प्रकृतितत्त्व-विचारः / Inquiry into Prakṛti (Nature/Śakti) and Śiva’s Transcendence

Verse 1

भवान्युवाच । किमुक्तं गिरिराजाय त्वया योगिस्तपस्विना । तदुत्तरं शृणु विभो मत्तो ज्ञानिविशारद

பவானி கூறினாள்—யோகியும் தபஸ்வியும் ஆன நீ, கிரிராஜனிடம் என்ன சொன்னாய்? வibhோ, ஞானவிவேகத்தில் தேர்ந்தவனே! இப்போது என்னிடமிருந்து வரும் பதிலை கேள்।

Verse 2

तपश्शक्त्यान्वितश्शम्भो करोषि विपुलं तपः । तव बुद्धिरियं जाता तपस्तप्तुं महात्मनः

ஓ ஷம்போ! தவவலிமையால் யுக்தனாய் நீ மிகுந்த தவம் செய்கிறாய். ஓ மகாத்மா, தவம் செய்யும் இந்த உறுதி உன் புத்தியில் எழுந்தது.

Verse 3

सा शक्तिः प्रकृतिर्ज्ञेया सर्वेषामपि कर्मणाम् । तया विरच्यते सर्वं पाल्यते च विनाश्यते

அந்த சக்தியே ‘பிரகృతి’ என்று அறியப்பட வேண்டும்—அவளே எல்லா செயல்களுக்கும் இயக்க சக்தி. அவளாலேயே இந்த முழு உலகமும் படைக்கப்படுகிறது, காக்கப்படுகிறது, இறுதியில் அழிக்கப்படவும் செய்கிறது।

Verse 4

कस्त्वं का प्रकृतिस्सूक्ष्मा भगवंस्तद्विमृश्यताम् । विना प्रकृत्या च कथं लिंगरूपी महेश्वरः

நீங்கள் யார்? அந்த நுண்ணிய பிரகிருதி என்ன? ஓ பகவான், இதை நன்கு ஆராய்ந்து உணர்த்துக. பிரகிருதி இன்றி மகாதேவன்—மஹேஸ்வரன்—லிங்க ரூபமாக எவ்வாறு இருப்பான்?

Verse 5

अर्चनीयोऽसि वंद्योऽसि ध्येयोऽसि प्राणिनां सदा । प्रकृत्या च विचार्येति हृदा सर्वं तदुच्यताम्

நீங்கள் எப்போதும் அர்ச்சிக்கத் தகுதியானவர், வணங்கத் தகுதியானவர், எல்லா உயிர்களாலும் இடையறாது தியானிக்கத் தகுதியானவர். ஆகவே, உங்கள் இயல்புடன் இதயத்தில் ஆராய்ந்து அந்த முழு உண்மையையும் தெளிவாக உரைக்கவும்.

Verse 6

ब्रह्मोवाच । पार्वत्यास्तद्वचः श्रुत्वा महोतिकरणे रतः । सुविहस्य प्रसन्नात्मा महेशो वाक्यमब्रवीत्

பிரம்மா கூறினார்—பார்வதியின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட மஹேசன், உயர்ந்த நன்மையை அருளத் துடிப்பவனாய், மென்மையாகச் சிரித்து, அமைதியான மனத்துடன் இவ்வாக்கியங்களை உரைத்தான்.

Verse 7

महेश्वर उवाच । तपसा परमेणेव प्रकृतिं नाशयाम्यहम् । प्रकृत्या रहितश्शम्भुरहं तिष्ठामि तत्त्वतः

மஹேஸ்வரன் கூறினான்—உயர்ந்த தவத்தினாலேயே நான் பிரகிருதியை அழிக்கிறேன். பிரகிருதி அற்ற நான், ஷம்பு, தத்துவமாக உண்மையில் நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 8

तस्माच्च प्रकृतेस्सद्भिर्न कार्यस्संग्रहः क्वचित् । स्थातव्यं निर्विकारैश्च लोकाचार विवर्जितैः

ஆகையால் உயர்ந்த நன்மையை நாடும் நல்லோர், பிரகிருதியால் எழும் சேர்த்துவைக்கும் ஆசையை எப்போதும் கொள்ளக் கூடாது; உலகச் சடங்குகளிலிருந்து விலகி, மாற்றமற்ற மனத்துடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता शम्भुना तात लौकिकव्यवहारतः । सुविहस्य हृदा काली जगाद मधुरं वचः

பிரம்மா கூறினார்—அன்பனே, சம்பு உலகியலான நடைமுறைக்கேற்ப இவ்வாறு உரைத்தபோது, காளி உள்ளத்தில் இனிய நகைச்சுவையுடன் சிரித்து, மధுரமான சொற்களைச் சொன்னாள்।

Verse 10

काल्युवाच । यदुक्तं भवता योगिन्वचनं शंकर प्रभो । सा च किं प्रकृतिर्न स्यादतीतस्तां भवान्कथम्

காளி கூறினாள்—ஓ பிரபு சங்கரா, ஓ பரம யோகியே, நீர் உரைத்த அந்த வாக்கு ‘பிரகృతి’யே அல்லவா? நீர் பிரகுதியைத் தாண்டியவரெனில், அவளுடன் உம்மை எவ்வாறு தொடர்புபடுத்திக் கூறுவது?

Verse 11

एतद्विचार्य वक्तव्यं तत्त्वतो हि यथातथम् । प्रकृत्या सर्वमेतच्च बद्धमस्ति निरंतरम्

இதனை ஆராய்ந்து, தத்துவத்தின் படி உள்ளதுபோலவே சொல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் இவை அனைத்தும் இடையறாது பிரகுதியால் கட்டுப்பட்டுள்ளன।

Verse 12

तस्मात्त्वया न वक्तव्यं न कार्यं किंचिदेव हि । वचनं रचनं सर्वं प्राकृतं विद्धि चेतसा

ஆகையால் நீ பேசவும் வேண்டாம், எதையும் செய்யவும் வேண்டாம்; சொல் மற்றும் எல்லா வகை அமைப்புகளும் பிரகுதியால் உண்டான உலகியலானவையே என்று மனத்தில் அறிந்துகொள்।

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे पार्वतीपरमेश्वरसंवादवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘பார்வதி–பரமேஸ்வர உரையாடல் வர்ணனம்’ எனப்படும் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 14

प्रकृतेः परमश्चेत्त्वं किमर्थं तप्यसे तपः । त्वया शंभोऽधुना ह्यस्मिन्गिरौ हिमवति प्रभो

நீங்கள் இயற்கை (பிரக்ருதி) யைத் தாண்டியவரெனில், எதற்காகத் தவம் செய்கிறீர்? ஏ சம்புவே, ஏ ஆண்டவனே! இப்போது இந்த ஹிமவத் மலையில் ஏன் தவம் புரிகிறீர்?

Verse 15

प्रकृत्या गिलितोऽसि त्वं न जानासि निजं हर । निजं जानासि चेदीश किमर्थं तप्यसे तपः

ஏ ஹரா! நீ பிரக்ருதியால் விழுங்கப்பட்டு, உன் உண்மைச் சொரூபத்தை அறியாதவனாய் உள்ளாய். ஆனால் ஏ ஈசா! உன் இயல்பை நீ அறிந்திருந்தால், எதற்காகத் தவத்தின் தீயில் தகைகிறாய்?

Verse 16

वाग्वादेन च किं कार्यं मम योगिस्त्वया सह । प्रत्यक्षे ह्यनुमानस्य न प्रमाणं विदुर्बुधाः

ஏ யோகியே! உன்னுடனும் என்னுடனும் சொல்வாதம் எதற்கு? நேரடி அனுபவம் உள்ள இடத்தில், அறிவோர் ஊகத்தைச் சான்றாக ஏற்கமாட்டார்கள்.

Verse 17

इंद्रियाणां गोचरत्वं यावद्भवति देहिनाम् । तावत्सर्वं विमंतव्यं प्राकृतं ज्ञानिभिर्धिया

உடலுடையோர் புலன்களின் எல்லைக்குள் இயங்கும் வரையில், அங்கே அனுபவிக்கப்படுவது அனைத்தையும் ஞானிகள் தெளிந்த விவேகத்தால் ‘பிரக்ருதி’யினால் உண்டானதே என்று அறிய வேண்டும்; அது சிவனின் பரம உண்மை அல்ல.

Verse 18

किं बहूक्तेन योगीश शृणु मद्वचनं परम् । सा चाहं पुरुषोऽसि त्वं सत्यं सत्यं न संशयः

பல வார்த்தைகள் வேண்டாம், யோகீஸ்வரா! என் பரம வாக்கை கேள்—அந்த சக்தி நானே; புருஷன் (சிவன்) நீயே. இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை.

Verse 19

मदनुग्रहतस्त्वं हि सगुणो रूपवान्मतः । मां विना त्वं निरीहोऽसि न किंचित्कर्तुमर्हसि

என் அருளாலேயே நீ குணங்களுடன், வடிவமுடையவனாகக் கருதப்படுகிறாய். என்னை இன்றி நீ செயல் இன்றியும் ஆற்றல் இன்றியும் இருப்பாய்; எதையும் செய்ய இயலாது.

Verse 20

पराधीनस्सदा त्वं हि नानाकर्म्मकरो वशी । निर्विकारी कथं त्वं हि न लिप्तश्च मया कथम्

நீ எப்போதும் பராதீனனெனத் தோன்றினாலும், பலவகைச் செயல்களைச் செய்கின்ற ஆண்டவன் நீயே. நீ உண்மையில் நிர்விகாரன் என்றால், கர்மத்தால் எவ்வாறு மாசுபடாமல் இருக்கிறாய்? மேலும் மாயாரூபிணியான என்னால் எவ்வாறு கட்டுப்படாமல் இருக்கிறாய்?

Verse 21

प्रकृतेः परमोऽसि त्वं यदि सत्यं वचस्तव । तर्हि त्वया न भेतव्यं समीपे मम शंकर

நீ பிரகிருதியைத் தாண்டியவன் என்ற உன் சொல் உண்மையெனில், ஓ சங்கரா, என் அருகில் இருப்பதற்கு நீ அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्याः सांख्यशास्त्रोदितं शिवः । वेदांतमतसंस्थो हि वाक्यमूचे शिवां प्रति

பிரம்மா கூறினார்—சாங்க்ய சாஸ்திர முறையில் கூறப்பட்ட அவளுடைய சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், வேதாந்த நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருந்த சிவன், சிவா (பார்வதி)யிடம் இச்சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 23

श्रीशिव उवाच । इत्येवं त्वं यदि ब्रूषे गिरिजे सांख्यधारिणी । प्रत्यहं कुरु मे सेवामनिषिद्धां सुभाषिणि

ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—ஹே கிரிஜே, சாங்க்ய விவேகத்தைத் தாங்கியவளே! நீ இவ்வாறே சொல்வாயானால், ஹே இனிய மொழியாளே, தினந்தோறும் தடை அற்ற, முறையான என் சேவையைச் செய்।

Verse 24

यद्यहं ब्रह्म निर्लिप्तो मायया परमेश्वरः । वेदांतवेद्यो मायेशस्त्वं करिष्यसि किं तदा

நான் பிரம்மமே—மாயையால் மாசுபடாத பரமேசுவரன், மாயையின் அதிபதி, வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன்—ஆனால் அப்போது நீ என்ன செய்ய இயலும்?

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा गिरिजां वाक्यमूचे गिरिं प्रभुः । भक्तानुरंजनकरो भक्तानुग्रहकारकः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கிரிஜாவிடம் சொல்லி, ஆண்டவன் சொற்களை உரைத்தான்; பின்னர் அவன் மலைராஜன் (இமயன்) என்பவனையும் நோக்கி பேசினான்—பக்தர்களை மகிழ்விப்பவனும், பக்தர்க்கு அருள் புரிவவனும்.

Verse 26

शिव उवाच । अत्रैव सोऽहं तपसा परेण गिरे तव प्रस्थवरेऽतिरम्ये । चरामि भूमौ परमार्थभावस्वरूपमानंदमयं सुलोचयन्

சிவன் கூறினார்—ஹே மலைவே! உன் மிக்க அழகிய மேடுபோன்ற இவ்விடத்திலேயே நான் உயர்ந்த தவத்தால் நிலைகொள்கிறேன். பூமியில் நடமாடிக்கொண்டே, பரமார்த்தத்தின் இயல்பான ஆனந்தமயத் தத்துவத்தைத் தெளிவாகத் தியானித்து வெளிப்படுத்துகிறேன்।

Verse 27

तपस्तप्तुमनुज्ञा मे दातव्या पर्वताधिप । अनुज्ञया विना किंचित्तपः कर्तुं न शक्यते

மலைகளின் அதிபதியே! நான் தவம் செய்ய உமது அனுமதியை அருள்வாயாக. உமது சம்மதமின்றி சிறிதளவும் தவம் செய்வது முறையுமல்ல, இயலுமல்ல.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । प्रणम्य हिमवाञ्छंभुमिदं वचनमब्रवीत्

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனும் சூலதாரியுமான ஆண்டவனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹிமவான், சம்புவை வணங்கி இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 29

हिमवानुवाच । त्वदीयं हि जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम् । किमप्यहं महादेव तुच्छो भूत्वा वदामि ते

ஹிமவான் கூறினான்—மகாதேவனே! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட இந்த முழு உலகமும் உமதே. ஆயினும் நான் அற்பனாய் இருந்து உமக்கு ஒரு வேண்டுகோள் சொல்கிறேன்।

Verse 30

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तो हिमवता शंकरो लोकशंकरः । विहस्य गिरिराजं तं प्राह याहीति सादरम्

பிரம்மா கூறினார்—இமவான் இவ்வாறு சொன்னதும், உலகமங்கலன் சங்கரன் புன்னகைத்து, அந்த மலைராஜனை மரியாதையுடன் நோக்கி—“நீ தீர்மானித்தபடியே செல்” என்று உரைத்தான்.

Verse 31

शंकरेणाभ्यनुज्ञातस्स्वगृहं हिमवान्ययौ । सार्द्धं गिरिजया वै स प्रत्यहं दर्शने स्थितः

சங்கரனின் அனுமதி பெற்ற இமவான் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார். கிரிஜையுடன் அங்கேயே இருந்து, நாள்தோறும் சிவதரிசனம் பெற்றார்.

Verse 32

पित्रा विनापि सा काली सखीभ्यां सह नित्यशः । जगाम शंकराभ्याशं सेवायै भक्तितत्परा

தந்தை உடனில்லாவிட்டாலும் அந்த காளி தோழிகளுடன் தினமும் சங்கரரின் அருகே சென்று, பக்தியுடன் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தாள்।

Verse 33

निषिषेध न तां कोऽपि गणो नंदीश्वरादिकः । महेशशासनात्तात तच्छासनकरश्शुचिः

அன்பனே, நந்தீஸ்வரர் முதலிய எந்தக் கணமும் அவளைத் தடுக்கவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் மகேசனின் ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் தூய்மையுடன் பற்றுடையவர்களாய், அவன் விதிப்படியே நடந்தனர்।

Verse 34

सांख्यवेदांतमतयोश्शिवयोश्शि वदस्सदा । संवादः सुखकृच्चोक्तोऽभिन्नयोस्सुविचारतः

சாங்க்யம், வேதாந்தம் எனும் சிவப்ரதமான நல்வாதங்களின் உரையாடல் எப்போதும் இன்பமும் நன்மையும் தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது; நுண்ணிய சிந்தனையில் இரண்டின் தத்துவார்த்தம் ஒன்றே என அறியப்படுகிறது।

Verse 35

गिरिराजस्य वचनात्तनयां तस्य शंकरः । पार्श्वे समीपे जग्राह गौरवादपि गोपरः

கிரிராஜன் (இமயன்) சொற்படி சங்கரன் அவன் மகளைக் தன் பக்கத்தில் அருகே ஏற்றுக் கொண்டான். உலக மரியாதைக்கு அப்பாற்பட்டவராயினும், கோபதி அருளும் மரியாதையும் கருதி அவளை அருகில் வைத்தான்.

Verse 36

उवाचेदं वचः कालीं सखीभ्यां सह गोपतिः । नित्यं मां सेवतां यातु निर्भीता ह्यत्र तिष्ठतु

அப்போது கோபதி, தோழிகளின் முன்னிலையில் காளியிடம் இவ்வாறு கூறினார்— “என்னை எந்நாளும் சேவிக்க விரும்புவோர் எனக்கு அருகே வரட்டும்; நீ இங்கே அஞ்சாது நிலைத்திரு.”

Verse 37

एवमुक्त्वा तु तां देवीं सेवायै जगृहे हरः । निर्विकारो महायोगी नानालीलाकरः प्रभुः

இவ்வாறு கூறி ஹரன் அந்த தேவியை சேவைக்காக ஏற்றுக் கொண்டான்; மாற்றமற்ற மகாயோகி பரமப் பிரபு பலவகை தெய்வீக லீலைகளை நிகழ்த்துகின்றான்.

Verse 38

इदमेव महद्धैर्य्यं धीराणां सुतपस्विनाम् । विघ्रवन्त्यपि संप्राप्य यद्विघ्नैर्न विहन्यते

இதுவே திடமுடைய ஞானிகளும் கடுந்தவம் புரிந்தவர்களும் கொண்ட மாபெரும் தைரியம்: தடைகள் வந்தாலும் அவற்றால் அவர்கள் வீழ்த்தப்படுவதில்லை.

Verse 39

ततः स्वपुरमायातो गिरिराट् परिचारकैः । मुमोदातीव मनसि सप्रियस्स मुनीश्वर

பின்னர் மலைமன்னன் தன் பரிவாரத்தாருடன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்; பிரியமானவருடன் மீண்டும் சேர்ந்ததால் அந்த முனீஸ்வரன் உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

Verse 40

हरश्च ध्यानयोगेन परमात्मानमादरात् । निर्विघ्नेन स्वमनसा त्वासीच्चिंतयितुं स्थितः

ஹரன் (சிவன்) தியானயோகத்தால் பக்தியுடன் பரமாத்மாவைத் தியானித்தான். தடையற்ற தன் மனத்தால் அந்த உள்ளார்ந்த சிந்தனையில் நிலையாக ஒன்றினான்.

Verse 41

काली सखीभ्यां सहिता प्रत्यहं चंद्रशेखरम् । सेवमाना महादेवं गमनागमने स्थिता

காளி தன் இரு தோழிகளுடன் தினந்தோறும் சந்திரசேகர மகாதேவனைச் சேவித்தாள். அவரின் பணிவிடையில் வரவும் போகவும் எப்போதும் ஈடுபட்டு நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 42

प्रक्षाल्य चरणौ शंभोः पपौ तच्चरणोदकम् । वह्निशौचैन वस्त्रेण चक्रे तद्गात्रमार्जनम्

சம்புவின் திருவடிகளைத் துவைத்து அவள் அந்தத் திருவடிநீரை அருந்தினாள். பின்னர் அக்னியால் சுத்தமான துணியால் அவர் திருமேனியைத் துடைத்து பக்தியுடன் சேவை செய்தாள்.

Verse 43

षोडशेनोपचारेण संपूज्य विधिवद्धरम् । पुनःपुनः सुप्रणम्य ययौ नित्यं पितुर्गृहम्

பதினாறு உபசாரங்களால் விதிப்படி ஹரனைப் பூஜித்து, அவள் மீண்டும் மீண்டும் பணிந்து வணங்கி, தினமும் தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்.

Verse 44

एवं संसेवमानायां शंकरं ध्यानतत्परम् । व्यतीयाय महान्कालश्शिवाया मुनिसत्तम

முனிவரரே! இவ்வாறு தியானத்தில் முழுமையாக லயித்திருந்த சங்கரனை சிவா சேவித்துக் கொண்டிருக்கையில் நீண்ட காலம் கழிந்தது.

Verse 45

कदाचित्सहिता काली सखीभ्यां शंकराश्रमे । वितेने सुंदरं गानं सुतालं स्मरवर्द्धनम्

ஒருமுறை காளி தன் இரு தோழிகளுடன் சங்கரரின் ஆசிரமத்தில், சுத்தமான தாளத்துடன் காதலைத் தூண்டும் இனிய பாடலைப் பாடத் தொடங்கினாள்.

Verse 46

कदाचित्कुशपुष्पाणि समिधं नयति स्वयम् । सखीभ्यां स्थानसंस्कारं कुर्वती न्यवसत्तदा

சில வேளைகளில் அவள் தானே குசப்பூக்களையும் சமித்தையும் கொண்டு வருவாள். அப்போது இரு தோழிகளுடன் சேர்ந்து இடத்தைச் சுத்தி-சங்காரப்படுத்தி அங்கே அமர்ந்தாள்.

Verse 47

कदाचिन्नियता गेहे स्थिता चन्द्रभृतो भ्रृशम् । वीक्षंती विस्मयामास सकामा चन्द्रशेखरम्

ஒருமுறை, இல்லத்தில் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்த அவள், சந்திரனைத் தாங்கும் சந்திரசேகரனை மிகுந்த தீவிரத்துடன் நோக்கினாள்; ஆசையால் நிறைந்து அவரைக் கண்டு வியப்புற்றாள்।

Verse 48

ततस्तप्तेन भूतेशस्तां निस्संगां परिस्थिताम् । सोऽचिंतयत्तदा वीक्ष्य भूतदेहे स्थितेति च

அப்போது தவத்தின் வெப்பத்தால் உள்ளம் உருகிய பூதேசன், அவளை முழு பற்றின்மையில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டான்; பஞ்சபூத உடலில் உறைந்தவள்போல் இருப்பதைப் பார்த்து, அவன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 49

नाग्रहीद्गिरिशः कालीं भार्यार्थे निकटे स्थिताम् । महालावण्यनिचयां मुनीनामपि मोहिनीम्

ஆயினும் கிரீசன், மனைவியாக வேண்டுமென்று அருகில் நின்ற காளியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; அவள் பேரழகின் களஞ்சியம், முனிவர்களையும் மயக்கும் மோகினி.

Verse 50

महादेवः पुनर्दृष्ट्वा तथा तां संयतेद्रियाम् । स्वसेवने रतां नित्यं सदयस्समचिंतयत्

மகாதேவன் அவளை மீண்டும் கண்டான்—புலனடக்கம் கொண்டவளாகவும், எப்போதும் தன் சேவையில் ஈடுபட்டவளாகவும்; அப்போது கருணையுடன் அவன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 51

यदैवैषा तपश्चर्याव्रतं काली करिष्यति । तदा च तां ग्रहीष्यामि गर्वबीजविवर्जिताम्

இந்த காளி (பார்வதி) தவவிரதத்தை மேற்கொள்ளும் போது, அப்போது நான் அவளை—அகந்தையின் விதையற்றவளாக—ஏற்றுக்கொள்வேன்।

Verse 52

ब्रह्मोवाच । इति संचिन्त्य भूतेशो द्रुतं ध्यानसमाश्रितः । महयोगीश्वरोऽभूद्वै महालीलाकरः प्रभुः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சிந்தித்து பூதேஷன் (சிவன்) உடனே தியானத்தில் புகுந்தார்; ஆண்டவன் நிச்சயமாக மகாயோகீஸ்வரனாகவும் மகாலீலை செய்பவனாகவும் ஆனான்।

Verse 53

ध्यानासक्तस्य तस्याथ शिवस्य परमात्मनः । हृदि नासीन्मुने काचिदन्या चिंता व्यवस्थिता

முனிவரே, பரமாத்மனாகிய சிவபெருமான் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அவரது இதயத்தில் வேறு எந்த எண்ணமும் சிறிதும் நிலைபெறவில்லை.

Verse 54

काली त्वनुदिनं शंभुं सद्भक्त्या समसेवत । विचिंतयंती सततं तस्य रूपं महात्मनः

காளி தினந்தோறும் உண்மையான பக்தியுடன் சம்புவைச் சேவித்து, அந்த மகாத்மனின் தெய்வீக ரூபத்தை இடையறாது தியானித்தாள்.

Verse 55

हरो ध्यानपरः कालीं नित्यं प्रैक्षत सुस्थितम् । विस्मृत्य पूर्वचिंतां तां पश्यन्नपि न पश्यति

ஹரன் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, முன் உறுதியாக நின்ற காளியை இடையறாது நோக்கினார்; ஆனால் முன்சிந்தனையை மறந்ததால், பார்த்தும் பார்க்காதவனாய்—உள் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான்.

Verse 56

एतस्मिन्नंतरे देवाश्शक्राद्या मुनयश्च ते । ब्रह्माज्ञया स्मरं तत्र प्रेषयामासुरादरात्

அந்நேரத்தில் சக்ரன் முதலிய தேவர்கள் மற்றும் அந்த முனிவர்கள், பிரம்மாவின் ஆணையின்படி, மரியாதையுடன் ஸ்மரனை (காமதேவனை) அங்கே அனுப்பினர்.

Verse 57

तेन कारयितुं योगं काल्या रुद्रेण कामतः । महावीर्येणासुरेण तारकेण प्रपीडिताः

ஆகவே விருப்பத்தினால் ருத்ரன் காளிகையுடன் சேர்ந்து அந்தத் தெய்வீக யோக-சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றத் தொடங்கினான்; மகாவீரிய அசுரன் தாரகனால் உலகங்கள் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டன।

Verse 58

गत्वा तत्र स्मरस्सर्वमुपायमकरोन्निजम् । चुक्षुभे न हरः किञ्चित्तं च भस्मीचकार ह

அங்கே சென்று ஸ்மரன் (காமன்) தன் எல்லா உபாயங்களையும் செய்தான்; ஆனால் ஹரன் (சிவன்) சிறிதும் கலங்கவில்லை; அவனைச் சாம்பலாக்கினார்।

Verse 59

पार्वत्यपि विगर्वाभून्मुने तस्य निदेशतः । ततस्तपो महत्कृत्वा शिवं प्राप पतिं सती

முனிவரே, அவருடைய அறிவுறுத்தலால் பார்வதியும் அகந்தையற்றவளானாள். பின்னர் மகத்தான தவம் செய்து அந்தச் சதி சிவனைத் தன் கணவராகப் பெற்றாள்।

Verse 60

बभूवतुस्तौ सुप्रीतौ पार्वतीपरमेश्वरौ । चक्रतुर्देवकार्य्यं हि परोपकरणे रतौ

இவ்வாறு பார்வதியும் பரமேஸ்வரனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்; பிறர்நலத்தில் ஈடுபட்டு தேவர்களின் செய்யவேண்டிய காரியத்தை மேற்கொண்டனர்।