चाण्डालीसद्गतिवर्णनम् (Cāṇḍālī-sadgati-varṇanam) — “Account of the Cāṇḍālī’s Attainment of a Good Destiny”

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग धन्यस्त्वं शैवसत्तमः । चाण्डाली का समाख्याता तत्कथां कथय प्रभो

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, மகாபாகனே! நீர் பாக்கியவான்; சிவபக்தர்களில் சிறந்தவர். ‘சாண்டாளி’ என்று யார் அழைக்கப்படுகிறாள்? ஆண்டவனே, அவள் கதையை உரைக்கவும்.

Verse 2

सूत उवाच । द्विजाः शृणुत सद्भक्त्या तां कथां परमाद्भुताम् । शिवप्रभावसंमिश्रां शृण्वतां भक्तिवर्द्धिनीम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினரே! உண்மையான பக்தியுடன் அந்த மிக அதிசயமான கதையை கேளுங்கள்; சிவனின் பிரபாவமும் மகிமையும் கலந்தது, கேட்போரின் பக்தியை வளர்க்கும்.

Verse 3

चांडाली सा पूर्वभरेऽभवद्ब्राह्मणकन्यका । सौमिनी नाम चन्द्रास्या सर्वलक्षणसंयुता

இப்போது சாண்டாளியாக அறியப்படும் அந்தப் பெண், முன் பிறவியில் ஒரு பிராமணக் கன்னியாக இருந்தாள். அவளின் பெயர் சௌமினி; நிலவுபோன்ற முகத்துடன் எல்லா நற்குறிகளும் உடையவள்.

Verse 4

अथ सा समये कन्या युवतिः सौमिनी द्विजाः । पित्रा दत्ता च कस्मैचिद्विधिना द्विजसूनवे

அப்போது அந்தச் சமயத்தில், சௌமினி என்னும் பிராமணக் கன்னி யௌவனமடைந்தபோது, அவளின் தந்தை விதிப்படி ஒரு பிராமணப் புதல்வனுக்குத் தானமாக அளித்தார்.

Verse 5

सा भर्तारमनुप्राप्य किंचित्कालं शुभव्रता । रेमे तेन द्विजश्रेष्ठा नवयौवनशालिनी

கணவனை அடைந்த பின், நல்விரதம் கொண்ட அவள் சில காலம் இன்பமாக வாழ்ந்தாள். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, புதுயௌவன ஒளியுடன் அவள் அவனுடன் மகிழ்ந்து இருந்தாள்.

Verse 6

अथ तस्याः पतिर्विप्रस्तरुणस्सुरुजार्दितः । सौमिन्याः कालयोगात्तु पञ्चत्वमगमद्द्विजाः

அப்போது, ஓ இருமுறைப் பிறந்த முனிவர்களே, அவளுடைய கணவன்—இளைய பிராமணன்—கடுமையான நோயால் வாடி, காலயோக விதியால் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான்; சௌமினி விதவையாயினாள்.

Verse 7

मृते भर्तरि सा नारी दुखितातिविषण्णधीः । किंचित्कालं शुभाचारा सुशीलोवास सद्मनि

கணவன் இறந்தபின் அந்தப் பெண் மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கி, மனம் மிகவும் சோர்ந்தாள்; ஆயினும் சுபாசாரத்தைப் பேணி, சுசீலையாக, சில காலம் தன் இல்லத்திலேயே வாழ்ந்தாள்.

Verse 8

ततस्सा मन्मथाविष्टहृदया विधवापि च । युवावस्थाविशेषेण बभूव व्यभिचारिणी

பின்னர், விதவையாயிருந்தும் அவளது இதயம் மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது; இளமையின் விசேஷ வலிமையால் அவள் தவறான நடத்தைக்குள் சென்றாள்।

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां चाण्डालीसद्गतिवर्णनं नाम नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் நான்காம் கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘சாண்டாளியின் சத்கதி வர்ணனம்’ எனப்படும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 10

कश्चिच्छूद्रवरस्तां वै विचरन्तीं निजेच्छया । दृष्ट्वा वने स्त्रियं चक्रे निनाय स्वगृहं तत

தீயொழுக்கமுடைய ஒரு சூத்ரன், தன் விருப்பத்தால் காட்டில் அலைந்த அந்தப் பெண்ணைக் கண்டு வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 11

अथ सा पिशिताहारा नित्यमापीतवारुणी । अजीजनत्सुतान्तेन शूद्रेण सुरतप्रिया

பின்னர் அவள் மாமிசம் உண்ணும் பழக்கமுடையவளாகவும், எப்போதும் மதுவை அருந்துபவளாகவும், இன்பவிளையாட்டில் ஆசை கொண்டவளாகவும் இருந்து, அந்தச் சூத்ரனால் ஒரு மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 12

कदाचिद्भर्तरि क्वापि याते पीतसुराथ सा । इयेष पिशिताहारं सौमिनी व्यभिचारिणी

ஒருமுறை அவளுடைய கணவன் எங்கோ சென்றபோது, அந்த சௌமினி—மதுவை அருந்தி, கற்பழிந்தவளாய்—இறைச்சி உண்ண விரும்பினாள்.

Verse 13

ततो मेषेषु बद्धेषु गोभिस्सह बहिर्व्रजे । निशामुखे तमोऽन्धे हि खड्गमादाय सा ययौ

பின்னர் ஆடுகள் கட்டப்பட்டபின், அவள் மாடுகளுடன் சேர்ந்து தொழுவை விட்டு வெளியே சென்றாள்—இரவு தொடக்கத்தில் அடர்ந்த இருளில்—கையில் வாளை எடுத்துக்கொண்டு.

Verse 14

अविमृश्य मदावेशान्मेषबुद्याऽऽमिष प्रिया । एकं जघान गोवत्सं क्रोशंतमतिदुर्भगा

மத மயக்கத்தில், சிந்திக்காமல், இறைச்சி விரும்பிய அந்த மிகத் துரதிர்ஷ்டவதி—ஆடு எனத் தவறாக எண்ணி—அலறிய ஒரு கன்றைக் கொன்று விட்டாள்.

Verse 15

हतं तं गृहमानीय ज्ञात्वा गोवत्समंगना । भीता शिवशिवेत्याह केनचित्पुण्यकर्मणा

கன்றுபோல் மென்மையான அந்தப் பெண் அவனை வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து அவன் கொல்லப்பட்டதை அறிந்து அஞ்சினாள்; முன்புண்ணியத்தின் வலிமையால் “சிவா! சிவா!” என்று அலறினாள்.

Verse 16

सा मुहूर्तं शिवं ध्यात्वामिषभोजनलालसा । छित्त्वा तमेव गोवत्सं चकाराहारमीप्सितम्

இறைச்சி உண்ணும் ஆசையால் அவள் ஒரு கணம் சிவபெருமானை தியானித்தாள்; பின்னர் அதே கன்றை வெட்டி, தன் விருப்பமான உணவைச் செய்தாள்.

Verse 17

एवं बहुतिथे काले गते सा सौमिनी द्विजाः । कालस्य वशमापन्ना जगाम यमसंक्षयम्

இவ்வாறு நீண்ட காலம் கடந்தபின், ஓ இருபிறப்பினரே, அந்த மென்மையான பிராமணப் பெண் காலத்தின் ஆட்சிக்குள் அகப்பட்டு, உடலுடையோர்க்கு நியதியான முடிவான யமலோகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 18

यमोऽपि धर्ममालोक्य तस्याः कर्म च पौर्विकम् । निवर्त्य निरयावासाच्चक्रे चाण्डालजातिकाम्

யமனும் அவளுடைய தர்மநிலையும் முன்னைய கர்மங்களையும் நோக்கி, அவளை நரக வாசத்திலிருந்து மீட்டுத் திருப்பி, சாண்டாள ஜாதியில் பிறக்கச் செய்தான்.

Verse 19

साथ भ्रष्टा यमपुराच्चाण्डालीगर्भमाश्रिता । ततो बभूव जन्मान्धा प्रशांतांगारमेचका

பின்னர் அவள் யமபுரியிலிருந்து விலகி ஒரு சாண்டாளப் பெண்ணின் கர்ப்பத்தில் புகுந்தாள். அங்கிருந்து அவள் பிறவியிலேயே குருடாகப் பிறந்தாள்; அவள் உடல் கரிநெருப்புச் சாம்பல் போலக் கருமையாக, ஒளி முற்றிலும் அணைந்திருந்தது.

Verse 20

जन्मान्धा साथ बाल्येऽपि विध्वस्तपितृमातृका । ऊढा न केनचिद्दुष्टा महाकुष्ठरुजार्दिता

அவள் பிறவியிலேயே குருடி; சிறுவயதிலேயே தந்தை-தாயை இழந்தாள். யாரும் அவளை மணக்கவில்லை; கொடிய குஷ்டநோயும் வேதனை தரும் வலியும் அவளை வாட்டின.

Verse 21

ततः क्षुधार्दिता दीना यष्टिपाणिर्गतेक्षणा । चाण्डालोच्छिष्टपिंडेन जठराग्निमतपर्यत्

பின்னர் பசியால் வாடி, மிகுந்த துயரத்தில், கையில் தடியுடன் கண்களைத் தாழ்த்தி, சாண்டாளனின் உச்சிஷ்ட உணவுக் கட்டியால் வயிற்றுத் தீயை அடக்க முயன்றாள்.

Verse 22

एवं कृच्छ्रेण महता नीत्वा स्वविपुलं वयः । जरयाग्रस्तसवार्ङ्गी दुःखमाप दुरत्ययम्

இவ்வாறு பெரும் துன்பத்துடன் தன் நீண்ட ஆயுளை கழித்து, முதுமை முழு உடலையும் பற்றிக்கொள்ள, கடக்க இயலாத துயரத்தில் அவள் வீழ்ந்தாள்।

Verse 23

कदाचित्साथ चांडाली गोकर्णं तं महाजनान् । आयास्यंत्यां शिवतिथौ गच्छतो बुबुधेऽन्वगान्

ஒருமுறை அந்த சாண்டாளி, புனித சிவத் திதியில் திருக்கோகர்ணம் செல்ல எண்ணி, புறப்பட்ட பெருமக்கள் கூட்டத்தைப் பார்த்து அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தாள்।

Verse 24

अथासावपि चांडाली वसनासनतृष्णया । महाजनान् याचयितुं संचचार शनैः शनैः

அப்போது அந்த சாண்டாளியும் உடையும் அமர்விடமும் வேண்டுமெனும் ஆசையால், பெருமக்களிடம் யாசிக்க மெதுவாக மெதுவாகச் சுற்றித் திரிந்தாள்।

Verse 25

गत्वा तत्राथ चांडाली प्रार्थयन्ती महाजनान् । यत्र तत्र चचारासौ दीनवाक्प्रसृताञ्जलिः

அங்கே சென்று அந்த சாண்டாளி பெருமக்களை வேண்டினாள்; இரங்கும் சொற்களுடன், நீட்டிய கைகளால் வணங்கி, அவள் இங்கும் அங்கும் அலைந்தாள்।

Verse 26

एवमभ्यर्थयंत्यास्तु चांडाल्याः प्रसृताञ्जलौ । एकः पुण्यतमः पान्थः प्राक्षिपद्बिल्वमंजरीम्

இவ்வாறு கைகளை நீட்டி வணங்கி வேண்டிய அந்த சாண்டாளப் பெண்ணை நோக்கி, மிகப் புண்ணியவானான ஒரு பயணி சிவலிங்கத்தின் மீது வில்வ மலர்மஞ்சரியை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 27

तामंजलौ निपतिता सा विमृश्य पुनः पुनः । अभक्ष्यमिति मत्वाथ दूरे प्राक्षिपदातुरा

அது அவளின் கூடிய உள்ளங்கைகளில் விழுந்தது. அவள் அதை மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, கலக்கத்துடன் ‘இது உண்ணத் தகாதது’ என எண்ணி தூரம் எறிந்தாள்।

Verse 28

तस्याः कराद्विनिर्मुक्ता रात्रौ सा बिल्वमंजरी । पपात कस्यचिद्दिष्ट्या शिवलिंगस्य मस्तके

இரவிலே அவளின் கையிலிருந்து வழுந்த அந்த வில்வமஞ்சரி, ஏதோ தெய்வ விதியால் சிவலிங்கத்தின் உச்சியில் விழுந்தது।

Verse 29

सैवं शिवचतुर्दश्यां रात्रौ पान्थजनान्मुहुः । याचमानापि यत्किंचिन्न लेभे दैवयोगतः

இவ்வாறு சிவ-சதுர்தசி இரவில் அவள் வழிப்போக்கர்களிடம் மீண்டும் மீண்டும் யாசித்தாலும், விதியின் ஏற்பாட்டால் அவளுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை।

Verse 30

एवं शिवचतुर्दश्या व्रतं जातं च निर्मलम् । अज्ञानतो जागरणं परमानन्ददायकम्

இவ்வாறு சிவ-சதுர்தசி விரதம் தூய்மையும் புனிதமும் பெறுகிறது; அறியாமையில் செய்த ஜாகரணமும் ஆண்டவன் சிவனின் அருளால் பரமானந்தம் அளிப்பதாகிறது।

Verse 31

ततः प्रभाते सा नारी शोकेन महता वृता । शनैर्निववृते दीना स्वदेशायैव केवलम्

பின்னர் விடியற்காலையில் அந்தப் பெண் பெருந்துயரால் சூழப்பட்டவளாய், துயருற்று மெதுவாகத் திரும்பி, தன் நாட்டை நோக்கியே மட்டும் புறப்பட்டாள்।

Verse 32

श्रांता चिरोपवासेन निपतंती पदेपदे । अतीत्य तावतीं भूमिं निपपात विचेतना

நீண்ட உபவாசத்தால் அவள் மிகுந்த சோர்வடைந்தாள்; ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறி விழுந்தாள். அவ்வளவு தூரம் கடந்த பின் இறுதியில் உணர்விழந்து பூமியில் சரிந்தாள்.

Verse 33

अथ सा शंभुकृपया जगाम परमं पदम् । आरुह्य सुविमानं च नीतं शिवगणैर्द्रुतम्

பின்னர் ஷம்புவின் அருளால் அவள் பரம பதத்தை அடைந்தாள். அழகிய தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, சிவகணங்களால் விரைவாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.

Verse 34

आदौ यदेषा शिवनाम नारी प्रमादतो वाप्यसती जगाद । तेनेह भूयः सुकृतेन विप्रा महाबलस्थानमवाप दिव्यम्

ஓ விப்ரரே! இவள் அசதியாக இருந்தாலும், தொடக்கத்தில் கவனக்குறைவால் சிவநாமத்தை உச்சரித்தாள். அந்தப் புண்ணியத்தினால் இவ்வுலகிலேயே ‘மஹாபல’ எனும் தெய்வீகத் தாமத்தை அடைந்தாள்.

Verse 35

श्रीगोकर्णे शिवतिथावुपोष्य शिवमस्तके । कृत्वा जागरणं सा हि चक्रे बिल्वार्चनं निशि

திருகோகರ್ಣத்தில் சிவபிரிய திதியில் அவள் உபவாசம் இருந்தாள். பின்னர் சிவாலயத்தில் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்து, இரவில் பில்வ இலைகளால் சிவார்ச்சனை செய்தாள்.

Verse 36

अकामतः कृतस्यास्य पुण्यस्यैव च तत्फलम् । भुनक्त्यद्यापि सा चैव महाबलप्रसादतः

அந்தப் புண்ணியச் செயலை அவள் எந்தக் காமனையும் இன்றி செய்தாள்; ஆயினும் அதன் பலனை அவள் இன்றும் அனுபவிக்கிறாள்—மஹாபலனாகிய சிவனின் அருளால்.

Verse 37

एवंविधं महालिंगं शंकरस्य महाबलम् । सर्वपापहरं सद्यः परमानन्ददायकम्

இவ்வாறான மகாலிங்கம் சங்கரனின் மகாபலத்தின் வடிவம்; அது உடனே எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி பரமானந்தத்தை அருள்கிறது.

Verse 38

एवं वः कथितं विप्रा माहात्म्यं परमं मया । महाबलाभिधानस्य शिवलिंगवरस्य हि

விப்ரர்களே, ‘மகாபல’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்தச் சிறந்த சிவலிங்கத்தின் பரம மகிமையை நான் இவ்வாறு உங்களுக்குக் கூறினேன்.

Verse 39

अथान्यदपि वक्ष्यामि माहात्म्यं तस्य चाद्भुतम् । श्रुतमात्रेण येनाशु शिवे भक्तिः प्रजायते

இப்போது அதன் இன்னொரு அதிசய மகிமையை நான் உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்த மாத்திரத்தில் விரைவில் சிவபெருமான்மேல் பக்தி பிறக்கிறது.