काम-शक्र-संवादः / Dialogue of Kāma and Śakra (Indra)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु देवेषु शक्रः सस्मार वै स्मरम् । पीडितस्तारकेनातिदेत्येन च दुरात्मना

பிரம்மா கூறினார்—அந்த தேவர்கள் சென்றபின், மிகத் தீயும் பேராற்றலும் கொண்ட தாரகன் என்னும் தைத்யனால் துன்புறுத்தப்பட்ட சக்ரன் (இந்திரன்) உண்மையிலேயே ஸ்மரன் (காமதேவன்) நினைவு கொண்டான்।

Verse 2

आगतस्तत्क्षणात्कामस्सवसंतो रतिप्रियः । सावलेपो युतो रत्या त्रैलोक्य विजयी प्रभुः

அதே கணத்தில் வசந்தனுடன், ரதிக்கு அன்பான காமதேவன் வந்தான். ரதியுடன் சேர்ந்து அகந்தை நிறைந்து, மூவுலகையும் வென்ற புகழுடைய ஆண்டவனாய் தோன்றினான்।

Verse 3

प्रणामं च ततः कृत्वा स्थित्वा तत्पुरतस्स्मरः । महोन्नतमनास्तात सांजलिश्शक्रमब्रवीत्

அப்போது ஸ்மரன் (காமதேவன்) வணங்கி, அவன் முன் நின்று, உயர்ந்த உறுதியுடன், கைகூப்பி சக்ரன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினான்।

Verse 4

काम उवाच । किं कार्य्यं ते समुत्पन्नं स्मृतोऽहं केन हेतुना । तत्त्वं कथय देवेश तत्कर्तुं समुपागतः

காமன் கூறினான்—உமக்கு எந்தக் காரியம் எழுந்துள்ளது? எந்த காரணத்தால் என்னை நினைத்தீர்? தேவேசா, உண்மையைச் சொல்லுங்கள்; அதை நிறைவேற்றவே நான் வந்தேன்।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कंदर्पस्य सुरेश्वरः । उवाच वचनं प्रीत्या युक्तं युक्तमिति स्तुवन्

பிரம்மா கூறினார்: கந்தர்ப்பனின் சொற்களை கேட்ட தேவேஸ்வரன் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்து, அவனைப் புகழ்ந்து—“சரியானது, சரியானதே; இது முற்றிலும் பொருத்தமானது” என்றான்।

Verse 6

शक्र उवाच । तव साधु समारम्भो यन्मे कार्य्यमुपस्थितम् । तत्कतुर्मुद्यतोऽसि त्वं धन्योऽसि मकरध्वज

சக்ரன் கூறினான்: “உன் முயற்சி மங்களமானது; என் காரியம் இப்போது முன்வந்துள்ளது. அதை நிறைவேற்ற நீ தயாராக இருக்கிறாய்; ஓ மகரத்வஜா, நீ பாக்கியவான்.”

Verse 7

प्रस्तुतं शृणु मद्वाक्यं कथयामि तवाग्रतः । मदीयं चैव यत्कार्यं त्वदीयं तन्न चान्यथा

இப்போது என் பொருத்தமான சொற்களை கேள்; உன் முன்னிலையில் நான் கூறுகிறேன். என் காரியம் எதுவோ அதுவே உன்னதுமாகும்—இதில் வேறுபாடு இல்லை.

Verse 8

मित्राणि मम संत्येव बहूनि सुमहांति च । परं तु स्मर सन्मित्रं त्वत्तुल्यं न हि कुत्रचित्

எனக்கு நண்பர்கள் பலர் உள்ளனர்; பெருமைமிக்கவர்களும் உள்ளனர். ஆனால், ஓ சந்நண்பா, நினைவில் கொள்—உனக்கு இணையானவர் எங்கும் இல்லை.

Verse 9

जयार्थं मे द्वयं तात निर्मितं वजमुत्तमम् । वज्रं च निष्फलं स्याद्वै त्वं तु नैव कदाचन

அன்புள்ளவனே, என் வெற்றிக்காக நான் இந்த இரு உத்தம ஆயுதங்களை உருவாக்கினேன். வஜ்ரமும் சிலவேளை பயனற்றதாகலாம்; ஆனால் நீ ஒருபோதும் அல்ல—எந்நேரமும் அல்ல.

Verse 10

यतो हितं प्रजायेत ततः को नु प्रियः परः । तस्मान्मित्रवरस्त्वं हि मत्कार्य्यं कर्तुमर्हसि

யாரிடமிருந்து உண்மையான நலம் பிறக்கிறதோ, அவரைவிடப் பிரியமானவர் யார்? ஆகவே, நண்பர்களில் சிறந்தவனே, என் காரியத்தைச் செய்யத் தகுதியானவன் நீயே।

Verse 11

मम दुःखं समुत्पन्नमसाध्य चापि कालजम् । केनापि नैव तच्छक्यं दूरीकर्तुं त्वया विना

எனக்குள் ஒரு துயரம் எழுந்துள்ளது—அது தீராதது, காலமும் விதியும் விளைத்தது. உன்னைத் தவிர அதை யாராலும் அகற்ற முடியாது।

Verse 12

दातुः परीक्षा दुर्भिक्षे रणे शूरस्य जायते । आपत्काले तु मित्रस्याशक्तौ स्त्रीणां कुलस्य हि

தானம் செய்பவனின் சோதனை பஞ்சத்தில்; வீரனின் சோதனை போரில். பேரிடர் நேரத்தில் நண்பனின் சோதனை; பெண்கள் உதவியற்றபோது குலத்தின் சோதனை.

Verse 13

विनये संकटे प्राप्तेऽवितथस्य परोक्षतः । सुस्नेहस्य तथा तात नान्यथा सत्यमीरितम्

அன்பனே, நெருக்கடி வந்தபோது பணிவுடன் வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டால், நேரடி சான்று தென்படாவிட்டாலும், தவறாததும் அன்பு நிறைந்ததும் ஆனவரின் சொல் தான் ‘சத்தியம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது—வேறல்ல।

Verse 14

प्राप्तायां वै ममापत्ताववार्यायां परेण हि । परीक्षा च त्वदीयाऽद्य मित्रवर्य भविष्यति

உண்மையாகவே, பிறரால் என்மேல் தவிர்க்க முடியாத பேராபத்து வந்துள்ளது; நண்பர்களில் சிறந்தவனே, இன்று உன் உண்மையான மதிப்பும் சோதிக்கப்படும்।

Verse 15

न केवलं मदीयं च कार्य्यमस्ति सुखावहम् । किं तु सर्वसुरादीनां कार्य्यमेतन्न संशयः

இது என் தனிப்பட்ட இன்பம் தரும் செயல் மட்டும் அல்ல; எல்லா தேவர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இதுவே கடமை—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इत्येतन्मघवद्वाक्यं श्रुत्वा तु मकरध्वजाः । उवाच प्रेमगभीरं वाक्यं सुस्मितपूर्वकम्

பிரம்மா கூறினார்—மகவத் (இந்திரன்) சொற்களை கேட்ட மகரத்வஜன் (காமதேவன்) மென்மையான புன்னகையுடன், அன்பு ஆழ்ந்த மொழியில் பதிலுரைத்தான்।

Verse 17

काम उवाच । किमर्थमित्थं वदसि नोत्तरं वच्म्यहं तव । उपकृत्कृत्रिमं लोके दृश्यते कथ्यते न च

காமன் கூறினான்—நீ ஏன் இவ்வாறு பேசுகிறாய்? நான் உனக்கு பதில் சொல்லமாட்டேன். உலகில் சுயநலமுள்ள செயற்கை உதவி காணப்படும்; ஆனால் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லார்।

Verse 18

सङ्कटे बहु यो ब्रूते स किं कार्य्यं करिष्यति । तथापि च महाराज कथयामि शृणु प्रभो

நெருக்கடிக் காலத்தில் அதிகம் பேசுபவன் என்ன செயலைச் செய்து முடிப்பான்? ஆயினும், ஓ மகாராஜா, நான் கூறுகிறேன்—ஓ பிரபுவே, கேளுங்கள்।

Verse 19

पदं ते कर्षितुं यो वै तपस्तपति दारुणम् । पातयिष्याम्यहं तं च शत्रुं ते मित्र सर्वथा

எவன் கொடிய தவம் செய்து உன்னை உன் உரிய நிலையிலிருந்து இழுத்துச் செல்ல முயலுகிறானோ, அவன் உன் பகைவன்; அவனை நான் உறுதியாக எல்லாவிதத்திலும் வீழ்த்துவேன், ஓ நண்பனே।

Verse 20

क्षणेन भ्रंशयिष्यामि कटाक्षेण वरस्त्रियाः । देवर्षिदानवादींश्च नराणां गणना न मे

ஒரு கணத்தில் அந்த உயர்ந்த பெண்ணையும் ஒரு பக்கநோக்கால் மட்டும் வழுவச் செய்வேன். தேவர்கள், தேவரிஷிகள், தானவர்கள்—அவர்களுக்கே கணக்கு; மனிதர்கள் எனக்குக் கணக்கில் இல்லை।

Verse 21

वज्रं तिष्ठतु दूरे वै शस्त्राण्यन्यान्यनेकशः । किं ते कार्यं करिष्यंति मयि मित्र उपस्थिते

வஜ்ரம் தூரத்தில் இருக்கட்டும்; மற்ற பல ஆயுதங்களும் ஒதுங்கட்டும். நான்—உன் நண்பன்—இங்கே இருக்கையில், அவை உனக்கென்ன பயன் செய்யும்?

Verse 22

ब्रह्माणं वा हरिं वापि भ्रष्टं कुर्य्यां न संशयः । अन्येषां गणना नास्ति पातयेयं हरं त्वपि

பிரம்மாவாக இருந்தாலும் ஹரியாக (விஷ்ணு) இருந்தாலும், அவர்களையும் நான் ஐயமின்றி வீழ்ச்சியுறச் செய்ய முடியும். மற்றவர்கள் கணக்கில் இல்லை; ஹரனாகிய சிவனையும் வீழ்த்துவேன்।

Verse 23

पंचैव मृदवो बाणास्ते च पुष्पमया मम । चापस्त्रिधा पुष्पमयश्शिंजिनी भ्रमरार्ज्जिता । बलं सुदयिता मे हि वसंतः सचिवस्स्मृतः

என் ஐந்து அம்புகள் மென்மையானவை; அவை மலர்களால் ஆனவை. என் வில்லும் மூவகையாக மலர்மயமானது; தேனீகள் அலங்கரித்த அதன் நாண் இனிய முரசொலிபோல் மெல்லக் குமுறும். என் வலிமை என் பிரியையே; வசந்தம் என் அமைச்சன் என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 24

अहं पञ्चबलोदेवा मित्रं मम सुधानिधिः

தேவி, நான் ஐந்துவகை வலத்தால் நிறைந்தவன்; என் தோழன் சுதாநிதி—அமுதப் பெருங்கடல்.

Verse 25

सेनाधिपश्च शृंगारो हावभावाश्च सैनिकाः । सर्वे मे मृदवः शक्र अहं चापि तथाविधः

என் சேனாதிபதி ஸ்ருங்காரம்; என் படைவீரர்கள் ஹாவ-பாவங்கள். ஓ சக்ரா, அவர்கள் அனைவரும் மென்மையானவர்கள்; நானும் அதே மென்மை இயல்புடையவன்.

Verse 26

यद्येन पूर्यते कार्य्यं धीमांस्तत्तेन योजयेत् । मम योग्यं तु यत्कार्य्यं सर्वं तन्मे नियोजय

எந்த வழியால் காரியம் நிறைவேறுமோ, ஞானி அதையே பயன்படுத்த வேண்டும். எனக்குத் தகுந்த பணி எதுவோ, அதையெல்லாம் எனக்கே ஒப்படையுங்கள்.

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इत्येवं तु वचस्तस्य श्रुत्वा शक्रस्सुहर्षितः । उवाच प्रणमन्वाचा कामं कांतासुखावहम्

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்ட சக்ரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். வணங்கி, தன் காதலியின் இன்பத்தைத் தரும் ஆசை நிறைவேற வேண்டி, காமனை நோக்கி சொன்னான்.

Verse 28

शक्र उवाच । यत्कार्य्यं मनसोद्दिष्टं मया तात मनोभव । कर्त्तुं तत्त्वं समर्थोऽसि नान्यस्मात्तस्यसम्भवः

சக்ரன் கூறினான்—அன்புத் தந்தை மனோபவா (காமா), நான் மனதில் எண்ணி உனக்குக் குறிப்பிட்ட காரியத்தை நிறைவேற்ற நீயே வல்லவன்; அதன் வெற்றி வேறு யாராலும் இயலாது.

Verse 29

शृणु काम प्रवक्ष्यामि यथार्थं मित्रसत्तम । यदर्थे च स्पृहा जाता तव चाद्य मनोभव

ஓ காமா, கேள்; ஓ நண்பருள் சிறந்தவனே, நான் உனக்கு உண்மையையே உரைக்கிறேன்—இன்று உனக்குள் ஆசை எழுந்த அந்த விஷயத்தை, ஓ மனோபவா।

Verse 30

तारकाख्यो महादैत्यो ब्रह्मणो वरमद्भुतम् । अभूदजेयस्संप्राप्य सर्वेषामपि दुःखदः

தாரகன் எனும் மகாதைத்யன் பிரம்மாவிடமிருந்து அதிசய வரம் பெற்று அஜேயனாய், அனைவருக்கும் துயரக் காரணமானான்.

Verse 31

तेन संपीड्यते लोको नष्टा धर्मा ह्यनेकशः । दुःखिता निर्जरास्सर्वे ऋषयश्च तथाखिलाः

அவனால் உலகம் கடுமையாக ஒடுக்கப்படுகிறது; தர்மம் பல வகைகளில் அழிந்தது. எல்லா தேவர்களும் துயருற்றனர்; எல்லா ரிஷிகளும் அதுபோலவே வாடுகின்றனர்.

Verse 32

देवैश्च सकलैस्तेन कृतं युद्धं यथाबलम् । सर्वेषां चायुधान्यत्र विफलान्यभवन्पुरा

அப்போது எல்லா தேவர்களும் தத்தம் வலிமைக்கேற்ப அவனுடன் போர் செய்தனர்; ஆனால் அந்த மோதலில் அவர்களின் ஆயுதங்கள் அனைத்தும் முன்புபோலவே பயனற்றனவாயின.

Verse 33

भग्नः पाशो जलेशस्य हरिं चक्रं सुदर्शनम् । तत्कुण्ठितमभूत्तस्य कण्ठे क्षिप्तं च विष्णुना

நீரின் அதிபதி (வருணன்) இன் பாசம் உடைந்தது; ஹரியின் சுதர்சனச் சக்கரமும் மங்கித் துடுப்பானது. விஷ்ணு அதை அவன் கழுத்தில் எறிந்தபோது, அது அங்கேயே சிக்கி—அதன் வலிமை பயனற்றதாயிற்று.

Verse 34

एतस्य मरणं प्रोक्तं प्रजेशेन दुरात्मनः । शम्भोर्वीर्योद्भवाद्बालान्महायोगीश्वरस्य हि

இந்த துஷ்டாத்மாவின் மரணம் என்று பிரஜாபதி (பிரம்மா) கூறினார்—சம்புவின் தெய்வீக வீர்யத்திலிருந்து பிறந்த பாலனால்; ஏனெனில் சிவன் மகாயோகீஸ்வரன்.

Verse 35

एतत्कार्य्यं त्वया साधु कर्तव्यं सुप्रयत्नतः । ततस्स्यान्मित्रवर्य्याति देवानां नः परं सुखम्

இந்த காரியத்தை நீ முறையாக, மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். அப்படியானால், சிறந்த நண்பனே, எங்கள் தேவர்களுக்கு பரம ஆனந்தம் உண்டாகும்.

Verse 36

ममापि विहितं तस्मात्सर्वलोकसुखावहम् । मित्रधर्मं हृदि स्मृत्वा कर्तुमर्हसि सांप्रतम्

ஆகவே, நான் விதித்ததும்—அனைத்து உலகங்களுக்கும் நலம், இன்பம் தருவதுமானதை—இப்போது நீ நிறைவேற்ற வேண்டும். நண்பன் தர்மத்தை உள்ளத்தில் நினைத்து உடனே செய்.

Verse 37

शंभुस्स गिरिराजे हि तपः परममास्थितः । स प्रभुर्नापि कामेन स्वतंत्रः परमेश्वरः

சம்பு கிரிராஜத்தின் மீது பரம தவத்தில் நிலைத்திருந்தான். அந்த ஆண்டவன், சுதந்திர பரமேஸ்வரன், ஆசையாலும் இயக்கப்படான்.

Verse 38

तत्समीपे च देवाथ पार्वती स्वसखीयुता । सेवमाना तिष्ठतीति पित्राज्ञप्ता मया श्रुतम्

ஓ தேவனே! அவரருகே பார்வதி தன் தோழியருடன் கூடி பணிவிடை செய்து நிற்கிறாள்—இது அவளது தந்தையின் ஆணையென எனக்குச் சொல்லப்பட்டதாக நான் கேட்டேன்।

Verse 39

यथा तस्यां रुचिस्तस्य शिवस्य नियतात्मनः । जायते नितरां मार तथा कार्यं त्वया ध्रुवम्

மாரனே, அந்த அடக்கமான சிவபெருமானுக்கு அவள் மீது மிகுந்த ஈர்ப்பு ஏற்படும் வகையில் நீ நிச்சயமாகச் செயல்படுவாய்.

Verse 40

इति कृत्वा कृती स्यास्त्वं सर्वं दुःखं विनंक्ष्यति । लोके स्थायी प्रतापस्ते भविष्यति न चान्यथा

இதைச் செய்வதன் மூலம் நீ கடமையை முடித்தவன் ஆவாய், எல்லாத் துயரங்களும் நீங்கும், உலகில் உன் புகழ் நிலைத்து நிற்கும்.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तस्य तु कामो हि प्रफुल्लमुखपंकज । प्रेम्णोवाचेति देवेशं करिष्यामि न संशयः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், மலர்ந்த தாமரை போன்ற முகத்தைக் கொண்ட காமன் அன்புடன் தேவேந்திரனிடம் 'நான் இதைச் செய்வேன், இதில் சந்தேகமில்லை' என்றான்.

Verse 42

इत्युक्त्वा वचनं तस्मै तथेत्योमिति तद्वचः । अग्रहीत्तरसा कामः शिवमायाविमोहितः

சிவனின் மாயையால் மயங்கிய காமன், 'அப்படியே ஆகட்டும், ஓம்' என்று கூறி அந்த வார்த்தைகளை விரைவாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 43

यत्र योगीश्वरस्साक्षात्तप्यते परमं तपः । जगाम तत्र सुप्रीतस्सदारस्सवसंतकः

யோகிகளின் தலைவனான சிவன் பரம தவம் செய்து கொண்டிருந்த இடத்திற்கு, காமன் தன் மனைவியுடனும் வசந்தனுடனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான்.