पार्वतीवाक्यं—शिवस्य परब्रह्मत्व-निरूपणम् (Pārvatī’s Discourse: Establishing Śiva as Parabrahman)

Verse 1

पार्वत्युवाच । एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिदन्योयमागतः । इदानीं सकलं ज्ञातमवध्यस्त्वम्विशेषतः

பார்வதி கூறினாள்—இவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரிந்தது; யாரோ வேறொருவர் இங்கு வந்துள்ளார் என்று. ஆனால் இப்போது அனைத்தும் தெளிவாயிற்று—சிறப்பாக நீ அவத்யன், வெல்லமுடியாதவன்.

Verse 2

त्वयोक्तं विदितं देव तदलीकं न चान्यथा । यदि त्वयोदितं स्याद्वै विरुद्धं नोच्यते त्वया

ஓ தேவா, நீ உரைத்தது உண்மையென அறியப்படுகிறது—அது பொய்யல்ல, வேறுவிதமுமல்ல. ஏதேனும் முரண்பாடானது இருந்தால், நீ அதைச் சொல்லவே மாட்டாய்।

Verse 3

कदाचिद्दृश्यते तादृक् वेषधारी महेश्वरः । स्वलीलया परब्रह्म स्वरागोपात्तविग्रहः

சில வேளைகளில் மகேஸ்வரன் அத்தகைய வேடம் தாங்கி தோன்றுகின்றான். அந்த பரப்ரஹ்மன் தன் லீலையால், தன் சுயஇச்சை இன்பத்தின்படி வெளிப்பட்ட உருவம் எடுக்கின்றான்.

Verse 4

ब्रह्मचारिस्वरूपेण प्रतारयितुमुद्यतः । आगतश्छलसंयुक्तं वचोवादीः कुयुक्तितः

பிரம்மச்சாரி வடிவம் கொண்டு, அவளை ஏமாற்ற எண்ணி அவன் வந்தான். உள்ளத்தில் வஞ்சகம் வைத்து, குதர்க்கத்தால் அமைந்த சொற்களைப் பேசினான்.

Verse 5

शंकरस्य स्वरूपं तु जानामि सुविशेषतः । शिवतत्त्वमतो वच्मि सुविचार्य्य यथार्हतः

சங்கரனின் உண்மைச் சொரூபத்தை நான் தனித்தெளிவாக அறிந்துள்ளேன். ஆகவே உரிய சிந்தனையுடன், இப்போது சிவத்தத்துவத்தை உரியவாறு உரைப்பேன்.

Verse 6

वस्तुतो निर्गुणो ब्रह्म सगुणः कारणेन सः । कुतो जातिर्भवेत्तस्य निर्गुणस्य गुणात्मनः

உண்மையில் பிரம்மம் நிர்குணம்; காரணமாக இருப்பதற்காக சகுணமென கூறப்படுகிறது. நிர்குணனாய் குணங்களின் ஆதாரமாயுள்ள அதற்கு பிறப்பு எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 7

स सर्वासां हि विद्यानामधिष्ठानं सदाशिवः । किं तस्य विद्यया कार्य्यं पूर्णस्य परमात्मनः

அனைத்து வித்யைகளுக்கும் ஆதாரம் சதாசிவனே. நிறைவான பரமாத்மனான அவருக்கு சாதனமாகிய வித்யை எதற்கு?

Verse 8

वेदा उच्छ्वासरूपेण पुरा दत्ताश्च विष्णवे । शंभुना तेन कल्पादौ तत्समः कोऽस्ति सुप्रभुः

பண்டைக் காலத்தில் சம்புவின் மூச்சுருவாகிய வேதங்கள் விஷ்ணுவுக்கு அளிக்கப்பட்டன. ஆகவே கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் அந்த சுப்ரபு சம்புவுக்கு இணையானவர் யார்?

Verse 9

सर्वेषामादिभूतस्य वयोमानं कुतस्ततः । प्रकृतिस्तु ततो जाता किं शक्तेस्तस्य कारणम्

அனைத்திற்கும் ஆதிமூலமான அவருக்கு வயது அளவு எங்கிருந்து? மேலும் பிரகృతి அவரிடமிருந்து தோன்றியது என்றால், அவருடைய சக்திக்குக் காரணம் என்ன?

Verse 10

ये भजंति च तं प्रीत्या शक्तीशं शंकरं सदा । तस्मै शक्तित्रयं शंभुः स ददाति सदाव्ययम्

அன்பு பக்தியுடன் எப்போதும் சக்தீசன் சங்கரன்—சம்புவை—வழிபடுவோர்க்கு, சம்பு முக்கோடி (மூவகை) சக்தியை அளிக்கிறார்; அது நித்தியமும் அழியாததும்.

Verse 11

तस्यैव भजनाज्जीवो मृत्युं जयति निर्भयः । तस्मान्मृत्युंजयन्नाम प्रसिद्धम्भुवनत्रये

அவரையே வழிபட்டால் ஜீவன் அஞ்சாமலே மரணத்தை வெல்லும்; ஆகவே அவர் மூவுலகிலும் ‘மிருத்யுஞ்ஜயன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்।

Verse 12

तस्यैव पक्षपातेन विष्णुर्विष्णुत्वमाप्नुयात् । ब्रह्मत्वं च यथा ब्रह्मा देवा देवत्वमेव च

அவருடைய அருளாலேயே விஷ்ணு விஷ்ணுத்துவத்தை அடைகிறார்; அதுபோல பிரம்மா பிரம்மத்துவத்தையும், தேவர்கள் தங்கள் தேவத்துவத்தையும் பெறுகின்றனர்।

Verse 13

दर्शनार्थं शिवस्यादौ यथा गच्छति देवराट् । भूतादयस्तत्परस्य द्वारपालाश्शिवस्य तु

தேவர்களின் அரசன் முதலில் சிவதரிசனத்திற்குச் செல்கிறான்; அதுபோலவே பூதாதி பரிவாரங்கள் சிவனில் ஒருமுகமாய் இருந்து சிவனின் வாயில்காவலர்களாகப் பணிபுரிகின்றனர்।

Verse 14

दण्डैश्च मुकुटं विद्धं मृष्टं भवति सर्वतः । किं तस्य बहुपक्षेण स्वयमेव महाप्रभुः

தண்டுகளால் அடிக்கப்பட்டும் துளைக்கப்பட்டும் கிரீடம் எல்லாத் திசைகளிலும் மெருகேறுகிறது. இதற்கு பல வாதங்கள் ஏன்? மகாபிரபுவே தாமே இறுதி ஆதாரம்।

Verse 15

कल्याणरूपिणस्तस्य सेवयेह न किं भवेत् । किं न्यूनं तस्य देवस्य मामिच्छति सदाशिवः

கல்யாணமே வடிவான அவரைச் சேவித்தால் இங்கே எந்த நன்மை பிறக்காமல் போகும்? அந்தத் தேவனுக்கு என்ன குறை, சதாசிவன் என்னை விரும்புவதற்கு?

Verse 16

सप्तजन्मदरिद्रः स्यात्सेवेन्नो यदि शंकरम् । तस्यैतत्सेवनाल्लोको लक्ष्मीः स्यादनपायिनी

சங்கரனைச் சேவித்து வழிபடாதவன் ஏழு பிறவிகளிலும் வறியவனாகவே இருப்பான். ஆனால் அந்தச் சேவையால் லக்ஷ்மி விலகாத செல்வமாக நிலைக்கும்.

Verse 17

यदग्रे सिद्धयोष्टौ च नित्यं नृत्यंति तोषितुम् । अवाङ्मुखास्सदा तत्र तद्धितं दुर्ल्लभं कुतः

யாரின் முன்னிலையில் அஷ்டசித்திகளும் அவரை மகிழ்விக்க இடையறாது நடனமாடி, எப்போதும் தலைகுனிந்து நிற்கின்றனவோ—அவர் அருளும் பரம நன்மை எவ்வாறு அரிதாகும்?

Verse 18

यद्यस्य मंगालानीह सेवते शंकरस्य न । यथापि मंगलन्तस्य स्मरणादेव जायते

இங்கே ஒருவர் சங்கரனுக்குரிய மங்கள அனுஷ்டானங்களைச் செய்யாவிட்டாலும், அந்த மங்களமய இறைவனை நினைத்தாலே அவனுக்கு மங்களம் பிறக்கிறது.

Verse 19

यस्य पूजाप्रभावेण कामास्सिद्ध्यन्ति सर्वशः । कुतो विकारस्तस्यास्ति निर्विकारस्य सर्वदा

யாரின் பூஜையின் பேராற்றலால் எல்லா விருப்பங்களும் முழுமையாக நிறைவேறுகின்றனவோ, அந்த என்றும் மாற்றமற்ற பரமேஸ்வரனில் மாற்றமோ குறையோ எவ்வாறு இருக்கும்?

Verse 20

शिवेति मंगलन्नाम मुखे यस्य निरन्तरम् । तस्यैव दर्शनादन्ये पवित्रास्संति सर्वदा

யாருடைய உதடுகளில் ‘சிவ’ எனும் மங்கள நாமம் இடையறாது நிலைத்திருக்கிறதோ, அத்தகைய பக்தரைப் பார்த்த மாத்திரத்தாலே மற்றவர்களும் எப்போதும் தூய்மையடைகின்றனர்।

Verse 21

यद्यपूतम्भवेद्भस्म चितायाश्च त्वयोदितम् । नित्यमस्यांगगं देवैश्शिरोभिर्द्धार्यते कथम्

நீ சொன்னபடி சிதையின் பஸ்மம் அசுத்தமெனில், தேவர்கள் அதை எப்போதும் தங்கள் உடலில்—சிறப்பாகத் தலையில்—எப்படி தரிக்கிறார்கள்?

Verse 22

यो देवो जगतां कर्ता भर्ता हर्ता गुणान्वितः । निर्गुणश्शिवसंज्ञश्च स विज्ञेयः कथम्भवेत्

உலகங்களைப் படைத்து, காத்து, ஒடுக்குகின்ற அந்த தேவன் குணங்களுடன் தொடர்புடையவனாக இருந்தும் நிர்குணனாய், ‘சிவ’ என அழைக்கப்படுகிறான்; அவனைத் தத்துவமாக எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 23

अगुणं ब्रह्मणो रूपं शिवस्य परमात्मनः । तत्कथं हि विजानन्ति त्वादृशास्तद्बहिर्मुखाः

பரமாத்மா சிவனின் ரூபம் நிர்குணப் பிரம்மமே. அத்தத்துவத்திலிருந்து வெளிமுகமாக இருப்போர், உங்களைப் போன்றோர், அவரை உண்மையில் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 24

दुराचाराश्च पापाश्च देवेभ्यस्ते विनिर्गताः । तत्त्वं ते नैव जानन्ति शिवस्यागुणरूपिणः

தீய நடத்தை உடையவரும் பாவிகளும், தேவர்களிலிருந்து தோன்றினவராயினும், நிர்குண ரூபியான சிவனின் தத்துவத்தை எவ்விதமும் அறியார்.

Verse 25

शिवनिन्दां करोतीह तत्त्वमज्ञाय यः पुमान् । आजन्मसंचितं पुण्यं भस्मीभवति तस्य तत्

சிவத் தத்துவத்தை அறியாமல் இங்கு யார் சிவனை நிந்திக்கிறாரோ, அவனுடைய பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த புண்ணியம் சாம்பலாகிவிடும்.

Verse 26

त्वया निंदा कृता यात्र हरस्यामित तेजसः । त्वत्पूजा च कृता यन्मे तस्मात्पापम्भजाम्यहम्

நீ அங்கே அளவற்ற ஒளியுடைய ஹரனை நிந்தித்தாய்; மேலும் என்னையும் வழிபட்டாய்—ஆகையால் அந்தப் பாவத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்।

Verse 27

शिवविद्वेषिणं दृष्ट्वा सचेलं स्नानमाचरेत् । शिवविद्वेषिणं दृष्ट्वा प्रायश्चितं समाचरेत्

சிவனை வெறுப்பவனை கண்டால் ஆடையுடன் நீராட வேண்டும்; மேலும் சிவத்வேஷியை கண்டால் முறையாகப் பிராயச்சித்தமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

रे रे दुष्ट त्वया चोक्तमहं जानामि शंकरम् । निश्चयेन न विज्ञातश्शिव एव सनातनः

ஏய் ஏய் துஷ்டனே! ‘நான் சங்கரனை அறிவேன்’ என்று நீ சொல்கிறாய்; ஆனால் நிச்சயமாக நீ சனாதன சிவனை அறியவில்லை—அவரே ஒரே சனாதன ஆண்டவன்.

Verse 29

यथा तथा भवेद्रुद्रो यथा वा बहुरूपवान् । ममाभीष्टतमो नित्यं निर्विकारी सतां प्रियः

ருத்ரன் எப்படியிருந்தாலும்—இவ்வாறு அல்லது அவ்வாறு, அல்லது பல ரூபங்களாக இருந்தாலும்—அவரே எப்போதும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்; அவர் நிர்விகாரி, சத்புருஷர்களுக்கு நித்தம் பிரியன்.

Verse 30

विष्णुर्ब्रह्मापि न समस्तस्य क्वापि महात्मनः । कुतोऽन्ये निर्जराद्याश्च कालाधीनास्सदैवतम्

விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் கூட எந்த விதத்திலும் அந்த அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் பரம மகாத்மா அல்லர். அப்படியிருக்க, ‘அமரர்’ எனப்படும் பிற தேவர்கள் தங்கள் தெய்வத்தன்மையோடு என்றும் காலத்திற்கே அடிமை.

Verse 31

इति बुध्या समालोक्य स्वया सत्या सुतत्त्वतः । शिवार्थं वनमागत्य करोमि विपुलं तपः

இவ்வாறு தன் உண்மை அறிவால் யதார்த்தத் தத்துவத்தை உணர்ந்து, சிவனை அடைவதற்காக அவள் வனத்துக்கு வந்து பெரும் தவம் செய்தாள்.

Verse 32

स एव परमेशानस्सर्वेशो भक्तवत्सलः । संप्राप्तुम्मेऽभिलाषो हि दीनानुग्रहकारकम्

அவரே பரமேசானன், அனைத்திற்கும் ஆண்டவன், பக்தவத்ஸலன். தாழ்ந்தோர்க்கு அருள் புரியும் அந்த சிவனை அடையவே எனக்கு பேராவல் உள்ளது.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिजा सा हि गिरीश्वरसुता मुने । विरराम शिवं दध्यो निर्विकारेण चेतसा

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! இவ்வாறு சொல்லி, மலைநாதனின் மகளான கிரிஜை மௌனமடைந்து, மாற்றமற்ற நிலைத்த மனத்துடன் சிவனைத் தியானித்தாள்.

Verse 34

तदाकर्ण्य वचो देव्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । पुनर्वचनमाख्यातुं यावदेव प्रचक्रमे

தேவியின் சொற்களை கேட்ட அந்த பிரம்மச்சாரி த்விஜன் உடனே மீண்டும் தன் பதிலை அறிவிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 35

उवाच गिरिजा तावत्स्वसखीं विजयां द्रुतम् । शिव सक्तमनोवृत्तिश्शिवनिंदापराङ्मुखी

அப்போது கிரிஜா தன் தோழி விஜயாவிடம் விரைவாகச் சொன்னாள்—அவளின் மனம் முழுவதும் சிவனில் ஈடுபட்டு, சிவநிந்தையிலிருந்து விலகியிருந்தது.

Verse 36

गिरिजोवाच । वारणीयः प्रयत्नेन सख्ययं हि द्विजाधमः । पुनर्वक्तुमनाश्चैव शिवनिंदां करिष्यति

கிரிஜா கூறினாள்—தோழியே, இந்த இழிந்த பிராமணனை முயற்சியுடன் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்; அவன் சண்டைக்கே முனைந்தவன். மீண்டும் பேச எண்ணி சிவநிந்தை செய்வான்.

Verse 37

न केवलम्भवेत्पापं निन्दां कर्तुश्शिवस्य हि । यो वै शृणोति तन्निन्दां पापभाक् स भवेदिह

சிவனை நிந்திப்பவனுக்கே பாவம் அல்ல; அந்த நிந்தையை கேட்பவனும் இவ்வாழ்விலேயே அந்தப் பாவத்தில் பங்காளியாகிறான்।

Verse 38

शिवनिन्दाकरो वध्यस्सर्वथा शिवकिंकरैः । ब्राह्मणश्चेत्स वै त्याज्यो गन्तव्यं तत्स्थलाद्द्रुतम्

சிவனை நிந்திப்பவன் சிவகிங்கரர்களால் எல்லாவிதத்திலும் தண்டிக்கத் தகுதியானவன். அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும் விலக்கப்படவேண்டும்; அந்த இடத்திலிருந்து உடனே விலகிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 39

अयं दुष्टः पुनर्निन्दां करिष्यति शिवस्य हि । ब्राह्मणत्वादवध्यश्चैत्त्याज्योऽदृश्यश्च सर्वथा

இந்தத் தீயவன் மீண்டும் சிவனை நிந்திப்பான். ஆனால் பிராமணன் என்பதால் கொல்லத் தகாதவன்; ஆகவே அவனை முற்றிலும் விலக்கி, எல்லாவிதத்திலும் தூரமாக—காணாதபடி—வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 40

हित्वैतत्स्थलमद्येव यास्यामोऽन्यत्र मा चिरम् । यथा संभाषणं न स्यादनेनाऽविदुषा पुनः

“இன்றே இந்த இடத்தை விட்டு, தாமதமின்றி வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்; இந்த அறியாதவனுடன் மீண்டும் உரையாட வேண்டாமலிருக்க.”

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा चोमया यावत्पादमुत्क्षिप्यते मुने । असौ तावच्छिवस्साक्षादालंबे प्रियया स्वयम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, உமா இவ்வாறு சொல்லி பாதத்தை உயர்த்தத் தொடங்கிய அதே கணத்தில், சாட்சாத் சிவபெருமான் தாமே தன் பிரியையின் ஆதாரமாக ஆனார்।

Verse 42

कृत्वा स्वरूपं सुभगं शिवाध्यानं यथा तथा । दर्शयित्वा शिवायै तामुवाचावाङ्मुखीं शिवः

சிவன் தியானத்திற்கேற்ற மிக மங்களமான அழகிய வடிவத்தை ஏற்று, அந்த வடிவத்தை சிவா (பார்வதி)க்கு வெளிப்படுத்தினார்; பின்னர் முகம் தாழ்த்தி நின்ற அவளிடம் சிவன் உரைத்தார்।

Verse 43

शिव उवाच । कुत्र यास्यसि मां हित्वा न त्वं त्याज्या मया पुनः । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूहि नादेयम्विद्यते तव

சிவன் கூறினார்—என்னை விட்டுச் சென்று எங்கே போவாய்? இனி உன்னை நான் மீண்டும் கைவிடமாட்டேன். நான் பிரசன்னன்—வரம் கேள்; உனக்காக நான் தராதது எதுவும் இல்லை।

Verse 44

अद्यप्रभृति ते दासस्तपोभिः क्रीत एव ते । क्रीतोऽस्मि तवसौन्दर्यात्क्षणमेकं युगाय ते

இன்றுமுதல் நான் உன் தாசன்—உனக்காக செய்த தவத்தால் உன்னாலே வாங்கப்பட்டவன் போல. உன் அழகில் மயங்கி நான் விலைக்குப் போனவன்; உன்னுடன் இருக்கும் ஒரு கணமும் எனக்கு யுகமாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 45

त्यज्यतां च त्वया लज्जा मम पत्नी सनातनी । गिरिजे त्वं हि सद्बुध्या विचारय महेश्वरि

ஓ கிரிஜையே, இந்த நாணத்தை விட்டுவிடு. நீ என் சனாதனத் துணைவி. ஓ மஹேஸ்வரியே, உன் நல்ல அறிவால் இதை நன்றாகச் சிந்தி.

Verse 46

मया परीक्षितासि त्वं बहुधा दृढमानसे । तत्क्षमस्वापराधम्मे लोकलीलानुसारिणः

ஓ உறுதியான மனமுடையவளே, நான் உன்னை பல விதமாகச் சோதித்தேன். ஆகவே, உலக லீலையின் வழியில் நடந்த என் இந்தத் தவறை மன்னிப்பாயாக.

Verse 47

न त्वादृशीम्प्रणयिनीं पश्यामि च त्रिलोकके । सर्वथाहं तवाधीनस्स्वकामः पूर्य्यतां शिवे

மூன்று உலகங்களிலும் உன்னைப் போன்ற அன்புக்குரியவளை நான் காணேன். எல்லாவிதத்திலும் நான் உன் வசத்தில் உள்ளேன்; ஆகவே ஹே சிவே, என் விருப்பம் நிறைவேறுக.

Verse 48

एहि प्रिये मत्सकाशं पत्नी त्वं मे वरस्तव । त्वया साकं द्रुतं यास्ये स्वगृहम्पर्वत्तोत्तमम्

வா பிரியே, என் அருகே வா. நீ என் மனைவி; உன் வரம் அருளப்பட்டது. உன்னுடன் சேர்ந்து நான் விரைவில் நம் சொந்த அழகிய இல்லமான அந்த உத்தம மலைக்கு செல்வேன்.

Verse 49

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते देवदेवेन पार्वती मुदमाप सा । तपोजातं तु यत्कष्टं तज्जहौ च पुरातनम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு சொன்னதும் பார்வதி பேரானந்தம் அடைந்தாள். தவத்தால் உண்டான பழைய துன்பத்தை அவள் அப்பொழுதே விட்டு நீங்கினாள்.

Verse 50

सर्वः श्रमो विनष्टोभूत्स त्यास्तु मुनिसत्तम । फले जाते श्रमः पूर्वो जन्तोर्नाशमवाप्नुयात्

முனிவரே, இது உண்மை—பலன் கிடைத்தவுடன் முன் செய்த உழைப்பு அனைத்தும் அழிந்ததுபோல் ஆகிறது; விளைவு தோன்றியதும் உயிரின் பழைய துன்பம் மறைந்து விடுகிறது.