पूर्वगतिवर्णनम् (Pūrvagati-varṇana) — “Description of the Prior Course / Earlier Lineage Account”

Verse 1

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ वदेदानीं मेनोत्पत्तिं समादरात् । अपि शापं समाचक्ष्व कुरु संदेहभंजनम्

நாரதர் கூறினார்— ஹே ஞானமிகு விதாதா (பிரம்மா), இப்போது கவனத்துடன் மேனையின் தோற்ற வரலாற்றை எனக்குச் சொல்லுங்கள். மேலும் சாபத்தின் நிகழ்வையும் விளக்கி என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद सुप्रीत्या मेनोत्पत्तिं विवेकतः । मुनिभिः सह वक्ष्येहं सुतवर्य्य महाबुध

பிரம்மா கூறினார்—நாரதா! மகிழ்ந்த மனத்துடன் கேள்; மெனையின் தோற்ற வரலாற்றை நான் தெளிவான விவேகத்துடன் உரைப்பேன். முனிவர்களுடன் இங்கே சொல்கிறேன், சிறந்த புதல்வனே, மாபெரும் ஞானியே।

Verse 3

दक्षनामा मम सुतो यः पुरा कथितो मुने । तस्य जाताः सुताः षष्टिप्रमितास्सृष्टिकारणाः

முனிவரே! முன்பு என் மகனென கூறப்பட்ட தக்ஷன் என்பவனுக்கு அறுபது புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் படைப்புப் பணிக்குக் காரணங்களாயினர்.

Verse 4

तासां विवाहमकरोत्स वरैः कश्यपादिभिः । विदितं ते समस्तं तत्प्रस्तुतं शृणु नारद

அவர்களுடைய திருமணங்களை கஷ்யபர் முதலிய சிறந்த முனிவர்களுடன் அவர் நடத்தினார். அது அனைத்தும் உனக்குத் தெரிந்ததே; இப்போது, நாரதா, இப்பொழுது சொல்லப்படுவதை கேள்.

Verse 5

तासां मध्ये स्वधानाम्नीं पितृभ्यो दत्तवान्सुताम् । तिस्रोभवन्सुतास्तस्यास्सुभगा धर्ममूर्तयः

அந்த மகள்களில் ‘ஸ்வதா’ என்னும் கன்னியை அவர் பித்ருக்களுக்கு அளித்தார். அவளிடமிருந்து மூன்று மகள்கள் பிறந்தனர்—நல்லமங்கலமும் தர்மத்தின் உருவங்களுமாய்.

Verse 6

तासां नामानि शृणु मे पावनानि मुनीश्वर । सदा विघ्नहराण्येव महामंगलदानि च

முனிவர்களின் தலைவரே! அவர்களின் புனிதமான பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்; அவை எப்போதும் தடைகளை நீக்கி, பேர்மங்கலத்தை அருள்வன.

Verse 7

मेनानाम्नी सुता ज्येष्ठा मध्या धन्या कलावती । अन्त्या एतास्सुतास्सर्वाः पितॄणाम्मानसोद्भवाः

அவர்களில் மூத்த மகளின் பெயர் மேனா; நடுப்பெண் தன்யா; இளையவள் கலாவதி. இம்மூவரும் பித்ருக்களின் மனத்தில் தோன்றிய புதல்வியர் ஆவர்.

Verse 8

अयोनिजाः स्वधायाश्च लोकतस्तत्सुता मताः । आसाम्प्रोच्य सुनामानि सर्वान्कामाञ्जनो लभेत्

இக் கன்னியர் அயோனிஜர்; உலகங்களில் ஸ்வதா தேவியின் புதல்வியர் எனக் கருதப்படுகின்றனர். அவர்களின் மங்கள நாமங்களை பக்தியுடன் உச்சரிப்பவன் எல்லா விருப்பப் பயன்களையும் அடைவான்.

Verse 9

जगद्वंद्याः सदा लोकमातरः परमोददाः । योगिन्यः परमा ज्ञाननिधानास्तास्त्रिलोकगाः

அவர்கள் எப்போதும் உலகத்தால் வணங்கப்படுபவர்கள்; உலகங்களின் மாதர்கள், மிகுந்த தாராளம் உடையவர்கள். அந்த யோகினியர் உயர்ந்தோர், ஞான நிதிகள்; மூன்று உலகங்களிலும் உலாவுவர்.

Verse 10

एकस्मिन्समये तिस्रो भगिन्यस्ता मुनीश्वर । श्वेतद्वीपं विष्णुलोकं जग्मुर्दर्शनहेतवे

முனிவரே, ஒருகாலத்தில் அந்த மூன்று சகோதரிகள் தரிசனத்திற்காக ஸ்வேதத்வீபம் எனும் விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 11

कृत्वा प्रणामं विष्णोश्च संस्तुतिं भक्तिसंयुताः । तस्थुस्तदाज्ञया तत्र सुसमाजो महानभूत्

பக்தியுடன் அவர்கள் ஸ்ரீ விஷ்ணுவை வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர். பின்னர் அவர் ஆணைப்படி அங்கேயே தங்கினர்; அங்கு ஒரு பெரிய, ஒற்றுமையான சபை உருவாயிற்று.

Verse 12

तदैव सनकाद्यास्तु सिद्धा ब्रह्मसुता मुने । गतास्तत्र हरिं नत्वा स्तुत्वा तस्थुस्तदाज्ञया

அப்பொழுதே, முனிவரே, பிரம்மபுத்திரரான சித்தர்கள்—சனக முதலியோர்—அங்கே உடனே சென்றனர். ஹரியை வணங்கி, புகழ்ந்து, அவரது ஆணைப்படி நின்றனர்.

Verse 13

सनकाद्यान्मुनीन्दृष्ट्वोत्तस्थुस्ते सकला द्रुतम् । तत्रस्थान्संस्थितान्नत्वा देवाद्यांल्लोकवन्दितान्

சனக முதலிய முனிவர்களைக் கண்டதும் அவர்கள் அனைவரும் உடனே எழுந்தனர். அங்கே இருந்த, உலகால் வணங்கப்படும் தேவர்கள் முதலியோருக்கு வணங்கி, பணிவுடன் நின்றனர்.

Verse 14

तिस्रो भगिन्यस्तांस्तत्र नोत्तस्थुर्मोहिता मुने । मायया दैवविवशाश्शङ्करस्य परात्मनः

முனிவரே, அங்கே அந்த மூன்று சகோதரிகள் மயக்கத்தில் எழவில்லை. பரமாத்மா சங்கரனின் மாயையால் விதிவசப்பட்டு அவர்கள் உதவியற்றவர்களாயினர்.

Verse 15

मोहिनी सर्व लोकानां शिवमाया गरीयसी । तदधीनं जगत्सर्वं शिवेच्छा सा प्रकीर्त्यते

சிவமாயை மிகப் பெரும் வல்லமை உடையது; அது எல்லா உலகங்களையும் மயக்குகிறது. முழு பிரபஞ்சமும் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்தது; ஆகவே அதையே ‘சிவஇச்சை’ என்று போற்றுவர்.

Verse 16

प्रारब्धं प्रोच्यते सैव तन्नामानि ह्यनेकशः । शिवेच्छया भवत्येव नात्र कार्या विचारणा

‘பிராரப்தம்’ எனச் சொல்லப்படுவது அதுவே; அதற்கு பல பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. அது சிவனின் இச்சையாலேயே நிகழ்கிறது; இதில் மேலும் விவாதம் வேண்டாம்॥

Verse 17

भूत्वा तद्वशगास्ता वै न चक्रुरपि तन्नतिम् । विस्मितास्सम्प्रदृश्यैव संस्थितास्तत्र केवलम्

அவளின் வெல்லமுடியாத ஆட்சிக்குள் வந்த அவர்கள் அவருக்கு வணக்கமும் செலுத்த இயலவில்லை. கண்ட காட்சியால் வியந்து அங்கேயே அசையாமல் நின்றனர்.

Verse 18

तादृशीं तद्गतिं दृष्ट्वा सनकाद्या मुनीश्वराः । ज्ञानिनोऽपि परं चक्रुः क्रोधं दुर्विषहं च ते

அத்தகைய அதிசயமான நடைமுறையும் விளைவையும் கண்ட சனக முதலிய முனிவர்தலைவர்கள்—உயர்ந்த ஞானிகளாயினும்—மிகுந்த கோபத்தில் மூழ்கினர்; அவர்களின் கோபம் தாங்கமுடியாததாக இருந்தது.

Verse 19

शिवेच्छामोहितस्तत्र सक्रोधस्ता उवाच ह । सनत्कुमारो योगीशश्शापन्दण्डकरं ददन्

அங்கே சிவனின் இச்சையால் மயங்கியும் கோபம் கொண்டும் அவர் பேசினார். யோகிகளின் தலைவரான சனத்குமாரர் சாபத் தண்டத்தை உயர்த்தி சாபம் உரைக்க முனைந்தார்.

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । यूयं तिस्रो भगिन्यश्च मूढाः सद्वयुनोज्झिताः । अज्ञातश्रुतितत्त्वा हि पितृकन्या अपि ध्रुवम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ மூன்று சகோதரிகளே, நீங்கள் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து நல்விவேகத்தை இழந்தவர்கள். வேத-ஸ்ருதியின் உண்மைத் தத்துவத்தை அறியவில்லை; தந்தையின் மகள்களாயினும் இது உறுதி.

Verse 21

अभ्युत्थानं कृतं नो यन्नमस्कारोपि गर्वतः । मोहिता नरभावत्वात्स्वर्गाद्दूरा भवन्तु हि

எங்களை மதித்து எழுந்து நிற்கவும் இல்லை; அகந்தையால் வணக்கமும் செய்யவில்லை. மனித இயல்பின் வரம்பால் மயங்கிய நீங்கள் உண்மையாகவே சொர்க்கத்திலிருந்து தூரமாய் இருப்பீராக.

Verse 22

नरस्त्रियः सम्भवन्तु तिस्रोऽपि ज्ञानमोहिताः । स्वकर्मणः प्रभणावे लभध्वं फलमीदृशम्

ஆணும் பெண்ணும்—உடல்பெற்ற வாழ்வின் மூன்று நிலைகளும்—ஞானமோஹத்தில் மயங்கட்டும். ஆயினும் தம் தம் கர்மத்தின் விளைவு வெளிப்படும்போது, இத்தகைய பயனை நீங்கள் பெறுவீராக.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य च साध्वस्तास्तिस्रोऽपि चकिता भृशम् । पतित्वा पादयोस्तस्य समूचूर्नतमस्तकाः

பிரம்மா கூறினார்—அச்சொற்களை கேட்டதும் அந்த மூன்று சாத்விகள் மிகுந்த அச்சத்தால் நடுங்கினர். அவர் திருவடிகளில் விழுந்து, தலை வணங்கி, ஒன்றாகப் பேசினர்.

Verse 24

पितृतनया ऊचुः । मुनिवर्य्य दयासिन्धो प्रसन्नो भव चाधुना । त्वत्प्रणामं वयं मूढाः कुर्महे स्म न भावतः

பித்ருக்களின் மகள்கள் கூறினர்—முனிவரே, கருணைக் கடலே, இப்போது எங்களுக்கு அருள்புரிந்து प्रसன்னமாக இருங்கள். மயக்கத்தால் உமக்கு வணங்கினோம்; ஆனால் உள்ளார்ந்த உணர்வும் புரிதலும் இல்லாமல் செய்தோம்.

Verse 25

प्राप्तं च तत्फलं विप्र न ते दोषो महामुने । अनुग्रहं कुरुष्वात्र लभेम स्वर्गतिम्पुनः

ஓ விப்ரரே, அந்தப் பலன் நிச்சயமாக கிடைத்துவிட்டது; ஓ மகாமுனியே, உமக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. இங்கே எங்களுக்கு அருள்புரியுங்கள்; மீண்டும் ஸ்வர்கப் பாதையை அடையட்டும்.

Verse 26

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा तद्वचनं तात प्रोवाच स मुनिस्तदा । शापोद्धारं प्रसन्नात्मा प्रेरितः शिवमायया

பிரம்மா கூறினார்—அன்புள்ளவனே, அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் அந்த முனி அப்போது பேசினார். சிவமாயையின் தூண்டுதலால் மனம் அமைதியடைந்து, சாபநீக்கத்தின் வழியை விளக்கினார்.

Verse 27

सनत्कुमार उवाच । पितॄणां तनयास्तिस्रः शृणुत प्रीतमानसाः । वचनं मम शोकघ्नं सुखदं सर्वदैव वः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அன்புடையோரே, மகிழ்ந்த மனத்துடன் என் வாக்கை கேளுங்கள். பித்ருக்களுக்கு மூன்று மகள்கள் உள்ளனர்; என் உரை உங்கள் துயரை நீக்கி எப்போதும் இன்பம் அளிக்கும்.

Verse 28

विष्णोरंशस्य शैलस्य हिमाधारस्य कामिनी । ज्येष्ठा भवतु तत्कन्या भविष्यत्येव पार्वती

விஷ்ணுவின் அಂசமாகிய அந்த ஹிமாதார (இமய) மலைவானின் அன்புத் துணைவிக்கு மூத்த மகள் பிறப்பாள்; அந்தக் கன்னியே நிச்சயமாக பார்வதியாகப் பிறப்பாள்.

Verse 29

धन्या प्रिया द्वितीया तु योगिनी जनकस्य च । तस्याः कन्या महालक्ष्मीर्नाम्ना सीता भविष्यति

ஜனகனின் இரண்டாம் அன்புத் தேவியாகத் தன்னியா என்ற யோகினி இருந்தாள். அவளிடமிருந்து ஒரு மகள் பிறப்பாள்—சாட்சாத் மகாலக்ஷ்மி—அவள் ‘சீதா’ என்ற நாமத்தால் விளங்குவாள்.

Verse 30

वृषभानस्य वैश्यस्य कनिष्ठा च कलावती । भविष्यति प्रिया राधा तत्सुता द्वापरान्ततः

வைश्य வृषபானுவின் இளைய மகள் ‘கலாவதி’ எனப் பெயருடையாள்; த்வாபர யுகத்தின் முடிவில் அவளே அவனுடைய அன்பு மகளாக ‘ராதா’ என வெளிப்படுவாள்.

Verse 31

मेनका योगिनी पत्या पार्वत्याश्च वरेण च । तेन देहेन कैलासं गमिष्यति परम्पदम्

கணவரின் யோகப் பலத்தாலும், பார்வதியின் வரப்பிரசாதத்தாலும் மேனகா சித்த யோகினியாகி, அதே உடலோடு கைலாசம் எனும் பரம பதத்திற்குச் செல்வாள்.

Verse 32

धन्या च सीतया सीरध्वजो जनकवंशजः । जीवन्मुक्तो महायोगी वैकुण्ठं च गमिष्यति

சீதையும் பாக்கியவதி; ஜனக குலத்தில் பிறந்த சீரத்வஜ ஜனகனும் பாக்கியவன். அவர் மகாயோகி; உடலோடு விடுதலை பெற்றவராய் வைகுண்டத்தையும் அடைவார்.

Verse 33

कलावती वृषभानस्य कौतुकात्कन्यया सह । जीवन्मुक्ता च गोलोकं गमिष्यति न संशयः

வ்ருஷபானுவின் கலாவதி, அன்புக் கலந்த ஆர்வத்தால் அந்த கன்னியுடன் சேர்ந்து, உயிரோடு விடுதலை பெற்று, ஐயமின்றி கோலோகத்தை அடைவாள்.

Verse 34

विना विपत्तिं महिमा केषां कुत्र भविष्यति । सुकर्मिणां गते दुःखे प्रभवेद्दुर्लभं सुखम्

இடரின்றி மகிமை எங்கே, யாருக்கு வெளிப்படும்? நற்கர்மம் செய்பவர்களின் துயரம் நீங்கியபின், அரிதாகக் கிடைக்கும் இனிய இன்பம் தோன்றுகிறது.

Verse 35

यूयं पितॄणां तनयास्सर्वास्स्वर्गविलासिकाः । कर्मक्षयश्च युष्माकमभवद्विष्णुदर्शनात्

நீங்கள் அனைவரும் பித்ருக்களின் புதல்வியர்; ஸ்வர்கத்தில் இன்பமாய் விளையாடும் தெய்வமங்கையர். விஷ்ணுவின் தரிசனமாத்திரத்தாலே உங்கள் சேர்க்கப்பட்ட கர்மம் க்ஷயமடைந்தது.

Verse 36

इत्युक्त्वा पुनरप्याह गतक्रोधो मुनीश्वरः । शिवं संस्मृत्य मनसा ज्ञानदं भुक्तिमुक्तिदम्

இவ்வாறு கூறி, கோபம் நீங்கிய முனிவராதிபதி மீண்டும் உரைத்தார். மனத்தால் சிவனை நினைந்து—அவர் ஞானதாதா; போகமும் மோட்சமும் அருள்வார்.

Verse 37

अपरं शृणुत प्रीत्या मद्वचस्सुखदं सदा । धन्या यूयं शिवप्रीता मान्याः पूज्या ह्यभीक्ष्णशः

இன்னும் அன்புடன் என் சொற்களை கேளுங்கள்; அவை எப்போதும் நலனளிப்பவை. நீங்கள் பாக்கியவான்கள், சிவனுக்குப் பிரியமானவர்கள், மதிக்கத்தக்கவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் வணங்கத்தக்கவர்கள்.

Verse 38

मेनायास्तनया देवी पार्वती जगदम्बिका । भविष्यति प्रिया शम्भोस्तपः कृत्वा सुदुस्सहम्

மேனையின் மகளான தேவி பார்வதி, ஜகதம்பிகை, மிகக் கடுமையான தவம் செய்து ஷம்புவின் பிரியமானவளாக ஆவாள்.

Verse 39

धन्या सुता स्मृता सीता रामपत्नी भविष्यति । लौकिकाचारमाश्रित्य रामेण विहरिष्यति

அந்த பாக்கியமுள்ள மகள் ‘சீதா’ என அழைக்கப்பட்டு ராமனின் மனைவியாக ஆவாள். உலக வழக்குத் தர்மத்தைப் பின்பற்றி ராமனுடன் வாழ்ந்து இன்புறுவாள்.

Verse 40

कलावतीसुता राधा साक्षाद्गोलोकवासिनी । गुप्तस्नेहनिबद्धा सा कृष्णपत्नी भविष्यति

கலாவதியின் மகள் ராதை சாட்சாத் கோலோக வாசினி. மறைமுக அன்புப் பந்தத்தால் கட்டுண்டவள், எதிர்காலத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியாக ஆவாள்.

Verse 41

ब्रह्मोवाच इत्थमाभाष्य स मुनिर्भ्रातृभिस्सह संस्तुतः । सनत्कुमारो भगवांस्तत्रैवान्तर्हितोऽभवत्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு உரைத்த அந்த முனிவர் தம் சகோதரர்களுடன் போற்றப்பட்டார். பின்னர் பகவான் சனத்குமாரர் அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 42

तिस्रो भगिन्यस्तास्तात पितॄणां मानसीः सुताः । गतपापास्सुखं प्राप्य स्वधाम प्रययुर्द्रुतम्

ஓ அன்பனே! அந்த மூன்று சகோதரிகள்—பித்ருக்களின் மனப்பிறந்த புதல்வியர்—பாவம் நீங்கி இன்பம் பெற்று, விரைவில் தம் சொந்த திவ்ய தாமத்திற்குச் சென்றனர்.