सत्यप्रतिज्ञा-तपःसंवादः (Pārvatī’s Vow of Truth and the Dialogue on Her Tapas)

Verse 1

पार्वत्युवाच । शृणु द्विजेन्द्र जटिल मद्वृत्तं निखिलं खलु । सख्युक्तं मेऽद्य यत्सत्यं तत्तथैव न चान्यथा

பார்வதி கூறினாள்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, ஓ ஜடாதாரியே! என் வாழ்வின் முழு வரலாறையும் கேளுங்கள். இன்று நட்புணர்வுடன் நான் சொல்வது உண்மை—அப்படியே, வேறல்ல.

Verse 2

मनसा वचसा साक्षात्कर्म्मणा पतिभावतः । सत्यं ब्रवीमि नोऽसत्यं वृतो वै शंकरो या

மனத்தாலும், சொல்லாலும், நேரடியான செயலாலும்—பதிவிரதைப் பாவத்துடன்—நான் உண்மையே சொல்கிறேன், பொய் அல்ல: நான் தேர்ந்தெடுத்தது நிச்சயமாக சங்கரனே.

Verse 3

जानामि दुर्ल्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् । तथापि मन औत्सुक्यात्तप्यतेऽद्य तपो मया

நான் நாடும் இலக்கு மிக அரிது என்பதை அறிவேன்—அது எனக்கு எப்படிக் கிடைக்கும்? ஆனாலும் ஏக்கம் என் மனத்தை எரிக்கிறது; ஆகவே இன்றும் நான் தவம் செய்கிறேன்.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनन्तस्मै स्थिता सा गिरिजा तदा । उवाच ब्राह्मणस्तत्र तच्छ्रुत्वा पार्वतीवचः

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வாறு அவனிடம் சொல்லிவிட்டு கிரிஜை (பார்வதி) அங்கேயே நின்றாள். அப்போது அங்கிருந்த அந்தப் பிராமணன், பார்வதியின் சொற்களை கேட்டுத் பதிலாகப் பேசினான்.

Verse 5

ब्राह्मण उवाच । एतावत्कालपर्य्यन्तम्ममेच्छा महती ह्यभूत् । किं वस्तु कांक्षती देवी कुरुते सुमहत्तपः

பிராமணன் கூறினான்—இத்தனை நேரம் வரை எனக்குள் ஒரு பெரிய ஆசை எழுந்துள்ளது. தேவி எந்தப் பொருளை நாடுகிறாள், அதற்காகவே இத்தனைப் பெருந்தவம் செய்கிறாள்?

Verse 6

तज्ज्ञात्वा निखिलं देवि श्रुत्वा त्वन्मुखपंकजात् । इतो गच्छाम्यहं स्थानाद्यथेच्छसि तथा कुरु

தேவி, உன் முகத் தாமரையிலிருந்து அனைத்தையும் கேட்டு அறிந்து, இப்போது நான் இவ்விடத்திலிருந்து புறப்படுகிறேன். உனக்கு விருப்பமானபடி செய்.

Verse 7

न कथ्यते त्वया मह्यं मित्रत्वं निष्फलम्भवेत् । यथा कार्य्यं तथा भावि कथनीयं सुखेन च

நீ எனக்குச் சொல்லாவிட்டால் நம் நட்பு பயனற்றதாகிவிடும். ஆகவே இப்போது செய்ய வேண்டியது, இனி நிகழவிருப்பது—இவற்றை எளிதாகத் தெளிவாகச் சொல்.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य यावद्गन्तुमियेष सः । तावच्च पार्वती देवी प्रणम्योवाच तं द्विजम्

பிரம்மா கூறினார்: அவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பிராமணன் செல்லத் தயாரானபோது, அதே கணத்தில் தேவி பார்வதி வணங்கி அந்த இருபிறப்பாளனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 9

पार्वत्युवाच । किं गमिष्यसि विप्रेन्द्र स्थितो भव हितं वद । इत्युक्ते च तया तत्र स्थित्वोवाच स दण्डधृक्

பார்வதி கூறினாள்: ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, ஏன் செல்கிறீர்? இங்கேயே தங்கி நன்மையானதைச் சொல்வீர். அவள் இவ்வாறு கூறியதும், தண்டம் தாங்கிய தவசி அங்கேயே நின்று உரைத்தான்.

Verse 10

द्विज उवाच । यदि श्रोतुमना देवि मां स्थापयसि भक्तितः । वदामि तत्त्वं तत्सर्वं येन ते वयुनम्भवेत्

இருபிறப்பாளன் கூறினான்: தேவி, கேட்கும் மனத்துடன் பக்தியால் என்னை உன் சன்னிதியில் நிலைநிறுத்தினால், உனக்கு உண்மையான அறிவும் விவேகமும் உதிக்கும்படி அந்த முழுத் தத்துவத்தையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 11

जानाम्यहं महादेवं सर्वथा गुरुधर्म्मतः । प्रवदामि यथार्थं हि सावधानतया शृणु

குரு-தர்மத்தின் படி நான் எல்லாவிதத்திலும் மகாதேவரை அறிவேன். ஆகவே உண்மையையே சொல்கிறேன்—கவனமுடன் கேள்.

Verse 12

वृषध्वजो महादेवो भस्मदिग्धो जटाधरः । व्याघ्रचर्म्मांबरधरः संवीतो गजकृत्तिना

வृषத்வஜனான மகாதேவன் திருநீற்றால் பூசப்பட்டு ஜடாதாரியாக இருந்தான். புலிச்சர்ம ஆடை அணிந்து, யானைத் தோலாலும் போர்த்தப்பட்டான்.

Verse 13

कपालधारी सर्पौघैस्सर्वगात्रेषु वेष्टितः । विषदिग्धोऽभक्ष्यभक्षो विरूपाक्षो विभीषणः

அவன் கபாலப் பாத்திரம் தாங்கி, பாம்புக் கூட்டங்களால் முழு உடலும் சுற்றப்பட்டவன். விஷம் பூசப்பட்டவனாய், உண்ணத் தகாததையும் உண்ணுவான்; விரூபாக்ஷன், பயமூட்டும் திருவுருவன்.

Verse 14

अव्यक्तजन्मा सततं गृहभोगविवर्जितः । दिगंबरो दशभुजो भूत प्रेतान्वितस्सदा

அவனுடைய பிறப்பு வெளிப்படாதது; எப்போதும் இல்லற இன்பங்களிலிருந்து விலகியவன். திசைகளையே ஆடையாக்கிய திகம்பரன், பத்துக் கரங்களுடன், எந்நாளும் பூத-பிரேதங்களுடன் இருப்பவன்.

Verse 15

केन कारणेन त्वं तं भर्तारं समीहसे । क्व ज्ञानं ते गतं देवि तद्वदाद्य विचारतः

தேவி, எந்த காரணத்தால் நீ அந்த கணவரை நாடுகிறாய்? உன் விவேகம் எங்கே போயிற்று? நன்றாக சிந்தித்து இப்போது சொல்.

Verse 16

पूर्वं श्रुतं मया चैव व्रतन्तस्य भयंकरम् । शृणु ते निगदाम्यद्य यदि ते श्रवणे रुचिः

விரதத்தின் முடிவில் வரும் பயங்கரமான பலனை நானும் முன்பே கேட்டுள்ளேன். உனக்கு கேட்பதில் விருப்பமிருந்தால் கேள்—இன்று அதை உனக்கு நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 17

दक्षस्य दुहिता साध्वी सती वृषभवाहनम् । वव्रे पतिं पुरा दैवात्तत्संभोगः परिश्रुतः

முன்னாளில் தக்ஷனின் சாத்வியான மகள் சதி, தெய்வவிதியால் வृषபத்வஜனான பகவான் சிவனை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அவர்களின் தெய்வீக இணைவு எங்கும் புகழ்பெற்றது.

Verse 18

कपालिजायेति सती दक्षेण परिवर्जिता । यज्ञे भागप्रदानाय शंभुश्चापि विवर्जितः

தக்ஷன் சதியை “கபாலியின் மனைவி” என்று இகழ்ந்து ஒதுக்கினான். யாகத்தில் பங்களிப்பதற்காக ஷம்புவான (சிவன்) அவரும் விலக்கப்பட்டார்.

Verse 19

सा तथैवापमानेन भृशं कोपाकुला सती । तत्याजासून्प्रियांस्तत्र तया त्यक्तश्च शंकरः

அந்த அவமதிப்பால் சதி மிகுந்த கோபத்தில் கலங்கினாள். அங்கேயே அவள் தன் இனிய உயிரைத் துறந்தாள்; அவளால் ஷங்கரனும் விட்டு விடப்பட்டார்.

Verse 20

त्वं स्त्रीरत्नं तव पिता राजा निखिल भूभृताम् । तथाविधं पतिं कस्मादुग्रेण तपसेहसे

நீ பெண்களில் ரத்தினம்; உன் தந்தை எல்லா அரசர்களிலும் அரசன். அப்படிப்பட்ட கணவரை நீ கடும் தவத்தால் ஏன் நாடுகிறாய்?

Verse 21

दत्त्वा सुवर्णमुद्रां च ग्रहीतुं काचमिच्छसि । हित्वा च चंदनं शुभ्रं कर्दमं लेप्तुमिच्छसि

பொன் நாணயம் கொடுத்தும் நீ கண்ணாடியே எடுக்க விரும்புகிறாய். தூய வெண்சந்தனத்தை விட்டுவிட்டு சேற்றைப் பூச விரும்புகிறாய்.

Verse 22

सूर्य्यतेजः परित्यज्य खद्योतद्युतिमिच्छसि । चीनांशुकं विहायैव चर्म्मांबरमिहेच्छसि

சூரிய ஒளியை விட்டுவிட்டு மின்மினியின் மங்கிய ஒளியை விரும்புகிறாய். நுண்ணிய ஆடைகளைத் துறந்து தோல் ஆடையை இங்கு அணிய விரும்புகிறாய்.

Verse 23

गृहवासम्परित्यज्य वनवासं समीहसे । लोहमिच्छसि देवेश त्यक्त्वा शेवधिमुत्तमम्

இல்லற வாழ்வைத் துறந்து வனவாசத்தை விரும்புகிறாய். தேவேசா, இது உயர்ந்த நிதியை விட்டுவிட்டு இரும்பை நாடுவது போன்றது.

Verse 24

इन्द्रादिलोकपालांश्च हित्वा शिवमनु व्रता । नैतत्सूक्तं हि लोकेषु विरुद्धं दृश्यतेऽधुना

இந்திரன் முதலிய உலகபாலர்களையும் துறந்து, சிவவிரதர்கள் சிவனையே பின்பற்றுகின்றனர். இவ்வுரை இன்றும் உலகங்களில் எங்கும் எதிரானதாகத் தோன்றவில்லை.

Verse 25

क्व त्वं कमलपत्राक्षी क्वासौ वै त्रिविलोचनः । शशांकवदना त्वं च पंचवक्त्रः शिवस्स्मृतः

எங்கே நீ, தாமரை-இலைக் கண்களையுடையவளே, எங்கே அந்தத் திரிநேத்திரப் பெருமான்? நீ நிலவு-முகத்தாள்; அவர் பஞ்சமுகச் சிவன் என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 26

वेणी शिरसि ते दिव्या सर्पिणीव विभासिता । जटाजूटं शिवस्येव प्रसिद्धम्परिचक्षते

உன் தலையில் உள்ள தெய்வீக வேணி பாம்பைப் போல ஒளிர்கிறது; அதை மக்கள், ஸ்வயமாக சிவபெருமானின் ஜடாமுடியைப் போலப் புகழ்பெற்றது எனக் கூறுகின்றனர்।

Verse 27

इतिश्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे ब्रह्मचारिप्रतारणवाक्यवर्णनं नाम सप्तविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “பிரம்மச்சாரியின் பரீட்சை/ஏமாற்று வாக்கியங்களின் வர்ணனை” எனப்படும் இருபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 28

भूषणानि दिव्यानि क्व सर्पाश्शंकरस्य च । क्व चरा देवतास्सर्वाः क्व च भूतबलिप्रियः

“எங்கே தெய்வீக ஆபரணங்கள், எங்கே சங்கரனின் பாம்புகள்? எங்கே எல்லா நடமாடும் தேவர்கள், எங்கே பூதபலிக்கு பிரியமான அந்தப் பரமன்? (இவ்விரோதங்கள் ஒன்றாகப் பொருந்தாது.)”

Verse 29

क्व वा मृदंगवादश्च क्व च तड्डमरुस्तथा । क्व च भेरीकलापश्च क्व च शृंगरवोऽशुभः

“எங்கே மிருதங்கத்தின் இசை, எங்கே அந்த டமரு? எங்கே பேரி முழக்கங்களின் தொகை, எங்கே அசுபமான கொம்பொலி?”

Verse 30

क्व च ढक्कामयः शब्दो गलनादः क्व चाशुभः । भवत्याश्च शिवस्यैव न युक्तं रूपमुत्तमम्

ஒருபுறம் டக்கா வாத்தியத்தின் ஒலி, மறுபுறம் இந்தக் கடுமையான அசுபக் கலகலப்பு—ஓ சிவா, உன் பரம மங்களமான உயர்ந்த திருவுருவிற்கு இத்தகைய அமங்கள ஒலி பொருந்தாது।

Verse 31

यदि द्रव्यं भवेत्तस्य कथं स्यात्स दिगम्बरः । वाहनं च बलीवर्दस्सामग्री कापि तस्य न

அவனிடம் செல்வம் இருந்தால், அவன் எவ்வாறு திகம்பரத் துறவியாக இருப்பான்? அவன் வாகனம் காளை என்பதால், அவனிடம் வேறு எந்தச் சாதனங்களும் உலகப் பொருட்களும் இல்லை।

Verse 32

वरेषु ये गुणाः प्रोक्ता नारीणां सुखदायकाः । तन्मध्ये हि विरूपाक्षे एकोपि न गुणः स्मृतः

மணவர்களில் பெண்களுக்கு இன்பம் தரும் என்று சொல்லப்படும் நற்குணங்களில், விரூபாக்ஷனில் ஒன்றும் கூட நினைவில் வரவில்லை।

Verse 33

तवापि कामो दयितो दग्धस्तेन हरेण च । अनादरस्तदा दृष्टो हित्वा त्वामन्यतो गतः

உன் அன்புக்குரிய காமனையும் அந்த ஹரன் எரித்தான். அப்போது அவனுடைய அலட்சியம் தெளிவாயிற்று—அவன் உன்னை விட்டு வேறிடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 34

जातिर्न दृश्यते तस्य विद्याज्ञानं तथैव च । सहायाश्च पिशाचा हि विषं कण्ठे हि दृश्यते

அவனில் எந்த ஜாதியும் காணப்படவில்லை; கல்வி-ஞானமும் இல்லை. அவனுடைய துணையோர் பிசாசுகள்; அவன் கண்டத்தில் விஷமும் தெளிவாகத் தெரிகிறது।

Verse 35

एकाकी च सदा नित्यं विरागी च विशेषतः । तस्मात्त्वं हि हरे नैव मनो योक्तुं तु चार्हसि

அவர் எப்போதும் தனித்தவனாய், நித்தியமாகத் தன்னிறைவு பெற்றவராய், குறிப்பாக முழு வைராக்யம் உடையவராய் உள்ளார். ஆகவே, ஹரியே, அவரைப் பற்றி சாதாரண எதிர்பார்ப்புகளில் மனத்தைப் பிணைக்க முயலாதே.

Verse 36

क्व च हारस्त्वदीयो वै क्व च तन्मुण्डमालिका । अंगरागः क्व ते दिव्यः चिताभस्म क्व तत्तनौ

உன் மாலையோ எங்கே, அவரின் முண்டமாலையோ எங்கே? உன் தெய்வீக அங்கராகமோ எங்கே, அவரின் உடலில் சிதாபஸ்மமோ எங்கே? (இவை எவ்வளவு வேறுபாடு!)

Verse 37

सर्वं विरुद्धं रूपादि तव देवि हरस्य च । मह्यं न रोचते ह्येतद्यदिच्छसि तथा कुरु

தேவி, வெளிப்புற ரூபம் முதலிய அனைத்தும் உனக்கும் ஹரன் (சிவன்)க்கும் முரண்படுவதாகத் தோன்றுகிறது. இது எனக்கு விருப்பமில்லை. ஆயினும், இதுவே உன் ஆசை என்றால், நீ விரும்பியபடி செய்.

Verse 38

असद्वस्तु च यत्किंचित् तत्सर्वं स्वयमीहसे । निर्वर्तय मनस्तस्मान्नोचेदिच्छसि तत्कुरु

அசத்தானதும் நிலையற்றதும் எதுவாயினும், அவை அனைத்தையும் நீ உன் சொந்த விருப்பத்தாலே நாடுகிறாய். ஆகவே மனத்தை நிலைநிறுத்தி உறுதி செய்; இல்லையெனில், அதுவே உன் ஆசை என்றால், அதன்படியே செய் (பலனையும் ஏற்று).

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य पार्वती । उवाच क्रुद्धमनसा शिवनिन्दापरं द्विजम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த பிராமணனின் வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்ட பார்வதி, தர்மமான கோபத்தால் மனம் கொதித்து, சிவனை நிந்திக்கத் துணிந்த அந்த இருபிறப்பனிடம் பேசினாள்.