कामप्रहारः — The Subduing of Kāma (Desire) / Kāma’s Assault and Its Futility

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महाभाग किं जातं तदनंतरम् । कथय त्वं प्रसादेन तां कथां पापनाशिनीम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே, ஓ விதாதாவே, ஓ மகாபாக்யவானே! அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது? அருள்கொண்டு பாபநாசினியான அந்தக் கதையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां सा कथा तात यज्जातं तदनंतरम् । तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि शिवलीलां मुदावहाम्

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, அதன் பின் நிகழ்ந்ததைச் சொல்லும் அந்தக் கதையை கேள். உன்னிடம் உள்ள அன்பினால், மகிழ்ச்சி தரும் சிவலீலையை நான் உரைப்பேன்.

Verse 3

धैर्यस्य व्यसनं दृष्ट्वा महायोगी महेश्वरः । विचिंतितं मनस्येवं विस्मितोऽतिततः परम्

திடமெனும் தைரியமே துன்பத்தில் அகப்பட்டதைப் பார்த்த மகாயோகி மகேசுவரன் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்; இதயத்தில் இவ்வாறு எண்ணி அளவிலா வியப்புற்றான்.

Verse 4

शिव उवाच । किमु विघ्नाः समुत्पन्नाः कुर्वतस्तप उत्तमम् । केन मे विकृतं चित्तं कृतमत्र कुकर्मिणा

சிவன் கூறினார்—நான் இந்த உத்தமத் தவத்தைச் செய்கையில் இத்தடைகள் ஏன் எழுகின்றன? இங்கே எந்தத் தீயவன் என் சித்தத்தை மாறுபடுத்தி அலைக்கழித்தான்?

Verse 5

कुवर्णनं मया प्रीत्या परस्त्र्युपरि वै कृतम् । जातो धर्मविरोधोऽत्र श्रुतिसीमा विलंघिता

பாசத்தால் நான் பிறருடைய மனைவியைப் பற்றி முறையற்ற புகழ்ச்சி/விளக்கம் கூறினேன்; இதனால் இங்கு தர்மத்திற்கு விரோதம் ஏற்பட்டது, மேலும் ஸ்ருதியின் எல்லையும் மீறப்பட்டது।

Verse 6

ब्रह्मोवाच । विचिंत्येत्थं महायोगी परमेशस्सतां गतिः । दिशो विलोकयामास परितश्शंकितस्तदा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சிந்தித்த மகாயோகி பரமேசுவரன், சத்புருஷர்களின் பரம இலக்கு, அப்போது அச்சம்கலந்த மனத்துடன் எல்லாத் திசைகளையும் சுற்றிலும் நோக்கினார்।

Verse 7

वामभागे स्थितं कामं ददर्शाकृष्टबाणकम् । स्वशरं क्षेप्तुकामं हि गर्वितं मूढचेतसम्

அப்போது அவர் இடப்புறத்தில் நின்ற காமனை கண்டார்—அம்பை இழுத்து தயாராக; தன் அம்பை எய்ய ஆவலுடன், அகந்தையால் நிறைந்து, மயங்கிய மனத்துடன் இருந்தான்।

Verse 8

तं दृष्ट्वा तादृशं कामं गिरीशस्य परात्मनः । संजातः क्रोधसंमर्दस्तत्क्षणादपि नारद

நாரதா! கிரீசன்—பரமாத்மா சிவன்—இடத்தில் அத்தகைய காமத்தை கண்டவுடன், அதே கணத்தில் கடும் கோபத்தின் நெருக்கடி எழுந்தது।

Verse 9

कामः स्थितोऽन्तरिक्षे स धृत्वा तत्सशरं धनुः । चिक्षेपास्त्रं दुर्निवारममोघं शंकरे मुने

முனிவரே! ஆகாயத்தில் நிலைத்த காமன் அம்புடன் கூடிய வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, தடுக்க இயலாத அமோக அஸ்திரத்தை சங்கரன் மீது எறிந்தான்।

Verse 10

बभूवामोघमस्त्रं तु मोघं तत्परमात्मनि । समशाम्यत्ततस्तस्मिन्संकुद्धे परमेश्वरे

அமோகமான அந்த அஸ்திரமும் பரமாத்மனின் முன்னிலையில் வீணாயிற்று. பின்னர் அங்கு கோபம் கொண்ட பரமேஸ்வரன் முன்னே அது அடங்கி அமைந்தது.

Verse 11

मोघीभूते शिवे स्वेस्त्रे भयमापाशु मन्मथः । चकंपे च पुरः स्थित्वा दृष्ट्वा मृत्युंजयं प्रभुम्

சிவனுக்கு எதிராகத் தன் அஸ்திரம் வீணானதும் மன்மதன் உடனே அச்சத்தில் ஆழ்ந்தான். முன்னே நின்று, மிருத்யுஞ்ஜயப் பிரபுவைக் கண்டு நடுங்கினான்.

Verse 12

सस्मार त्रिदशान्सर्वान्शक्रादीन्भयविह्वलः । स स्मरो मुनिशार्दूल स्वप्रयासे निरर्थके

அச்சத்தில் கலங்கிய அந்த ஸ்மரன், சக்ரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் நினைத்தான். ஓ முனிசார்தூலா, அவனுடைய முயற்சி வீணாயிற்று.

Verse 13

कामेन सुस्मृता देवाश्शक्राद्यास्ते मुनीश्वर । आययुः सकलास्ते हि शंभुं नत्वा च तुष्टुवुः

ஓ முனீஸ்வரா, காமன் முறையாக நினைத்தவுடன் சக்ரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் வந்தனர். அவர்கள் சம்புவை வணங்கி பின்னர் துதித்தனர்.

Verse 14

स्तुतिं कुर्वत्सु देवेषु कुद्धस्याति हरस्य हि । तृतीयात्तस्य नेत्राद्वै निस्ससार ततो महान्

தேவர்கள் ஸ்துதி செய்து கொண்டிருக்கையில் ஹரி (விஷ்ணு) மிகுந்த கோபமடைந்தார். அப்போது அவரது மூன்றாம் கணிலிருந்து ஒரு மாபெரும் வல்லமை உடையவன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 15

ललाट मध्यगात्तस्मात्सवह्निर्द्रुतसम्भवः । जज्वालोर्द्ध्वशिखो दीप्तः प्रलयाग्निसमप्रभः

அவரது நெற்றியின் நடுவிலிருந்து உடனே அக்கினி எழுந்தது. மேலே உயர்ந்த சுடருடன் எரிந்து, அது பிரளய அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 16

उत्पत्य गगने तूर्णं निष्पत्य धरणी तले । भ्रामंभ्रामं स्वपरितः पपात मेदनीं परि

அது விரைவாக வானில் பாய்ந்து, பின்னர் பூமித்தளத்தில் விழுந்தது. தன்னைச் சுற்றித் தானே சுழன்று, நிலத்தைச் சுற்றி விழுந்தது.

Verse 17

भस्मसात्कृतवान्साधो मदनं तावदेव हि । यावच्च मरुतां वाचः क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ஓ சாதுவே! மருதர்களின் வாக்கு ‘மன்னியருள்க, மன்னியருள்க’ என்று கேட்கப்பட்ட அளவுக்கே மদனனை நீங்கள் சாம்பலாக்கினீர்.

Verse 18

हते तस्मिन्स्मरे वीरे देव दुःखमुपागताः । रुरुदुर्विह्वलाश्चातिक्रोशतः किमभूदिति

அந்த வீர ஸ்மரன் கொல்லப்பட்டபோது தேவர்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். கலங்கித் துடித்து அழுது, மீண்டும் மீண்டும் ‘இது என்ன நடந்தது?’ என்று கூவினர்.

Verse 19

श्वेतांगा विकृतात्मा च गिरिराजसुता तदा । जगाम मंदिरं स्वं च समादाय सखीजनम्

அப்போது மலைராஜனின் மகள்—உடல் வெளிறி, உள்ளம் கலங்கியவளாய்—தன் தோழியரை அழைத்துக்கொண்டு தன் அரண்மனைக்குச் சென்றாள்.

Verse 20

क्षणमात्रं रतिस्तत्र विसंज्ञा साभवत्तदा । भर्तृमृत्युजदुःखेन पतिता सा मृता इव

அங்கே ரதி ஒரு கணம் மயக்கமடைந்தாள். கணவனின் மரணத்தால் எழுந்த துயரால் தாக்கப்பட்டு அவள் விழுந்தாள்; இறந்தவள்போல் தோன்றினாள்.

Verse 21

जातायां चैव संज्ञायां रतिरत्यंतविह्वला । विललाप तदा तत्रोच्चरंती विविधं वचः

உணர்வு திரும்பியதும் ரதி மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். அங்கேயே அவள் புலம்பி, பலவகைச் சொற்களை உரக்கச் சொன்னாள்.

Verse 22

रतिरुवाच । किं करोमि क्व गच्छामि किं कृतं दैवतैरिह । मत्स्वामिनं समाहूय नाशयामासुरुद्धतम्

ரதி கூறினாள்—நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? தேவர்கள் இங்கே என்ன செய்தார்கள்? என் கணவரை அழைத்து, பெருமிதமும் வலிமையும் கொண்ட அவரை அழித்துவிட்டார்கள்.

Verse 23

हा हा नाथ स्मर स्वामिन्प्राणप्रिय सुखप्रद । इदं तु किमभूदत्र हा हा प्रिय प्रियेति च

“அய்யோ அய்யோ, நாதா! என்னை நினைவு கூர். ஓ ஸ்வாமி, உயிர்க்குயிரானவனே, இன்பம் அருள்வோனே—இங்கே என்ன நடந்தது? அய்யோ அய்யோ, என் பிரியனே!” என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं विलपती सा तु वदंती बहुधा वचः । हस्तौ पादौ तदास्फाल्य केशानत्रोटयत्तदा

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு புலம்பியபடி அவள் பலவிதமான சொற்களைக் கூறினாள். அப்போது அந்தத் துயரத்தில் அவள் தன் கைகளையும் கால்களையும் அடித்துக் கொண்டு, தன் கூந்தலைப் பிடுங்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 25

तद्विलापं तदा श्रुत्वा तत्र सर्वे वनेचराः । अभवन्दुःखितास्सर्वे स्थावरा अपि नारद

ஓ நாரதா! அந்தப் புலம்பலைக் கேட்ட அந்த நேரத்தில், அங்கிருந்த வனவாசிகள் அனைவரும் துயரமடைந்தனர்; அசையாத மரங்களும் செடிகளும் கூட வருத்தமடைந்தன.

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवाश्शक्रादयोऽखिलाः । रतिमूचुस्समाश्वास्य संस्मरंतो महेश्वरम्

இதற்கிடையில், இந்திரன் உள்ளிட்ட அனைத்து தேவர்களும் மகேஸ்வரனை நினைவுகூர்ந்து, ரதிக்கு ஆறுதல் கூறி அவளிடம் பேசினார்கள்.

Verse 27

देवा ऊचुः । किंचिद्भस्म गृहीत्वा तु रक्ष यत्नाद्भयं त्यज । जीवयिष्यति स स्वामी लप्स्यसे त्वं पुनः प्रियम्

தேவர்கள் கூறினார்கள்: "சிறிது திருநீற்றை (பஸ்மம்) எடுத்து அதை கவனமாகப் பாதுகாத்து வை; பயத்தை விடு. அந்த இறைவன் அவரை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பார், நீ உன் அன்புக்குரியவரை மீண்டும் அடைவாய்."

Verse 28

सुखदाता न कोप्यस्ति दुःखदाता न कश्चन । सर्वोऽपि स्वकृतं भुंक्ते देवाञ्शोचसि वै वृथा

உண்மையில் எவரும் இன்பத்தைத் தருபவர் இல்லை, எவரும் துன்பத்தைத் தருபவர் இல்லை. ஒவ்வொரு உயிரும் தன் வினைப்பயனையே அனுபவிக்கிறது—எனவே, அன்பே, நீ தேவர்களுக்காக வீணாக வருந்துகிறாய்.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । इत्याश्वास्य रतिं देवास्सर्वे शिवमुपागताः । सुप्रसाद्य शिवं भक्त्या वचनं चेदमब्रुवन्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ரதியை ஆறுதல் கூறி எல்லாத் தேவர்களும் பரமசிவனை அணுகினர். பக்தியால் சிவனை மகிழ்வித்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 30

देवा ऊचुः । भगवञ्छ्रूयतोमेतद्वचनं नश्शुभं प्रभो । कृपां कृत्वा महेशान शरणागतवत्सल

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ பகவான், ஓ பிரபோ, எங்களின் இந்த மங்களமான வேண்டுகோளை கேளும். ஓ மகேசானே, சரணடைந்தோர்க்கு அன்புடையவனே, கருணை செய்து எங்களை காப்பாயாக.

Verse 31

सुविचारय सुप्रीत्या कृति कामस्य शंकर । कामेनैतत्कृतं यत्र न स्वार्थं तन्महेश्वर

ஓ சங்கரா, இனிய மனத்துடன் காமனின் இச்செயலை நன்கு ஆராய்வாயாக. ஓ மகேஸ்வரா, காமன் இதைச் செய்தது தன் சுயநலத்திற்காக அல்ல.

Verse 32

दुष्टेन पीडितैर्देवैस्तारकेणाऽखिलैर्विभो । कर्म तत्कारितं नाथ नान्यथा विद्धि शंकर

ஓ விபோ, தீய தாரகனால் துன்புறுத்தப்பட்ட எல்லாத் தேவர்களும் இச்செயலைச் செய்ய வைத்தனர். ஓ நாதா, ஓ சங்கரா, இதை இவ்வாறே அறிந்தருள்வாயாக; வேறல்ல.

Verse 33

रतिरेकाकिनी देव विलापं दुःखिता सती । करोति गिरिश त्वं च तामाश्वासय सर्वदा

ஓ தேவா, ரதி தனித்திருந்து மிகுந்த துயரத்தில் புலம்புகிறாள். ஓ கிரீசா, நீ எப்போதும் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி உறுதி அளிப்பாயாக.

Verse 34

संहारं कर्तुकामोऽसि क्रोधेनानेन शंकर । दैवतैस्सह सर्वेषां हतवांस्तं यदि स्मरम्

ஓ சங்கரா! இக்கோபத்தால் நீ அழிவைச் செய்ய விரும்புபவனாய் தோன்றுகிறாய். ஸ்மரன் (காமன்) என்பதை நீ நினைத்திருந்தால், அவனையும் தேவர்களுடன் அனைவரையும் நீயே வதைத்திருப்பாய்.

Verse 35

दुःखं तस्या रतेर्दृष्ट्वा नष्टप्रायाश्च देवताः । तस्मात्त्वया च कर्त्तव्यं रत्याशोकापनोदनम्

ரதியின் துயரத்தைப் பார்த்து தேவர்களும் கிட்டத்தட்ட அழிவுற்றவர்களாய் ஆனார்கள். ஆகவே ரதியின் சோகத்தை நீக்கும் செயலை நீயும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नो भगवाञ्छिवः । देवानां सकलानां च वचनं चेदमब्रवीत्

பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பின், பகவான் சிவன் அருள்முகம் கொண்டு, எல்லாத் தேவர்களிடமும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 37

शिव उवाच । देवाश्च ऋषयस्सर्वे मद्वचश्शृणुतादरात् । मत्कोपेन च यज्जातं तत्तथा नान्यथा भवत्

சிவன் கூறினார்—ஓ தேவர்களே, எல்லா ரிஷிகளே! என் வார்த்தைகளை பக்தியுடன் கேளுங்கள். என் கோபத்தால் எது உண்டாயிற்றோ, அது அப்படியே நிகழும்; வேறாகாது.

Verse 38

अनंगस्तावदेव स्यात्कामो रतिपतिः प्रभुः । यावच्चावतरेत्कृष्णो धरण्यां रुक्मिणीपतिः

அதுவரை உடலற்ற அனங்கனான காமன்—ரதியின் கணவன்—அரசனாய் வல்லமையுடன் இருப்பான்; ருக்மிணீபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமியில் அவதரிக்கும் வரை.

Verse 39

द्वारकायां यदा स्थित्वा पुत्रानुत्पादयिष्यति । तदा कृष्णस्तु रुक्मिण्यां काममुत्पादयिष्यति

அவன் துவாரகையில் தங்கி புத்திரர்களை உண்டாக்கும் போது, அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ருக்மிணியின் உள்ளத்தில் சந்தான விருப்பத்தை எழுப்புவான்।

Verse 40

प्रद्युम्ननाम तस्यैव भविष्यति न संशयः । जातमात्रं तु तं पुत्रं शंबरस्संहरिष्यति

அந்தப் புத்திரனின் பெயர் சந்தேகமின்றி ‘பிரத்யும்னன்’ ஆகும்; ஆனால் பிறந்தவுடனே சம்பரன் அவனைப் பறித்துச் செல்வான்।

Verse 41

हृत्वा प्रास्य समुद्रं तं शंबरो दानवोत्तमः । मृतं ज्ञात्वा वृथा मूढो नगरं स्वं गमिष्यति

தானவர்களில் முதன்மையான சம்பரன் அவனைப் பறித்து கடலில் எறிவான்; அவன் இறந்தான் என எண்ணி மயக்கத்தில் வீணாகத் தன் நகரத்திற்குத் திரும்புவான்।

Verse 42

तावच्च नगरं तस्य रते स्थेयं यथासुखम् । तत्रैव स्वपतेः प्राप्तिः प्रद्युम्नस्य भविष्यति

அதுவரை அந்த நகரத்தில் நீ விரும்பியபடி இன்பமுடன் வாழ்; அங்கேயே உன் கணவன் பிரத்யும்னன் வரவும், உனக்குக் கிடைக்கவும் நிச்சயம் நிகழும்।

Verse 43

तत्र कामो मिलित्वा तं हत्वा शम्बरमाहवे । भविष्यति सुखी देवाः प्रद्युम्नाख्यस्स्वकामिनीम्

அங்கே காமதேவன் அவனுடன் சேர்ந்து போரில் சம்பரனை வதம் செய்வான்; அப்போது தேவர்கள் மகிழ்வர், ‘பிரத்யும்னன்’ எனப் பெயருடையவன் தன் காதலியை அடைவான்।

Verse 44

तदीयं चैव यद्द्रव्यं नीत्वा स नगरं पुनः । गमिष्यति तया सार्द्धं देवास्सत्यं वचो मम

அவளுக்குரிய பொருட்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு அவன் மீண்டும் நகரத்திற்குச் செல்வான்; அவளுடன் சேர்ந்து புறப்படுவான். தேவர்களே, என் வாக்கு உண்மை.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचश्शंभोर्देवा ऊचुः प्रणम्य तम् । किंचिदुच्छ्वसिताश्चित्ते करौ बद्ध्वा नतांगकाः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஶம்புவின் வாக்கை கேட்ட தேவர்கள் அவரை வணங்கி உரைத்தனர். மனம் சிறிது நிம்மதியடைந்து, கைகளை கூப்பி, உடலை வணங்கி நின்றனர்.

Verse 46

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । शीघ्रं जीवय कामं त्वं रक्ष प्राणान् रतेर्हर

தேவர்கள் கூறினர்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! விரைவில் காமனை உயிர்ப்பிக்கவும்; ரதியின் பிரியனை அழித்தவனே, ரதியின் உயிரை காக்கவும்.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यामरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः । पुनर्बभाषे करुणासागरस्सकलेश्वरः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் கருணைக் கடலான, அனைத்திற்கும் ஈசனான சிவன் மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 48

शिव उवाच । हे देवास्सुप्रसन्नोऽस्मि जीवयिष्यामि चांतरे । कामः स मद्गणो भूत्वा विहरिष्यति नित्यशः

சிவன் கூறினார்—தேவர்களே, நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; உரிய காலத்தில் அவனை உயிர்ப்பிப்பேன். அந்த காமன் என் கணங்களில் ஒருவனாகி, எப்போதும் என் சந்நிதியில் உலாவுவான்.

Verse 49

नाख्येयमिदमाख्यानं कस्यचित्पुरतस्सुराः । गच्छत स्वस्थलं दुखं नाशयिष्यामि सर्वतः

தேவர்களே, இந்த ஆக்யானம் யார்முன்னும் சொல்லத்தக்கது அல்ல. நீங்கள் உங்கள் பாதுகாப்பான தாமத்திற்கு செல்லுங்கள்; நான் எல்லாத் திசைகளிலும் இருந்து இந்தத் துயரை முற்றிலும் நீக்குவேன்।

Verse 50

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रो देवानां स्तुवतां तदा । सर्वे देवास्सुप्रस्सन्ना बभूवुर्गतविस्मयाः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, தேவர்கள் ஸ்தோத்திரம் பாடிக்கொண்டிருந்த வேளையில் ருத்ரன் மறைந்தான். அப்போது எல்லாத் தேவரும் மிகுந்த பிரசன்னமும் அமைதியும் அடைந்தனர்; அவர்களின் வியப்பும் தணிந்தது।

Verse 51

ततस्तां च समाश्वास्य रुद्रस्य वचने स्थिताः । उक्त्वा वचस्तदीयं च स्वं स्वं धाम ययुर्मुने

பின்னர் அவர்கள் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி, ருத்ரனின் வாக்கில் நிலைத்தனர். முனிவரே, அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளையும் கூறி, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் தம் தாமத்திற்கு சென்றனர்।

Verse 52

कामपत्नी समादिष्टं नगरं सा गता तदा । प्रतीक्षमाणा तं कालं रुद्रादिष्टं मुनीश्वर

முனிவரே, அப்போது காமனின் மனைவி ருத்ரன் சுட்டிய நகரத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே ருத்ரன் ஆணையிட்டபடி நிர்ணயிக்கப்பட்ட அந்தக் காலத்தை அவள் காத்திருந்தாள்।