देवसान्त्वनम् (Devasāntvana) — “Consolation/Reassurance of the Gods”

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्थं देवैः स्तुता देवी दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी । आविर्बभूव देवानां पुरतो जगदंबिका

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களால் இவ்வாறு போற்றப்பட்ட, அபாயத்தால் உண்டாகும் துயரை அழிக்கும் துர்கா தேவி, தேவர்களின் முன்னிலையில் ஜகதம்பிகையாக வெளிப்பட்டாள்।

Verse 2

रथे रत्नमये दिव्ये संस्थिता परमाद्भुते । किंकिणीजालसंयुक्ते मृदुसंस्तरणे वरे

அவள் பரம அதிசயமான ரத்தினமய தெய்வ ரதத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்; சிணுங்கும் கிங்கிணி மணிகளின் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த மென்மையான படுக்கையுடன் கூடி, ஒளிவீசி விளங்கினாள்।

Verse 3

कोटिसूर्याधिकाभास रम्यावयवभासिनी । स्वतेजोराशिमध्यस्था वररूपा समच्छवि

அவள் கோடி சூரியர்களையும் மிஞ்சும் ஒளியுடன் பிரகாசித்தாள். அவளுடைய அழகிய அங்கங்கள் தாமே ஒளிவீசியன; தன் தெய்வீக தேஜோராசியின் நடுவே நிலைத்து, சமமான குறையற்ற காந்தியுடன் மங்களமான சிறந்த ரூபமாகத் தோன்றினாள்।

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे देवसान्त्वनं नाम चतुर्थोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் “தேவசாந்த்வனம்” எனும் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 5

त्रिदेवजननी चण्डी शिवा सर्वार्तिनाशिनी । सर्वमाता महानिद्रा सर्वस्वजनतारिणी

அவள் திரிதேவர்களின் தாயான சண்டி; அவளே சிவா, எல்லா துயரங்களையும் அழிப்பவள். அவளே அனைத்துத் தாய், மகாநித்ரை, மேலும் தன் சொந்தமான எல்லா உயிர்களையும் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து கரை சேர்க்கும் தாரிணி.

Verse 6

तेजोराशेः प्रभावात्तु सा तु दृष्ट्वा सुरैश्शिवा । तुष्टुवुस्तां पुनस्ते वै सुरा दर्शनकांक्षिणः

அந்த தெய்வீக ஒளித் தொகுதியின் பிரகாசத்தால் தேவர்கள் சிவா (பார்வதி)யை தரிசித்தனர். அவளின் புனித தரிசனத்தை நாடிய தேவர்கள் மீண்டும் ஸ்தோத்திரங்களால் அவளைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 7

अथ देवगणास्सर्वे विष्ण्वाद्या दर्शनेप्सवः । ददृशुर्जगदम्बां तां तत्कृपां प्राप्य तत्र हि

பின்னர் விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களும் அவளைக் காண ஆவலுடன், அங்கேயே அவளின் அருளைப் பெற்று அந்த ஜகதம்பையை நேரில் தரிசித்தனர்.

Verse 8

बभूवानन्दसन्दोहस्सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । पुनः पुनः प्रणेमुस्तां तुष्टुवुश्च विशेषतः

மூன்று தேவருலகங்களிலும் வாழும் அனைவரிடமும் பேரானந்தப் பெருக்கெழுந்தது. அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவளுக்கு வணங்கி, சிறப்பான பக்தியுடன் அவளைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 9

देवा ऊचुः । शिवे शर्वाणि कल्याणि जगदम्ब महेश्वरि । त्वां नतास्सर्वथा देवा वयं सर्वार्तिनाशिनीम्

தேவர்கள் கூறினர்— ஓ சிவையே, ஓ சர்வாணியே, ஓ கல்யாணியே, ஓ ஜகதம்பையே, ஓ மகேஸ்வரியே! நாங்கள் தேவர்கள் எல்லாவிதத்திலும் உமக்கு வணங்குகிறோம்; நீர் எல்லாத் துயரங்களையும் அழிப்பவள்.

Verse 10

न हि जानन्ति देवेशि वेदश्शास्त्राणि कृत्स्नशः । अतीतो महिमा ध्यानं तव वाङ्मनसोश्शिवे

ஓ தேவேசி, ஓ சிவையே! வேதங்களும் எல்லா சாஸ்திரங்களும் உமது தத்துவத்தை முழுமையாக அறிய இயலாது. உமது மகிமை தியானத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது; நீர் வாக்கும் மனமும் எட்டாதவர்.

Verse 11

अतद्व्यावृत्तितस्तां वै चकितं चकितं सदा । अभिधत्ते श्रुतिरपि परेषां का कथा मता

பரமத் தத்துவமல்லாதவற்றிலிருந்து அவள் எப்போதும் விலகி நிற்பதால், ஸ்ருதியும் அவளை எந்நாளும் வியப்புற்றவளென வர்ணிக்கிறது. அப்படியிருக்க மற்றவர்கள் என்ன அறிய முடியும்?

Verse 12

जानन्ति बहवो भक्तास्त्वत्कृपां प्राप्य भक्तितः । शरणागतभक्तानां न कुत्रापि भयादिकम्

பல பக்தர்கள் பக்தியால் உமது அருளைப் பெற்று அதை உணர்கிறார்கள். உமது சரணடைந்த பக்தர்களுக்கு எங்கும் பயம் முதலியவை இல்லை.

Verse 13

विज्ञप्तिं शृणु सुप्रीता यस्या दासास्सदाम्बिके । तव देवि महादेवि हीनतो वर्णयामहे

அருளால் மகிழ்ந்த அம்பிகையே, எங்கள் பணிவான விண்ணப்பத்தைத் திருக்கருணையுடன் கேளும். தேவியே, மகாதேவியே, தாழ்ந்தவர்களாயினும் உமது நித்திய அடியார்களாய் இதை உரைக்கிறோம்.

Verse 14

पुरा दक्षसुता भूत्वा संजाता हरवल्लभा । ब्रह्मणश्च परेषां वा नाशयत्वमकंमहत्

முன்பு நீ தக்ஷனின் மகளாகப் பிறந்து, ஹரன் (சிவன்) அருள்பிரியையாக ஆனாய். அந்தத் தெய்வத் தோற்றத்தால் பிரம்மாவினதும் பிறரினதும் பெரும் அகந்தையை நீ அழித்தாய்.

Verse 15

पितृतोऽनादरं प्राप्यात्यजः पणवशात्तनुम् । स्वलोकमगमस्त्वं वालभद्दुःखं हरोऽपि हि

தந்தையிடமிருந்து அவமதிப்பைப் பெற்று, விதியின் வலியால் உடலைத் துறந்து, நீ உன் உலகத்திற்குச் சென்றாய். உண்மையிலே, ஹரன் (சிவன்) குழந்தைபோல் எளியவர்களும் துயருற்றவர்களும் கொண்ட துயரத்தையும் அகற்றுவான்.

Verse 16

न हि जातम्प्रपूर्णं तद्देवकार्यं महेश्वरि । व्याकुला मुनयो देवाश्शरणन्त्वां गता वयम्

மகேஸ்வரியே, அந்தத் தெய்வப் பணி இன்னும் நிறைவேறவில்லை. கலங்கிய மునிவர்களும் தேவர்களும் உடன் நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்.

Verse 17

पूर्णं कुरु महेशानि निर्जराणां मनोरथम् । सनत्कुमारवचनं सफलं स्याद्यथा शिवे

மகேஷானியே, அமரர்களின் மனவிருப்பத்தை நிறைவேற்றும்; சனத்குமாரரின் வாக்கு பலிக்கும் படி—சிவனில் அனைத்தும் சித்தியாகும் போல.

Verse 18

अवतीर्य क्षितौ देवि रुद्रपत्नी पुनर्भव । लीलां कुरु यथायोग्यं प्राप्नुयुर्निर्जरास्सुखम्

தேவி, பூமியில் அவதரித்து மீண்டும் ருத்ரனின் துணைவியாக ஆகுக. ஒழுங்குக்கேற்றவாறு தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்து; அதனால் அமர தேவர்கள் இன்பம் அடையட்டும்.

Verse 19

सुखी स्याद्देवि रुद्रोऽपि कैलासाचलसंस्थितः । सर्वे भवन्तु सुखिनो दुःखं नश्यतु कृत्स्नशः

தேவி, கைலாச மலையில் உறையும் ருத்ரனும் இன்பமுடன் இருக்கட்டும். எல்லோரும் இன்புறட்டும்; துயரம் முழுவதும் அழியட்டும்.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इति प्रोच्यामरास्सर्वे विष्ण्वाद्याः प्रेमसंकुलाः । मौनमास्थाय संतस्थुर्भक्तिनम्रा त्ममूर्तयः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவரும் அன்புப் பக்தியில் மூழ்கினர். மௌனத்தை ஏற்று அமைதியாக நின்றனர்; அவர்களின் உள்ளமும் உருவமும் பக்தியால் தாழ்ந்தது.

Verse 21

शिवापि सुप्रसन्नाभूदाकर्ण्यामरसंस्तुतिम् । आकलय्याथ तद्धेतुं संस्मृत्य स्वप्रभुं शिवम्

தேவர்கள் பாடிய ஸ்துதியைக் கேட்டு சிவா (பார்வதி) மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். பின்னர் அதன் காரணத்தை உணர்ந்து தன் ஆண்டவனான சிவனை நினைவு கூர்ந்தாள்.

Verse 22

उवाचोमा तदा देवी सम्बोध्य विबुधांश्च तान् । विहस्य मापतिमुखान्सदया भक्तवत्सला

அப்போது பக்தவத்ஸலையான, கருணைமிகு தேவி உமா புன்னகையுடன் அந்த தேவர்களை—மா லக்ஷ்மி மற்றும் அவளுடைய நாதன் விஷ்ணு முதலியவர்களை—அழைத்து உரைத்தாள்।

Verse 23

उमोवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्च गतव्यथाः । सर्वे शृणुत मद्वाक्यं प्रसन्नाहं न संशयः

உமா கூறினாள்—ஹே ஹரி, ஹே விதாதா! துயரமின்றி ஆன தேவர்களே, முனிவர்களே—நீங்கள் அனைவரும் என் வாக்கை கேளுங்கள். நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 24

चरितं मम सर्वत्र त्रैलोक्यस्य सुखावहम् । कृतं मयैवं सकलं दक्षमोहादिकं च तत्

என் திருச்செயல்கள் எங்கும் கூறப்படுகின்றன; அவை மூன்று உலகங்களுக்கும் நலமும் இன்பமும் தருவன. தக்ஷனின் மயக்கம் முதலான பின்வந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் நான் தான் நிகழ்த்தினேன்.

Verse 25

अवतारं करिष्यामि क्षितौ पूर्णं न संशयः । बहवो हेतवोऽप्यत्र तद्वदामि महादरात्

நான் பூமியில் முழுமையான அவதாரத்தை நிச்சயமாக எடுத்துக் கொள்வேன்; இதில் ஐயமில்லை. இதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன; அவற்றை இங்கே மிகுந்த மரியாதையுடன் கூறுகிறேன்.

Verse 26

पुरा हिमाचलो देवा मेना चातिसुभक्तितः । सेवां मे चक्रतुस्तात जननीवत्सतीतनोः

முன்னொரு காலத்தில், அன்பனே, தெய்வீக ஹிமாசலனும் மேனாவும்—மிகத் தூய பக்தியுடன்—எனக்கு சேவை செய்து, தாய்போல் அன்புடன் என்னை பேணினர்.

Verse 27

इदानीं कुरुतस्सेवां सुभक्त्या मम नित्यशः । मेना विशेषतस्तत्र सुतात्वेनात्र संशयः

இப்போது நீங்கள் இருவரும் தூய பக்தியுடன் எப்போதும் எனக்கு சேவை செய்யுங்கள். மேலும், மேனா, இதில் ஐயமில்லை—சிறப்பாக நான் உன் மகளாகவே பிறப்பேன்.

Verse 28

रुद्रो गच्छतु यूयं चावतारं हिमवद्गृहे । अतश्चावतरिष्यामि दुःखनाशो भविष्यति

ருத்ரன் செல்லட்டும்; நீங்களும் அனைவரும் ஹிமவானின் இல்லத்தில் அவதாரம் எடுக்கச் செல்லுங்கள். அதன் பின் நானும் அவதரிப்பேன்; அப்போது துயர நாசம் நிச்சயமாக நிகழும்.

Verse 29

सर्वे गच्छत धाम स्वं स्वं सुखं लभतां चिरम् । अवतीर्य सुता भूत्वा मेनाया दास्य उत्सुखम्

நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் உங்கள் தாமங்களுக்கு சென்று நீண்ட காலம் உங்கள் உங்கள் இன்பத்தைப் பெறுங்கள். நான் அவதரித்து மகளாகப் பிறந்து மேனாவுக்கு சேவை செய்ய ஆவலுடன் இருப்பேன்.

Verse 30

हरपत्नी भविष्यामि सुगुप्तं मतमात्मनः । अद्भुता शिवलीला हि ज्ञानिनामपि मोहिनी

நான் ஹரனின் மனைவியாவேன்—இது எனது இதயத்தின் மிக ரகசியமான உறுதிப்பாடு. சிவனின் திவ்ய லீலை உண்மையிலேயே அற்புதமானது, அது ஞானிகளையும் மயக்கவல்லது.

Verse 31

यावत्प्रभृति मे त्यक्ता स्वतनुर्दक्षजा सुराः । पितृतोऽनादरं दृष्ट्वा स्वामिनस्तत्क्रतौ गता

தேவர்களே! தட்சனின் மகளாக நான் எனது உடலைத் துறந்த காலத்திலிருந்தே, எனது தந்தை எனது நாதருக்கு இழைத்த அவமரியாதையைக் கண்டு, அவர்கள் அந்த யாகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 32

तदाप्रभृति स स्वामी रुद्रः कालाग्निसंज्ञकः । दिगम्बरो बभूवाशु मच्चिन्तनपरायणः

அந்த காலத்திலிருந்தே அந்த ருத்ர பெருமான் 'காலாக்னி' என்று அழைக்கப்பட்டார். அவர் விரைவில் திகம்பரராகி, எப்போதும் என்னையே சிந்திப்பதில் மூழ்கியிருந்தார்.

Verse 33

मम रोषं क्रतौ दृष्ट्वा पितुस्तत्र गता सती । अत्यजत्स्वतनुं प्रीत्या धर्मज्ञेति विचारतः

யாகத்தில் என் கோபத்தை கண்ட சதி அங்கே தன் தந்தையிடம் சென்றாள். தர்மத்தின் நியமத்தை உணர்ந்த உறுதியான சிந்தனையால் மகிழ்ந்து தன் உடலைத் துறந்தாள்.

Verse 34

योग्यभूत्सदनं त्यक्त्वा कृत्वा वेषमलौकिकम् । न सेहे विरहं सत्या मद्रूपाया महेश्वरः

தக்க வாசஸ்தலத்தை விட்டு, அலகிய (அலௌகிக) வேடம் பூண்டு, மகேஸ்வரன் சதியின் பிரிவைத் தாங்க இயலவில்லை—அவள் என் ரூபமாக (பார்வதி ரூபத்தில்) வெளிப்பட்டவள்.

Verse 35

मम हेतोर्महादुःखी स बभूव कुवेषभृत् । अत्यजत्स तदारभ्य कामजं सुखमुत्तमम्

என் காரணமாக அவர் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்து கடும் தபஸ்வி வேடம் பூண்டார். அந்நேரம் முதலே காமத்தால் உண்டாகும் உயர்ந்த இன்பங்களையும் அவர் துறந்தார்.

Verse 36

अन्यच्छृणुत हे विष्णो हे विधे मुनयः सुराः । महाप्रभोर्महेशस्य लीलां भुवनपालिनीम्

ஏ விஷ்ணுவே, ஏ விதாதா (பிரம்மா), முனிவர்களே, தேவர்களே—இன்னொரு நிகழ்வைக் கேளுங்கள்: உலகங்களைப் பேணும் மகாப்ரபு மகேசனின் லீலை.

Verse 37

विधाय मालां सुप्रीत्या ममास्थ्नां विरहाकुलः । न शान्तिं प्राप कुत्रापि प्रबुद्धो ऽप्येक एव सः

பிரிவுத் துயரால் கலங்கிய அவர் அன்புடன் என் எலும்புகளால் மாலையைச் செய்தார்; ஆயினும் முழு விழிப்புடன் இருந்தும் எங்கும் அமைதி பெறவில்லை—தனித்தனியே இருந்தார்.

Verse 38

इतस्ततो रुरोदोच्चैरनीश इव स प्रभुः । योग्यायोग्यं न बुबुधे भ्रमन्सर्वत्र सर्वदा

அவர் ஆண்டவராயிருந்தும் உதவியற்றவனைப் போல இங்கும் அங்கும் அலைந்து உரக்க அழுதார். எப்போதும் எங்கும் சுற்றித் திரிந்ததால், தகுதி-அதகுதி வேறுபாட்டை உணரவில்லை।

Verse 39

इत्थं लीलां हरोऽकार्षीद्दर्शयन्कामिनां प्रभुः । ऊचे कामुकवद्वाणीं विरहव्याकुलामिव

இவ்வாறு பரமாதிபதி ஹரன், காதலர்களுக்கு காதல்-லீலையின் வழியை வெளிப்படுத்தி தெய்வ லீலையை நிகழ்த்தினார். பிரிவால் கலங்கிய காதலன் போல வார்த்தைகள் உரைத்தார்।

Verse 40

वस्तुतोऽविकृतोऽदीनोऽस्त्यजितः परमेश्वरः । परिपूर्णः शिवः स्वामी मायाधीशोऽखिलेश्वरः

உண்மையில் பரமேஸ்வரன் மாற்றமற்றவன், தளர்வற்றவன், வெல்லப்படாதவன். அந்தப் பரிபூர்ண சிவஸ்வாமி மாயையின் அதிபதி, அனைத்துலகின் ஈசன்।

Verse 41

अन्यथा मोहतस्तस्य किं कामाच्च प्रयोजनम् । विकारेणापि केनाशु मायालिप्तो न स प्रभुः

இல்லையெனில், மோகத்திற்கப்பாற்பட்ட அவருக்கு ஆசை எதற்குப் பயன்? எந்த மாற்றத்தால் அந்த பரமப் பிரபு விரைவில் மாயையால் மாசுபடுவார்?

Verse 42

रुद्रोऽतीवेच्छति विभुस्स मे कर्तुं करग्रहम् । अवतारं क्षितौ मेनाहिमाचलगृहे सुराः

சர்வவியாபி விபுவான ருத்ரன் என் கரத்தை மணமாகப் பற்ற மிகுந்த விருப்பம் கொண்டுள்ளார். ஆகவே, தேவர்களே, நான் பூமியில் அவதரித்து மேனா–ஹிமாசலர் இல்லத்தில் பிறப்பேன்.

Verse 43

अतश्चावतरिष्यामि रुद्रसन्तोषहेतवे । हिमागपत्न्यां मेनाया लौकिकीं गतिमाश्रिता

ஆகையால் ருத்ரனை மகிழ்விப்பதற்காக நான் அவதரிப்பேன். இமாலயனின் மனைவி மேனையின் கர்ப்பத்தில், உலகியலான நிலையைக் கொண்டு நான் புகுவேன்.

Verse 44

भक्ता रुद्रप्रिया भूत्वा तपः कृत्वा सुदुस्सहम् । देवकार्यं करिष्यामि सत्यं सत्यं न संशयः

ருத்ரனின் பிரிய பக்தையாகி நான் மிகக் கடினமான தவம் செய்வேன்; தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன். இது உண்மை, உண்மையே—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 45

गच्छत स्वगृहं सर्वे भव भजत नित्यशः । तत्कृपातोऽखिलं दुःखं विनश्यति न संशयः

நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் உங்கள் இல்லங்களுக்கு சென்று, தினமும் பவா (ஸ்ரீசிவன்) அவரை பக்தியுடன் வழிபடுங்கள். அவருடைய அருளால் எல்லாத் துயரும் அழியும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 46

भविष्यति कृपालोस्तु कृपया मंगलं सदा । वन्द्या पूज्या त्रिलोकेऽहं तज्जायेति च हेतुतः

கருணைமிகு ஆண்டவரின் அருளால் எப்போதும் மங்களமே நிகழும். மேலும் இதே காரணத்தால்—நான் அவருடைய துணைவியாக இருப்பதால்—மூன்று உலகங்களிலும் நான் வணங்கத்தக்கவளாகவும் பூஜிக்கத்தக்கவளாகவும் இருப்பேன்.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा जगदम्बा सा देवानां पश्यतान्तदा । अन्तर्दधे शिवा तात स्वं लोकम्प्राप वै द्रुतम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, தேவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், அன்பனே, அந்த ஜகதம்பா மறைந்தாள். சிவா விரைவில் தன் உலகை அடைந்தாள்.

Verse 48

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मुनयश्च मुदान्विताः । कृत्वा तद्दिशि संनामं स्वस्वधामानि संययुः

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும் ஆனந்தம் நிறைந்து, அந்தத் திசையை நோக்கி வணங்கி, தத்தம் தாமங்களுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 49

इत्थं दुर्गासुचरितं वर्णितं ते मुनीश्वर । सर्वदा सुखदं नॄणां भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

முனீஸ்வரரே, இவ்வாறு துர்காதேவியின் புனிதச் சுசரிதம் உமக்கு உரைக்கப்பட்டது. இது எப்போதும் மக்களுக்கு இன்பம் அளித்து, போகமும் மோட்சமும் அருள்கிறது.

Verse 50

य इदं शृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । पठेद्वा पाठयेद्वापि सर्वान्कामान वाप्नुयात्

இதனை தினமும் கேட்பவன், அல்லது மனம் ஒருமித்து பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவன்; இதை ஓதுபவனோ ஓதச் செய்வவனோ—அவன் எல்லா நற்காமங்களும் நிறைவேறும்.