देवगुरुप्रेषणम् (Himālaya Mission of the Gods’ Preceptor / The Gods Send Their Guru)
அத்தியாயம் 31-ல் பிரம்மா நாரதரிடம் கூறுகிறார்: இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், ஹிமாலயனும் அவன் மகள் பார்வதியும் சிவன் மீது கொண்டுள்ள அவ்யபிசாரிணி பராபக்தியை உணர்கிறார்கள். ஹிமாலயன் ஒருமுக பக்தியால் கன்னியைக் திரிசூலதாரி சிவனுக்குக் கொடுத்தால், உடனே தெய்வநிலை, சிவலோகப் பிராப்தி, இறுதியில் மோட்சம் பெறுவான்; மேலும் ‘ரத்னகர்பா’ எனப் புகழப்படும் பூமிக்கு, எண்ணற்ற ரத்தினங்களின் ஆதாரமான ஹிமாலயம் விலகினால் உலகச் சமநிலை குலையும் எனச் சொல்லி அவன் மகத்துவம் சுட்டப்படுகிறது. அவன் ஸ்தாவரத்துவத்தைத் துறந்து தெய்வரூபம் பெற்று, கன்னியை பினாகதாரிக்கு அர்ப்பணித்து, மகாதேவருடன் சாரூப்யம், வரபோகங்கள், இறுதியில் விடுதலை பெறுவான் என அவர்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். பின்னர் தேவர்கள் தங்கள் குருவை வணங்கி, ஹிமாலய வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்று தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டுகின்றனர். திட்டம் வாக்கின் வழி, எதிர்முறையாகும்—குரு சிவனை நிந்திக்க வேண்டும்; அதனால் எதிர்விளைவாக ஹிமாலயன் விரைவில் திருமணத்துக்கு சம்மதிப்பான், ஏனெனில் துர்கை சிவனைத் தவிர வேறு வரனை ஏற்கமாட்டாள்.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । तयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा परामव्यभिचारिणीम् । सर्वे शक्रादयो देवाश्चिचिन्तुरिति नारद
பிரம்மா கூறினார்—நாரதா, அவ்விருவரின் சிவனிடத்திலான பரமமும் அசையாததுமான பக்தியை அறிந்ததும், இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவரும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினர்।
Verse 2
देवा ऊचुः । एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां तस्मै प्रदास्यति । ध्रुवं निर्वाणता सद्यस्स प्राप्स्यति च भारते
தேவர்கள் கூறினர்—ஓ பாரதா, பர்வதராஜன் (இமயன்) ஒருமுக பக்தியுடன் தன் மகளைக் அவருக்குக் அர்ப்பணித்தால், அவன் நிச்சயமாக உடனே நிர்வாண நிலை (மோட்சம்) அடைவான்।
Verse 3
अनन्तरत्नाधारश्चेत्पृथ्वी त्यक्त्वा प्रयास्यति । रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम्
எண்ணற்ற ரத்தினங்களின் ஆதாரமான பூமி தன் இயல்பை விட்டுப் போய்விட்டால், ‘ரத்னகர்பா’ எனப்படும் நிலம் நிச்சயமாக வெறும் பொய்ப் பெயராகிவிடும்।
Verse 4
स्थावरत्वं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः । कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवलोकं गमिष्यति
அசையாத நிலையைக் களைந்து தெய்வீக ரூபம் ஏற்று, சூலதாரி சிவனுக்கு கன்னியைக் அர்ப்பணித்து சிவலோகத்திற்குச் செல்வான்।
Verse 5
महादेवस्य सारूप्यं लप्स्यते नात्र संशयः । तत्र भुक्त्वा वरान्भोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति
அவன் ஐயமின்றி மகாதேவனின் சாரூப்யத்தை அடைவான். அங்கே அந்த நிலையால் அருளப்படும் உயர்ந்த தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் சிவகிருபையால் மோக்ஷத்தை அடைவான்.
Verse 6
ब्रह्मोवाच । इत्यालोच्य सुरास्सर्वे कृत्वा चामन्त्रणं मिथः । प्रस्थापयितुमैच्छंस्ते गुरुं तत्र सुविस्मिताः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஆலோசித்து, எல்லா தேவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றனர். பின்னர் அவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் அங்கே நின்று, குருவை (அந்த பணிக்காக) அனுப்ப விரும்பினர்.
Verse 7
ततः शक्रादयो देवास्सर्वे गुरुनिकेतनम् । जग्मुः प्रीत्या सविनया नारद स्वार्थसाधकाः
அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லா தேவர்களும், ஓ நாரதா, மகிழ்ச்சியுடனும் பணிவுடனும், தங்கள் நோக்கம் நிறைவேற குருவின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.
Verse 8
गत्वा तत्र गुरुं नत्वा सर्वे देवास्सवासवाः । चक्रुर्निवेदनं तस्मै गुरवे वृत्तमादरात्
அங்கே சென்று, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் குருவை வணங்கினர். பின்னர் நடந்த அனைத்தையும் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் அந்த குருவிடம் தெரிவித்தனர்.
Verse 9
देवा ऊचुः । गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्य्यसिद्धये । तत्र गत्वा प्रयत्नेन कुरु निन्दाञ्च शूलिनः
தேவர்கள் கூறினர்—குருவே, எங்கள் காரியம் நிறைவேற ஹிமாலயன் இல்லத்திற்குச் செல்லுங்கள். அங்கு சென்று முயற்சியுடன் சூலினன் (பகவான் சிவன்) மீது நிந்தைச் சொற்களை உரையுங்கள்.
Verse 10
पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति । अनिच्छया सुतां दत्त्वा फलं तूर्णं लभिष्यति
பினாகி சிவனைத் தவிர துர்கை வேறு வரனைத் தேர்ந்தெடுக்கமாட்டாள். விருப்பமின்றி மகளைக் கொடுத்தாலும் அதன் பலன் விரைவில் வந்து சேரும்.
Verse 11
कालेनैवाधुना शैल इदानीं भुवि तिष्ठतु । अनेकरत्नाधारं तं स्थापय त्वं क्षितौ गुरौ
காலத்தின் வல்லமையால் இம்மலை இப்போது பூமியில் நிலைத்திருக்கட்டும். ஓ குருவே, பல ரத்தினங்களின் ஆதாரமான அதனை நிலத்தில் உறுதியாக நிறுவு.
Verse 12
ब्रह्मोवाच । इति देववचः श्रुत्वा प्रददौ कर्णयोः करम् । न स्वीचकार स गुरुस्स्मरन्नाम शिवेति च
பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட குரு தன் காதுகளின் மீது கைகளை வைத்தார். ஆனால் அவர் ஏற்கவில்லை; உள்ளத்தில் ‘சிவ’ நாமத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
Verse 13
अथ स्मृत्वा महादेवं बृहस्पतिरुदारधीः । उवाच देववर्यांश्च धिक्कृत्वा च पुनः पुनः
அப்போது உயர்ந்த அறிவுடைய பிரகஸ்பதி மகாதேவனை நினைத்தான். தேவர்களில் முதன்மையோரைக் மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்து, அவர்களின் விவேகக் குறைவுக்குக் கணக்குக் கேட்டு, மறுமறுமொழிந்தான்।
Verse 14
बृहस्पतिरुवाच । सर्वे देवास्स्वार्थपराः परार्थध्वंसकारकाः । कृत्वा शंकरनिंदा हि यास्यामि नरकं ध्रुवम्
பிரகஸ்பதி கூறினான்—“அனைத்து தேவரும் சுயநலத்தில் மூழ்கி, பிறர்நலத்தை அழிப்பவர்களாகிவிட்டனர். சங்கரனை நிந்தித்த நான் நிச்சயமாக நரகத்தை அடைவேன்।”
Verse 15
कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः । संपादयेत्स्वाभिमतं शैलेन्द्रं प्रतिबोध्य च
ஹே தேவர்களே! உங்களில் ஒருவர் மலையின் அருகே சென்று, மலைநாதனை விழிப்பித்து (செய்தி அறிவித்து) நீங்கள் விரும்பிய காரியத்தை நிறைவேற்றட்டும்.
Verse 16
अनिच्छया सुतां दत्त्वा सुखं तिष्ठतु भारते । तस्मै भक्त्या सुतां दत्त्वा मोक्षं प्राप्स्यति निश्चितम्
ஓ பாரதா! விருப்பமின்றியும் மகளைக் கொடுத்தால், அதன் பின் அவன் இன்பமாக வாழட்டும். ஆனால் பக்தியுடன் அந்தத் தகுதியானவர்க்கு கன்யாதானம் செய்பவன் நிச்சயமாக மோக்ஷம் அடைவான்.
Verse 17
पश्चात्सप्तर्षयस्सर्वे बोधयिष्यन्ति पर्वतम् । पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति
பின்னர் ஏழு ரிஷிகளும் பர்வதனை (இமயத்தை) அறிவுறுத்துவார்கள். பினாகி சிவனைத் தவிர துர்கை வேறு எந்த வரனையும் தேர்ந்தெடுக்கமாட்டாள்; அவரையே ஏற்றுக்கொள்வாள்.
Verse 18
अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः । वृत्तं कथयत स्वं तत्स वः कार्यं करिष्यति
அல்லது, ஓ தேவர்களே—இந்திரனுடன்—பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்லுங்கள். நடந்தவற்றை முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்; அவர் உங்கள் செய்யவேண்டிய காரியத்தை நிறைவேற்றுவார்.
Verse 19
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा ते समालोच्याजग्मुर्मम सभां सुराः । सर्वे निवेदयांचक्रुर्नत्वा तद्गतमादरात्
பிரம்மா கூறினார்—அதை கேட்ட தேவர்கள் ஆலோசித்து என் சபைக்கு வந்தனர். அனைவரும் மரியாதையுடன் வணங்கி, நடந்ததை அப்படியே முழுதும் தெரிவித்தனர்.
Verse 20
देवानां तद्वचः श्रुत्वा शिवनिन्दाकरं तदा । वेदवक्ता विलप्याहं तानवोचं सुरान्मुने
ஓ முனிவரே, தேவர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்டபோது—அவை அப்போது சிவநிந்தை போன்றவையாக இருந்தன—நான், வேதம் உரைப்பவன், புலம்பியவாறே அந்த தேவர்களை நோக்கி பேசினேன்।
Verse 21
ब्रह्मोवाच । नाहं कर्तुं क्षमो वत्साः शिवनिन्दां सुदुस्सहाम् । संपद्विनाश रूपाञ्च विपदां बीजरूपिणीम्
பிரம்மா கூறினார்: அன்புக் குழந்தைகளே, தாங்க முடியாத அந்தச் சிவநிந்தையை நான் செய்ய இயலாது; அது செல்வத்தின் அழிவாகவும், பேரிடர்களின் விதையாகவும் அமைகிறது।
Verse 22
सुरा गच्छत कैलासं सन्तोषयत शंकरम् । प्रस्थापयत तं शीघ्रं हिमालयगृहं प्रति
தேவர்களே, நீங்கள் கைலாசம் சென்று சங்கரரை மகிழ்வியுங்கள். அவரை விரைவில் இமாலயத்தின் இல்லத்திற்குப் புறப்படுமாறு தூண்டுங்கள்.
Verse 23
स गच्छेदुपशैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै । परनिन्दाविनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता
அவன் மலைநாதனின் அருகே சென்று நிச்சயமாக தன்னைத் தானே இகழ்ந்து பேசட்டும்; பிறரை இகழ்வதன் அழிவிற்காகத் தன்னிகழ்ச்சி உண்மையான புகழின் காரணம் எனக் கருதப்படுகிறது.
Verse 24
ब्रह्मोवाच । श्रुत्वेति मद्वचो देवा मां प्रणम्य मुदा च ते । कैलासं प्रययुः शीघ्रं शैलानामधिपं गिरिम्
பிரம்மா கூறினார்—என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் எனக்கு வணங்கி, மலைகளின் அதிபதியான அந்தக் கிரிராஜன் கைலாசத்திற்குத் துரிதமாகப் புறப்பட்டனர்.
Verse 25
तत्र गत्वा शिवं दृष्ट्वा प्रणम्य नतमस्तकाः । सुकृतांजलयस्सर्वे तुष्टुवुस्तं सुरा हरम्
அங்கே சென்று சிவனைத் தரிசித்து தேவர்கள் தலை தாழ்த்தி வணங்கினர். கைகூப்பி அஞ்சலியுடன் அனைவரும் ஹரனாகிய சிவனைப் போற்றினர்.
Verse 26
देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । वयं त्वां शरणापन्नाः कृपां कुरु नमोऽस्तु ते
தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைமிகு சங்கரனே! நாங்கள் உன் சரணடைந்தோம்; அருள் புரிவாயாக. உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 27
त्वं भक्तवत्सलः स्वामिन्भक्तकार्यकरस्सदा । दीनोद्धरः कृपासिन्धुर्भक्तापद्विनिमोचकः
என் ஆண்டவனே! நீ பக்தவத்சலன்; பக்தர்களின் காரியங்களை எப்போதும் நிறைவேற்றுவாய். நீ துன்புற்றோரைக் காக்கும் உயர்த்துபவன், கருணைக் கடல், பக்தரின் ஆபத்துகளை நீக்கும் ஒருவன்.
Verse 28
ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानं सर्वे देवास्सवासवाः । सर्वं निवेदयांचक्रुस्तद्वृत्तं तत आदरात्
பிரம்மா கூறினார்— இவ்வாறு மகேசானைத் துதித்த பின், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் நடந்த அனைத்தையும் மரியாதையுடன் அவருக்கு அறிவித்தனர்.
Verse 29
तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः । देवान् सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः
தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் அவர்களின் வேண்டுதலை ஏற்றார். புன்னகையுடன் அவர்களை ஆறுதல் கூறி, தேவர்களை அமைதியுறச் செய்து அச்சமும் கலக்கமும் நீக்கினார்.
Verse 30
देवा मुमुदिरे सर्वे शीघ्रं गत्वा स्वमंदिरम् । सिद्धं मत्वा स्वकार्य्यं हि प्रशंसन्तस्सदाशिवम्
அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர். விரைவாகத் தங்கள் தங்கள் தாமங்களுக்கு சென்று, தங்கள் காரியம் நிறைவேறியது எனக் கருதி, எப்போதும் மங்களகரனான சதாசிவனைப் புகழ்ந்தனர்.
Verse 31
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवमायावर्णनं नामैकत्रिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “சிவமாயா வர்ணனம்” எனப்படும் முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 32
यदा शैलस्सभामध्ये समुवास मुदान्वितः । बन्धुवर्गैः परिवृतः पार्वतीसहितस्स्वयम्
சபை நடுவில் சைலராஜன் இமயன் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்தபோது, அவர் தம் உறவினரால் சூழப்பட்டிருந்தார்; பார்வதியும் அவரருகே அமர்ந்திருந்தாள்।
Verse 33
एतस्मिन्नन्तरे तत्र ह्याजगाम सदाशिवः । दण्डी छत्री दिव्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम्
அந்த வேளையில் அங்கே சதாசிவன் வந்தருளினார்—தண்டமும் குடையும் தாங்கி, தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, நெற்றியில் ஒளிவிடும் திலகம் திகழ்ந்தது।
Verse 34
करे स्फटिकमालाञ्च शालग्रामं गले दधत् । जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरौ द्विजः
கையில் ஸ்படிக மாலையும், கழுத்தில் சாலக்ராமமும் அணிந்து, சாது வேடம் பூண்ட அந்த இருபிறப்பன் பக்தியுடன் ஹரிநாமம் ஜபித்தான்।
Verse 35
तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः । ननाम दण्डवद्भूमौ भक्त्यातिथिमपूर्वकम्
அவரைக் கண்டவுடன், ஹிமாலயன் தன் பரிவாரத்துடன் உடனே எழுந்து, பக்தியுடன் தரையில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து அந்த தெய்வ விருந்தினருக்கு அபூர்வ மரியாதை செய்தான்।
Verse 36
ननाम पार्वती भक्त्या प्राणेशं विप्ररूपिणम् । ज्ञात्वा तं मनसा देवी तुष्टाव परया मुदा
பார்வதி பக்தியுடன், பிராமண வடிவம் எடுத்த தன் பிராணநாதனை வணங்கினாள்; உள்ளத்தில் அவரை அறிந்து, தேவி பேரானந்தத்துடன் போற்றினாள்।
Verse 37
आशिषं युयुजे विप्रस्सर्वेषां प्रीतितश्शिवः । शिवाया अधिकं तात मनोभिलषितं हृदा
அனைவரிடமும் மகிழ்ந்த சிவன் முனிவர்-விப்ரர்களுக்கு ஆசிகளை அளித்தான்; ஆனால், அன்பனே, சிவா (பார்வதி)க்கு அதைவிட மேலாக—அவள் உள்ளம் விரும்பிய வரத்தையே—அருளினான்।
Verse 38
मधुपर्कादिकं सर्वं जग्राह ब्राह्मणो मुदा । दत्तं शैलाधिराजेन हिमांगेन महादरात्
பிராமணன் மகிழ்ச்சியுடன் மதுபர்க்கம் முதலான எல்லா உபசாரங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டான்; அவற்றை மலைகளின் அரசன் ஹிமாலயன் மிகுந்த மரியாதையுடன் அளித்தான்।
Verse 39
पप्रच्छ कुशलं चास्य हिमाद्रिः पर्वतोत्तमः । तं द्विजेन्द्रं महाप्रीत्या सम्पूज्य विधिवन्मुने
முனிவரே, மலைகளில் சிறந்த ஹிமாத்ரி, அந்தத் த்விஜேந்திரனை விதிப்படி மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பூஜித்து, அவனின் நலநிலை பற்றி விசாரித்தான்।
Verse 40
पुनः पप्रच्छ शैलेशस्तं ततः को भवानिति । उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रो गिरीद्रं सादरं वचः
பின்னர் சைலேசன் மீண்டும் கேட்டான்—“நீ யார்?” அப்போது விப்ரேந்திரன் மலைராஜனை மரியாதையுடன் விரைவாகப் பதிலுரைத்தான்।
Verse 41
विप्रेन्द्र उवाच । ब्राह्मणोऽहं गिरिश्रेष्ठ वैष्णवो बुधसत्तमः । घटिकीं वृतिमाश्रित्य भ्रमामि धरणीतले
விப்ரேந்திரன் கூறினான்—மலைகளில் சிறந்தவரே, நான் ஒரு பிராமணன்; வைஷ்ணவன்; ஞானிகளில் முதன்மையானவன். ஒரு ‘கடிகை’ அளவிற்கான வாழ்வாதாரத்தை மட்டும் சார்ந்து பூமியில் அலைகிறேன்।
Verse 42
मनोयायी सर्व गामी सर्वज्ञोहं गुरोर्बलात् । परोपकारी शुद्धात्मा दयासिन्धुर्विकारहा
குருவின் அருள்பலத்தால் நான் மனம்போல் விரைவாகச் செல்லும், எங்கும் செல்லும், அனைத்தும் அறியும் ஒருவன். பிறர்நலன் நாடும், தூய ஆத்மா, கருணைக் கடல், உள்ளவிகார‑மாசு அழிப்பவன்.
Verse 43
मया ज्ञातं हराय त्वं स्वसुतां दातुमिच्छसि । इमां पद्मसमां दिव्यां वररूपां सुलक्षणाम्
நீ உன் சொந்த மகளைக் ஹரன் (சிவன்) அவர்க்கு அளிக்க விரும்புகிறாய் என்பதை நான் அறிந்தேன். இம்மங்கை தாமரைபோல், தெய்வீகமான, சிறந்த அழகுடைய, நற்குறிகளால் நிறைந்தவள்.
Verse 44
निराश्रयायासंगाय कुरूपायागुणाय च । श्मशानवासिने व्यालग्राहिरूपाय योगिने
ஆதாரமற்றவனாய், பற்றற்றவனாய், அச்சமூட்டும் வடிவனாய், குணாதீதனாய்; சுடுகாட்டில் வாசிப்பவனாய், பாம்பைப் பற்றும் வடிவனாய் விளங்கும் பரம யோகி சிவனுக்கு வணக்கம்।
Verse 45
दिग्वाससे कुगात्राय व्यालभूषणधारिणे । अज्ञातकुलनाम्ने च कुशीलायाविहारिणे
திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட திகம்பரனாய், கரடுமுரடான உடலனாய், பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிபவனாய்; குலமும் நாமமும் அறியப்படாதவனாய், சுதந்திரமாக மரபுகளை மீறும் துறவியாகச் சுற்றுபவனுக்கு வணக்கம்।
Verse 46
विभूतिदिग्धदेहाय संक्रुद्धायाविवेकिने । अज्ञातवयसेऽतीव कुजटाधारिणे सदा
திருநீறு பூசப்பட்ட உடலனாய், மிகக் கோபமுற்றவனாய், விவேகம் அற்றவனெனத் தோன்றுபவனாய்; வயதும் அறிய முடியாதவனாய், எப்போதும் ஜடாமுடி தரிப்பவனாய்—அவன் அந்த விசித்திர வேடத்திலேயே இருந்தான்।
Verse 47
सर्वाश्रयाय भ्रमिणे नागहाराय भिक्षवे । कुमार्गनिरतायाथ वेदाऽध्वत्यागिने हठात्
அனைவருக்கும் ஆதாரமான, சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரியும், நாகமாலையை அணிந்த, பிச்சைக்கார வடிவில் உள்ள மகாதேவருக்கு வணக்கம். அகந்தையர்களை மயக்கக் குமார்க்கத்தில் ஈடுபட்டவர் போலத் தோன்றி, தம் சுயஇச்சையால் வேதச் சடங்கு வழியைத் திடீரெனத் துறப்பவரான அவருக்கும் நமஸ்காரம்।
Verse 48
इयं ते बुद्धिरचल न हि मंगलदा खलु । विबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव
அசலனே! உன் இந்தப் புத்தி உண்மையில் மங்களம் தருவதல்ல. சரியான விவேகத்துடன் விழித்தெழு; ஞானிகளில் சிறந்தவனே, நாராயண குலத்தில் பிறந்தவனே।
Verse 49
न ते पात्रानुरूपश्च पार्वतीदानकर्मणि । महाजनः स्मेरमुखः श्रुतमात्राद्भविष्यति
பார்வதியின் தானக் காரியத்தில் உன் நடத்தை பாத்ரத்திற்கேற்றதல்ல. மக்கள் கூட்டம் கேள்விப்பட்டவுடனே சிரித்த முகத்துடன்—ஏளனமாக—இருப்பர்.
Verse 50
पश्य शैलाधिप त्वं च न तस्यैकोस्ति बान्धवः । महारत्नाकरस्त्वञ्च तस्य किञ्चिद्धनं न हि
பார், மலைகளின் அதிபதியே! அவனுக்கு ஒரே உறவினரும் இல்லை. நீ பெரிய ரத்தினச் சுரங்கமாக இருந்தும் அவனிடம் சிறிதளவும் செல்வம் இல்லை.
Verse 51
बान्धवान्मेनकां कुध्रपते शीघ्रं सुतांस्तथा । सर्वान्पृच्छ प्रयत्नेन पण्डितान्पार्वती विना
விரைவாக உன் உறவினரையும், மேனகையையும், உன் புதல்வர்களையும் கேள். முயற்சியுடன் எல்லாப் பண்டிதர்களையும் ஆலோசனை செய்—ஆனால் பார்வதியை இதில் சேர்க்காதே।
Verse 52
रोगिणो नौषधं शश्वद्रोचते गिरिसत्तम । कुपथ्यं रोचतेऽभीक्ष्णं महादोषकरं सदा
மலைகளில் சிறந்தவனே! நோயாளிக்கு உண்மையான மருந்து எப்போதும் இனிமையாகத் தோன்றாது; ஆனால் குப்பத்தியம் மீண்டும் மீண்டும் இனிமையாகத் தோன்றும்—அது எப்போதும் பெரும் தீங்கை உண்டாக்கும்।
Verse 53
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ब्राह्मणः शीघ्रं स वै भुक्त्वा मुदान्वितः । जगाम स्वालयं शान्तो नानालीलाकर श्शिवः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பிராமணன் விரைவாக உண்டு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அமைதியுடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். பல லீலைகளை நிகழ்த்தும் சிவனும் தன் வழியில் சென்றார்।
Frequently Asked Questions
The devas, realizing Himālaya and Pārvatī’s steadfast devotion to Śiva, decide to send their guru to Himālaya’s home to expedite the offering of Pārvatī to Śiva, even employing strategic criticism of Śiva as a persuasive tactic.
The chapter frames ekānta-bhakti as immediately transformative: devotion leads to divine proximity (Śiva-loka), sārūpya with Mahādeva, and culminates in mokṣa—showing a graded soteriology grounded in Śaiva theism.
Śiva is invoked as Śūlin and Pinākin, emphasizing his iconic martial-ascetic sovereignty; these names function as theological identifiers while the narrative insists that Durgā/Pārvatī will accept no other vara, reinforcing Śiva’s singular status.