पार्वत्याः पितृगृहगमनं तथा मङ्गलस्वागतम् | Pārvatī’s Return to Her Father’s House and the Auspicious Welcome

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाभाग धन्यस्त्वं परमार्थदृक् । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वदनुग्रहतो मया

நாரதர் கூறினார்— விதாதாவே, தந்தையே, மகாபாக்கியவானே! நீர் பாக்கியசாலி; பரமார்த்தத்தை உணர்பவர் நீர். உமது அருளால் இந்த அதிசயமான புனிதக் கதையை நான் கேட்டேன்.

Verse 2

गते हरे स्वशैले हि पार्वती सर्वमंगला । किं चकार गता कुत्र तन्मे वद महामते

ஹரி தம் சொந்த மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றபின், முழுமங்களமயியான பார்வதி என்ன செய்தாள், எங்கே சென்றாள்? ஓ மகாமதி, அதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 3

श्रुत्वा सुगीतं तद्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुमुहुस्सर्वे मेनापि च तदा मुने

ஓ முனிவரே, அந்த இனிய பாடலைக் கேட்டு, அந்த மனம்கவரும் நயமிகு நடனத்தைக் கண்டு, அனைவரும் திடீரென மயங்கி மூர்ச்சித்தனர்; அப்போது மேனாவும் அப்படியே ஆனாள்.

Verse 4

पार्वत्यपि सखीयुक्ता रूपं कृत्वा तु सार्थकम् । जगाम स्वपितुर्गेहं महादेवेति वादिनी

பார்வதியும் தோழியருடன், பொருத்தமான அர்த்தமிக்க வடிவத்தை ஏற்று, ‘மகாதேவா’ என்று கூறிக்கொண்டே தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 5

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेना च स हिमाचलः । दिव्यं यानं समारुह्य प्रययौ हर्षविह्वलः

பார்வதியின் வருகையைச் செய்தியாகக் கேட்டு, மேனாவும் அந்த ஹிமாசலனும் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர்; தெய்வீக வாகனத்தில் ஏறி உடனே புறப்பட்டனர்.

Verse 6

पुरोहितश्च पौराश्च सख्यश्चैवाप्यनेकशः । सम्वन्धिनस्तथान्ये च सर्वे ते च समाययुः

குடிப்புரோகிதர்கள், நகரமக்கள், பல நண்பர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் பிறரும்—அனைவரும் அங்கே ஒன்றாகக் கூடினர்.

Verse 7

भ्रातरः सकला जग्मुर्मैनाकप्रमुखास्तदा । जयशब्दं प्रब्रुवन्तो महाहर्षसमन्विताः

அப்போது மைநாகன் தலைமையில் சகோதரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் புறப்பட்டனர்; ‘ஜயம்’ என முழங்கியபடி பேரானந்தம் நிறைந்திருந்தனர்.

Verse 8

संस्थाप्य मंगलघटं राजवर्त्मनि राजिते । चन्दनागरुकस्तूरीफलशाखासमन्विते

அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசப்பாதையில் மங்களகடத்தை நிறுவி, சந்தனம், அகறு, கஸ்தூரி மற்றும் கனியுள்ள கிளைகளுடன் அதைச் சேர்த்து அமைத்தனர்.

Verse 9

सपुरोधोब्राह्मणैश्च मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः । नारीभिर्नर्तकीभिश्च गजेन्द्राद्रिसुशोभितैः

குடிப்புரோகிதர்களுடன் பிராமணர்கள், முனிவர்கள், பிரம்மவாதிகள்; மேலும் பெண்களும் நடனமங்கையரும் இருந்தனர்; காட்சியோ பெருயானைகளும் மலைப்பெருமையும் போலச் சிறந்தது.

Verse 10

परितः परितो रंभास्तम्भवृन्दसमन्विते । पतिपुत्रवतीयोषित्समूहैर्दीपहस्तकैः

எங்கும் எங்கும் வாழைத்தூண்களின் கூட்டங்களால் அந்த இடம் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கைகளில் விளக்கேந்திய கணவன்-மகன் பெற்ற பெண்கள் குழுக்கள் அதைச் சூழ்ந்திருந்தன.

Verse 11

द्विजवृन्दैश्च संयुक्ते कुर्वद्भिर्मङ्गलध्वनिम् । नानाप्रकारवाद्यैश्च शंखध्वनिभिरन्विते

அவ்விடம் இருபிறப்பினர் (த்விஜ) பிராமணக் குழுக்களால் நிரம்பி, அவர்கள் மங்கள ஒலிகளை எழுப்பினர்; பலவகை வாத்தியங்களின் நாதமும் சங்கொலியின் எதிரொலியும் எங்கும் முழங்கின।

Verse 12

एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा जगाम स्वपुरान्तिकम् । विशंती नगरं देवी ददर्श पितरौ पुनः

அந்நேரத்தில் துர்கை தன் நகரத்தின் அருகே சென்றாள். நகரில் நுழையும் தேவியார் மீண்டும் தம் பெற்றோரைத் தரிசித்தாள்।

Verse 13

सुप्रसन्नौ प्रधावन्तौ हर्षविह्वलमानसौ । दृष्ट्वा काली सुप्रहृष्टा स्वालिभिः प्रणनाम तौ

மிகவும் மகிழ்ந்து அவர்கள் இருவரும் ஓடிவந்து, ஆனந்தத்தில் மனம் தளும்பினர். அவர்களைப் பார்த்த காளியும் பேருவகை கொண்டு, தன் தோழியருடன் சேர்ந்து அவர்களுக்கு வணங்கினாள்।

Verse 14

तौ सम्पूर्णाशिषं दत्त्वा चक्रतुस्तौ स्ववक्षसि । हे वत्से त्वेवमुच्चार्य रुदन्तौ प्रेमविह्वलौ

அவர்கள் முழுமையான ஆசீர்வாதம் அளித்து அவளைத் தம் மார்போடு அணைத்தனர். “ஓ குழந்தையே!” என்று கூறி, அன்பால் தளும்பி அழுதனர்।

Verse 15

ततस्स्वकीया अप्यस्या अन्या नार्यापि संमुदा । भ्रातृस्त्रियोपि सुप्रीत्या दृढालिंगनमादधुः

பின்னர் அவளுடைய சொந்தப் பெண்களும் மற்ற பெண்களும் மகிழ்ச்சியால் களித்தனர்; அவளுடைய சகோதரர்களின் மனைவிகளும் மிகுந்த அன்புடன் அவளை உறுதியாக அணைத்தனர்।

Verse 16

साधितं हि त्वया सम्यक्सुकार्यं कुलतारणम् । त्वत्सदाचरणेनापि पाविताः स्माखिला वयम्

உண்மையாகவே நீ குடும்பத்தை மீட்கும் இந்த உயர்ந்த காரியத்தை முறையாக நிறைவேற்றினாய். உன் நற்கருமங்களாலும் நன்னடத்தையாலும் நாங்கள் அனைவரும் தூய்மையடைந்தோம்.

Verse 17

इति सर्वे सुप्रशंस्य प्रणेमुस्तां प्रहर्षिताः । चन्दनैः सुप्रसूनैश्च समानर्चुश्शिवां मुदा

இவ்வாறு அனைவரும் அந்த மங்களமான தேவி சிவா (பார்வதி)யை மிகுந்த புகழ்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கினர். பின்னர் சந்தனம் மற்றும் சிறந்த மலர்களால் ஒன்றாக ஆனந்தத்துடன் அவளை ஆராதித்தனர்.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा विमानस्था मुदाम्बरे । पुष्पवृष्टिं शुभां चक्रुर्नत्वा तां तुष्टुवुः स्तवैः

அதே வேளையில், ஆனந்தமயமான ஆகாயத்தில் விமானங்களில் அமர்ந்த தேவர்கள் மங்களமான மலர்மழையைப் பொழிந்தனர். அவளை வணங்கி ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர்.

Verse 19

तदा तां च रथे स्थाप्य सर्वे शोभान्विते वरे । पुरं प्रवेशयामासुस्सर्वे विप्रादयो मुदा

அப்போது அனைவரும் ஒளிவிளங்கும் சிறந்த தேரில் அவளை அமர்த்தி, பிராமணர்கள் முதலியோர் முன்னணியில், மகிழ்ச்சியுடன் நகருக்குள் அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 20

अथ विप्राः पुरोधाश्च सख्योन्याश्च स्त्रियः शिवाम् । गृहं प्रवेशयामासुर्बहुमानपुरस्सरम्

பின்னர் பிராமணர்கள், குடும்பப் புரோகிதர்கள், மேலும் தோழியரான பிற பெண்கள்—மிகுந்த மரியாதையை முன்னிறுத்தி—சிவா (பார்வதி)யை இல்லத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 21

स्त्रियो निर्मच्छनं चक्रुर्विप्रा युयुजुराशिषः । हिमवान्मेनका माता मुमोदाति मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே! பெண்கள் மங்கலமான சுத்திகரணச் சடங்குகளை செய்தனர்; விப்ரர்கள் ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினர். ஹிமவான், மேனகா மற்றும் தாய் மிக மகிழ்ந்தனர்.

Verse 22

ततस्स हिमवान् तात सुप्रहृष्टाः प्रसन्नधीः । सम्मान्य सकलान्प्रीत्या स्नातुं गंगां जगाम ह

அப்போது, அன்பனே! மிக மகிழ்ச்சியுடனும் அமைதியான அறிவுடனும் இருந்த ஹிமவான், அனைவரையும் அன்புடன் மரியாதை செய்து, நீராட கங்கையை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 23

ब्राह्मणेभ्यश्च बंदिभ्यः पर्वतेन्द्रो धनं ददौ । मङ्गलं पाठयामास स द्विजेभ्यो महोत्सवम्

மலைமன்னன் இமாலயன் பிராமணர்களுக்கும் பண்டிகளுக்கும் (பாடகர்களுக்கும்) செல்வத்தைத் தானமாக அளித்தான். பின்னர் இருமுறை பிறந்தோரால் மங்களப் பாராயணம் செய்ய வைத்து அந்த நிகழ்வை மகோৎসவமாகக் கொண்டாடினான்.

Verse 24

एवं स्वकन्यया हृष्टौ पितरौ भ्रातरस्तथा । जामयश्च महाप्रीत्या समूषुः प्रांगणे मुने

முனிவரே, தம் மகளால் மகிழ்ந்த பெற்றோரும், சகோதரர்களும், அண்ணியரும் மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் முற்றத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்தனர்.

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे शंभुस्सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासंनिधिं ययौ

அவ்வேளையில் பக்தவத்ஸலனும் தெய்வ லீலையில் விளையாடுபவனுமான சம்பு, சிறந்த நடனக் கலைஞன்-நடிகன் வடிவம் கொண்டு மேனகையின் சன்னிதிக்கு சென்றான்.

Verse 27

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरु तथा । पृष्ठे कंथां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

இடக்கையில் கொம்பையும் வலக்கையில் டமருவையும் ஏந்தி, முதுகில் கந்தை போர்த்தி, செந்நிற ஆடை அணிந்து, நடனமும் பாடலும் மிக நிபுணனாய் இருந்தான்.

Verse 28

ततस्सुनटरूपोसौ मेनकाया गणे मुदा । चक्रे सुनृत्यं विविधं गानं चातिमनोहरम्

அப்போது அவர் நடனரூபம் கொண்டு மேனகையின் தோழியர் கூட்டத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் பலவகை இனிய நடனங்களை ஆடி, மிக மனோகரமாகப் பாடலும் பாடினார்।

Verse 29

शृंगं च डमरुं तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महतीं विविधां तत्र स चकार मनोहराम्

அங்கே அவர் ஶ்ருங்கமும் டமருவும் இசைக்கத் தொடங்கினார்; இனிய ஒலியுடன் முழங்கும் நாதம் எழுந்தது; மேலும் அங்கேயே அவர் மாபெரும், பல்வகை, மனம்கவரும் இசையை உருவாக்கினார்.

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவு ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பகுதி பார்வதீகண்டத்தில் ‘பார்வதீ பிரத்யாகமன மஹோத்ஸவ வர்ணனம்’ எனும் முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 32

मूर्च्छां संप्राप्य सा दुर्गा सुदृष्ट्वा हृदि शंकरम् । त्रिशूलादिकचिह्नानि बिभ्रतं चातिसुन्दरम्

மூர்ச்சை அடைந்த தேவி துர்கை, தன் இதயத்திலே சங்கரனைத் தரிசித்தாள்—மிக அழகியவராய், திரிசூலம் முதலிய சின்னங்களைத் தாங்கியவராய்।

Verse 33

विभूतिविभूषितं रम्यमस्थिमालासमन्वितम् । त्रिलोचनोज्ज्वलद्वक्त्रं नागायज्ञोपवीतकम्

விபூதி அலங்காரமாய், அழகியவராய், எலும்புமாலை அணிந்தவராய்; மும்முகக் கண்களுடன் ஒளிவீசும் முகத்தார், நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாகத் தாங்கிய (சிவன்) திருமேனி।

Verse 34

वरं वृण्वित्युक्तवन्तं गौरवर्णं महेश्वरम् । दीनबन्धु दयासिन्धुं सर्वथा सुमनोहरम्

அவர்கள் மகேஸ்வரனைத் தரிசித்தனர்—கௌரவர்ணன்—“வரம் தேர்ந்தெடு” என்று அருளியவர். அவர் துன்புற்றோரின் நண்பன், கருணையின் கடல், எவ்விதத்திலும் மனம்கவர்ந்தவன்।

Verse 35

हृदयस्थं हरं दृष्ट्वेदृशं सा प्रणनाम तम् । वरं वव्रे मानसं हि पतिर्मे त्वं भवेति च

தன் இதயத்தில் உறையும் ஹரனை அப்படியே கண்டு அவள் அவரை வணங்கினாள். பின்னர் மனத்திலே வரம் வேண்டினாள்—“நீயே என் கணவராக இருப்பாயாக.”

Verse 36

वरं दत्त्वा शिवं चाथ तादृशं प्रीतितो हृदा । अन्तर्धाय पुनस्तत्र सुननर्त्त स भिक्षुकः

இவ்வாறு சிவனுக்கு அத்தகைய வரத்தை அளித்த அந்த பிச்சைக்காரன் உள்ளம் மகிழ்ந்து, பின்னர் மறைந்தான்; அங்கேயே மீண்டும் மிகச் சிறப்பாக நடனம் ஆடினான்।

Verse 37

ततो मेना सुरत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तद्भूति प्रीतमानसः

பின்னர் அந்த நல்வரத்தால் மனம் மகிழ்ந்த மேனா, பொன் பாத்திரங்களில் வைத்திருந்த சிறந்த ரத்தினங்களை அவருக்கு அளிக்க மகிழ்ச்சியுடன் சென்றாள்।

Verse 38

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां याचे शिवां च ताम् । पुनस्सुनृत्यं गानश्च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

அவன் அந்த காணிக்கைகளை ஏற்கவில்லை; மாறாக அந்த மங்களமான சிவா (பார்வதி) யிடமிருந்து பிச்சை கேட்டான். பின்னர் விளையாட்டுக் கௌதுகத்தால் மீண்டும் நடனமும் பாடலும் செய்ய முனைந்தான்।

Verse 39

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकं भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மேனா மிகுந்த வியப்புடன் கோபமடைந்தாள். அவள் அந்த பிச்சைக்காரனை கடிந்து கொண்டு, வெளியே துரத்தத் தீர்மானித்தாள்।

Verse 40

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

அந்த வேளையில் அங்கே கங்கையிலிருந்து மலைமன்னன் இமயன் வந்தான். அவன் முன் முற்றத்தில் நின்ற மனிதவடிவ பிக்ஷுவை கண்டான்.

Verse 41

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तं तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिष्कर्तुञ्च तं नटम्

மேனாவின் வாயிலிருந்து நடந்த அனைத்தையும் கேட்டதும் அவர் மிகுந்த கோபமுற்றார். உடனே பணியாளர்களுக்கு அந்த நட்டனைச் சபையிலிருந்து வெளியேற்ற ஆணையிட்டார்.

Verse 42

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिष्कर्तुं कोपि तं मुनिसत्तम

முனிவரரே! எவராலும் அவரை வெளியேற்ற முடியவில்லை; அவர் மகா அக்கினிபோல் அணுக இயலாதவர், தன் ஒளியால் ஜ்வலித்தார்.

Verse 43

ततस्स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

அப்போது, அன்பனே, பல லீலைகளில் தேர்ந்த அந்த பிக்ஷு மலைமன்னனுக்கு தன் எல்லையற்ற இயல்பான மகிமையை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 44

शैलो ददर्श तं तत्र विष्णुरूपधरं द्रुतम् । किरीटिनं कुण्डलिनं पीतवस्त्रं चतुर्भुजम्

அங்கே சைலன் (இமயன்) அவரை விரைவில் விஷ்ணுரூபம் தாங்கியவராகக் கண்டான்—கிரீடம் அணிந்தவர், குண்டலம் தரித்தவர், பீதவஸ்திரம் உடுத்தியவர், நான்கு கரங்களுடையவர்।

Verse 45

यद्यत्पुष्पादिकं दत्तं पूजाकाले गदाभृते । गात्रे शिरसि तत्सर्वं भिक्षुकस्य ददर्श ह

பூஜைக்காலத்தில் கதையுடைய ஆண்டவருக்கு அர்ப்பணித்த மலர் முதலிய அனைத்தும், அந்த பிச்சைக்காரனின் உடலிலும் தலையிலும் தங்கியிருப்பதை அவர் கண்டார்.

Verse 46

ततो ददर्श जगतां स्रष्टारं स चतुर्मुखम् । रक्तवर्णं पठन्तञ्च श्रुतिसूक्तं गिरीश्वरः

பின்பு மலைநாதனான கிறீஸ்வரர், உலகங்களின் படைப்பாளியான நான்முகப் பிரமனைச் செந்நிறத்துடன், வேதச் ச்ருதி ஸூக்தங்களை ஓதிக்கொண்டிருப்பதாய் கண்டார்.

Verse 47

ततस्सूर्य्यस्वरूपञ्च जगच्चक्षुस्स्वरूपकम् । ददर्श गिरिराजस्स क्षणं कौतुककारिणाम्

அதன்பின் கிரிராஜன் (இமயன்) ஒரு கணம் அந்த அதிசய வெளிப்பாட்டைக் கண்டான்—சூரியரூபமாக, ‘உலகத்தின் கண்’ என விளங்கும் வடிவை; அதை கண்டோர் அனைவரும் வியப்புற்றனர்.

Verse 48

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

பின்பு, அன்பனே, அவர் அவரை மகா அதிசயமான ருத்ரரூபத்தில் கண்டார்—பார்வதியுடன் கூடி, அழகியவராய், உன்னத ஒளியுடன், மென்மையாகப் புன்னகைத்தவராய்.

Verse 49

ततस्तेजस्स्वरूपञ्च निराकारं निरंजनम् । निरुपाधिं निरीहञ्च महाद्भुतमरूपकम्

அப்போது தூய ஒளிச்சுவபாவமாயுள்ள அந்த பரத்தத்துவம் வெளிப்பட்டது—உருவமற்றது, மாசற்றது, உபாதியற்றது, முயற்சியற்றது, அளவிலா அதிசயம், ஆயினும் பொருட் உருவமற்றது।

Verse 50

एवं बहूनि रूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंयुतः

இவ்வாறு அங்கே அவர் அந்தப் பரமபிரபுவின் பல வடிவங்களைத் தரிசித்தார்; உடனே அவர் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்து பரமானந்தத்தில் நிறைந்தார்।

Verse 51

अथासौ भिक्षुवर्य्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तां नान्यज्जग्राह किञ्चन

அப்போது அந்த உயர்ந்த பிக்ஷு—அவளுக்குச் சூதிகர்மம் செய்தவனே—துர்கையிடமே பிக்ஷை வேண்டினான்; அதைவிட வேறொன்றையும் அவன் ஏற்கவில்லை।

Verse 52

न स्वीचकार शैलैन्द्रो मोहितश्शिवमायया । भिक्षुः किंचिन्न जग्राह तत्रैवान्तर्दधे ततः

சிவமாயையால் மயங்கிய மலைமன்னன் ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை. அந்த பிச்சைக்காரன் எதையும் ஏற்காமல், அங்கேயே உடனே மறைந்தான்.

Verse 53

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरिति । आवां शिवो वञ्चयित्वा स्वस्थानं गतवान्प्रभुः

அப்போது மேனா மற்றும் மலைமன்னனுக்கு தெளிவான அறிவு உதித்தது—“பரமன் சிவன் லீலையாக நம்மை ஏமாற்றி, இப்போது தன் திருத்தலத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்.”

Verse 54

तयोर्विचिन्त्य तत्रैव शिवे भक्तिरभूत्परा । महामोक्षकरी दिव्या सर्वानन्दप्रदायिनी

அவ்விருவரையும் அங்கேயே சிந்தித்தவுடனே சிவனிடத்தில் பரம பக்தி எழுந்தது—தெய்வீகமானது, மகாமோட்சம் அளிப்பது, எல்லா ஆனந்தமும் தருவது।