तारकासुर-पूर्ववृत्त-प्रश्नः (Questions on Tārakāsura and Śivā’s tapas) / “Inquiry into Tārakāsura’s origin and Śivā–Śiva narrative”

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाशैव सम्यगुक्तं त्वया विधे । चरितं परमं ह्येतच्छिवायाश्च शिवस्य च

நாரதர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் சீடனே, மகா சைவனே, விதியே (பிரம்மா), நீ சொன்னது முற்றிலும் சரி. இது சிவா (பார்வதி) மற்றும் சிவனின் பரம புனித சரிதம்.

Verse 2

कस्तारकासुरो ब्रह्मन्येन देवाः प्रपीडिताः । कस्य पुत्रस्य वै ब्रूहि तत्कथां च शिवाश्रयाम्

பிராமணரே, தேவர்கள் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த தாரகாசுரன் யார்? அவன் யாருடைய மகன் என்று கூறுங்கள்; மேலும் சிவனைச் சார்ந்த அந்தக் கதையையும் விளக்குங்கள்।

Verse 3

भस्मी चकार स कथं शंकरश्च स्मरं वशी । तदपि ब्रूहि सुप्रीत्याद्भुतं तच्चरितं विभोः

தன்னடக்கமுடைய சங்கரன் ஸ்மரன் (காமதேவன்) ஐ எவ்வாறு சாம்பலாக்கினான்? அன்புடன் அந்த எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவனின் அதிசயமான லீலையையும் தெய்வீகச் சரிதத்தையும் கூறுங்கள்।

Verse 4

कथं शिवा तपोऽत्युग्रं चकार सुखहेतवे । कथं प्राप पतिं शंभुमादिशक्तिर्जगत्परा

சிவா (பார்வதி) உண்மையான நலனுக்காக மிகக் கடுமையான தவத்தை எவ்வாறு செய்தாள்? மேலும் உலகத்தைத் தாண்டிய அந்த ஆதிசக்தி சம்புவை கணவராக எவ்வாறு அடைந்தாள்?

Verse 5

एतत्सर्वमशेषेण विशेषेण महाबुध । ब्रूहि मे श्रद्दधानाय स्वपुत्राय शिवात्मने

மகா ஞானியே, இவை அனைத்தையும் எதையும் விடாமல், சிறப்பாக விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்—நம்பிக்கையால் நிறைந்த எனக்கு, உங்கள் மகனெனக் கருதி, சிவபக்தியால் நிறைந்த ஆன்மாவுக்கு।

Verse 6

ब्रह्मोवाच पुत्रवर्य महाप्राज्ञ सुरर्षे शंसितव्रतः । वच्म्यहं शंकरं स्मृत्वा सर्वं तच्चरितं शृणु

பிரம்மா கூறினார்—“மகன்களில் சிறந்தவனே, மாபெரும் ஞானியே, தேவரிஷியே, புகழப்பட்ட விரதம் உடையவனே! சங்கரனை நினைத்து, அவனுடைய புனிதச் சரிதத்தை முழுவதும் நான் உரைப்பேன்; கேள்.”

Verse 7

प्रथमं तारकस्यैव भवं संशृणु नारद । यद्वधार्थं महा यत्नः कृतो दैवैश्शिवाश्रयैः

ஓ நாரதா, முதலில் தாரகனின் பிறப்பும் எழுச்சியும் கேள்; அவனை வதைக்கச் சிவனைச் சரணடைந்த தேவர்கள் பெரும் முயற்சி செய்தனர்.

Verse 8

मम पुत्रो मरीचिर्यः कश्यपस्तस्य चात्मजः । त्रयोदशमितास्तस्य स्त्रियो दक्षसुताश्च याः

என் மகன் மரீசி; அவனுடைய மகன் கச்யபன். கச்யபனின் மனைவியர்—தக்ஷனின் புதல்வியர்—பதிமூன்று பேர் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 9

दितिर्ज्येष्ठा च तत्स्त्री हि सुषुवे सा सुतद्वयम् । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः

கச்யபனின் மூத்த மனைவி திதி இரண்டு மகன்களைப் பெற்றாள். அவர்களில் ஹிரண்யகசிபு மூத்தவன்; அதன் பின் ஹிரண்யாக்ஷன் இளையவனாகப் பிறந்தான்.

Verse 10

तौ हतौ विष्णुना दैत्यौ नृसिंहक्रोडरूपतः । सुदुःखदौ ततो देवाः सुखमापुश्च निर्भयाः

அந்த இரு தைத்யர்களும் விஷ்ணுவால் வதைக்கப்பட்டனர்; அவர் நரசிம்மமும் வராகமும் ஆகிய உருவங்களை எடுத்தார். அவர்கள் அழிந்தபின் தேவர்கள் இன்பம் பெற்று அச்சமின்றி ஆனார்கள்.

Verse 11

दितिश्च दुःखितासीत्सा कश्यपं शरणं गता । पुनस्संसेव्य तं भक्त्या गर्भमाधत्त सुव्रता

திதி துயருற்று கச்யபனைச் சரணடைந்தாள். பின்னர் பக்தியுடன் அவரைச் சேவித்து அந்த நல்விரதையாள் கருவுற்றாள்.

Verse 12

तद्विज्ञाय महेंद्रोऽपि लब्धच्छिद्रो महोद्यमी । तद्गर्भं व्यच्छिनत्तत्र प्रविश्य पविना मुहुः

அதை அறிந்த மகேந்திரன் (இந்திரன்) கூட—ஒரு வழி கிடைத்தவனாய், பேருறுதியுடன்—மீண்டும் மீண்டும் அங்கே நுழைந்து, வஜ்ரத்தால் உள்ளிருந்த கருவை வெட்டிப் பிளந்தான்.

Verse 13

तद्व्रतस्य प्रभावेण न तद्गर्भो ममार ह । स्वपंत्या दैवयोगेन सप्त सप्ताभवन्सुताः

அந்த விரதத்தின் பலனால் அவளுடைய கர்ப்பம் அழியவில்லை. மேலும் தெய்வ ஒழுங்கினால், அவள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கையில் ஏழு மகன்கள்—ஏழே—பிறந்தனர்.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकोत्पत्तौ वज्रांगोत्पत्तितपोवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘தாரகனின் பிறப்பு மற்றும் வஜ்ராங்கனின் பிறப்பு-தவவிளக்கம்’ எனும் பதினான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 15

पुनर्दितिः पतिं भेजेऽनुतप्ता निजकर्मतः । चकार सुप्रसन्नं तं मुनिं परमसेवया ऽ

பின்னர் திதி தன் செயல் காரணமாக மனம் வருந்தி மீண்டும் கணவரை அணைந்தாள். பரம பக்திச் சேவையால் அந்த முனிவரை மிகுந்த மகிழ்ச்சியடையச் செய்தாள்.

Verse 16

कश्यप उवाच । तपः कुरु शुचिर्भूत्वा ब्रह्मणश्चायुतं समाः । चेद्भविष्यति तत्पूर्वं भविता ते सुतस्तदा

கஷ்யபர் கூறினார்— தூய்மையடைந்து, பிரம்மாவின் அளவின்படி பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய். அது முதலில் நிறைவேறினால், அப்பொழுது உனக்கு நிச்சயமாக ஒரு மகன் பிறப்பான்.

Verse 17

तथा दित्या कृतं पूर्णं तत्तपश्श्रद्धया मुने । ततः पत्युः प्राप्य गर्भं सुषुवे तादृशं सुतम्

முனிவரே, இவ்வாறு திதி உறுதியான பக்தியுடன் தன் தவத்தை நிறைவு செய்தாள். பின்னர் கணவரால் கருவுற்று, தன் தவத்தின் வலிமைக்கும் நோக்கத்திற்கும் ஏற்ற இயல்புடைய மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 18

वजांगनामा सोऽभूद्वै दितिपुत्रोऽमरोपमः । नामतुल्यतनुर्वीरस्सुप्रताप्युद्भवाद्बली

திதியின் மகன் ‘வஜாங்க’ எனப் பெயர்பெற்று, தேவர்க்கொப்பான ஒளியுடன் தோன்றினான். பெயருக்கேற்ற உடலமைப்புடைய அந்த வீரன் பிறந்த கணமே மிகுந்த பராக்கிரமமும் வலிமையும் கொண்டவன் ஆனான்.

Verse 19

जननीशासनात्सद्यस्स सुतो निर्जराधिपम् । बलाद्धृत्वा ददौ दंडं विविधं निर्जरानपि

தாயின் ஆணையினால் அந்த மகன் உடனே தேவர்களின் அதிபதியை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து தண்டனை அளித்தான்; பிற தேவர்களையும் பலவகைத் தண்டங்களால் தண்டித்தான்.

Verse 20

दितिस्सुखमतीवाप दृष्ट्वा शक्रादिदुर्दशाम् । अमरा अपि शक्राद्या जग्मुर्दुःखं स्वकर्मतः

இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் துயரநிலையைப் பார்த்துத் திதி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். ஆனால் அமரர்களான இந்திரன் முதலியவர்களும் தம் தம் கர்மவினையின் பலனால் துன்பத்தை அடைந்தனர்.

Verse 21

तदाहं कश्यपेनाशु तत्रागत्य सुसामगीः । देवानत्याजयंस्तस्मात्सदा देवहिते रतः

அப்போது நான் கச்யபருடன் விரைந்து அங்கே வந்து, உரிய பூஜைச் சாமான்களை நன்கு ஆயத்தப்படுத்தி தேவர்களை வெற்றியடையச் செய்தேன்; ஆகையால் நான் எப்போதும் தேவர்களின் நலனில் ஈடுபட்டிருப்பேன்.

Verse 22

देवान्मुक्त्वा स वज्रांगस्ततः प्रोवाच सादरम् । शिवभक्तोऽतिशुद्धात्मा निर्विकारः प्रसन्नधीः

தேவர்களால் விடுவிக்கப்பட்ட வஜ்ராங்கன் பின்னர் மரியாதையுடன் உரைத்தான். அவன் சிவபக்தன்; மிகத் தூய ஆன்மையுடையவன்; விகாரமற்றவன்; தெளிந்த அமைதியான அறிவுடையவன்।

Verse 23

वज्रांग उवाच । इंद्रो दुष्टः प्रजाघाती मातुर्मे स्वार्थसाधकः । स फलं प्राप्तवानद्य स्वराज्यं हि करोतु सः

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—இந்திரன் தீயவன்; உயிர்களை அழிப்பவன்; என் தாயின் நலனையும் பொருட்படுத்தாமல் தன் சுயநலத்தை நிறைவேற்றுபவன். இன்று அவன் தன் செயல்களின் பலனை அடைந்தான்; அவன் தன் அரசாட்சியையே ஆளட்டும்।

Verse 24

मातुराज्ञावशाद्ब्रह्मन्कृतमेतन्मयाखिलम् । न मे भोगाभिलाषो वै कस्यचि द्भुवनस्य हि

ஓ பிரம்மனே, இவை அனைத்தையும் நான் என் தாயின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு செய்தேன். உண்மையாகவே, எந்த உலகத்தின் இன்பங்களிலும் எனக்கு சிறிதும் ஆசை இல்லை।

Verse 25

तत्त्वसारं विधे सूत मह्यं वेदविदाम्वर । येन स्यां सुसुखी नित्यं निर्विकारः प्रसन्नधीः

ஓ சூதரே, வேதவித்வான்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு தத்துவத்தின் சாரத்தை உபதேசியுங்கள்; அதனால் நான் எப்போதும் நிறைவுடன், விகாரமின்றி, தெளிந்த அமைதியான அறிவுடன் இருப்பேன்।

Verse 26

तच्छ्रुत्वाहं मुनेऽवोचं सात्त्विको भाव उच्यत । तत्त्वसार इति प्रीत्या सृजाम्येकां वरां स्त्रियम्

அதை கேட்டேன், முனிவரே, நான் கூறினேன்—இதுவே சாத்த்விகப் பாவம் எனப்படும். அன்பினால், சத்தியத் தத்துவத்தின் சாரமாய் ‘தத்த்வசாரா’ எனும் ஒரு சிறந்த பெண்ணை நான் படைப்பேன்.

Verse 27

वरांगीं नाम तां दत्त्वा तस्मै दितिसुताय वै । अयां स्वधाम सुप्रीतः कश्यपस्तत्पितापि च

அவளுக்கு ‘வராங்கி’ என்று பெயரிட்டு, திதியின் மகனுக்கே அவளை அளித்த பின், மிக மகிழ்ந்த காச்யபர்—அவளின் தந்தையும்—தம் சொந்த தாமத்திற்குத் திரும்பினார்।

Verse 28

ततो दैत्यस्य वज्रांगस्सात्विकं भावमाश्रितः । आसुरं भावमुत्सृज्य निर्वैरस्सुखमाप्तवान्

அதன்பின் தைத்யன் வஜ்ராங்கன் சாத்த்விகப் பண்பைச் சார்ந்தான். ஆசுரக் குணத்தை விட்டு, பகையற்றவனாய் அமைதியும் இன்பமும் அடைந்தான்।

Verse 29

न बभूव वरांग्या हि हृदि भावोथ सात्विकः । सकामा स्वपतिं भेजे श्रद्धया विविधं सती

ஆனால் வராங்கியின் உள்ளத்தில் உண்மையான சாத்த்விகத் தீர்மானம் எழவில்லை. ஆயினும் ஆசையுடன் இருந்த அந்த சதி, பக்திச் சிரத்தையால் பலவிதமாகத் தன் கணவனை அணைந்தாள்।

Verse 30

अथ तत्सेवनादाशु संतुष्टोऽभून्महाप्रभुः । स वज्रांगः पतिस्तस्या उवाच वचनं तदा

பின்னர் அந்தச் சேவையால் மகாப்ரபு விரைவில் திருப்தியடைந்தார். அப்போது அவளின் கணவன் வஜ்ராங்கன் அவளிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 31

वज्रांग उवाच । किमिच्छसि प्रिये ब्रूहि किं ते मनसि वर्तते । तच्छुत्वानम्य तं प्राह सा पतिं स्वमनोरथम्

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—“பிரியையே, உனக்கு என்ன வேண்டும்? சொல்; உன் மனத்தில் என்ன உள்ளது?” இதைக் கேட்ட அவள் அவரை வணங்கி, தன் கணவரிடம் தன் உள்ளார்ந்த விருப்பத்தை உரைத்தாள்।

Verse 32

वरांग्युवाच । चेत् प्रसन्नोऽभवस्त्वं वै सुतं मे देहि सत्पते । महाबलं त्रिलोकस्य जेतारं हरिदुःखदम्

வராங்கி (பார்வதி) கூறினாள்—நீங்கள் உண்மையிலே அருள்புரிந்திருந்தால், ஓ சத்பதி, எனக்கு ஒரு புதல்வனை அளியுங்கள்—மகாபலன், மும்முலக வெற்றியாளர், ஹரியின் துயரை நீக்கும் ஒருவன்।

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा प्रियावाक्यं विस्मितोऽभूत्स आकुलः । उवाच हृदि स ज्ञानी सात्विको वैरवर्जितः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த இனிய சொற்களை கேட்டவுடன் அவர் வியப்புற்று உள்ளத்தில் கலங்கினார். பகை அற்ற சாத்த்விக ஞானி அவர், இதயத்திலிருந்து பேசினார்।

Verse 34

प्रियेच्छति विरोधं वै सुरैर्मे न हि रोचते । किं कुर्यां हि क्व गच्छेयं कथं नश्ये न मे पणः

“என் பிரியமானவள் தேவர்களுடன் மோதலை விரும்புகிறாள்; ஆனால் அத்தகைய பகைமை எனக்கு உகந்ததல்ல. நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே செல்வேன்? என் உறுதி (பணம்) கெடாமல் நான் எவ்வாறு அழிவேன்?”

Verse 35

प्रियामनोरथश्चैव पूर्णस्स्यात्त्रिजगद्भवेत् । क्लेशयुङ्नितरा भूयो देवाश्च मुनयस्तथा

அப்போது பிரியையின் விருப்பம் நிறைவேறும்; மும்முலகிற்கும் நலம் உண்டாகும். இல்லையெனில் தேவர்களும் முனிவர்களும் மீண்டும் இன்னும் அதிக துன்பத்தில் ஆழ்வர்।

Verse 36

न पूर्णस्स्यात्प्रियाकामस्तदा मे नरको भवेत् । द्विधापि धर्महानिर्वै भवतीत्यनुशुश्रुवान्

என் பிரியையின் விருப்பம் நிறைவேறாவிடில், எனக்கு அதுவே நரகமாகும். மேலும் இவ்விரு வழிகளில் எதனைச் செய்தாலும் தர்மஹானி உண்டாகும்—என்று கேட்டு அவன் மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 37

वज्रांग इत्थं बभ्राम स मुने धर्मसंकटे । बलाबलं द्वयोस्तत्र विचिचिंत च बुद्धितः

இவ்வாறு, முனிவரே, தர்மச் சிக்கலில் வஜ்ராங்கன் அலைந்தான்; அங்கே அவன் அறிவுத் தெளிவால் இரு தரப்பின் வலிமை-பலவீனத்தை ஆராய்ந்தான்.

Verse 38

शिवेच्छया स हि मुने वाक्यं मेने स्त्रियो बुधः । तथास्त्विति वचः प्राह प्रियां प्रति स दैत्यराट्

முனிவரே, சிவனின் இச்சையால் அந்த ஞானமிகு தைத்யராஜன் பெண்ணின் சொல்லை உண்மையென ஏற்றான். பின்னர் தன் பிரியையிடம் ‘ததாஸ்து’ என்று கூறினான்.

Verse 39

तदर्थमकरोत्तीव्रं तपोन्यद्दुष्करं स तु । मां समुद्दिश्य सुप्रीत्या बहुवर्षं जितेंद्रियः

அந்த நோக்கத்திற்காக அவன் மிகக் கடுமையான, இல்லையெனில் செய்ய இயலாத தவத்தை மேற்கொண்டான். என்னை நோக்கி அன்பு-பக்தியுடன் பல ஆண்டுகள் புலன்களை வென்று தன்னடக்கத்துடன் இருந்தான்.

Verse 40

वरं दातुमगां तस्मै दृष्ट्वाहं तत्तपो महत् । वरं ब्रूहि ह्यवोचं तं सुप्रसन्नेन चेतसा

அந்த மகத்தான தவத்தின் பெருமையைப் பார்த்து நான் அவனுக்கு வரம் அளிக்கச் சென்றேன். மிகுந்த மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவனிடம், ‘வரம் கூறு; வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடு’ என்று சொன்னேன்.

Verse 41

वज्रांगस्तु तदा प्रीतं मां दृष्ट्वा स्थितं विभुम् । सुप्रणम्य बहुस्तुत्वा वरं वव्रे प्रियाहितम्

அப்போது வஜ்ராங்கன் என்னை—எங்கும் நிறைந்த இறைவனை—அங்கே நிற்கக் கண்டு மகிழ்ந்தான். ஆழ்ந்து வணங்கி நீண்ட புகழ்ச்சி செய்து, பின்னர் பிரியமும் நலனும் தரும் வரத்தை வேண்டினான்.

Verse 42

वज्रांग उवाच । सुतं देहि स्वमातुर्मे महाहितकरं प्रभो । महाबलं सुप्रतापं सुसमर्थं तपोनिधिम्

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே! என் தாய்க்கு மிகுந்த நன்மை தரும் மகனை அருள்வாயாக—மிகு வலிமையுடன், பெரும் வீரஒளியுடன், முழு திறனுடன், தவத்தின் நிதியாக இருப்பவனாக।

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य च तद्वाक्यं तथास्त्वित्यब्रवं मुने । अया स्वधाम तद्दत्त्वा विमनास्सस्मरच्छिवम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே! அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று சொன்னேன். பின்னர் அவளைத் தன் இருப்பிடத்துக்கு அனுப்பி வரம் அளித்து, மனம் தளர்ந்து சிவபெருமானை நினைத்தேன்.