हि विष्णुना प्रेरितो द्रुतम् । अनुकूलयितुं शंभुमयास्तन्निकटे मुने

பிரம்மா கூறினார்—இந்நேரத்தில், முனிவரே, விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் நீ விரைவாகச் சென்று, ஶம்புவை அனுகூலப்படுத்த அவரின் அருகில் அணைந்தாய்।

Verse 2

तत्र गत्वा स वै रुद्रो भवता सुप्रबोधितः । स्तोत्रैर्नानाविधैस्स्तुत्वा देवकार्यचिकीर्षया

அங்கே சென்று நீ அந்த ருத்ரனை முழுமையாக விழிப்பூட்டி (செயலுக்கு எழுப்பி), தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் நோக்கில் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தாய்।

Verse 3

श्रुत्वा त्वद्वचनं प्रीत्या शंभुना धृतमद्भुतम् । स्वरूपमुत्तमन्दिव्यं कृपालुत्वं च दर्शितम्

உன் சொற்களை மகிழ்ச்சியுடன் கேட்ட ஶம்பு, அற்புதமான நிலையை ஏற்றார்; தம் உன்னத தெய்வீக ஸ்வரூபத்தையும் வெளிப்படுத்தி, கருணையையும் காட்டினார்।

Verse 4

तद्दृष्ट्वा सुन्दरं शम्भुं स्वरूपम्मन्मथा धिकम् । अत्यहृष्यो मुने त्वं हि लावण्यपरमायनम्

மன்மதனையும் மிஞ்சும் திருவுருவுடைய அந்தப் பரமசுந்தரன் ஶம்புவை கண்டதும், ஓ முனிவரே, நீ மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாய்; அவர் எல்லா லாவண்யத்திற்கும் பரம ஆச்ரயம்.

Verse 5

स्तोत्रैर्नानाविधैस्स्तुत्वा परमानन्दसंयुतः । आगच्छस्त्वं मुने तत्र यत्र मेना स्थिताखिलैः

பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் இறைவனைப் போற்றி, பரமானந்தத்தில் நிறைந்தவனாய் அவர் கூறினார்—“ஓ முனிவரே, மெனாள் அனைவராலும் சூழ்ந்து நிற்கும் அந்த இடத்திற்கே வாரும்.”

Verse 6

तत्रागत्य सुप्रसन्नो मुनेऽतिप्रेमसंकुलः । हर्षयंस्तां शैलपत्नी मेनान्त्वं वाक्यमब्रवीः

அங்கே வந்து, ஓ முனிவரே, அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அன்பால் நிறைந்தார். மலைநாதனின் மனைவி மேனாவை மகிழ்வித்து, அவளிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்।

Verse 7

नारद उवाच । मेने पश्य विशालाक्षि शिवरूपमनुत्तमम् । कृता शिवेन तेनैव सुकृपा करुणात्मना

நாரதர் கூறினார்—மேனே, விசாலநேத்திரையாய்! சிவனின் அந்த ஒப்பற்ற ரூபத்தைப் பார். கருணைமயமான அதே சிவனே உனக்கு சுக்ருபையை அருளினார்।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा सा तद्वचो मेना विस्मिता शैलकामिनी । ददर्श शिवरूपन्तत्परमानन्ददायकम्

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட மலைமங்கை மேனா வியப்புற்றாள்; பின்னர் பரமானந்தம் அளிக்கும் சிவனின் அந்த ரூபத்தை அவள் கண்டாள்।

Verse 9

कोटिसूर्यप्रतीकाशं सर्वावयवसुन्दरम् । विचित्रवसनं चात्र नानाभूषणभूषितम्

அவர் கோடி சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்தார்; அவருடைய எல்லா அங்கங்களும் மிக அழகானவை. இங்கு அவர் விசித்திர ஆடைகள் அணிந்து, பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

Verse 10

सुप्रसन्नं सुहासं च सुलावण्यं मनोहरम् । गौराभं द्युतिसंयुक्तं चन्द्ररेखाविभूषितम्

அவர் மிகப் பிரசன்னமாய், மென்மையான புன்னகையுடன், அபூர்வ அழகால் மனம் கவர்ந்தார். வெண்மையான ஒளிச்சிறப்புடன் பிரகாசித்து, சந்திரரேகை (அரைக்கதிர்) அலங்காரமாகத் திகழ்ந்தார்.

Verse 11

सर्वैर्देवगणैः प्रीत्या विष्ण्वाद्यस्सेवितं तथा । सूर्येण च्छत्रितं मूर्ध्नि चन्द्रेण च विशोभितम्

அனைத்து தேவர்களும் அன்புடன்—விஷ்ணு முதலியவர்களும் சேர்ந்து—அவனைச் சேவித்தனர்; அவன் தலைமேல் சூரியன் அரசச் சத்திரம்போல் நிழலளித்தான், சந்திரன் மேலும் அலங்கரித்தான்।

Verse 12

सर्वथा रमणीयं च भूषितस्य विभूषणैः । वाहनस्य महाशोभा वर्णितुं नैव शक्यते

அந்த தெய்வீக வாகனம் எல்லாவிதத்திலும் மனம்கவர்ந்ததாகவும், சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது; அதன் மாபெரும் ஒளி-அழகை வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாது।

Verse 13

गंगा च यमुना चैव विधत्तः स्म सुचामरे । सिद्धयोऽष्टौ पुरस्तस्य कुर्वन्ति स्म सुनर्त्तनम्

கங்கையும் யமுனையும் அழகிய சாமரங்களை வீச நியமிக்கப்பட்டனர்; அவன் முன்னே நின்ற அஷ்ட சித்திகள் மங்களகரமான நடனத்தை ஆடினார்கள்।

Verse 14

मया चैव तदा विष्णुरिन्द्राद्या ह्यमरास्तथा । स्वं स्वं वेषं सुसम्भूष्य गिरिशेनाचरन्युताः

அப்போது என்னுடன் விஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய தேவர்களும்—தத்தம் தனித்த உடைமுறையில் அழகுற அலங்கரித்து—கிரீசன் (சிவபெருமான்) உடன் சேர்ந்து உலாவினர்।

Verse 15

तथा जयेति भाषन्तो नानारूपा गणास्तदा । स्वलङ्कृतमहामोदा गिरीशपुरतोऽचरन्

அப்போது அந்த கணங்கள் பல வியத்தகு வடிவங்களை ஏற்று “ஜயம்! ஜயம்!” என்று முழங்கி, கிரீசன் முன்னிலையில் உலாவின. தத்தம் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர்।

Verse 16

सिद्धाश्चोपसुरास्सर्वे मुनयश्च महासुखाः । ययुश्शिवेन सुप्रीतास्सकलाश्चापरे तथा

சித்தர்கள், உபசுரர்கள், முனிவர்கள் அனைவரும் பேரின்பம் நிறைந்து, சிவபெருமானால் மிகுந்த திருப்தியடைந்து புறப்பட்டனர்; அதுபோல மற்றவர்களும் அனைவரும் சென்றனர்।

Verse 17

एवन्देवादयस्सर्वे कुतूहलसमन्विताः । परंब्रह्म गृणन्तस्ते स्वपत्नीभिरलंकृताः

இவ்வாறு எல்லாத் தேவர்களும் மற்ற வானுலகத்தாரும் ஆவலான வியப்புடன், தத்தம் துணைவியருடன் அலங்கரித்து, பரம்பிரம்மமான சிவனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 18

विश्वावसुमुखास्तत्र ह्यप्सरोगणसंयुताः । गायन्तोप्यग्रतस्तस्य परमं शाङ्करं यशः

அங்கே விஸ்வாவசு தலைமையில், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களுடன், அவர்கள் அவரின் முன்னிலையில் சங்கரன் (சிவன்) எனும் பரமப் புகழை பாடினர்।

Verse 19

इत्थं महोत्सवस्तत्र बभूव मुनिस त्तम । नानाविधो महेशे हि शैलद्वारि च गच्छति

இவ்வாறு, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அங்கே மாபெரும் திருவிழா நிகழ்ந்தது. ஏனெனில் மகேசன் சைலத்வாரத்திற்குச் செல்லும் போது பலவகை விழாக்கள் இயல்பாகவே எழுகின்றன।

Verse 20

तस्मिंश्च समये तत्र सुषमा या परात्मनः । वर्णितुं तां विशेषेण कश्शक्नोति मुनीश्वर

அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்திலே, பரமாத்மா சிவனின் ஒப்பற்ற சிறப்பு ஒளிர்ந்தது. முனிவர்களின் தலைவரே, அந்த மகிமையை முழுமையாக யார் விவரிக்க வல்லார்?

Verse 21

तथाविधं च तन्दृष्ट्वा मेना चित्रगता इव । क्षणमासीत्ततः प्रीत्या प्रोवाच वचनं मुने

அவரை அத்தகைய ரூபத்தில் கண்ட மேனா, ஒரு கணம் ஓவியத்தில் வரையப்பட்டதுபோல் அசையாமல் நின்றாள்; பின்னர் அன்பால் நிறைந்து, முனிவரே, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 22

मेनोवाच । धन्या पुत्री मदीया च यया तप्तं महत्तपः । यत्प्रभावान्महेशान त्वं प्राप्त इह मद्गृहे

மேனா கூறினாள்—மிகப் பாக்கியவதி என் மகள்; அவள் மகத்தான தவம் செய்தாள். மகேசானே, அந்தத் தவத்தின் பலத்தால் நீர் இங்கு என் இல்லத்திற்கு வந்தீர்।

Verse 23

मया कृता पुरा या वै शिवनिन्दा दुरत्यया । तां क्षमस्व शिवास्वामिन्सुप्रसन्नो भवाधुना

முன்பு நான் செய்த கடந்து செல்ல இயலாத சிவநிந்தையை, சிவஸ்வாமியே, மன்னித்தருள்வீராக. இப்போது என்மேல் முழுமையாகப் பிரசன்னனாய் அருள்புரிவீராக।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं सम्भाष्य सा मेना संस्तूयेन्दुललाटकम् । साञ्जलिः प्रणता शैलप्रिया लज्जापराऽभवत्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு உரைத்த பின் மேனா, நெற்றியில் பிறை நிலவு தாங்கும் கிரிப்ரிய சிவனைப் போற்றி ஸ்துதி செய்தாள். கைகூப்பி வணங்க, ஷைலப்ரியா பார்வதி மிகுந்த நாணமும் வெட்கமும் கொண்டாள்।

Verse 25

तावत्स्त्रियस्समाजग्मुर्हित्वा कामाननेकशः । बह्व्यस्ताः पुरवासिन्यश्शिवदर्शनलालसाः

அப்போது பல பெண்கள் ஒன்றுகூடி வந்தனர்; பலவகை உலக ஆசைகளை விட்டுவிட்டு. அவர்கள் நகரவாசிகளான எண்ணற்ற பெண்கள்; அனைவரும் பரமசிவனின் புனித தரிசனத்திற்காக ஏங்கினர்।

Verse 26

मज्जनं कुर्वती काचित्तच्चूर्णसहिता ययौ । द्रष्टुं कुतूहलाढ्या च शङ्करं गिरिजावरम्

ஒரு கன்னி நீராடிக்கொண்டே நறுமணப் பொடியை எடுத்துக்கொண்டு, ஆர்வக் குதூகலத்துடன் கிரிஜையின் வரனான சங்கரனைத் தரிசிக்கச் சென்றாள்.

Verse 27

काचित्तु स्वामिनस्सेवां सखीयुक्ता विहाय च । सुचामरकरा प्रीत्यागाच्छम्भोर्दर्शनाय वै

மற்றொரு கன்னி தோழியுடன் தன் அம்மையின் பணியை விட்டு, கையில் அழகிய சாமரம் ஏந்தி, மகிழ்ச்சியுடன் சம்புவின் தரிசனத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 28

काचित्तु बालकं हित्वा पिबन्तं स्तन्यमादरात् । अतृप्तं शङ्करन्द्रष्टुं ययौ दर्शनलालसा

ஒரு பெண் தன் சிறு குழந்தையை விட்டுச் சென்றாள்—அது அன்புடன் பால் குடித்தும் திருப்தியடையாதிருந்தது—சங்கரனின் மங்கள தரிசன வேட்கையால் அவள் புறப்பட்டாள்.

Verse 29

रशनां बध्नती काचित्तयैव सहिता ययौ । वसनं विपरीतं वै धृत्वा काचिद्ययौ ततः

ஒரு பெண் இடைக்கச்சை (இடைக்கட்டு) கட்டிக்கொண்டே அவளுடன் சேர்ந்து சென்றாள். பின்னர் மற்றொரு பெண் ஆடையைத் தவறாக (மாறாக) அணிந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்.

Verse 30

भोजनार्थं स्थितं कान्तं हित्वा काचिद्ययौ प्रिया । द्रष्टुं शिवावरं प्रीत्या सतृष्णा सकुतूहला

உணவிற்காக அமர்ந்திருந்த தன் அன்புக் கணவரை விட்டுவிட்டு ஒரு பிரியமான பெண் புறப்பட்டாள்—மகிழ்ச்சியுடன், ஏக்கமும் ஆர்வமும் நிறைந்தவளாய்—உத்தமன் சிவபெருமானை தரிசிக்க.

Verse 31

काचिद्धस्ते शलाकां च धृत्वांजनकरा प्रिया । अञ्जित्वैकाक्षि सन्द्रष्टुं ययौ शैलसुतावरम्

ஒரு அன்புடைய பெண் கையில் அஞ்சன-சலாகையைப் பிடித்து, அஞ்சனத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு கண் மட்டும் மையிட்டு, மலைமகள் பரமேஸ்வரி (பார்வதி) தரிசனத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 32

काचित्तु कामिनी पादौ रञ्जयन्ती ह्यलक्तकैः । श्रुत्वा घोषं च तद्धित्वा दर्शनार्थमुपागता

ஒரு இளம்பெண் தன் பாதங்களை அலக்தக (சிவப்பு நிறம்) கொண்டு நிறமிட்டு கொண்டிருந்தாள்; ஆரவாரம் கேட்டதும் அதை உடனே விட்டுவிட்டு தரிசனத்திற்காக முன்னே வந்தாள்।

Verse 33

इत्यादि विविधं कार्यं हित्वा वासं स्त्रियो ययुः । दृष्ट्वा तु शांकरं रूपं मोहं प्राप्तास्तदाऽभवन्

இவ்வாறு பெண்கள் வீட்டின் பல பணிகளை விட்டுவிட்டு வெளியே சென்றனர்; ஆனால் சங்கரரின் திருவுருவை கண்டவுடனே அவர்கள் உடனே மயங்கினர்—மோகமும் ஈர்ப்பும் அவர்களை ஆட்கொண்டது।

Verse 34

ततस्ताः प्रेमसंविग्नाश्शिवदर्शनहर्षिताः । निधाय हृदि तन्मूर्तिं वचनं चेदमब्रुवन्

அப்போது அந்தப் பெண்கள் அன்பால் உருகி, சிவதரிசனப் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தனர். அவன் அதே திருமேனியை உள்ளத்தில் பதித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்.

Verse 35

पुरवासिन्य ऊचुः । नेत्राणि सफलान्यासन्हिमवत्पुरवासिनाम् । यो योऽपश्यददो रूपं तस्य वै सार्थकं जनुः

நகரப் பெண்கள் கூறினர்—ஹிமவத் நகரவாசிகளின் கண்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியமடைந்து பயன் பெற்றன. யார் யார் அந்த அதிசயத் திருவுருவை கண்டாரோ, அவரவர் பிறவி உண்மையிலே நிறைவேறியது.

Verse 36

तस्यैव सफलं जन्म तस्यैव सफलाः क्रियाः । येन दृष्टश्शिवस्साक्षात्सर्वपापप्रणाशकः

எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவரான பகவான் சிவனை நேரில் கண்டவனுடைய பிறப்பே நிறைவு; அவனுடைய செயல்களே பயனுடையவை.

Verse 37

पार्वत्या साधितं सर्वं शिवार्थं यत्तपः कृतम् । धन्येयं कृतकृत्येयं शिवा प्राप्य शिवम्पतिम्

சிவனுக்காக பார்வதி செய்த தவம் அனைத்தும் முற்றிலும் நிறைவேறியது. இச் சிவா (பார்வதி) பாக்கியவதி, கೃತகൃത்யை; ஏனெனில் அவள் கணவன்-ஸ்வாமியாக சிவனை அடைந்தாள்.

Verse 38

यदीदं युगलं ब्रह्मा न युंज्याच्छिवयोर्मुदा । तदा च सकलोऽप्यस्य श्रमो निष्फलतामियात्

பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன் சிவன்–பார்வதி என்ற இவ்விருவரையும் திருமணமாக இணைக்காவிட்டால், இவ்விஷயத்தில் அவர் செய்த முழு முயற்சியும் பயனற்றதாகிவிடும்.

Verse 39

सम्यक् कृतं तथा चात्र योजितं युग्ममुत्तमम् । सर्वेषां सार्थता जाता सर्वकार्यसमुद्भवा

அனைத்தும் முறையாக நிறைவேறியது; இங்கே உத்தமமான தம்பதியர் விதிப்படி இணைக்கப்பட்டனர். இதனால் அனைவரின் நோக்கம் நிறைவேறி, எல்லா மகத்தான காரியங்களின் தோற்றமும் சாத்தியமானது.

Verse 40

विना तु तपसा शम्भोर्दर्शनं दुर्लभन्नृणाम् । दर्शनाच्छंकरस्यैव सर्वे याताः कृतार्थताम्

ஓ ஷம்போ! தவமின்றி மனிதர்களுக்கு சிவதரிசனம் அரிது. ஆனால் சங்கரனின் தரிசனமொன்றாலேயே அவர்கள் அனைவரும் கೃತார்த்தராய்—வாழ்வின் பரம நோக்கை அடைந்தனர்.

Verse 41

लक्ष्मीर्नारायणं लेभे यथा वै स्वामिनम्पुरा । तथासौ पार्वती देवी हरम्प्राप्य सुभूषिता

முன்னொரு காலத்தில் லக்ஷ்மி நாராயணனைத் தன் ஆண்டவனாக அடைந்ததுபோல், தேவீ பார்வதியும் ஹரன் (சிவன்) அவரைத் தன் நாதனாக அடைந்து, மங்களம் நிறைந்தவளாய் அழகுற அலங்கரித்தாள்.

Verse 42

ब्रह्माणं च यथा लेभे स्वामिनं वै सरस्वती । तथासौ पार्वती देवी हरम्प्राप्य सुभूषिता

சரஸ்வதி பிரம்மாவைத் தன் நாதனாக அடைந்ததுபோல், தேவீ பார்வதியும் ஹரன் (சிவன்) அவரை அடைந்து அழகுற அலங்கரித்து நிறைவு பெற்றாள்.

Verse 43

वयन्धन्याः स्त्रियस्सर्वाः पुरुषास्सकला वराः । ये ये पश्यन्ति सर्वेशं शंकरं गिरिजापतिम्

நாம் பாக்கியசாலிகள்; எல்லாப் பெண்களும் பாக்கியசாலிகள், எல்லா ஆண்களும் மிகுந்த நற்பேறு பெற்றவர்கள்—யார் யார் அனைத்திற்கும் ஈசனான சங்கரன், கிரிஜாபதி அவரை தரிசிக்கிறார்களோ அவர்கள்.

Verse 44

ब्रह्मोवाच इत्थमुक्त्वा तु वचनं चन्दनैश्चाक्षतैरपि । शिवं समर्चयामासुर्लाजान्ववृषुरादरात्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர்கள் சந்தனம், அக்ஷதை ஆகியவற்றுடன் சிவபெருமானை முறையாக ஆராதித்தனர்; மேலும் பக்தி-மரியாதையுடன் லாஜா (வறுத்த தானியம்) அர்ப்பணித்து அவர் மீது பொழிந்தனர்।

Verse 45

तस्थुस्तत्र स्त्रियः सर्वा मेनया सह सोत्सुकाः । वर्णयन्त्योऽधिकम्भाग्यम्मेनायाश्च गिरेरपि

அங்கே எல்லாப் பெண்களும் மேனாவுடன் ஆவலான மகிழ்ச்சியுடன் நின்றனர்; மேனாவினதும் மலைராஜன் இமவானினதும் அளவற்ற நற்பேற்றை புகழ்ந்து கூறினர்।

Verse 46

कथास्तथाविधाश्शृण्वंस्तद्वामा वर्णिताश्शुभाः । प्रहृष्टोऽभूत्प्रभुः सर्वैर्मुने विष्ण्वादिभिस्तदा

முனிவரே, வாமா மங்களமாக வர்ணித்த அத்தகைய கதைகளைச் செவிமடுத்ததும் ஆண்டவன் பேருவகை கொண்டான்; அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.