वराङ्ग्याः सुतजन्म-उत्पातवर्णनम् | Birth of Varāṅgī’s Son and the Description of Portents (Utpātas)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ सा गर्भमाधत्त वरांगी तत्पुरादरात् । स ववर्द्धाभ्यंतरे हि बहुवर्षैः सुतेजसा

பிரம்மா கூறினார்—பின்னர் அந்த அழகிய அங்கங்களையுடையவள், அந்தப் புனித நகரத்தின் மீது கொண்ட பக்தி-மரியாதையால் கருவுற்றாள். அவளுள் இருந்த கரு தன் சொந்த ஒளித் தெய்வவலிமையால் பல ஆண்டுகள் வளர்ந்தது.

Verse 2

ततः सा समये पूर्णे वरांगी सुषुवे सुतम् । महाकायं महावीर्यं प्रज्वलंतं दिशो दश

பின்னர் காலம் நிறைவுற்றபோது அந்த வராங்கி ஒரு மகனைப் பெற்றாள்—மிகப் பெரும் உடலுடன், பேர்வீரியத்துடன், தீப்பொறிபோல் பிரகாசித்து, பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தவனாக.

Verse 3

तदैव च महोत्पाता बभूवुर्दुःखहेतवः । जायमाने सुते तस्मिन्वरांग्यात्सुखदुःखदे

அதே வேளையில் துயரத்திற்குக் காரணமான பெரும் அபசகுனங்கள் எழுந்தன. ஏனெனில் அந்த வராங்கிக்குப் பிறக்கின்ற அந்த மகன் இன்பமும் துன்பமும் இரண்டிற்கும் காரணமாக ஆனான்.

Verse 4

दिवि भुव्यंतरिक्षे च सर्वलोकभयंकराः । अनर्थसूचकास्तात त्रिविधास्तान्ब्रवीम्यहम्

வானிலும், பூமியிலும், இடைநிலையிலும் எல்லா உலகங்களையும் அச்சுறுத்தும் பயங்கர அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன. அன்பனே! பேராபத்தைச் சுட்டும் அவை மூன்று வகை; அவற்றை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 5

सोल्काश्चाशनयः पेतुर्महाशब्दा भयंकराः । उदयं चक्रुरुत्कृष्टाः केतवो दुःखदायकाः

உல்கைகளும் இடிமின்னும் விழுந்து பயங்கரப் பெருஞ்சத்தம் எழுந்தது; மேலும் துயரளிக்கும் தீய கேதுக்கள் வானில் உயர்ந்து உதித்தன.

Verse 6

चचाल वसुधा साद्रिर्जज्वलुस्सकला दिशः । चुक्षुभुस्सरितस्सर्वाः सागराश्च विशेषतः

மலைகளுடன் பூமி நடுங்கியது; எல்லாத் திசைகளும் தீப்பற்றியதுபோல் எரிந்தன. எல்லா நதிகளும் கலங்கின; குறிப்பாக கடல்கள் மிகுந்த கொந்தளிப்பில் எழுந்தன.

Verse 7

हूत्करानीरयन्धीरान्खरस्पर्शो मरुद्ववौ । उन्मूलयन्महावृक्षान्वात्यानीकोरजोध्वजः

கரடுமுரடான தொடுதலுடைய காற்று வீசி, பயங்கர அலறல்களை எழுப்பி, திடமுள்ளவர்களையும் நடுங்கச் செய்தது. தூளின் கொடியைத் தாங்கிய சுழற்காற்றுப் படைபோல் அது பெருமரங்களை வேரோடு பிடுங்கியது.

Verse 8

सराह्वोस्सूर्य्यविध्वोस्तु मुहुः परिधयोऽभवन् । महाभयस्य विप्रेन्द्र सूचकास्सुखहारकः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! மீண்டும் மீண்டும் சூரியனைச் சுற்றி வளையங்கள் தோன்றின; அவன் தாக்கப்பட்டு மங்கியதுபோல்; அவை மகாபயத்தின் குறியீடுகள், இன்ப-அமைதியைப் பறிப்பவை।

Verse 9

महीध्रविवरेभ्यश्च निर्घाता भयसूचकाः । रथनिर्ह्रादतुल्याश्च जज्ञिरेऽवसरे ततः

அதே நொடியில் மலைப் பிளவுகளிலிருந்து அச்சத்தைச் சுட்டும் பயங்கர இடிமுழக்கங்கள் எழுந்தன; அவை தேர்களின் முழங்கும் கரகரப்பைப் போல ஒலித்தன।

Verse 10

सृगालोलूकटंकारैर्वमन्त्यो मुखतोऽनलम् । अंतर्ग्रामेषु विकटं प्रणेदुरशिवाश्शिवाः

நரிகளும் ஆந்தைகளும் எழுப்பும் கடுஞ்சத்தத்துடன், வாயிலிருந்து தீயை உமிழ்வதுபோல், அசிவச் சகுனமான பெண் நரிகள் ஊர்களுக்குள் பயங்கரமாக ஊளையிட்டன।

Verse 11

यतस्ततो ग्रामसिंहा उन्नमय्य शिरोधराम् । संगीतवद्रोदनवद्व्यमुचन्विविधान्रवान्

அப்போது ஊரின் சிங்கங்களெனப் போற்றத்தக்க முன்னோர்கள் தலை உயர்த்தி, சிலவேளை இசைபோலும் சிலவேளை அழுகைபோலும் பலவகை ஒலிகளை எழுப்பினர்।

Verse 12

खार्काररभसा मत्ताः सुरैर्घ्नंतो रसांखराः । वरूथशस्तदा तात पर्यधावन्नितस्ततः

களேபரமும் ஆரவாரமும் காரணமாக மயங்கிய, தேவர்களால் தாக்கப்பட்ட ரசாங்கரர்கள்—அன்பனே—அப்போது கூட்டம் கூட்டமாக இங்கும் அங்கும் சிதறி ஓடினர்।

Verse 13

खगा उदपतन्नीडाद्रासभत्रस्तमानसः । क्रोशंतो व्यग्रचित्ताश्च स्थितमापुर्न कुत्रचित्

கழுதையின் கத்தலால் அஞ்சிய மனத்துடன் பறவைகள் கூண்டுகளிலிருந்து பறந்தன; அலறிக்கொண்டு கலங்கிய உள்ளத்தால் எங்கும் தங்க இடம் பெறவில்லை।

Verse 14

शकृन्मूत्रमकार्षुश्च गोष्ठेऽरण्ये भयाकुलः । बभ्रमुः स्थितिमापुर्नो पशवस्ताडिता इव

பயத்தால் கலங்கிய அவர்கள், தொழுவிலோ காட்டிலோ—மலம் மூத்திரம் கழித்தனர். அடிக்கப்பட்ட மாடுகள் போல அலைந்து, அமைதியை மீட்டுக்கொள்ள இயலவில்லை.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकासुरतपोराज्यवर्णनंनाम पंचदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘தாரகாசுரன் தவமும் ஆட்சியும்’ எனும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

व्यरुदन्प्रतिमास्तत्र देवानामुत्पतिष्णवः । विनाऽनिलं द्रुमाः पेतुर्ग्रहयुद्धं बभूव खे

அங்கே தேவர்களின் சிலைகள் அழுததுபோல் தோன்றின; தேவர்கள் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆடினர். காற்றே இல்லாமலும் மரங்கள் விழுந்தன; வானில் கிரகங்களின் போர் எழுந்தது.

Verse 17

इत्यादिका बहूत्पाता जज्ञिरे मुनिसत्तम । अज्ञानिनो जनास्तत्र मेनिरे विश्वसंप्लवम्

முனிவரே, இவ்வாறு பல தீய முன்னறிகுறிகள் தோன்றின. அங்கே இருந்த அறியாத மக்கள் இதை உலகப் பிரளயம் வந்ததாக எண்ணினர்.

Verse 18

अथ प्रजापतिर्नामाकरोत्तस्यासुरस्य वै । तारकेति विचार्यैव कश्यपो हि महौजसः

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான பிரஜாபதி கச்யபர் ஆலோசித்து அந்த அசுரனுக்கு “தாரகன்” என்று பெயரிட்டார்.

Verse 19

महावीरस्य सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषः । ववृधेत्यश्मसारेण कायेनाद्रिपतिर्यथा

அப்போது அந்த மகாவீரனின் உள்ளார்ந்த வீரியம் திடீரென வெளிப்பட்டு, அவன் பெரிதாய் வளர்ந்ததுபோல் தோன்றினான்; அவன் உடல் கல்லைப் போலக் கடினமாய், மலைநாதன் இயல்பாக உறுதியானதுபோல் இருந்தது.

Verse 20

अथो स तारको दैत्यो महाबलपराक्रमः । तपः कर्तुं जनन्याश्चाज्ञां ययाचे महामनाः

அப்போது மகாபலமும் பராக்கிரமமும் உடைய தைத்யன் தாரகன், உயர்ந்த உறுதியுடன், தவம் செய்யத் தன் தாயின் அனுமதியை வேண்டினான்.

Verse 21

प्राप्ताज्ञः स महामायी मायिनामपि मोहकः । सर्वदेवजयं कर्तुं तपोर्थं मन आदधे

அனுமதி பெற்ற அந்த மகாமாயாவி—மாயையாளர்களையும் மயக்க வல்லவன்—எல்லாத் தேவர்களையும் வெல்லும் நோக்கில் தவம் செய்ய மனத்தை உறுதிப்படுத்தினான்.

Verse 22

मधोर्वनमुपागम्य गुर्वाज्ञाप्रतिपालकः । विधिमुद्दिश्य विधिवत्तपस्तेपे सुदारुणम्

மதுவனத்திற்குச் சென்று, குருவின் ஆணையைப் பேணிக் கொண்டு, விதியை நோக்கி, விதிப்படி மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தான்.

Verse 23

ऊर्द्ध्वबाहुश्चैकपादो रविं पश्यन्स चक्षुषा । शतवर्षं तपश्चक्रे दृढचित्तो दृढव्रतः

கைகளை மேலே உயர்த்தி, ஒரு காலில் நின்று, கண்களால் சூரியனை நிலைநிறுத்தி நோக்கி, நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்—மனத்தில் உறுதி, விரதத்தில் திடத்தன்மை।

Verse 24

अंगुष्ठेन भुवं स्पृष्ट्वा शत वर्षं च तादृशः । तेपे तपो दृढात्मा स तारकोऽसुरराट्प्रभुः

அங்குதத்தால் பூமியைத் தொட்டு, அதே நிலையில் நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தான். உறுதியான மனத்துடன் அசுரராஜன் தாரகன் கடுந்தவம் செய்தான்.

Verse 25

शतवर्षं जलं प्राश्नञ्च्छतवर्षं च वायुभुक् । शतवर्ष जले तिष्ठञ्च्छतं च स्थंडिलेऽतपत्

நூறு ஆண்டுகள் நீரையே உணவாகக் கொண்டாள்; அடுத்த நூறு ஆண்டுகள் காற்றையே ஆதாரமாக வாழ்ந்தாள். நூறு ஆண்டுகள் நீரில் நின்றாள்; மேலும் நூறு ஆண்டுகள் வெறும் தரையில் தவம் செய்தாள்.

Verse 26

शतवर्षं तथा चाग्नौ शतवर्षमधोमुखः । शतवर्षं तु हस्तस्य तलेन च भुवं स्थित

நூறு ஆண்டுகள் அக்னியில் இருந்தான்; நூறு ஆண்டுகள் தலைகீழாக (அதோமுகமாக) இருந்தான். மேலும் நூறு ஆண்டுகள் கைத் தளத்தின்மேல் மட்டும் தாங்கி பூமியில் நின்று கடுந்தவம் செய்தான்.

Verse 27

शतवर्षं तु वृक्षस्य शाखामालब्य वै मुने । पादाभ्यां शुचिधूमं हि पिबंश्चाधोमुखस्तथा

முனிவரே, நூறு ஆண்டுகள் மரக்கிளையைப் பற்றிக் கொண்டு அவன் அதோமுகமாக இருந்தான்; தன் கால்களால் தூய புகையையே மட்டும் அருந்தினான்.

Verse 28

एवं कष्टतरं तेपे सुतपस्स तु दैत्यराट् । काममुद्दिश्य विधिवच्छृण्वतामपि दुस्सहम्

இவ்வாறு தைத்யராஜன் மிகக் கடுமையான சுதவத்தைச் செய்தான்—காமதேவனை நோக்கி. அது விதிமுறையுடன் நடந்தாலும், கேட்போர்க்கும் தாங்க இயலாத அளவு கடினமானது.

Verse 29

तत्रैवं तपतस्तस्य महत्तेजो विनिस्सृतम् । शिरसस्सर्वंसंसर्पि महोपद्रवकृन्मुने

அங்கே இவ்வாறு தவம் செய்துகொண்டிருந்த அவனிடமிருந்து மகத்தான தேஜஸ் வெளிப்பட்டது. அது அவன் தலைப்பகுதியிலிருந்து எங்கும் பரவி, ஓ முனிவரே, பெரும் கலக்கத்திற்குக் காரணமாயிற்று।

Verse 30

तेनैव देवलोकास्ते दग्धप्राया बभूविरे । अभितो दुःखमापन्नास्सर्वे देवर्षयो मुने

அதே அக்கினி போன்ற சக்தியால் அந்த தேவருலகங்கள் எரிந்துபோனதுபோல் ஆனது. எல்லாத் திசைகளிலும், ஓ முனிவரே, அனைத்து தேவரிஷிகளும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 31

इंद्रश्च भयमापेदे ऽधिकं देवेश्वरस्तदा । तपस्यत्यद्य कश्चिद्वै मत्पदं धर्षयिष्यति

அப்போது தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் மேலும் அதிக அச்சத்தில் ஆழ்ந்தான்: “இன்று நிச்சயமாக யாரோ தவம் செய்கிறார்; என் பதவியைத் தாக்க முயல்வார்.”

Verse 32

अकांडे चैव ब्रह्माण्डं संहरिष्यत्ययं प्रभु । इति संशयमापन्ना निश्चयं नोपलेभिरे

அவர்கள் சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்தனர்: “இந்தப் பிரபு காரணமின்றி திடீரென பிரபஞ்ச முட்டையையே (பிரம்மாண்டத்தை) ஒழித்துவிடுவாரோ?” இவ்வாறு குழப்பத்தில் இருந்து உறுதியான முடிவை அடையவில்லை।

Verse 33

ततस्सर्वे सुसंमन्त्र्य मिथस्ते निर्जरर्षयः । मल्लोकमगमन्भीता दीना मां समुपस्थिताः

அப்போது அந்தத் தெய்வ ரிஷிகள் அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் நன்கு ஆலோசித்து, அச்சமும் தளர்ச்சியும் கொண்டு என் லோகத்துக்கு வந்து, அடைக்கலத்திற்காக என்னை அணுகினர்।

Verse 34

मां प्रणम्य सुसंस्तूय सर्वे ते क्लिष्टचेतसः । कृतस्वंजलयो मह्यं वृत्तं सर्वं न्यवेदयन्

அவர்கள் அனைவரும் மனம் துயருற்றவர்களாய் என்னை வணங்கி, நன்கு புகழ்ந்து, கைகூப்பி, நடந்த நிகழ்வுகளை முழுவதும் எனக்கு அறிவித்தனர்।

Verse 35

अहं सर्वं सुनिश्चित्य कारणं तस्य सद्धिया । वरं दातुं गतस्तत्र यत्र तप्यति सोऽसुरः

நான் நல்ல விவேகத்தால் அனைத்தையும் தெளிவாக அறிந்து, அவன் தவத்தின் உண்மைக் காரணத்தை உணர்ந்து, அந்த அசுரன் தவம் செய்த இடத்திற்கே வரம் அளிக்கச் சென்றேன்।

Verse 36

अवोचं वचनं तं वै वरं ब्रूहीत्यहं मुने । तपस्तप्तं त्वया तीव्रं नादेयं विद्यते तव

நான் அவனிடம் கூறினேன்—“முனிவரே, வரம் கேளுங்கள். நீங்கள் கடும் தவம் செய்துள்ளீர்; உமக்குத் தரக்கூடாதது எதுவும் இல்லை.”

Verse 37

इत्येवं मद्वचः श्रुत्वा तारकस्स महासुरः । मां प्रणम्य सुसंस्तूय वरं वव्रेऽतिदारुणम्

என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட மகா அசுரன் தாரகன் என்னை வணங்கி, நன்கு புகழ்ந்து, மிகக் கொடிய விளைவுடைய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்।

Verse 38

तारक उवाच । त्वयि प्रसन्ने वरदे किमसाध्यं भवेन्मम । अतो याचे वरं त्वत्तः शृणु तन्मे पितामह

தாரகன் கூறினான்—ஹே வரதா! நீர் प्रसன்னமாயிருந்தால் எனக்கு எது அசாத்யம்? ஆகவே உம்மிடமிருந்து ஒரு வரம் வேண்டுகிறேன்; ஹே பிதாமஹ பிரம்மா, என் வேண்டுதலைக் கேளுங்கள்।

Verse 39

यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । देयं वरद्वयं मह्यं कृपां कृत्वा ममोपरि

ஹே தேவேசா! நீர் प्रसன்னமாய் எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், என்மேல் கருணை செய்து இந்த இரண்டு வரங்களையும் எனக்கு அருளுங்கள்।

Verse 40

त्वया च निर्मिते लोके सकलेऽस्मिन्महाप्रभो । मत्तुल्यो बलवान्नूनं न भवेत्कोऽपि वै पुमान्

ஹே மகாப்ரபோ! நீர் படைத்த இந்த முழு உலகில் எனக்கு ஒப்பான வலிமையுடையவன் நிச்சயமாக எவரும் இல்லை।

Verse 41

शिववीर्यसमुत्पन्नः पुत्रस्सेनापतिर्यदा । भूत्वा शस्त्रं क्षिपेन्मह्यं तदा मे मरणं भवेत्

சிவவீரியத்தால் பிறந்த மகன் சேனாபதியாகி ஆயுதம் எடுத்து என்மேல் எறிந்தால், அப்பொழுதே எனக்கு மரணம் நிகழும்।

Verse 42

इत्युक्तोऽथ तदा तेन दैत्येनाहं मुनीश्वर । वरं च तादृशं दत्त्वा स्वलोकमगमं द्रुतम्

ஹே முனீஸ்வரா! அந்த தைத்யன் இவ்வாறு கூறியபோது, நான் அவனுக்கு அத்தகைய வரத்தை அளித்து, அளித்தவுடன் விரைவாக என் லோகத்திற்குச் சென்றேன்।

Verse 43

दैत्योऽपि स वरं लब्ध्वा मनसेप्सितमुत्तमम् । सुप्रसन्नोतरो भूत्वा शोणिताख्यपुरं गतः

அந்த தைத்யனும் மனத்தில் விரும்பிய சிறந்த வரத்தைப் பெற்று மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, நிறைந்த திருப்தியுடன் ‘சோணிதாக்ய’ எனப்படும் நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 44

अभिषिक्तस्तदा राज्ये त्रैलोक्यस्यासुरैस्सह । शुक्रेण दैत्यगुरुणाज्ञया मे स महासुरः

அப்போது அந்த மஹாசுரன், அசுரர்களுடன் சேர்ந்து, மூவுலக அரசாட்சியில் அபிஷேகிக்கப்பட்டான்—தைத்யகுரு சுக்ரரின் ஆணையின்படி, எனக்குச் சொல்லப்பட்டதுபோல.

Verse 45

ततस्तु स महादैत्योऽभवस्त्रैलोक्यनायकः । स्वाज्ञां प्रवर्तयामास पीडयन्सचराचरम्

பின்னர் அந்த மஹாதைத்யன் மூவுலகத் தலைவனானான். தன் கட்டளையை நிலைநாட்டி, அசையும் அசையாத அனைத்துயிர்களையும் துன்புறுத்தினான்.

Verse 46

राज्यं चकार विधिवस्त्रिलोकस्य स तारकः । प्रजाश्च पालयामास पीडयन्निर्जरादिकान्

தாரகன் மூவுலக அரசாட்சியை முறையாக நடத்தினான்; குடிகளைப் பாதுகாத்தும் வந்தான்—ஆனால் தேவர்கள் முதலிய அமரர்களைத் துன்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 47

ततस्स तारको दैत्यस्तेषां रत्नान्युपाददे । इंद्रादिलोकपालानां स्वतो दत्तानि तद्भयात्

அப்போது தாரகன் என்னும் அசுரன் அவர்களின் ரத்தினங்களைப் பறித்தான்—இந்திரன் முதலான லோகபாலர்கள் அவன் பயத்தால் தாமே ஒப்படைத்த அதே நிதிகளே அவை।

Verse 48

इंद्रेणैरावतस्तस्य भयात्तस्मै समर्पितः । कुबेरेण तदा दत्ता निधयो नवसंख्यका

அவனுடைய அச்சத்தால் இந்திரன் தன் யானை ஐராவதத்தை அவனிடம் ஒப்படைத்தான்; அந்நேரம் குபேரனும் ஒன்பது நிதிகளை அவனுக்கு அளித்தான்.

Verse 49

वरुणेन हयाः शुभ्रा ऋषिभिः कामकृत्तथा । सूर्येणोच्चैश्श्रवा दिव्यो भयात्तस्मै समर्पितः

வருணன் அவனுக்கு ஒளிவீசும் வெண்மையான குதிரைகளை அளித்தான்; ரிஷிகளும் விருப்பம் நிறைவேறும் அருளை வழங்கினர். சூரியன் அச்சத்தால் தெய்வீக உச்சைஷ்ரவஸை அவனிடம் ஒப்படைத்தான்.

Verse 50

यत्र यत्र शुभं वस्तु दृष्टं तेनासुरेण हि । तत्तद्गृहीतं तरसा निस्सारस्त्रिभवोऽभवत्

அந்த அசுரன் எங்கே எங்கே நல்லதோ மதிப்புமிக்கதோ ஒன்றைக் கண்டானோ, அங்கே அங்கே அதை வேகமாகப் பறித்துக் கொண்டான்; இதனால் மூன்று உலகங்களும் சாரமும் செழிப்பும் இழந்தன.

Verse 51

समुद्राश्च तथा रत्नान्यदुस्तस्मै भयान्मुने । अकृष्टपच्यासीत्पृथ्वी प्रजाः कामदुघाः खिलाः

முனிவரே, அச்சத்தால் கடல்களும் ரத்தினங்களும் தாமே தங்களை அவனுக்கு அர்ப்பணித்தன. நிலம் உழாமல் உணவு விளைந்தது; எங்கும் உயிர்கள் எல்லாம் காமதேனுவைப் போல விரும்பியதை அளிப்பவர்களாயின.

Verse 52

सूर्यश्च तपते तद्वत्तद्दुःखं न यथा भवेत् । चंद्रस्तु प्रभया दृश्यो वायुस्सर्वानुकूलवान्

சூரியன் அதுபோலவே எரிகிறது; ஆனால் அந்த வெப்பம் துன்பக் காரணமாகாதபடி இருக்கிறது. சந்திரன் மென்மையான ஒளியால் காணப்படுகிறான்; காற்று அனைவருக்கும் ஏற்றதாக இருக்கிறது.

Verse 53

देवानां चैव यद्द्रव्यं पितॄणां च परस्य च । तत्सर्वं समुपादत्तमसुरेण दुरात्मना

தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உரிய செல்வமெல்லாம்—அந்த தீய மனமுடைய அசுரன் வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்துக் கொண்டான்.

Verse 54

वशीकृत्य स लोकांस्त्रीन्स्वयमिंद्रो बभूव ह । अद्वितीयः प्रभुश्चासीद्राज्यं चक्रेऽद्भुतं वशी

மூன்று உலகங்களையும் அடக்கி அவன் தானே இந்திரனானான். ஒப்பற்ற ஆண்டவனாய், அந்த வல்லவன் அதிசயமான ஆட்சியை நிறுவினான்.

Verse 55

निस्सार्य सकलान्देवान्दैत्यानस्थापयत्ततः । स्वयं नियोजयामास देवयोनिस्स्वकर्मणि

அனைத்து தேவர்களையும் விரட்டியபின், அவர்களின் இடங்களில் தைத்தியர்களை அமர்த்தினான். பின்னர் ஒவ்வொருவரையும் தத்தம் உரிய கடமையில் தானே நியமித்தான்.

Verse 56

अथ तद्बाधिता देवास्सर्वे शक्रपुरोगमाः । मुने मां शरणं जग्मुरनाथा अतिविह्वलाः

அப்போது அவன் துன்புறுத்தலால் பாதிக்கப்பட்ட, சக்கிரன் (இந்திரன்) முன்னணியில் இருந்த அனைத்து தேவர்களும்—முனிவரே—அநாதையாய் மிகுந்த கலக்கத்துடன் என்னிடம் சரணடைந்தனர்.