शिवशिवयोर्जगत्पितृमातृत्व-प्रतिपादनं तथा मेनायाः विमोहः (Śiva–Śivā as Cosmic Father and Mother; Menā’s Delusion and the Sages’ Intervention)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । जगत्पिता शिवः प्रोक्तो जगन्माता शिवा मता । तस्माद्देया त्वया कन्या शंकराय महात्मने

ரிஷிகள் கூறினர்—சிவன் உலகின் தந்தை என அறிவிக்கப்பட்டார்; சிவா உலகின் தாய் என மதிக்கப்படுகிறாள். ஆகவே, உன் மகளை மகாத்மா சங்கரனுக்கு மணமுடித்து அளிக்க வேண்டும்.

Verse 2

एवं कृत्वा हिमगिरे सार्थकं ते भवेज्जनुः । जगद्गुरोर्गुरुस्त्वं हि भविष्यसि न संशयः

ஹே ஹிமகிரியின் மகளே, இவ்வாறு செய்தால் உன் பிறவி நிறைவேறும். ஐயமின்றி நீ உலககுருவான (சிவனின்) குருவாகவும் ஆகுவாய்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । एवं वचनमाकर्ण्य सप्तर्षीणां मुनीश्वर । प्रणम्य तान्करौ बद्ध्वा गिरिराजोऽब्रवीदिदम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே, ஏழு ரிஷிகளின் சொற்களை கேட்ட மலைராஜன் அவர்களுக்கு வணங்கி, கைகளை கூப்பி இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 4

हिमालय उवाच । सप्तर्षयो महाभागा भवद्भिर्यदुदीरितम् । तत्प्रमाणीकृतं मे हि पुरैव गिरिशेच्छया

இமாலயம் கூறினார்— பெரும் பாக்கியமுடைய சப்தரிஷிகளே! நீங்கள் உரைத்ததை நான் முன்பே கிரீசன் (பகவான் சிவன்) அவர்களின் திருவுளத்தின்படி அதிகாரமானதாக ஏற்றுக் கொண்டேன்।

Verse 5

इदानीमेक आगत्य विप्रो वैष्णवधर्मवान् । शिवमुद्दिश्य सुप्रीत्या विपरीतं वचोऽब्रवीत्

அந்த வேளையில் வைஷ்ணவ தர்மத்தில் நிலைத்த ஒரு பிராமணன் வந்து, சிவனை நோக்கி வெளிப்படையாக அன்புடன் பேசுவது போல, ஆனால் உண்மைக்கு மாறான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 6

तदारभ्य शिवामाता ज्ञानभ्रष्टा बभूव ह । सुताविवाहं रुद्रेण योगिना तेन नेच्छति

அந்நேரம் முதல் சிவாவின் தாய் அறிவுத் தெளிவு இழந்தாள்; ஆகவே அந்த யோகி ருத்ரனுடன் தன் மகளின் திருமணத்தை அவள் விரும்பவில்லை।

Verse 7

कोपागारमगात्सा हि सुतप्ता मलिनाम्बरा । कृत्वा महाहठं विप्रा बोध्यमानापिऽनाबुधत्

ஓ பிராமணர்களே, உள்ளம் எரிந்தவளாய் மாசடைந்த ஆடைகள் அணிந்து அவள் கோபமாளிகைக்குச் சென்றாள். பெரும் பிடிவாதம் கொண்டு, அறிவுறுத்தினாலும் அவள் கேளவில்லை।

Verse 9

अहं च ज्ञानविभ्रष्टो जातोहं सत्यमीर्य्यते । दातुं सुतां महेशाय नेच्छामि भिक्षुरूपिणे । ब्रह्मोवाचैत्युक्त्वा शैलराजस्तु शिवमायाविमोहितः । तूष्णीं बभूव तत्रस्थो मुनीनां मध्यतो मुने

“நானும் அறிவு மயக்கம் அடைந்தேன்—இது உண்மை. பிச்சைக்காரன் வடிவில் உள்ள மகேசனுக்கு என் மகளை அளிக்க விரும்பவில்லை.” பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மலைமன்னன் சிவமாயையால் மயங்கி, ஓ முனிவரே, முனிவர்கள் நடுவே நின்று மௌனமானான்।

Verse 10

सर्वे सप्तर्षयस्ते हि शिवमायां प्रशस्य वै । प्रेषयामासुरथ तां मेनकां प्रत्यरुन्धतीम्

அந்த ஏழு ரிஷிகளும் சிவமாயையின் மகிமையைப் புகழ்ந்தனர்; பின்னர் செய்தியுடன் மேனகாவை அருந்ததியிடம் அனுப்பினர்।

Verse 11

अथ पत्युस्समादाय निदेशं ज्ञानदा हि सा । जगामारुन्धती तूर्णं यत्र मेना च पार्वती

பின்னர் ஞானம் அருளும் அருந்ததி, கணவரின் ஆணையை ஏற்று, மேனா மற்றும் பார்வதி இருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றாள்।

Verse 12

गत्वा ददर्श मेनां तां शयानां शोकमूर्च्छिताम् । उवाच मधुरं साध्वी सावधाना हितं वचः

அங்கே சென்றவள், மேனாவை துயரால் மயங்கி படுத்திருந்ததை கண்டாள். அப்போது அந்த சாத்வி கவனத்துடன் இனிமையாகவும் நலனளிக்கும் வார்த்தைகளையும் கூறினாள்।

Verse 13

अरुन्धत्युवाच । उत्तिष्ठ मेनके साध्वि त्वद्गृहेऽहमरुन्धती । आगता मुनयश्चापि सप्तायाताः कृपालवः

அருந்ததி கூறினாள்—நற்குணமுள்ள மேனகே, எழுந்திரு; நான் அருந்ததி உன் இல்லத்திற்கு வந்துள்ளேன். கருணையுள்ள ஏழு முனிவர்களும் இங்கே வந்துள்ளனர்।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । अरुन्धतीस्वरं श्रुत्वा शीघ्रमुत्थाय मेनका । उवाच शिरसा नत्वा तां पद्मामिव तेजसा

பிரம்மா கூறினார்— அருந்ததியின் குரலைக் கேட்டதும் மேனகா விரைந்து எழுந்தாள். தலை வணங்கி, தாமரைபோல் ஒளிவீசும் அந்த தேவியை பணிவுடன் உரைத்தாள்.

Verse 15

मेनोवाच । अहोद्य किमिदं पुण्यमस्माकं पुण्यजन्मनाम् । वधूर्जगद्विधेः पत्नी वसिष्ठस्यागतेह वै

மேனா கூறினாள்— ஆஹா! புண்ணிய குலத்தில் பிறந்த எங்களுக்கு இன்று இது எத்தகைய மகாபுண்ணியம்! உலகத்தை விதிக்கும் பரம்பொருளின் துணைவியான அந்த மணப்பெண், வசிஷ்டருடன் உண்மையாகவே இங்கு வந்துள்ளார்.

Verse 16

किमर्थमागता देवि तन्मे ब्रूहि विशेषतः । अहं दासीसमा ते हि ससुता करुणां कुरु

அம்மையே, நீ எந்த நோக்கத்திற்காக வந்தாய்? அதை எனக்கு விரிவாகத் தெளிவாகச் சொல். நான் என் மகனுடன் உன் பணிவிடைக்காரி போன்றவள்; எங்கள்மேல் கருணை செய்.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मेनकां साध्वी बोधयित्वा च तां बहु । तथागता च सुप्रीत्या सास्ते यत्रर्षयोऽपि ते

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சாத்வியான பார்வதி மேனகையை விரிவாக அறிவுறுத்தினாள். பின்னர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அந்த முனிவர்களும் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 18

अथ शैलेश्वरं ते च बोधयामासुरादरात् । स्मृत्वा शिवपदद्वन्द्वं सर्वे वाक्यविशारदाः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் ஷைலேஸ்வரனை விழிப்பித்தனர். சிவனின் புனிதப் பதஇரட்டையை நினைத்து, சொல்வன்மை உடைய அனைவரும் அவரை உரைத்தனர்.

Verse 19

ऋषय ऊचुः । शैलेन्द्र श्रूयतां वाक्यमस्माकं शुभकारणम् । शिवाय पार्वतीं देहि संहर्त्तुः श्वशुरो भव

முனிவர்கள் கூறினர்—மலைநாதனே, எங்கள் மங்களகரமான சொற்களை கேள். பார்வதியை சிவனுக்கு மணமுடிக்கக் கொடு; சங்காரனின் மாமனாராகு.

Verse 20

अयाचितारं सर्वेशं प्रार्थयामास यत्नतः । तारकस्य विनाशाय ब्रह्मासम्बंधकर्म्मणि

அவன் முயற்சியுடன் சர்வேஸ்வரனை வேண்டினான்—யாரும் வேண்டாமலேயே எல்லாருக்கும் ஆண்டவனானவரை—பிரம்மாவின் நியமிக்கப்பட்ட காரியத்துடன் தொடர்புடையதாக, தாரகனின் அழிவிற்காக.

Verse 21

नोत्सुको दारसंयोगे शंकरो योगिनां वरः । विधेः प्रार्थनया देवस्तव कन्यां ग्रहीष्यति

யோகிகளில் முதன்மையான சங்கரன் மணவுறவுக்குத் துடிப்புடையவன் அல்லன். ஆயினும் விதாதா (பிரம்மா) வேண்டுதலினால் அந்தத் தேவன் உன் மகளை ஏற்றுக்கொள்வான்.

Verse 22

दुहितुस्ते तपस्तप्तं प्रतिज्ञानं चकार सा । हेतुद्वयेन योगीन्द्रो विवाहं च करिष्यति

உன் மகள் கடுந்தவம் செய்தாள்; உறுதியான விரதமும் எடுத்தாள். இவ்விரு காரணங்களால் யோகீந்திரன் (சிவன்) நிச்சயமாக மணம் செய்வான்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । ऋषीणां वचनं श्रुत्वा प्रहस्य स हिमालयः । उवाच किञ्चिद्भीतस्तु परं विनयपूर्वकम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட ஹிமாலயம் சிரித்தான்; ஆனால் சிறிது அச்சத்துடன் மிகுந்த பணிவோடு சில வார்த்தைகள் பேசினான்.

Verse 24

हिमालय उवाच । शिवस्य राजसामग्रीं न हि पश्यामि काञ्चन । कञ्चिदाश्रयमैश्वर्यं कं वा स्वजनबान्धवम्

இமாலயம் கூறினார்—சிவனிடத்தில் அரசர்க்குரிய சாமான்கள் எதையும் நான் காணேன்; உலகைச்சுவரியத்திற்கான ஆதார ஆசனமும் இல்லை, சொந்தப் பந்துக்கள் உறவினரின் வட்டமும் இல்லை.

Verse 25

नेच्छाम्यति विनिर्लिप्तयोगिने स्वां सुतामहम् । यूयं वेदविधातुश्च पुत्रा वदत निश्चितम्

அந்த மிகுந்த நிர்லிப்த யோகிக்கு என் மகளைக் கொடுக்க நான் விரும்பவில்லை. என் மகன்களே, நீங்கள் வேதவிதியை அமைப்பவர்களும் ஆவீர்; உறுதியாகச் சொல்லுங்கள்—எது செய்யவேண்டும்?

Verse 26

वरायाननुरूपाय पिता कन्यां ददाति चेत् । कामान्मोहाद्भयाल्लोभात्स नष्टो नरकं यजेत्

காமம், மயக்கம், பயம் அல்லது பேராசையால் தந்தை தகாத மணமகனுக்கு மகளைத் தந்தால், அவன் தர்மம் கெட்டு நரகத்தை அடைவான்.

Verse 27

न हि दास्याम्यहं कन्यामिच्छया शूलपाणये । यद्विधानं भवेद्योग्यमृषयस्त द्विधीयताम्

என் தனிப்பட்ட விருப்பத்தால் மட்டும் சூலபாணி (சிவன்) அவர்களுக்கு மகளை அளிக்கமாட்டேன். ஓ ரிஷிகளே! சாஸ்திரப்படி ஏற்ற முறையை நிர்ணயித்து முறையாக நடத்துங்கள்.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य हिमागस्य मुनीश्वर । प्रत्युवाच वसिष्ठस्तं तेषां वाक्यविशारद

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே! இமாலயனின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், அவர்களுள் வாக்குத் திறன் மிக்க வசிஷ்டர் அவனுக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 29

वसिष्ठ उवाच । शृणु शैलेश मद्वाक्यं सर्वथा ते हितावहम् । धर्माविरुद्धं सत्यश्च परत्रेह मुदावहम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ சைலேசா! என் சொற்களை கேள்; அவை முழுமையாக உன் நலனுக்கே. அவை தர்மத்திற்கு விரோதமல்ல, உண்மை; இம்மையிலும் மறுமையிலும் மகிழ்ச்சி தருவன.

Verse 30

वचनं त्रिविधं शैल लौकिके वैदिकेऽपि च । सर्वं जानाति शास्त्रज्ञो निर्मलज्ञानचक्षुषा

ஓ சைலா! சொல் மூன்று வகை—உலக வழக்கிலும் வேதப் பரப்பிலும். சாஸ்திரஞ்ஞன் மாசற்ற ஞானக் கண்களால் அனைத்தையும் அறிகிறான்.

Verse 31

असत्यमहितं पश्चात्सांप्रतं श्रुतिसुन्दरम् । सुबुद्धिर्वक्ति शत्रुर्हि हितं नैव कदाचन

பொய்யும் தீங்கும் ஆனதையும் பின்னர் ‘இப்போது கேட்க இனிமை’ எனச் சொல்லலாம்; ஆனால் பகைவன்—புத்திமான் ஆனாலும்—எப்போதும் நன்மை தரும் வார்த்தை சொல்லமாட்டான்.

Verse 32

आदावप्रीतिजनकं परिणामे सुखावहम् । दयालुर्धमशीलो हि बोधयत्येव बांधवः

உண்மையான உறவினர்—கருணையுடன் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்—முதலில் மனவருத்தம் தரும் சொற்களைச் சொன்னாலும், முடிவில் அவையே நலம் மற்றும் இன்பம் தரும்; ஆகவே அவர் நிச்சயம் அறிவுறுத்தி விழிப்பூட்டுவார்.

Verse 33

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे गिरिसांत्वनोनाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘கிரிஸாந்த்வனா’ எனப்படும் முப்பத்திமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 34

एवञ्च त्रिविधं शैल नीतिशास्त्रोदितं वचः । कथ्यतां त्रिषु मध्ये किं ब्रुवे वाक्यं त्वदीप्सितम्

ஓ மலைவே! நெறிநூலில் உரைக்கப்பட்ட இவ்வுரை மூன்று வகை. இம்மூன்றில் உனக்கு எது விருப்பம்? உன் விருப்பத்திற்கேற்ப நான் எந்தச் சொல் உரைப்பேன்?

Verse 35

ब्राह्मसम्पद्विहीनश्च शंकरस्त्रिदशेश्वरः । तत्त्वज्ञानसमुद्रेषु सन्निमग्नैकमानसः

பிராமணச் செல்வமும் உலகப் பொலிவும் இல்லாதபோதிலும், தேவர்களின் ஆண்டவன் சங்கரன் ஒரே மனத்துடன் தத்துவஞானக் கடலில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்.

Verse 36

ज्ञानानन्दस्येश्वरस्य ब्राह्मवस्तुषु का स्पृहा । गृही ददाति स्वसुतां राज्यसम्पत्तिशालिने

தூய ஞான-ஆனந்தஸ்வரூபமான ஈசனுக்கு உலகப் பொருள்களில் என்ன ஆசை இருக்க முடியும்? ஆயினும் இல்லறத்தான் அரசாட்சியும் செல்வமும் உடைய வரனுக்கு தன் மகளை அளிக்கிறான்।

Verse 37

कन्यकां दुःखिने दत्त्वा कन्याघाती भवेत्पिता । को वेद शंकरो दुःखी कुबेरो यस्य किंकरः

துயருற்ற ஏழை ஒருவனுக்கு மகளை அளித்தால் தந்தை மகளைக் கொன்றவனெனப் போல் ஆகிறான். குபேரனே பணியாளனாக உள்ள சங்கரனை ‘துயரன்’ என்று யார் சொல்வார்?

Verse 38

भ्रूभङ्गलीलया सृष्टिं स्रष्टुं हर्त्तुं क्षमो हि सः । निर्गुणः परमात्मा च परेशः प्रकृतेः परः

புருவ வளைவின் லீலைமட்டுமே கொண்டு அவர் படைப்பை உருவாக்கவும் அழிக்கவும் வல்லவர். அவர் நிர்குண பரமாத்மா, பரமேசன், பிரகிருதியைத் தாண்டியவர்।

Verse 39

यस्य च त्रिविधा मूर्त्तिर्विधा तुस्सृष्टिकर्मणि । सृष्टिस्थित्यन्तजननी ब्रह्मविष्णुहराभिधा

படைப்புக் காரியத்திற்காக அவருடைய வடிவு மும்மையாக நிறுவப்பட்டுள்ளது; படைப்பு, நிலைப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் ஜனனியான அவள் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹர என்ற பெயர்களால் அறியப்படுகிறாள்।

Verse 40

ब्रह्मा च ब्रह्मलोकस्थो विष्णुः क्षीरोदवासकृत् । हरः कैलासनिलयः सर्वाः शिवविभूतयः

பிரம்மா பிரம்மலோகத்தில் உறைகிறார்; விஷ்ணு பாற்கடலில் வாசிக்கிறார்; ஹரன் கைலாசத்தில் தங்குகிறார்—ஆனால் இவை அனைத்தும் உண்மையில் சிவனின் விபூதிகளே।

Verse 41

धत्ते च त्रिविधा मूर्ती प्रकृतिः शिवसम्भवा । अंशेन लीलया सृष्टौ कलया बहुधा अपि

சிவனிலிருந்து தோன்றிய பிரகృతి மும்மூர்த்தியாகத் திகழ்கிறது; படைப்பில் அவள் அಂசமாக லீலையாய், மேலும் கலைகளால் பலவிதமாக வெளிப்படுகிறாள்।

Verse 42

मुखोद्भवा स्वयं वाणी वागधिष्ठातृदेवता । वक्षःस्थलोद्भवा लक्ष्मीस्सर्वसम्पत्स्वरूपिणी

அவரது வாயிலிருந்து வாணி தானே—வாக்கின் அதிஷ்டாத்ரி தேவியாக—உதித்தாள்; அவரது மார்பிலிருந்து லக்ஷ்மி தோன்றினாள், அவள் எல்லாச் செல்வங்களின் நிறைவு வடிவம்।

Verse 43

शिवा तेजस्सु देवानामाविर्भावं चकार सा । निहत्य दानवान्सर्वान्देवेभ्यश्च श्रियं ददौ

சிவா (பார்வதி) தேவர்களின் தேஜஸிலேயே ஒளிரும் சக்தியாக வெளிப்பட்டாள்; எல்லா தானவர்களையும் வதைத்து தேவர்களுக்கு ஸ்ரீயையும் தெய்வீக வளமையும் அருளினாள்।

Verse 44

प्राप कल्पान्तरे जन्म जठरे दक्ष योषितः । नाम्ना सती हरं प्राप दक्षस्तस्मै ददौ च ताम्

மற்றொரு கல்பாந்தரத்தில் அவள் தக்ஷனின் மனைவியின் கர்ப்பத்தில் பிறந்தாள். ‘சதி’ எனப் பெயர்பெற்று, ஹரன் (சிவன்) அருளைப் பெற்றாள்; தக்ஷன் அவளை திருமணமாக அவருக்கே அளித்தான்.

Verse 45

देहं तत्याज योगेन श्रुत्वा सा भर्तृनिन्दनम् । साद्य त्वत्तस्तु मेनायां जज्ञे जठरतश्शिवा

தன் கணவரை இகழ்ந்ததை கேட்டவுடன் அவள் யோகசக்தியால் உடலைத் துறந்தாள்; பின்னர் உண்மையாகவே உன்னிடமிருந்தே அவள் உடனே மேனையின் கருவில் ‘சிவா’வாக மறுபிறவி எடுத்தாள்।

Verse 46

शिवा शिवस्य पत्नीयं शैल जन्मनिजन्मनि । कल्पेकल्पे बुद्धिरूपा ज्ञानिनां जननी परा

அவள் சிவா—சிவனின் புனிதத் துணைவி; பிறவி பிறவியாக மலைராஜனின் மகளாகப் பிறக்கிறாள். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அவள் புத்திரூபிணி; ஞானிகளின் பரமத் தாய், விடுதலைஞானப் பாதை காட்டுபவள்.

Verse 47

जायते स्म सदा सिद्धा सिद्धिदा सिद्धिरूपिणी । सत्या अस्थि चिताभस्म भक्त्या धत्ते हरस्स्वयम्

அவள் எப்போதும் சித்தா ரூபமாகப் பிறக்கிறாள்—சித்தி அளிப்பவள், சித்திரூபிணி. உண்மையே: பக்தியால் தானே ஹரன் (சிவன்) சிதாபஸ்மமும் எலும்புச் சாம்பலும் தரிக்கிறார்.

Verse 48

अतस्त्वं स्वेच्छया कन्यां देहि भद्रां हराय च । अथवा सा स्वयं कान्तस्थाने यास्यत्यदास्यसि

ஆகையால் உன் விருப்பத்தால் அந்த நல்வரக் கன்னியை ஹரனுக்கு (சிவனுக்கு) அளி. இல்லையெனில் அவள் தானே தன் காதலனின் இடத்திற்குச் சென்று விடுவாள்; அப்போது நீயே அவளை அளிக்க வேண்டி வரும்.

Verse 49

कृत्वा प्रतिज्ञां देवेशो दृष्ट्वा क्लेशमसंख्यकम् । दुहितुस्ते तपःस्थानमाजगाम द्विजात्मकः

உறுதி செய்து தேவேசன், உன் மகளின் எண்ணற்ற துன்பங்களைப் பார்த்து, அவள் தவம் செய்யும் இடத்துக்கு வந்தான்—த்விஜன் (பிராமணன்) வடிவம் கொண்டு.

Verse 50

तामाश्वास्य वरं दत्त्वा जगाम निजमन्दिरम् । तत्प्रार्थनावशाच्छम्भुर्ययाचे त्वां शिवां गिरे

அவளை ஆறுதல் கூறி வரம் அளித்து அவர் தம் சொந்த மாளிகைக்குச் சென்றார். பின்னர் அவளின் வேண்டுதலால் உந்தப்பட்டு, சம்பு உன்னை—மலைமகளே, சிவையே—வேண்டினார்.

Verse 51

अंगीकृतं युवाभ्यां तच्छिवभक्तिरतात्मना । विपरीतमतिर्जाता वद कस्माद्गिरीश्वर

ஓ கிரீஸ்வரா! சிவபக்தியில் ஈடுபட்ட உள்ளத்துடன் நீ அதை ஏற்றுக் கொண்டாய்; பின்னர் ஏன் எதிர்மறை எண்ணம் எழுந்தது? காரணம் சொல்.

Verse 52

तद्गत्वा प्रभुणा देव प्रार्थितेन त्वदन्तिकम् । प्रस्थापिता वयं शीघ्रं ह्यृषयस्साप्यरुन्धती

ஓ தேவா! அங்கே சென்று ஆண்டவன் பணிவுடன் வேண்டியதால், எங்களை உடனே உன் அருகே அனுப்பினார்—நாங்கள் ரிஷிகள், அருந்ததியுடன்.

Verse 53

शिक्षयामो वयं त्वा हि दत्त्वा रुद्राय पार्वतीम् । एवंकृते महानन्दो भविष्यति गिरे तव

நாங்கள் உனக்கு அறிவுறுத்துகிறோம்—பார்வதியை ருத்ரனுக்குக் கொடு. இவ்வாறு செய்தால், ஓ கிரியே, உனக்கு பேரானந்தம் உண்டாகும்.

Verse 54

शिवां शिवाय शैलेन्द्र स्वेच्छया चेन्न दास्यसि । भविता तद्विवाहोऽत्र भवितव्यबलेन हि

ஓ சைலேந்திரா! நீ விருப்பத்துடன் சிவா (பார்வதி)யை சிவனுக்குக் கொடுக்காவிட்டாலும், இங்கே அவர்களின் திருமணம் நிச்சயமாக நடைபெறும்—விதியின் தடுக்கமுடியாத வலிமையால்.

Verse 55

वरं ददौ शिवायै स तपन्त्यै तात शंकरः । नहीश्वरप्रतिज्ञातं विपरीताय कल्पते

அன்பனே! தவம் செய்த சிவா (பார்வதி)க்கு சங்கரன் வரம் அருளினார். ஈசுவரன் செய்த பிரதிஞ்ஞை ஒருபோதும் மாறுபடாது.

Verse 56

अहो प्रतिज्ञा दुर्लंघ्या साधूनामीशवर्तिनाम् । सर्वेषां जगतां मध्ये किमीशस्य पुनर्गिरे

ஆஹா! ஈசுவரன் ஆளுகைக்குள் வாழும் சான்றோரின் பிரதிஞ்ஞையை மீறுதல் அரிது. எல்லா உலகங்களிலும் ஈசுவரனை மீண்டும் மாறாகச் சொல்ல வைக்க யாருக்கு வல்லமை?

Verse 57

एको महेन्द्रश्शैलानां पक्षांश्चिच्छेद लीलया । पार्वती लीलया मेरोश्शृङ्गभङ्गं चकार च

மகேந்திரன் ஒருவனே விளையாட்டாக மலைகளின் ‘இறக்கைகள்’ வெட்டினான்; அதுபோல பார்வதியும் தன் லீலையால் மேருவின் சிகரத்தை உடைத்தாள்.

Verse 58

एकार्थे नहि शैलेश नाश्यास्सर्वा हि सम्पदः । एकं त्यजेत्कुलस्यार्थे श्रुतिरेषा सनातनी

மலைநாதனே! ஒரே நோக்கில் நிலைபெறாவிட்டால் எல்லாச் செல்வமும் அழியும். குலநலனுக்காக ஒன்றைத் துறக்க வேண்டும்—இதுவே ஸ்ருதியின் சனாதன போதனை.

Verse 59

दत्त्वा विप्राय स्वसुतामनरण्यो नृपेश्वर । ब्राह्मणाद्भयमापन्नो ररक्ष निजसम्पदम्

அரசே! அனரண்யன் தன் மகளைக் ஒரு விப்ரனுக்குத் தந்து, அந்தப் பிராமணனின் ஆற்றலுக்குப் பயந்து, தன் செல்வத்தைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 60

तमाशु बोधयामासुर्नीतिशास्त्रविदो जनाः । ब्रह्मशापाद्विभीताश्च गुरवो ज्ञातिसत्तमाः

அப்போது நீதிசாஸ்திரம் அறிந்தவர்கள் அவனை விரைவாக அறிவுறுத்தினர். பிரம்மாவின் சாபத்துக்கு அஞ்சிய குருமாரும் சிறந்த உறவினரும் அவனைத் துரிதமாக ஆலோசித்தனர்।

Verse 61

शैलराज त्वमप्येव सुतां दत्त्वा शिवाय च । रक्ष सर्वान्बंधुवर्गान्वशं कुरु सुरानपि

மலைமன்னா! நீயும் உன் மகளைக் சிவனுக்குத் தந்து, உன் உறவினரெல்லாரையும் காக்க; தேவர்களையும் உன் அனுகூலமாக வசியப்படுத்து।

Verse 62

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वसिष्ठस्य वचनं स प्रह स्य च । पप्रच्छ नृपवार्त्ताश्च हृदयेन विदूयता

பிரம்மா கூறினார்—வசிஷ்டரின் சொற்களை கேட்ட அவன் புன்னகைத்தான்; ஆனால் உள்ளம் எரிய, அரசனின் நிலைமையும் செய்திகளையும் மீண்டும் கேட்டான்।

Verse 63

हिमालय उवाच । कस्य वंशोद्भवो ब्रह्मन्ननरण्यो नृपश्चसः । सुतां दत्त्वा स च कथं ररक्षाखिलसम्पदः

இமாலயம் கூறினான்— ஓ பிரம்மனே! அந்த அனரண்ய மன்னன் எந்த வம்சத்தில் பிறந்தான்? மகளைக் கன்னியாதானமாக அளித்த பின், தன் முழுச் செல்வத்தையும் எவ்வாறு காத்து வளர்த்தான்?

Verse 64

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वसिष्ठस्तु शैलवाक्यं प्रसन्नधीः । प्रोवाच गिरये तस्मै नृपवार्त्ता सुखावहाम्

பிரம்மா கூறினார்— மலையின் சொற்களை கேட்ட வஸிஷ்டர் மனம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்து, அந்த மலைக்கு அரசனைப் பற்றிய இனிய, ஆனந்தம் தரும் செய்தியை உரைத்தார்.