हिमाचलविवाहवर्णनम् — Description of Himācala’s (context for) Marriage / The Himālaya-Marriage Narrative (Chapter Opening)

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे हिमाचलविवाहवर्णनं नाम प्रथमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் ‘ஹிமாசல திருமண வர்ணனை’ எனும் முதல் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது.

Verse 2

कथं कृत्वा तपोऽत्युग्रम्पतिमाप शिवं च सा । एतन्मे पृच्छते सम्यक्कथय त्वं विशेषतः

அவள் எந்த வகையில் மிகக் கடுமையான தவம் செய்து சிவனை கணவராக அடைந்தாள்? இதை நான் துல்லியமாகக் கேட்கிறேன்—நீ விரிவாகச் சிறப்பாகச் சொல்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं मुनिशार्दूल शिवाचरितमुत्तमम् । पावनं परमं दिव्यं सर्वपापहरं शुभम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவர்களில் சிங்கமே, சிவனின் உத்தம சரிதத்தை கேள்; அது பரமப் புனிதம், தெய்வீகம், மங்களம், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்.

Verse 4

यदा दाक्षायणी देवी हरेण सहिता मुदा । हिमाचले सुचिक्रीडे लीलया परमेश्वरी

தாட்சாயணீ தேவி மகிழ்ச்சியுடன் ஹரன் (சிவன்) உடன் இணைந்திருந்தபோது, பரமேஸ்வரி ஹிமாசலத்தில் தூய மங்கள லீலையால் விளையாடினாள்.

Verse 5

मत्सुतेयमिति ज्ञात्वा सिषेवे मातृवर्चसा । हिमाचलप्रिया मेना सर्वर्द्धिभिरनिर्भरा

“இவள் என் சொந்த மகள்” என்று அறிந்து, ஹிமாசலனின் பிரியமான மேனா தேவி தாய்மையின் ஒளியுடன் அவளைச் சேவித்து வளர்த்தாள்; எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்து திருப்தியாய் இருந்தாள்।

Verse 6

यदा दाक्षायणी रुष्टा नादृता स्वतनुं जहौ । पित्रा दक्षेण तद्यज्ञे संगता परमेश्वरी

தகுந்த மரியாதை பெறாததால் கோபமுற்ற தாக்ஷாயணி (சதி) தன் உடலைத் துறந்தபோது, தந்தை தக்ஷன் நடத்திய அந்த யாகத்தில்—அங்கேயே—பரமேஸ்வரி தேவி இருந்தாள்।

Verse 7

तदैव मेनका तां सा हिमाचलप्रिया मुने । शिवलोकस्थितां देवीमारिराधयिषुस्तदा

முனிவரே, அச்சமயமே ஹிமாசலனின் பிரியமான மேனகா, சிவலோகத்தில் நிலைபெற்ற அந்த தேவியின் அருளைப் பெற பக்தியுடன் ஆராதனை தொடங்கினாள்।

Verse 8

तस्यामहं सुता स्यामित्यवधार्य सती हृदा । त्यक्तदेहा मनो दध्रे भवितुं हिमवत्सुता

“நான் அவளின் மகளாகப் பிறப்பேன்” என்று உள்ளத்தில் உறுதி செய்து, உடலைத் துறந்த சதி, ஹிமவானின் மகளாகப் பிறக்க மனத்தை நிலைநிறுத்தினாள்।

Verse 9

समयं प्राप्य सा देवी सर्वदेवस्तुता पुनः । सती त्यक्ततनुः प्रीत्या मेनकातनयाभवत्

நியத காலம் வந்தபோது, எல்லாத் தேவர்களாலும் மீண்டும் போற்றப்பட்ட அந்த தேவி—முன் உடலைத் துறந்த சதி—மகிழ்ச்சியுடன் மேனகாவின் மகளாகப் பிறந்தாள்।

Verse 10

नाम्ना सा पार्वती देवी तपः कृत्वा सुदुस्सहम् । नारदस्योपदेशाद्वै पतिम्प्राप शिवं पुनः

‘பார்வதி’ எனப் பெயர்பெற்ற தேவி மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்தாள்; நாரதரின் உபதேசத்தால் அவள் மீண்டும் கணவராக ஸ்ரீசிவனை அடைந்தாள்।

Verse 11

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महाप्राज्ञ वद मे वदतां वर । मेनकायास्समुत्पतिं विवाहं चरितं तथा

நாரதர் கூறினார்— ஓ பிரம்மனே, ஓ விதாதாவே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, பேச்சாளர்களில் சிறந்தவனே! மேனகையின் தோற்றம், அவளது திருமணம், அவளது வாழ்வுச்சரிதம் ஆகியவற்றை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 12

धन्या हि मेनका देवी यस्यां जाता सुता सती । अतो मान्या च धन्या च सर्वेषां सा पतिव्रता

மேனகா தேவி நிச்சயமாகப் பாக்கியவதி; அவளிடத்தில் சதீ என்ற மகள் பிறந்தாள். ஆகவே அவள் அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவளும் பாக்கியவதியுமாவாள்; ஏனெனில் அவள் பதிவிரதை.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं नारद मुने पार्वतीमातुरुद्भवम् । विवाहं चरितं चैव पावनं भक्तिवर्द्धनम्

பிரம்மா கூறினார்— ஓ நாரத முனிவரே, கேள்: பார்வதிமாதாவின் தோற்றம், அவளது திருமணம், அவளது சரிதம்—இவை அனைத்தும் பரிசுத்தமானவை; பக்தியை வளர்ப்பவை.

Verse 14

अस्त्युत्तरस्यां दिशि वै गिरीशो हिमवान्महान् । पर्वतो हि मुनिश्रेष्ठ महातेजास्समृद्धिभाक्

வடதிசையில் நிச்சயமாக மாபெரும் மலைமன்னன் ஹிமவான் இருக்கின்றான். ஓ முனிவரே, அந்த மலை மிகுந்த தெய்வீகத் தேஜஸும் செல்வச் செழிப்பும் உடையது.

Verse 15

द्वैरूप्यं तस्य विख्यातं जंगमस्थिरभेदतः । वर्णयामि समासेन तस्य सूक्ष्मस्वरूपकम्

அந்த பரமேசனின் இருவகை உருவம் புகழ்பெற்றது—இயங்குவது மற்றும் நிலைபெறுவது என்ற வேறுபாட்டால். இப்போது அவனுடைய நுண்ணிய சார்வுருவைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன்.

Verse 16

पूर्वापरौ तोयनिधी सुविगाह्य स्थितो हि यः । नानारत्नाकरो रम्यो मानदण्ड इव क्षितेः

கிழக்கு, மேற்கு கடல்களில் ஆழ்ந்து இறங்கி நிலையாக நிற்பவன்; பல ரத்தினங்களின் சுரங்கம், இனிமைமிக்கவன்—பூமியில் நிறுவிய அளவுக்கோல் தண்டுபோல்.

Verse 17

नानावृक्षसमाकीर्णो नानाशृंगसुचित्रितः । सिंहव्याघ्रादिपशुभिस्सेवितस्सुखिभिस्सदा

அது பலவகை மரங்களால் நிறைந்ததும், பலவித சிகரங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது. சிங்கம், புலி முதலிய விலங்குகளும் அங்கே எப்போதும் அமைதியுடன், மகிழ்ச்சியுடன் உலாவின.

Verse 18

तुषारनिधिरत्युग्रो नानाश्चर्यविचित्रितः । देवर्षिसिद्धमुनिभिस्संश्रितः शिवसंप्रियः

அது பனியின் பேர்நிதி; மிகுந்த பிரமிப்பூட்டும் வலிமையுடையது; பல அதிசயங்களால் வித்தியாசமாக அலங்கரிக்கப்பட்டது. தேவரிஷி, சித்தர், முனிவர் ஆகியோர் தங்கும் அது, சிவபெருமானுக்கு மிகப் பிரியமானது.

Verse 19

तपस्थानोऽतिपूतात्मा पावनश्च महात्मनाम् । तपस्सिद्धिप्रदोत्यंतं नानाधात्वाकरः शुभः

அந்த தவஸ்தலம் பரமப் புனிதச் சுவபாவமுடையது; மகாத்மர்களையும் புனிதப்படுத்துவது. அது தவத்தின் உச்ச சித்தியை அளிக்கும்; நல்வழிப்பட்டது—பல தாதுக்கள் தரும் சுரங்கம்போல் பலவகை சித்திகளை வழங்கும்.

Verse 20

स एव दिव्यरूपो हि रम्यः सर्वाङ्गसुन्दरः । विष्ण्वंशोऽविकृतः शैलराजराजस्सताम्प्रियः

அவன் தெய்வீக ரூபமுடையவன்; கவர்ச்சியுடன், எல்லா அங்கங்களும் அழகுடையவன். விஷ்ணு வம்சத்தில் பிறந்தவன், குறையற்றவன்; மலை அரசர்களின் அரசனாகவும் சத்புருஷர்க்கு பிரியனாகவும் இருந்தான்.

Verse 21

कुलस्थित्यै च स गिरिर्धर्म्मवर्द्धनहेतवे । स्वविवाहं कर्त्तुमैच्छत्पितृदेवहितेच्छया

அந்த மலை அரசன் (இமயன்) தன் குல நிலைமை நிலைத்திருக்கவும், தர்மம் வளரவும், பித்ருக்களும் தேவர்களும் நலமடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்ய விரும்பினான்.

Verse 22

तस्मिन्नवसरे देवाः स्वार्थमाचिन्त्य कृत्स्नशः । ऊचुः पितॄन्समागत्य दिव्यान्प्रीत्या मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே! அந்நேரத்தில் தேவர்கள் தங்கள் நோக்கை முழுமையாகச் சிந்தித்து, தெய்வப் பித்ருக்களை அணுகி அன்பும் மரியாதையும் கொண்டு உரைத்தனர்।

Verse 23

देवा ऊचुः । सर्वे शृणुत नो वाक्यं पितरः प्रीतमानसाः । कर्त्तव्यं तत्तथैवाशु देवकार्य्येप्सवो यदि

தேவர்கள் கூறினர்—பித்ருக்களே! மகிழ்ந்த மனத்துடன் எங்கள் சொற்களை கேளுங்கள். தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற வேண்டுமென விரும்பினால், அதையே உடனே அப்படியே செய்யுங்கள்।

Verse 24

मेना नाम सुता या वो ज्येष्ठा मङ्गलरूपिणी । ताम्विवाह्य च सुप्रीत्या हिमाख्येन महीभृता

உங்கள் மூத்த மகள் ‘மேனா’ எனப் பெயருடைய மங்கள வடிவினாள்; அவளை ‘ஹிமவான்’ எனும் மலைவேந்தன் மிகுந்த அன்புடன் மணந்தான்।

Verse 25

एवं सर्वमहालाभः सर्वेषां च भविष्यति । युष्माकममराणां च दुःखहानिः पदे पदे

இவ்வாறு அனைவருக்கும் பெரும் மங்களமான லாபம் உண்டாகும்; மேலும் உங்களான அமர தேவர்களுக்கும் அடியடியாகத் துயர் நீக்கம் நிகழும்.

Verse 26

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यापरवचः पितरस्ते विमृश्य च । स्मृत्वा शापं सुतानां च प्रोचुरोमिति तद्वचः

பிரம்மா கூறினார்—அடுத்த சொற்களை கேட்ட உங்கள் பித்ருக்கள் சிந்தித்தனர்; மகன்களின் சாபத்தை நினைத்து அவர்கள் அந்தச் சொல்லை உச்சரித்தனர்—“ஓம்” என்று.

Verse 27

ददुर्मेनां सुविधिना हिमागाय निजात्मजाम् । समुत्सवो महानासीत्तद्विवाहे सुमङ्गले

அப்போது மேனா முறையான விதிகளின்படி தன் மகளைக் ஹிமாலயனுக்கு அர்ப்பணித்தாள். அந்த சுமங்கல திருமணத்தில் பெரும் விழா நிகழ்ந்தது.

Verse 28

हर्य्यादयाऽपि ते देवा मुनयश्चापरोखिलाः । आजग्मुस्तत्र संस्मृत्य वामदेवं भवं धिया

அப்போது ஹரி முதலிய தேவர்கள் மற்றும் பிற எல்லா முனிவர்களும் அங்கே வந்தனர்; ஒருமுகச் சிந்தையால் வாமதேவ ரூபமான மங்களகரன் பவனை (சிவனை) நினைத்தனர்.

Verse 29

उत्सवं कारयामासुर्दत्त्वा दानान्यनेकशः । सुप्रशस्य पितॄन्दिव्यान्प्रशशंसुर्हिमाचलम्

அவர்கள் மகோৎসவத்தை நடத்தி பலவகை தானங்களை மிகுதியாக அளித்தனர். தெய்வப் பித்ருக்களை முறையாகப் போற்றி, புனிதமான கிறிராஜன் ஹிமாசலனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 30

महामोदान्विता देवास्ते सर्वे समुनीश्वराः । संजग्मुः स्वस्वधामानि संस्मरन्तः शिवाशिवौ

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அந்த தேவர்கள் அனைவரும், முனிவர்களின் தலைவர்களுடன், சிவன்-சிவையை இடையறாது நினைத்து தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 31

कौतुकं बहु सम्प्राप्य सुविवाह्य प्रियां च ताम् । आजगाम स्वभवनं मुदमाप गिरीश्वरः

பல விழாக்களும் மங்கள மகிழ்ச்சியும் பெற்றுத், தன் அன்புக் குமாரியை முறையாக மணமுடித்துவிட்டு, கிரீஸ்வரன் (இமயன்) தன் இல்லம் திரும்பி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 32

ब्रह्मोवाच मेनया हि हिमागस्य सुविवाहो मुनीश्वर । प्रोक्तो मे सुखदः प्रीत्या किम्भूयः श्रोतुमिच्छसि

பிரம்மா கூறினார்—முனிவர்களின் தலைவரே, மேனா மற்றும் இமயனின் மங்கள திருமணத்தை நான் அன்புடன், இன்பமளிக்கும் வகையில் கூறிவிட்டேன். இனி நீ மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?