हिमालयगृहे नारदस्य आगमनम् तथा विश्वकर्मनिर्मितवैभववर्णनम् — Nārada’s Arrival at Himālaya’s Palace and the Description of Viśvakarman’s Marvels

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततस्सम्मन्त्र्य च मिथः प्राप्याज्ञां शांकरीं हरिः । मुने त्वाम्प्रेषयामास प्रथमं कुधरालयम्

பிரம்மா கூறினார்—பின்னர் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து, ஶாங்கரீ (பார்வதி) அவர்களின் அனுமதி பெற்ற ஹரி, ஓ முனிவரே, உம்மை முதலில் குதராலயத்திற்குப் பிரेषித்தார்।

Verse 2

अथ प्रणम्य सर्वेशं गतस्त्वं नारदाग्रतः । हरिणा नोदितः प्रीत्या हिमाचलगृहम्प्रति

பின்னர் அனைத்திற்கும் ஆண்டவனாகிய இறைவனை வணங்கி, நீ நாரதரின் முன்னே சென்றாய்; ஹரியின் அன்புத் தூண்டுதலால் ஹிமாசலனின் இல்லத்தை நோக்கி பயணித்தாய்।

Verse 3

त्वं मुनेऽपश्य आत्मानं गत्वा तद्व्रीडयान्वितम् । कृत्रिमं रचितं तत्र विस्मितो विश्वकर्मणा

ஓ முனிவரே, அங்கே சென்று அதே நாண உணர்வுடன் கூடிய உன் சொந்த உருவத்தையே காண்; விஸ்வகர்மா செய்த செயற்கை உருவத்தைப் பார்த்து நீ வியப்புறுவாய்।

Verse 4

श्रान्तस्त्वमात्मना तेन कृत्रिमेण महामुने । अवलोकपरस्सोऽभूच्चरितं विश्वकर्मणः

ஓ மகாமுனிவரே, அந்தச் செயற்கை முயற்சியால் நீ களைத்துப் போனாய்; விஸ்வகர்மாவின் செயல்களையும் கைவினைத் திறனையும் காண்பதிலேயே நீ மனம் செலுத்தினாய்।

Verse 5

प्रविष्टो मण्डपस्तस्य हिमाद्रे रत्नचित्रितम् । सुवर्णकलशैर्जुष्टं रम्भादिबहुशोभितम्

அவன் ஹிமாத்ரியில் உள்ள அந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தான்; அது ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டது, பொற்கலசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, ரம்பா முதலிய அப்சரஸ்களால் பலவிதமாகச் சிறப்புற்றது।

Verse 6

सहस्रस्तम्भसंयुक्तं विचित्रम्परमाद्भुतम् । वेदिकां च तथा दृष्ट्वा विस्मयं त्वं मुने ह्ययाः

ஆயிரம் தூண்களால் இணைந்த, விசித்திரமும் பரம அதிசயமும் ஆன அந்த வேதிகையைப் பார்த்து, ஓ முனிவரே, நீ உண்மையிலேயே வியப்பில் ஆழ்ந்தாய்।

Verse 7

तदावोचश्च स मुने नारद त्वं नगेश्वरम् । विस्मितोऽतीव मनसि नष्टज्ञानो विमूढधीः

அப்போது, ஓ முனிவரே, நாரதர்—மனத்தில் மிகுந்த வியப்பால், அறிவு மங்கிப், புத்தி குழம்பி—மலைநாதனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 8

आगतास्ते किमधुना देवा विष्णुपुरोगमाः । तथा महर्षयस्सर्वे सिद्धा उपसुरास्तथा

விஷ்ணுவை முன்னணியாகக் கொண்டு இத்தேவர்கள் இப்போது ஏன் இங்கு வந்துள்ளனர்? அதுபோல எல்லா மகரிஷிகளும், சித்தர்களும், துணைத் தெய்வங்களும் ஏன் வந்துள்ளனர்?

Verse 9

महादेवो वृषारूढो गणैश्च परिवारितः । आगतः किं विवाहार्थं वद तथ्यं नगेश्वर

மகாதேவர் காளையின் மேல் ஏறி, கணங்களால் சூழப்பட்டவராய் வந்துள்ளார். ஓ மலைநாதனே, உண்மையைச் சொல்—அவர் திருமணத்திற்காக வந்தாரா?

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तव विस्मित चेतसः । उवाच त्वां मुने तथ्यं वाक्यं स हिमवान् गिरिः

பிரம்மா கூறினார்—உன் சொற்களை கேட்டபோது உன் மனம் வியப்பால் நிறைந்திருந்தது; அப்போது மலைகளின் அரசன் ஹிமவான், ஓ முனிவரே, உனக்கு உண்மையும் பொருத்தமுமான பதிலை உரைத்தான்।

Verse 11

हिमवानुवाच । हे नारद महाप्राज्ञागतो नैवाधुना शिवः । विवाहार्थं च पार्वत्यास्सगणस्सवरातकः

ஹிமவான் கூறினார்—ஹே மகாப்ராஜ்ஞ நாரதா, சிவன் இன்னும் வரவில்லை. அவர் பார்வதியின் திருமணத்திற்காக கணங்களுடன், வரயாத்திரையுடன் வருவார்।

Verse 12

विश्वकर्मकृतं चित्रं विद्धि नारद सद्धिया । विस्मयन्त्यज देवर्षे स्वस्थो भव शिवं स्मर

ஹே நாரதா, நல்லுணர்வுடன் அறிந்துகொள்—இந்த அற்புதப் படைப்பு விஸ்வகர்மா செய்தது. ஹே தேவரிஷியே, வியப்பை விட்டு, அமைதியடைந்து சிவனை நினைவு கூர்।

Verse 13

भुक्त्वा विश्रम्य सुप्रीतः कृपां कृत्वा ममोपरि । मैनाकादिधरैस्सार्द्धं गच्छ त्वं शंकरान्तिकम्

உண்டு ஓய்வெடுத்து மகிழ்ந்து, என்மேல் கருணை செய்; பின்னர் மைநாக முதலிய மலைத் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து சங்கரரின் சன்னிதிக்கு செல்।

Verse 14

एभिस्समेतो गिरिभिर्महामत संप्रार्थ्य शीघ्रं शिवमत्र चानय । देवैस्समेतं च महर्षिसंघैस्सुरासुरैरर्चितपादपल्लवम्

ஹே மகாமதி! இப்பர்வதங்களுடன் கூடி சிவனை மனமுருக வேண்டி, அவரை விரைவில் இங்கே கொண்டு வா. தேவர்கள், மகரிஷிகள் கூட்டம், தேவர்-அசுரர் அனைவரும் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகள் உடையவர் அவர்।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । तथेति चोक्त्वागम आशु हि त्वं सदैव तैश्शैलसुतादिभिश्च । तत्रत्यकृत्यं सुविधाय भुक्त्वा महामनास्त्वं शिवस न्निधानम्

பிரம்மா கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று சொல்லி நீ விரைவாக வா; எப்போதும் சைலசுதா (பார்வதி) முதலியோருடன். அங்குள்ள கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்றி, விருந்தோம்பலை எளிதாக ஏற்று உண்டு, ஓ மகாமனமே, பின்னர் சிவனின் சன்னிதானத்திற்குச் செல்।

Verse 16

तत्र दृष्टो महादेवो देवादिपरिवारितः । नमस्कृतस्त्वया दीप्तश्शैलैस्तैर्भक्तितश्च वै

அங்கே நீ மகாதேவனை கண்டாய்; அவர் தேவர்களில் முதன்மையோரால் சூழப்பட்டிருந்தார். நீ பக்தியுடன் வணங்கினாய்; அந்த ஒளிவீசும் மலைகளும் பக்தியால் தலைவணங்கின.

Verse 17

तदा मया विष्णुना च सर्वे देवास्सवासवाः । पप्रच्छुस्त्वां मुने सर्वे रुद्रस्यानुचरास्तथा

அப்போது என்னுடனும் விஷ்ணுவுடனும் சேர்ந்து, இந்திரன் உட்பட எல்லா தேவர்களும், ஓ முனிவரே, உம்மை வினவினர்; அதுபோல ருத்ரனின் எல்லா அணுசரரும் உம்மிடமே கேட்டனர்।

Verse 18

विस्मिताः पर्वतान्दृष्ट्वा सन्देहाकुलमानसाः । मैनाकसह्यमेर्वाद्यान्नानालंकारसंयुतान्

மலைகளைப் பார்த்ததும் அவர்கள் வியப்புற்றனர்; சந்தேகத்தால் மனம் கலங்கியது—பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மைநாகன், சஹ்யம், மேரு முதலியவற்றைக் கண்டதால்।

Verse 19

देवा ऊचुः । हे नारद महाप्राज्ञ विस्मितस्त्वं हि दृश्यसे । सत्कृतोऽसि हिमागेन किं न वा वद विस्तरात्

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே மகாப்ராஜ்ஞ நாரதா! நீ உண்மையிலே வியப்புற்றவனாய் தோன்றுகிறாய். ஹிமவான் உன்னைச் சிறப்பித்து மதித்தான்; காரணம் என்ன? விரிவாகச் சொல்.

Verse 20

एते कस्मात्समायाताः पर्वता इह सत्तमाः । मैनाकसह्यमेर्वाद्यास्सुप्रतापास्स्वलंकृताः

இந்த உயர்ந்த மலைகள் ஏன் இங்கே வந்துள்ளன—மைநாகம், சஹ்யம், மேரு முதலியவை—மிகுந்த பிரகாசத்துடன் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டவை?

Verse 21

कन्यां दास्यति शैलोऽसौ स भवे वा न नारद । हिमालयगृहे तात किं भवत्यद्य तद्वद

ஓ நாரதா, அந்த மலைராஜன் இமயன் தன் மகளைக் கல்யாணமாக அளிப்பானோ இல்லையோ? அன்பனே, இன்று இமயன் இல்லத்தில் என்ன நடக்கிறது, சொல்।

Verse 22

इति सन्दिग्धमनसामस्माकं च दिवौकसाम् । वद् त्वं पृच्छमानानां सन्देहं हर सुव्रत

இவ்வாறு எங்களதும் விண்ணுலக வாசிகளதும் மனங்கள் ஐயத்தால் நிறைந்துள்ளன. ஓ நற்கடமையுடையவனே, நாங்கள் கேட்கிறோம்—சொல்லி இந்த ஐயத்தை நீக்கு।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां विष्ण्वादीनान्दिवौकसाम् । अवोचस्तान्मुने त्वं हि विस्मितस्त्वाष्ट्रमायया

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணு முதலிய தேவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், ஓ முனிவரே, த்வஷ்ட்ரு-பிறந்த மாயையால் வியந்து நீ அவர்களிடம் உரைத்தாய்।

Verse 24

एकान्तमाश्रित्य च मां हि विष्णुमभाषथा वाक्यमिदं मुने त्वम् । शचीपतिं सर्वसुरेश्वरं वै पक्षाच्छिदं पूर्वरिपुन्धराणाम्

ஓ முனிவரே, என்னை—விஷ்ணுவை—தனிமையில் அழைத்து நீ இவ்வாறு கூறினாய்: ‘சசீபதி, எல்லாத் தேவர்களின் அதிபதி இந்திரனிடம் செல்—அவனே பழைய பகை மலைகளின் இறகுகளை வெட்டியவன்.’

Verse 25

नारद उवाच । त्वष्ट्रा कृतन्तद्विकृतं विचित्रं विमोहनं सर्वदिवौकसां हि । येनैव सर्वान्स विमोहितुं सुरान्समिच्छति प्रेमत एव युक्त्या

நாரதர் கூறினார்—த்வஷ்டா, க்ருதாந்தத்துடன் தொடர்புடைய அற்புதமும் விசித்திரமும் ஆன மோகத்தை உருவாக்கினான்; அது விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரையும் மயக்கும். அதே உபாயத்தால், ப்ரேமம் எனும் பற்றிலிருந்து பிறந்த யுக்தியால், எல்லாத் தேவர்களையும் மயக்க விரும்புகிறான்.

Verse 26

पुरा कृतन्तस्य विमोहनन्त्वया सुविस्मृतन्तत् सकलं शचीपते । तस्मादसौ त्वां विजिगीषुरेव गृहे धुवन्तस्य गिरेर्महात्मन

ஓ சசீபதி (இந்திரா), முன்பு க்ருதாந்தனின் மோகத்தால் நீ அனைத்தையும் முற்றிலும் மறந்தாய். ஆகவே உன்னை வெல்ல விரும்பும் அவனே, மகாத்மா ஹிமாலயன் தன் சடங்குகளில் ஈடுபட்டிருக்கையில், அவன் இல்லத்துக்கு இப்போது வந்தடைந்தான்.

Verse 27

अहं विमोहितस्तेन प्रतिरूपेण भास्वता । तथा विष्णुः कृतस्तेन ब्रह्मा शक्रोऽपि तादृशः

நான் அந்த ஒளிமிகு பிரதிரூபத்தால் மயங்கினேன்; அவனாலேயே விஷ்ணுவும் அப்படியே (குழம்பி) ஆனார்; பிரம்மாவும் சக்கிரனும் (இந்திரனும்) அதே நிலை அடைந்தனர்.

Verse 28

किम्बहूक्तेन देवेश सर्वदेवगणाः कृताः । कृत्रिमाश्चित्ररूपेण न किंचिदवशेषितम्

ஓ தேவேசா, அதிகம் சொல்லி என்ன பயன்? எல்லாத் தேவர்கூட்டமும் செயற்கையான விசித்திர ரூபங்களாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளனர்; எதுவும் மீதமில்லை.

Verse 29

विमोहनार्थं सर्वेषां देवानां च विशेषतः । कृता माया चित्रमयी परिहासविकारिणी

அனைவரையும்—சிறப்பாக தேவர்களை—மயக்குவதற்காக அவள் வண்ணமயமான, விளையாட்டுத் தன்மை கொண்ட மாற்றங்களை உண்டாக்கும் மாயையை உருவாக்கினாள்।

Verse 30

ब्रह्मोवाच । तच्छुत्वा वचनस्तस्य देवेन्द्रो वाक्यमब्रवीत् । विष्णुम्प्रति तदा शीघ्रं भयाकुलतनुर्हरिम्

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டதும் தேவேந்திரன் பதில் உரைத்தான். அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கிய உடலுடன், அவன் விரைவாக ஹரி விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினான்.

Verse 31

देवेन्द्र उवाच । देवदेव रमानाथ त्वष्टा मां निहनिष्यति । पुत्रशोकेन तप्तोऽसौ व्याजेनानेन नान्यथा

இந்திரன் கூறினான்—தேவதேவா, ரமாநாதா! த்வஷ்டா என்னை கொன்று விடுவான். அவன் மகன் துயரால் எரிந்து, இந்தப் புறக்காரணத்தை முன்வைத்து என் உயிரை நாடுகிறான்; வேறு காரணமில்லை.

Verse 32

ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । उवाच प्रहसन् वाक्यं शक्रमाश्वासयंस्तदा

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனன் அப்போது மென்மையான புன்னகையுடன் இனிய மொழியால் சக்ரன் (இந்திரன்) ஐ ஆறுதல் கூறினான்।

Verse 33

विष्णुरुवाच । निवातकवचैः पूर्वं मोहितोऽसि शचीपते । महाविद्यावलेनैव दानवैः पूर्ववैरिभिः

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ சசீபதி (இந்திரா), முன்பு நிவாதகவச தானவர்கள்—பழைய பகைவர்கள்—தங்கள் மகாவித்தையின் வலிமையால் உன்னை மயக்கினர்।

Verse 34

पर्वतो हिमवानेष तथान्यऽखिलपर्वताः । विपक्षा हि कृतास्सर्वे मम वाक्याच्च वासव

ஓ வாசவா (இந்திரா), இந்த ஹிமவான் மலைவும் மற்ற எல்லா மலைகளும் என் ஆணையினால் உன் எதிரிகளாக மாற்றப்பட்டன।

Verse 35

तेनुस्मृत्या तु वै दृष्ट्वा मायया गिरयो ह्यमी । जेतुमिच्छन्तु ये मूढा न भेतव्यमरावपि

அந்த நினைவினால் மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட இப்பர்வதங்களைப் பார்த்து, அவற்றை வெல்ல விரும்பும் மூடர்கள் இருந்தாலும்—ஓ பகைஅழிப்பவனே—அப்போதும் சிறிதும் அஞ்ச வேண்டாம்।

Verse 36

ईश्वरो नो हि सर्वेषां शंकरो भक्तवत्सलः । सर्वथा कुशलं शक्र करिष्यति न संशयः

சங்கரனே நம்மெல்லோருக்கும் ஈசன்; பக்தர்களிடம் எப்போதும் வாத்ஸல்யமுடையவன். ஹே சக்ரா, அவர் எல்லாவிதத்திலும் நிச்சயமாக க்ஷேமமும் மங்களமும் அருள்வார்; ஐயமில்லை.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । एवं संवदमानन्तं शक्रं विकृतमानसम् । हरिणोक्तश्च गिरिशो लौकिकीं गतिमाश्रितः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த, மனம் கலங்கிய சக்ரனைப் பார்த்து, ஹரியின் சொல்லின்படி கிரீசன் (சிவன்) உலகியலான நடைமுறையைப் போல ஒரு வழியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 38

ईश्वर उवाच । हे हरे हे सुरेशान किम्ब्रूथोऽद्य परस्परम् । इत्युक्त्वा तौ महेशानो मुने त्वाम्प्रत्युवाच सः

ஈசுவரன் கூறினார்—ஹே ஹரியே, ஹே சுரேசானே, நீங்கள் இருவரும் இன்று ஒருவருக்கொருவர் என்ன பேசுகிறீர்கள்? என்று சொல்லி, மகேசானன், ஹே முனியே, உனக்குப் பதிலளித்தான்.

Verse 39

किंनु वक्ति महाशैलो यथार्थं वद नारद । वृत्तान्तं सकलम्ब्रूहि न गोप्यं कर्तुमर्हसि

மகாசைலம் என்ன சொன்னது? உண்மையைச் சொல், ஹே நாரதா. முழு நிகழ்வையும் கூறு; மறைப்பது உனக்குத் தகாது.

Verse 40

ददाति वा नैव ददाति शैलस्सुतां स्वकीयां वद तच्च शीघ्रम् । किन्ते दृष्टं किं कृतन्तत्र गत्वा प्रीत्या सर्वं तद्वदाश्वद्य तात

விரைவாகச் சொல்—மலைநாதன் தன் மகளைக் கொடுக்கிறானா, இல்லையா? அங்கே சென்று நீ என்ன கண்டாய், என்ன செய்தாய்? அன்பு மகனே, பாசத்துடன் அனைத்தையும் ஒரேமுறையில் கூறு.

Verse 41

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे मण्डपरचनावर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘மண்டப அமைப்பு-விளக்கம்’ எனப்படும் நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 42

नारद उवाच । देवदेव महादेव शृणु मद्वचनं शुभम् । नास्ति विघ्नभयं नाथ विवाहे किंचिदेव हि

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, என் மங்களமான சொல்லைக் கேளும். நாதனே, இந்த திருமணத்தில் எந்தத் தடையினும் அச்சம் சிறிதும் இல்லை.

Verse 43

अवश्यमेव शैलेशस्तुभ्यं दास्यति कन्यकाम् । त्वामानयितुमायाता इमे शैला न संशयः

நிச்சயமாக மலைநாதன் உமக்கு தன் கன்னியைக் கொடுப்பான். உம்மை அழைத்துச் செல்ல இம்மலை அரசர்கள் வந்துள்ளனர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 44

किन्तु ह्यमरमोहार्थं माया विरचिताद्भुता । कुतूहलार्थं सर्वज्ञ न कश्चिद्विघ्नसम्भवः

ஆனால் இந்த அதிசயமான மாயை அமரர்களை மயக்குவதற்காகவே அமைக்கப்பட்டது. ஓ சர்வஞ்ஞனே, இது வெறும் குதூகல-லீலைக்காக; உண்மையில் உமக்கு எந்தத் தடையும் எழ முடியாது.

Verse 45

विचित्रम्मण्डपं गेहेऽकार्षीत्तस्य तदाज्ञया । विश्वकर्मा महामायी नानाश्चर्यमयं विभो

ஓ விபோ! அவனுடைய ஆணையின்படி மகாமாயைத் திறன் கொண்ட விஸ்வகர்மா வீட்டினுள் பல அதிசயங்கள் நிறைந்த ஒரு விசித்திரமான, மாட்சிமையான மண்டபத்தை அமைத்தான்.

Verse 46

सर्वदेवसमाजश्च कृतस्तत्र विमोहनः । तन्दृष्ट्वा विस्मयं प्राप्तोहं तन्मायाविमोहितः

அங்கே எல்லாத் தேவர்களும் கூடிய மயக்கமூட்டும் ஒரு சபை உருவாக்கப்பட்டது. அதை கண்ட நான் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தேன்; ஏனெனில் அந்த மாயையாலேயே நான் மயங்கினேன்.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा तद्वचस्तात लोकाचारकरः प्रभुः । हर्षादीन्प्रहसञ्छम्भुरुवाच सकलान्सुरान्

பிரம்மா கூறினார்—அன்புள்ளவனே! அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், உலக ஒழுக்கத்தை நிறுவும் ஆண்டவன் சம்பு ஆனந்தத்துடன் புன்னகைத்து எல்லாத் தேவர்களிடமும் உரைத்தான்.

Verse 48

ईश्वर उवाच । कन्यां दास्यति चेन्मह्यं पर्वतो हि हिमाचलः । मायया मम किं कार्यं वद विष्णो यथातथम्

ஈசுவரன் கூறினார்—இமாசல மலை உண்மையிலே தன் கன்னியைக் எனக்குத் தருவானாயின், எனது மாயைக்கு என்ன தேவை? விஷ்ணுவே, உள்ளதுபோலவே உண்மையைச் சொல்।

Verse 49

हे ब्रह्मञ्छक्र मुनयस्तुरा ब्रूत यथार्थतः । मायया मम किं कार्यं कन्यां दास्यति चेद्गिरिः

ஏ பிரம்மா, ஏ சக்ரன் (இந்திரன்), முனிவர்களே—விரைவாக உண்மையைத் துல்லியமாகச் சொல்லுங்கள். எனக்கு மாயையின் யாதொரு யுக்தியும் எதற்கு? கிரிராஜன் (இமயன்) சம்மதித்தால், தன் கன்யை (பார்வதி)யை திருமணத்திற்கு அளிப்பான்।

Verse 50

केनाप्युपायेन फलं हि साध्यमित्युच्यते पण्डितैर्न्यायविद्भिः । तस्मात्सर्वैर्गम्यतां शीघ्रमेव कार्यार्थिभिर्विष्णुपुरोगमैश्च

நியாயத்தில் தேர்ந்த பண்டிதர்கள், ஏதோ ஒரு உபாயத்தால் விரும்பிய பலன் நிச்சயம் நிறைவேறும் எனக் கூறுகின்றனர். ஆகவே காரியநிறைவேற்றம் நாடுவோர் அனைவரும் உடனே செல்லுங்கள்—விஷ்ணு முன்னணியில் நிற்கட்டும்।

Verse 51

ब्रह्मोवाच । एवं संवदमानोऽसौ देवैश्शम्भुरभूत्तदा । कृतः स्मरेणैव वशी वशं वा प्राकृतो नरः

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரம் தேவர்களுடன் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருந்த சம்புவை காமதேவன் ஒருவனே கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தான்; சாதாரண உலகியலான மனிதன் பிறரின் ஆளுகைக்குள் செல்லும் போல।

Verse 52

अथ शम्भ्वाज्ञया सर्वे विष्ण्वाद्या निर्जरास्तदा । ऋषयश्च महात्मानो ययुर्मोहभ्रमापहम्

அப்போது சம்புவின் ஆணையினால் விஷ்ணு முதலிய எல்லா அமர தேவர்கள், மகாத்மா முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, மயக்கமும் மயங்கலும் நீக்கும் அந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்றனர்।

Verse 53

पुरस्कृत्य मुने त्वां च पर्वतांस्तान्सविस्मयाः । हिमाद्रेश्च तदा जग्मुर्मन्दिरम्परमाद्भुतम्

முனிவரே! உம்மை முன்னணியில் மரியாதையுடன் வைத்து, அந்த மலைகளை வியப்புடன் நோக்கி, அவர்கள் அப்போது இமாலயனின் பேரதிசயமான திருத்தலத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 54

अथ विष्ण्वादिसंयुक्तो मुदितैस्स्वबलैर्युतः । आजगामोपहैमागपुरं प्रमुदितो हरः

அப்போது ஹரன் (பகவான் சிவன்) விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுடன், தன் மகிழ்ந்த பரிவாரத்துடன், பேரானந்தத்துடன் உபஹைமாகம் எனும் நகரத்துக்கு வந்தடைந்தான்।