देवस्तुतिः (Deva-stuti) — “Hymn of the Devas / Divine Praise”

Verse 1

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाधीमन्वद मे वदतां वर । ततः परं किमभवच्चरितं विष्णुसद्गुरो

நாரதர் கூறினார்—ஓ விதாதா! ஞானியாய், மஹாதீமனாய், பேச்சில் சிறந்தவராய் இருப்பவரே! எனக்குச் சொல்லுங்கள்—அதன் பின் விஷ்ணு சத்குருவின் உண்மை வழிகாட்டுதலின் கீழ் அந்தப் புனித வரலாற்றில் மேலும் என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 2

अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता मेना पूर्वगतिः शुभा । विवाहश्च श्रुतस्सम्यक्परमं चरितं वद

இந்த அதிசயக் கதை உரைக்கப்பட்டது; மேனையின் முன்னைய நல்வழியும் நன்கு அறியப்பட்டது. திருமணச் செய்தியும் முறையாகக் கேட்டேன்; இப்போது பரம புனிதமான அந்த மகாசரிதத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे दितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे देवस्तुतिर्नाम तृतीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் ‘தேவஸ்துதி’ எனப்படும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 4

तपस्सुदुस्सहं कृत्वा कथं प्राप पतिं हरम् । एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तराच्छांकरं यशः

அத்துணை தாங்கமுடியாத தவத்தைச் செய்து அவள் ஹரன் (சிவன்) அவரை கணவராக எவ்வாறு அடைந்தாள்? இதையெல்லாம் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; சங்கரனுடன் தொடர்புடைய சைவப் புகழையும் கூறுங்கள்।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । मुने त्वं शृणु सुप्रीत्या शांकरं सुयशः शुभम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महा शुद्ध्येत्सर्वान्कामानवाप्नुयात्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, மகிழ்ந்த பக்தியுடன் சங்கரனின் இந்த மங்களமும் புனிதமும் ஆன புகழை கேளுங்கள். இதைச் செவிமடுத்தால் பிராமணஹந்தகனும் தூய்மையடைந்து, எல்லா விருப்பப் பயன்களையும் பெறுவான்।

Verse 6

यदा मेनाविवाहन्तु कृत्वागच्छद्गिरिर्गृहम् । तदा समुत्सवो जातस्त्रिषु लोकेषु नारद

நாரதரே, கிரிராஜன் (இமயன்) மேனையின் திருமணத்தை நடத்தி வீட்டிற்கு மீண்டபோது, மூன்று உலகங்களிலும் பெரும் திருவிழா மகிழ்ச்சி எழுந்தது।

Verse 7

हिमाचलोऽपि सुप्रीतश्चकार परमोत्सवम् । भूसुरान्बंधुवर्गांश्च परानानर्च सद्धिया

இமாசலனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மிகச் சிறந்த திருவிழாவை நடத்தினார். தூய அறிவுடன் பிராமணர்களையும், உறவினர்களையும், பிற உயர்ந்த விருந்தினர்களையும் முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தார்।

Verse 8

सर्वे द्विजाश्च सन्तुष्टा दत्त्वाशीर्वचनं वरम् । ययुस्तस्मै स्वस्वधाम बंधुवर्गास्तथापरे

அனைத்து த்விஜர்களும் (பிராமணர்கள்) திருப்தியடைந்தனர். அவருக்கு சிறந்த ஆசீர்வாத வார்த்தைகளை அளித்து தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்; மற்ற உறவினரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு திரும்பினர்।

Verse 9

हिमाचलोऽपि सुप्रीतो मेनया सुखदे गृहे । रेमेऽन्यत्र च सुस्थाने नन्दनादिवनेष्वपि

ஹிமாசலனும் மேனையுடன் சுகம் அளிக்கும் தமது இல்லத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தமாக வாழ்ந்தார். மேலும் நந்தன முதலிய தெய்வத் தோப்புகள் போன்ற நல்விடங்களிலும் திருப்தியுடன் உலாவினார்.

Verse 10

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयोऽखिलाः । मुनयश्च महात्मानः प्रजग्मुर्भूधरान्तिके

முனிவரே, அச்சமயத்தில் விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், மகாத்மா முனிவர்களும் புறப்பட்டு மலைக்கருகே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 11

दृष्ट्वा तानागतान्देवान्प्रणनाम मुदा गिरिः । संमानं कृतवान्भक्त्या प्रशंसन्स्व विधिं महान्

வந்த தேவர்களைப் பார்த்த மகா மலைநாதன் மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கினார். பக்தியுடன் உரிய மரியாதை செய்து, விருந்தோம்பல் எனும் தமது மகத்தான தர்மத்தைப் புகழ்ந்தார்.

Verse 12

साञ्जलिर्नतशीर्षो हि स तुष्टाव सुभक्तितः । रोमोद्गमो महानासीद्गिरेः प्रेमाश्रवोऽपतन्

கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி, அவர் தூய பக்தியுடன் சிவனைப் போற்றினார். அப்போது மலைநாதனுக்கு பேரானந்த ரோமாஞ்சம் எழுந்து, அன்பின் கண்ணீர் வழிந்தது.

Verse 13

ततः प्रणम्य सुप्रीतो हिमशैलः प्रसन्नधीः । उवाच प्रणतो भूत्वा मुने विष्ण्वादिकान्सुरान्

பின்னர் ஹிமமலைநாதன் மனம் மகிழ்ந்து தெளிந்த அறிவுடன் வணங்கினார். முனிவரே, அவர் பணிவுடன் விஷ்ணு முதலிய தேவர்களிடம் உரையாடத் தொடங்கினார்.

Verse 14

हिमाचल उवाच । अद्य मे सफलं जन्म सफलं सुमहत्तपः । अद्य मे सफलं ज्ञानमद्य मे सफलाः क्रियाः

ஹிமாசலன் கூறினார்—இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; என் மாபெரும் தவமும் பயனடைந்தது. இன்று என் ஞானம் கனிந்தது; இன்று என் புனிதச் செயல்கள் அனைத்தும் வெற்றி பெற்றன।

Verse 15

धन्योऽहमद्य संजातो धन्या मे सकला क्षितिः । धन्यं कुलं तथा दारास्सर्वं धन्यं न संशयः

இன்று நான் பாக்கியவான்—இன்று உண்மையிலே நான் கृतார்த்தன் ஆனேன். என் முழு நிலமும் பாக்கியமுடையது. என் குலமும் பாக்கியமுடையது; என் மனைவியரும் பாக்கியமுடையோர்; ஐயமின்றி அனைத்தும் பாக்கியமே।

Verse 16

यतः समागता यूयं मिलित्वा सर्व एकदा । मां निदेशयत प्रीत्योचितं मत्त्वा स्वसेवकम्

நீங்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் இங்கு கூடிவந்துள்ளதால், என்னை உங்கள் பணியாளன் எனக் கருதி, அன்புடனும் பக்தியுடனும் செய்யத் தகுந்ததை எனக்கு உத்தரவிடுங்கள்।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा महीध्रस्य वचनं ते सुरास्तदा । ऊचुर्हर्यादयः प्रीताः सिद्धिं मत्वा स्वकार्यतः

பிரம்மா கூறினார்—மஹீதரன் (இமயன்) சொற்களை அப்போது கேட்ட தேவர்கள்—ஹரி முதலியோர்—மிக மகிழ்ந்து, தங்கள் காரியம் நிறைவேறியது என எண்ணி உரைத்தனர்।

Verse 18

देवा ऊचुः । हिमाचल महाप्राज्ञ शृण्व स्मद्वचनं हितम् । यदर्थमागतास्सर्वे तद्ब्रूमः प्रीतितो वयम्

தேவர்கள் கூறினர்—மிக ஞானமிகு ஹிமாசலனே! எங்கள் நலவாக்கை கேள். எதற்காக நாங்கள் அனைவரும் வந்தோமோ, அதை மகிழ்ச்சியுடன் உனக்கு உரைக்கிறோம்।

Verse 19

या पुरा जगदम्बोमा दक्षकन्याऽभवद्गिरे । रुद्रपत्नी हि सा भूत्वा चिक्रीडे सुचिरं भुवि

மலையரசே! ஆதிப் ஜகதம்பை உமா முன்பு தக்ஷனின் மகளாகப் பிறந்தாள். ருத்ரனின் துணைவியாகி, பூமியில் நீண்ட காலம் விளையாடி வாழ்ந்தாள்।

Verse 20

पितृतोऽनादरं प्राप्य संस्मृत्य स्वपणं सती । जगाम स्वपदं त्यक्त्वा तच्छरीरं तदाम्बिका

தந்தையிடமிருந்து அவமதிப்பு பெற்ற சதி, தன் விரதமும் தெய்வத் தீர்மானமும் நினைத்து; அந்த உடலைத் துறந்து தன் பரம நிலையினை அடைந்தாள்—இவ்வாறு அம்பிகை உடலை விட்டாள்।

Verse 21

सा कथा विदिता लोके तवापि हिमभूधर । एवं सति महालाभो भवेद्देवगणस्य हि

அக்கதை உலகில் அறியப்பட்டதே—ஹிமபூதர (இமயமே), உனக்கும் தெரியும். இவ்வாறு இருந்தால் தேவர்கணத்திற்கு நிச்சயமாகப் பெரும் லாபம் உண்டாகும்।

Verse 22

सर्वस्य भवतश्चापि स्युस्सर्वे ते वशास्सुराः

நீங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவர்; ஆகவே அந்த தேவர்கள் அனைவரும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருப்பார்கள்।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां हर्यादीनां गिरीश्वरः । तथास्त्विति प्रसन्नात्मा प्रोवाच न च सादरम्

பிரம்மா கூறினார்—ஹரி (விஷ்ணு) முதலியோரின் சொற்களை கேட்டுக் கிறீஸ்வரன் (சிவன்) மகிழ்ந்த மனத்துடன் “ததாஸ்து” என்றான்; ஆனால் சிறப்பு மரியாதைச் சடங்குகளை வெளிப்படுத்தவில்லை।

Verse 24

अथ ते च समादिश्य तद्विधिम्परमादरात् । स्वयं जग्मुश्च शरणमुमायाश्शंकर स्त्रियः

பின்னர் மிகுந்த கவனத்துடன் அவர்களுக்கு அந்த முறையை அறிவுறுத்தி, சங்கரரின் மனைவியர் தாமே உமாதேவியின் சரணத்தை நாடிச் சென்றனர்.

Verse 25

सुस्थले मनसा स्थित्वा सस्मरुर्जगदम्बिकाम् । प्रणम्य बहुशस्तत्र तुष्टुवुः श्रद्धया सुराः

அந்த மங்களமான இடத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி தேவர்கள் ஜகதம்பிகையை நினைத்தனர். அங்கே மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, உறுதியான பக்தியுடன் அவளைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 26

देवा ऊचुः । देव्युमे जगतामम्ब शिवलोकनिवासिनी । सदाशिवप्रिये दुर्गे त्वां नमामो महेश्वरि

தேவர்கள் கூறினர்—தேவி உமா, உலகங்களின் அன்னை, சிவலோகத்தில் வாசிப்பவளே! துர்கையே, சதாசிவனின் பிரியையே, மகேஸ்வரியே, உமக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்.

Verse 27

श्रीशक्तिं पावनां शान्तां पुष्टिम्परमपावनीम् । वयन्नामामहे भक्त्या महदव्यक्तरूपिणीम्

பக்தியுடன் நாம் ஸ்ரீசக்தியை வணங்குகிறோம்—அவள் தூய்மையளிப்பவள், அமைதியானவள், போஷணமும் செழிப்பும் அருள்பவள், பரம பாவனையானவள்; மகத் மற்றும் அவ்யக்தம் என இரு ரூபங்களிலும் நிலைபெற்றவள்.

Verse 28

शिवां शिवकरां शुद्धां स्थूलां सूक्ष्मां परायणाम् । अन्तर्विद्यासुविद्याभ्यां सुप्रीतां त्वां नमामहे

ஓ சிவா! சிவமங்கலத்தை அருளும் தேவியே, பரமத் தூயவளே, ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும் ஆகிய இருரூபினியே, பரம சரணமே! உள்ளறிவு (அந்தர்வித்யா) மற்றும் உண்மையான விடுதலை தரும் சுவித்யையில் மகிழும் உமக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்।

Verse 29

त्वं श्रद्धा त्वं धृतिस्त्वं श्रीस्त्वमेव सर्वगोचरा । त्वन्दीधितिस्सूर्य्यगता स्वप्रपञ्चप्रकाशिनी

நீயே श्रद्धை, நீயே திடநிலை, நீயே ஸ்ரீ; நீயே அனைவருக்கும் எளிதில் அணுகத்தக்கவள். நீயே சூரியனின் கதிரொளி, உன் சொந்தப் பிரபஞ்சத்தை ஒளிரச் செய்யும் ஜோதி.

Verse 30

या च ब्रह्माण्डसंस्थाने जगज्जीवेषु या जगत् । आप्याययति ब्रह्मादितृणान्तं तां नमामहे

பிரம்மாண்டத்தின் ஒழுங்கில் நிலைபெற்று, எல்லா உயிர்களிலும் உலகத்திலும் நிறைந்து, பிரம்மாவிலிருந்து புல்லின் நுனிவரை அனைத்தையும் போஷித்து தாங்குபவளாகிய அவளுக்கு நாம் வணங்குகிறோம்.

Verse 31

त्वं वार्ता सर्वजगतां त्वं त्रयी धर्मरूपिणी

நீயே எல்லா உலகங்களையும் தாங்கும் ஒழுங்கும் வழிகாட்டும் வாக்குமாய் உள்ளாய்; நீயே திரயீ வேதம், தர்மமாக உருவெடுத்தவள்.

Verse 32

निद्रा त्वं सर्वभूतेषु क्षुधा तृप्तिस्त्वमेव हि । तृष्णा कान्तिश्छविस्तुष्टिस्सर्वानन्दकरी सदा

தேவி, எல்லா உயிர்களிலும் நீயே நித்திரை; நீயே பசி, நீயே திருப்தி. நீயே தாகம், காந்தி, ஒளிச்சாயல், மனநிறைவு—என்றும் அனைவருக்கும் ஆனந்தம் அருள்பவள்.

Verse 33

त्वं लक्ष्मीः पुण्यकर्तॄणां त्वं ज्येष्ठा पापिनां सदा । त्वं शान्तिः सर्वजगतां त्वं धात्री प्राणपोषिणी

புண்ணியம் செய்பவர்களுக்கு நீயே லக்ஷ்மி; பாவிகளைத் தொடர்ந்து வரும் ஜ்யேஷ்டாவும் நீயே எப்போதும். நீயே எல்லா உலகங்களின் அமைதி; நீயே தாத்ரீ—உயிர்மூச்சை போஷிக்கும் தாய்.

Verse 34

त्वन्तस्वरूपा भूतानां पञ्चानामपि सारकृत् । त्वं हि नीतिभृतां नीतिर्व्यवसायस्वरूपिणी

நீயே பஞ்சமஹாபூதங்களின் உள்ளார்ந்த சார-சொரூபிணி; அவற்றின் பரம சாரத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாய். நெறியைப் பேணுவோரிடையே நீயே நெறி; நீயே உறுதியான முயற்சியின் வடிவம்.

Verse 35

गीतिस्त्वं सामवेदस्य ग्रन्थिस्त्वं यजुषां हुतिः । ऋग्वेदस्य तथा मात्राथर्वणस्य परा गतिः

நீயே சாமவேதத்தின் புனிதப் பாடல்; நீயே யஜுர்வேதத்தின் ஒழுங்கமைந்த தொகுப்பும் அதற்குரிய ஆஹுதியும். நீயே ருக்வேதத்தின் மாத்ரா/சந்தம்; அதர்வவேதத்திற்கு நீயே பரம கதி—உயர்ந்த அடைக்கலம், இறுதி அடைவு.

Verse 36

समस्तगीर्वाणगणस्य शक्तिस्तमोमयी धातृगुणैकदृश्या । रजः प्रपंचात्तु भवैकरूपा या न श्रुता भव्यकरी स्तुतेह

நீயே எல்லா தேவர்கணங்களின் சக்தி; தமோகுணமயியாகத் தாங்கும் குணத்தின் ஒரே வடிவாய் அறியப்படுகிறாய். ரஜோகுணப் பரப்பிலிருந்து நீ பவ-ரூப சிவனின் ஒரே பிரிய வடிவாய் வெளிப்படுகிறாய். அரிதாய் கேட்கப்படும் உன் இந்த மங்களகரமான ஸ்துதி இங்கே உரைக்கப்பட்டது.

Verse 37

संसारसागरकरालभवाङ्गदुःखनिस्तारकारितरणिश्च निवीतहीना । अष्टाङ्गयोगपरिपालनकेलिदक्षां विन्ध्यागवासनिरतां प्रणमाम तां वै

நாங்கள் அந்த தேவீ பார்வதியை வணங்குகிறோம்—சம்சார சாகரத்தின் பயங்கரத் துயரமும் உடல்-பந்தத்தின் வேதனையும் கடக்கச் செய்யும் ரட்சக சூரியையாக; யஜ்ஞோபவீதமற்றவளாக; அஷ்டாங்க யோக ஒழுக்கத்தைப் பேணும் களிப்பில் மிகத் திறமையுடையவளாக; விந்த்ய மலைவாசத்தில் ஈடுபட்டவளாக.

Verse 38

नासाक्षि वक्त्रभुजवक्षसि मानसे च धृत्या सुखानि वितनोषि सदैव जन्तोः । निद्रेति याति सुभगा जगती भवा नः सा नः प्रसीदंतु भवस्थितिपालनाय

அருள்மிகு சுபக தேவியே! மூக்கு, கண்கள், முகம், கரங்கள், மார்பு, மனம்—மேலும் திடநிலை (த்ருதி) வழியாக—நீ உயிர்களுக்கு எப்போதும் இன்பங்களைப் பரப்புகிறாய். உன்னாலேயே இந்த மங்களமான உலகம் நித்திரைக்குச் செல்கிறது. உன் சொந்த வெளிப்பாடான அந்த நித்திரை, உலகநிலையைப் பாதுகாக்க எம்மேல் அருள் புரிவதாக.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानीं जगदम्बामुमां सतीम् । सुप्रेयमनसः सर्वे तस्थुस्ते दर्शनेप्सवः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மகேசானி, ஜகதம்பை உமா சதியைப் போற்றி, அனைவரும் பேரின்பம் நிறைந்த மனத்துடன் அங்கேயே நின்றனர்; அவளது தெய்வ தரிசனத்தை நாடி।

Verse 70

गायत्री त्वं वेदमाता त्वं सावित्री सरस्वती

நீயே காயத்ரி; நீயே வேதமாதா. நீயே சாவித்ரி; நீயே சரஸ்வதி—திருவாக்கும் ஞானமும் ஆகிய சக்தி।