पार्वतीप्रार्थना—हिमवत्पार्श्वे भिक्षुरूपेण याचनम् | Pārvatī’s Request: Śiva to Seek Her in Beggar-Form at Himālaya’s Court

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग किं जातं तदनन्तरम् । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथय त्वं शिवायशः

நாரதர் கூறினார்—பிரம்மனே, விதாதாவே, மகாபாக்யவானே! அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது? அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன். சிவாயசரே, அருள்புரிந்து கூறுங்கள்; இது பரமசிவனின் மகிமையைச் சார்ந்தது.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । देवर्षे श्रूयतां सम्यक्कथयामि कथां मुदा । तां महापापसंहर्त्रीं शिवभक्तिविवर्द्धिनीम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவரிஷியே, கவனமாகக் கேளுங்கள். மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் புனிதக் கதையை நான் உரைக்கிறேன்; அது மகாபாபங்களை அழித்து பரமசிவன் பக்தியை வளர்க்கும்.

Verse 3

पार्वती वचनं श्रुत्वा हरस्स परमात्मनः । दृष्ट्वानन्दकरं रूपं जहर्षातीव च द्विज

ஓ பிராமணரே, பார்வதியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, பரமாத்மாவான ஹரன் அவளுடைய ஆனந்தம் தரும் உருவத்தைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 4

प्रत्युवाच महा साध्वी स्वोपकण्ठस्थितं विभुम् । अतीव सुखिता देवी प्रीत्युत्फुल्लानना शिवा

அப்போது அந்த மகா சாத்வி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும், அன்பினால் மலர்ந்த முகத்துடனும், தன் அருகில் இருந்த விபுவிடம் பதிலளித்தாள்.

Verse 5

पार्वत्युवाच । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतम्पुरा । दक्षयज्ञविनाशं हि यदर्थं कृतवान्हठात्

பார்வதி கூறினாள்: தேவேசா, நீரே என் நாதன். தட்ச யாகத்தை நீர் ஏன் திடீரென்று அழித்தீர் என்பதை முன்னரே மறந்துவிட்டீரா?

Verse 6

स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनयां कार्य्यसिद्धये । देवानां देव देदेश तारकाप्ताऽसुखात्मनाम्

தேவர்களின் தேவனே, தேவேசா, தாரகனால் தேவர்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தைப் போக்கி, தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றவே நீரும் நானும் மேனையிடம் தோன்றினோம்.

Verse 7

यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां यदि । पतिर्भव ममेशान मम वाक्यं कुरु प्रभो

தேவேசா, நீர் என் மீது பிரியமாக இருந்தால், கிருபை காட்டினால், ஈசானனே, என் கணவராகுங்கள். பிரபுவே, என் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 8

पितुर्गेहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुजया । प्रसिद्धं क्रियतां तद्वै विशुद्धं परमं यशः

உன் இளைய சகோதரி உடன் வர, நான் முறையாக என் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறேன். ஆகவே அந்த நிகழ்வு பொதுவாக அறிவிக்கப்படுக; குற்றமற்ற உன்னத புகழ் நிலைபெறட்டும்.

Verse 9

गन्तव्यं भवता नाथ हिमवत्पार्श्वतं प्रभो । याचस्व मां ततो भिक्षु भूत्वा लीलाविशारदः

ஓ நாதா, ஓ பிரபுவே! நீர் ஹிமவானின் அருகே செல்ல வேண்டும். பின்னர் பிச்சைக்காரன் போல் இருந்து, தெய்வ லீலையில் தேர்ந்தவராய், அங்கே சென்று என்னை மணம்கோர வேண்டும்.

Verse 10

तथा त्वया प्रकर्तव्यं लोके ख्यापयता यशः । पितुर्मे सफलं सर्वं कुरुष्वैवं गृहा मम्

அதேபோல் உலகில் உன் புகழ் பரவுமாறு நீ நடந்து கொள். என் தந்தையின் எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறச் செய்து, இவ்விதமாக என் பாணிகிரஹணத்தை ஏற்று மணம் புரி.

Verse 11

ऋषिभिर्बोधितः प्रीत्या स्वबन्धुपरिवारितः । करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं पिता मम

ரிஷிகள் அன்புடன் அறிவுறுத்த, தம் உறவினரால் சூழப்பட்ட என் தந்தை உன் வார்த்தையை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव । यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया

முன்பு நான் தக்ஷனின் மகளாக இருந்தபோது, என் தந்தை என்னை உனக்குக் கொடுத்த சமயம், அங்கே சாஸ்திர விதிப்படி நீ திருமணத்தை நடத்தவில்லை.

Verse 13

न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण जनकेन मे । ग्रहाणां विषयस्तेन सच्छिद्रोयं महानभूत्

என் தந்தை தக்ஷன் கிரக தேவதைகளை வழிபடவில்லை; அந்த அலட்சியத்தால் கிரகங்களின் தாக்கம் இவ்விஷயத்தில் (என்னிடமும்) பெரும் குறை நிறைந்த துன்பமாக ஆனது.

Verse 14

तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि मे प्रभो । विवाहं त्वं महादेव देवानां कार्य्यसिद्धये

ஆகையால், என் ஆண்டவனே, சாஸ்திர விதிப்படி திருமணத்தை நடத்துவது உமக்கு உரியது. மகாதேவனே, தேவர்களின் காரிய நிறைவேற்றத்திற்காக இந்த திருமணத்தை நிறைவேற்றுவீராக.

Verse 15

विवाहस्य यथा रीतिः कर्तव्या सा तथा धुवम् । जानातु हिमवान् सम्यक् कृतं पुत्र्या शुभं तपः

திருமணச் சடங்குகள் சாஸ்திர விதிப்படி உறுதியாக நடத்தப்படுக. ஹிமவான் தெளிவாக அறியட்டும்—மகள் மங்கலத் தவத்தை நிறைவு செய்தாள்.

Verse 16

ब्रह्मोवाच इत्येवं वचनं श्रुत्वा सुप्रसन्नस्सदाशिवः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या गिरिजां प्रहसन्निव

பிரம்மா கூறினார்—அவளின் சொற்களை கேட்ட சதாசிவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். பின்னர் அன்புடன், மெல்லச் சிரிப்பதுபோல், கிரிஜையிடம் உரைத்தார்.

Verse 17

शिव उवाच । शृणु देवि महेशानि परमं वचनं मम । यथोचितं सुमाङ्गल्यमविकारि तथा कुरु

சிவன் கூறினார்—தேவி, மகேசானி, என் பரம வாக்கை கேள். முறையாக மங்கலச் செயலைச் செய்—அசையாத உறுதியுடன், சலனமின்றி.

Verse 18

ब्रह्मादिकानि भूतानि त्वनित्यानि वरानने । दृष्टं यत्सर्वमेतच्च नश्वरं विद्धि भामिनि

அழகிய முகத்தையுடையவளே, பிரம்மா முதலியவர்களும் நிலையற்றவரே. ஒளிவிடும் பெண்ணே, காணப்படுவது அனைத்தும் நாசமுடையதே என்று அறி.

Verse 19

एकोनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणान्वितः । ज्योत्स्नया यो विभाति परज्योत्स्नान्वितोऽभवत्

அவர் ஒருவரே; ஆயினும் பலரூபமாய் தோன்றுகிறார். நிர்குணனாயிருந்தும் வெளிப்பாட்டிற்காக சகுணனாகிறார். நிலா ஜ்யோத்ஸ்னையால் ஒளிர்வதுபோல், அவர் பரஜ்யோதி எனும் உயரொளியுடன் இணைந்து பிரகாசிக்கிறார்.

Verse 20

स्वतन्त्रः परतन्त्रश्च त्वया देवि कृतो ह्यहम् । सर्वकर्त्री च प्रकृतिर्महामाया त्वमेव हि

தேவி, என்னைச் சுதந்திரனாகவும் சார்ந்தவனாகவும் நீயே ஆக்கியுள்ளாய். அனைத்தையும் செய்பவளான பிரகிருதி, அந்த மகாமாயை, நீயே.

Verse 21

मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना हि विधृतं परया स्वबुद्ध्या । सवार्त्मभिस्सुकृतिभिः परमात्मभावैस्संसिक्तमात्मनि गणः परिवेष्टितश्च

இந்த முழு உலகமும் மாயையால் உருவாக்கப்பட்டது; ஆயினும் பரமேஸ்வரன் தன் பரமஞானத்தால் அனைத்தின் உள்ளாத்மாவாக இருந்து இதைத் தாங்குகிறார். மேலும் புண்ணியமிக்க உயிர்கூட்டம், பரமாத்ம உணர்வில் நனைந்த அறிவுடன், அதே ஆத்மத்திலேயே சூழப்பட்டு நிலைபெறுகிறது।

Verse 22

के ग्रहाः के ऋतुगणाः के वान्येपि त्वया ग्रहाः । किमुक्तं चाधुना देवि शिवार्थं वरवर्णिनि

எந்த கிரகங்கள், எந்த ऋது-கணங்கள், மேலும் நீ எடுத்துக் கொண்ட பிற தாக்கங்கள் யாவை? இப்போது, ஓ தேவி, ஓ அழகிய வர்ணமுடையவளே, சிவார்த்தமாக என்ன உரைக்கப்பட்டது?

Verse 23

गुणकार्य्यप्रभेदेनावाभ्यां प्रादुर्भवः कृतः । भक्तहेतोर्जगत्यस्मिन्भक्तवत्सलभावतः

குணங்களால் எழும் செயல்களின் வேறுபாட்டின்படி நாங்கள் இருவரும் இவ்வுலகில் வெளிப்பட்டோம். இந்த வெளிப்பாடு பக்தர்களுக்காகவே; ஏனெனில் நாங்கள் இயல்பாகவே பக்தவத்ஸலர்.

Verse 24

त्वं हि वै प्रकृतिस्सूक्ष्मा रजस्सत्त्वतमोमयी । व्यापारदक्षा सततं सगुणा निर्गुणापि च

நீயே நுண்ணிய பிரகృతి; ரஜஸ், ஸத்த்வ, தமஸ் ஆகியவற்றால் ஆனவள். செயல்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதில் எப்போதும் திறமையுடையவள்; நீ சகுணையுமாய், நிர்குணையுமாய் இருக்கிறாய்.

Verse 25

सर्वेषामिह भूतानामहमात्मा सुमध्यमे । निर्विकारी निरीहश्च भक्तेच्छोपात्तविग्रहः

அழகிய இடையுடையவளே, இங்கு உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மா நானே. நான் மாற்றமற்றவன், சார்பற்றவன்; ஆயினும் பக்தரின் ஏக்கத்தால் வழிபடத்தக்க உருவம் எடுக்கிறேன்.

Verse 26

हिमालयं न गच्छेयं जनकं तव शैलजे । ततस्त्वां भिक्षुको भूत्वा न याचेयं कथंचन

மலைமகளே, உன் தந்தையை அணைய நான் இமயத்திற்குச் செல்லமாட்டேன். நான் பிச்சைக்காரனாக ஆனாலும், உன்னிடம் எதையும் ஒருபோதும் கேட்கமாட்டேன்.

Verse 27

महागुणैर्गरिष्ठोपि महात्मापि गिरीन्द्रजे । देहीतिवचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम्

மலைவேந்தனின் மகளே, பல மகத்தான குணங்களால் கனமுடைய மகாத்மாவும் ‘கொடு’ என்று சொன்னவுடனே உடனே தாழ்வுறுகிறான்.

Verse 28

इत्थं ज्ञात्वा तु कल्याणि किमस्माकं वदस्यथ । कार्य्यं त्वदाज्ञया भद्रे यथेच्छसि तथा कुरु

மங்களமயமானவளே, இவ்வாறு அறிந்தபின் நீ எங்களிடம் இன்னும் என்ன சொல்வாய்? நல்வளே, செயல் உன் ஆணைப்படியே; உன் விருப்பம்போல் செய்.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । तेनोक्तापि महादेवी सा साध्वी कमलेक्षणा । जगाद शंकरं भक्त्या सुप्रणम्य पुनः पुनः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோதும், அந்தச் சதீயான தாமரைக் கண்களுடைய மகாதேவி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி பக்தியுடன் சங்கரனிடம் உரைத்தாள்.

Verse 30

पार्वत्युवाच । त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्य्या विचारणा । स्वतन्त्रौ भक्तवशगौ निर्गुणौ सगुणावपि

பார்வதி கூறினாள்—நீர் பரம ஆத்மா; நான் பிரகృతి. இதில் ஆராய வேண்டியதில்லை. நாம் இருவரும் சுதந்திரராயினும் பக்தர்களின் வசப்படுவோம்; நிர்குணராயினும் சகுணமாக வெளிப்படுவோம்.

Verse 31

प्रयत्नेन त्वया शम्भो कार्यं वाक्यं मम प्रभो । याचस्व मां हिमगिरेस्सौभाग्यं देहि शङ्कर

ஓ சம்போ, என் பிரபுவே! முயற்சியுடன் என் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுங்கள். ஹிமகிரியின் முன் என்னை மணம்கோருங்கள்; ஓ சங்கரா, உமது துணைவியாகும் பாக்கியத்தை எனக்கு அருளுங்கள்.

Verse 32

कृपां कुरु महेशान तव भक्तास्मि नित्यशः । तव पत्नी सदा नाथ ह्यहं जन्मनि जन्मनि

ஓ மகேசானே, என்மேல் கருணை புரிவாயாக; நான் எப்போதும் உமது பக்தை. ஓ நாதா, பிறவி பிறவியாக நான் என்றும் உமது மனைவியே.

Verse 33

त्वं ब्रह्म परमात्मा हि निर्गुणः प्रकृतेः परः । निर्विकारी निरीहश्च स्वतन्त्रः परमेश्वरः

நீயே பிரம்மம், பரமாத்மா—குணாதீதன், பிரகிருதியைத் தாண்டியவன். நீ மாற்றமற்றவன், ஆசையற்றவன், சுதந்திர பரமேஸ்வரன்.

Verse 34

तथापि सगुणोपीह भक्तोद्धारपरायणः । विहारी स्वात्मनिरतो नानालीलाविशारदः

ஆயினும் இங்கு அவர் சகுண ரூபம் ஏற்று, பக்தர்களை உயர்த்துவதில் முழுமையாக ஈடுபடுகிறார். தெய்வ லீலையில் விளையாடி, தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து, எண்ணற்ற லீலைகளில் தேர்ந்தவர்.

Verse 35

सर्वथा त्वामहं जाने महादेव महेश्वर । किमुक्तेन च सर्वज्ञ बहुना हि दयां कुरु

மகாதேவா, மகேஸ்வரா! உம்மை நான் எல்லாவிதமாகவும் அறிகிறேன். சர்வஜ்ஞனே, மேலும் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? தயை செய்து கருணை புரிவாயாக।

Verse 36

विस्तारय यशो लोके कृत्वा लीलां महाद्भुताम् । यत्सुगीय जना नाथांजसोत्तीर्णा भवाम्बुधेः

நாதனே! மிக அதிசயமான லீலையை நிகழ்த்தி உலகில் உமது புகழை விரிவாக்குவாயாக; அதை இனிமையாகப் பாடுவதால், காப்பாளனே, மக்கள் எளிதில் பவசாகரத்தைத் தாண்டுவர்।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा गिरिजा सुप्रणम्य पुनः पुनः । विरराम महेशानं नतस्कन्धा कृतांजलिः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கூறி கிரிஜை மகேசானை மீண்டும் மீண்டும் பக்தியுடன் வணங்கினாள். தோள்கள் தாழ்ந்து, கைகளைக் கூப்பி அஞ்சலி செய்து, அவள் மௌனமடைந்தாள்.

Verse 38

इत्येवमुक्तस्स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडम्बनाय । तथेति मत्त्वा प्रहसन्बभूव मुदान्वितः कर्तुमनास्तदेव

அவள் இவ்வாறு கூறியபோது, மகாத்மா மகேஸ்வரன் உலகிற்கு போதனை அளிக்க லீலை செய்ய விரும்பி ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று ஏற்றுக் கொண்டான். புன்னகைத்து, ஆனந்தம் நிறைந்து, அதையே செய்ய மனம் கொண்டான்.

Verse 39

ततो ह्यन्तर्हितश्शम्भुर्बभूव सुप्रहर्षितः । कैलासं प्रययौ काल्या विरहाकृष्टमानसः

அப்போது ஶம்பு பேரானந்தத்துடன் மறைந்தருளினார். காளி (பார்வதி) பிரிவால் ஈர்க்கப்பட்ட மனத்துடன் அவர் கைலாசம் நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

Verse 40

तत्र गत्वा महेशानो नन्द्यादिभ्यस्स ऊचिवान् । वृत्तान्तं सकलं तम्वै परमानन्दनिर्भरः

அங்கே சென்ற மகேசானன் நந்தி முதலியோரிடம் கூறி, அந்த முழு நிகழ்வையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தான். அவர் பரமானந்தத்தில் நிறைந்திருந்தார்.

Verse 41

तेऽपि श्रुत्वा गणास्सर्वे भैरवाद्याश्च सर्वशः । बभूवुस्सुखिनोत्यन्तं विदधुः परमोत्सवम्

அதைக் கேட்ட அனைத்து கணங்களும், எங்கும் இருந்த பைரவ முதலியோரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, மிகச் சிறந்த திருவிழாவை ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 42

सुमंगलं तत्र द्विज बभूवातीव नारद । सर्वेषां दुःखनाशोभूद्रुद्रः प्रापापि संमुदम्

நாரதா, உயர்ந்த த்விஜரே! அங்கே மிகுந்த சுபமங்களம் நிகழ்ந்தது. அனைவரின் துயரமும் அழிந்தது; ருத்ரனும் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்.