ब्राह्मणीमरणवर्णनम् (Account of the Brahmin Woman’s Death) — within Nandikeśvara-māhātmya

Verse 1

सूत उवाच । कालंजरे गिरौ दिव्ये नीलकण्ठो महेश्वरः । लिंगरूपस्सदा चैव भक्तानन्दप्रदः सदा

சூதர் கூறினார்—தெய்வீகமான காலஞ்சர மலைமேல் நீலகண்ட மகேஸ்வரன் எப்போதும் லிங்க ரூபமாகத் தங்கி, பக்தர்களுக்கு நித்திய ஆனந்தம் அருள்கிறான்.

Verse 2

महिमा तस्य दिव्योस्ति श्रुतिस्मृतिप्रकीतितः । तीर्थं तदाख्यया तत्र स्नानात्पातकनाशकृत्

அதன் மகிமை தெய்வீகமானது; அது ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் போற்றப்பட்டுள்ளது. அங்கே அதே பெயருடைய தீர்த்தம் உள்ளது; அதில் நீராடினால் பாவங்கள் அழியும்.

Verse 3

रेवातीरे यानि सन्ति शिवलिंगानि सुव्रताः । सर्वसौख्यकराणीह तेषां संख्या न विद्यते

நல்ல விரதம் கொண்டவர்களே, ரேவா கரையில் உள்ள சிவலிங்கங்கள் இவ்வுலகில் எல்லா நலன்களையும் அளிப்பவை; அவற்றின் எண்ணிக்கை அறியப்படாதது—எண்ண முடியாது.

Verse 4

सा च रुद्रस्वरूपा हि दर्शनात्पापहारिका । तस्यां स्थिताश्च ये केचित्पाषाणाः शिवरूपिणः

அவள் நிச்சயமாக ருத்ரஸ்வரூபிணி; அவளின் தரிசனமாத்திரத்தால் பாவங்கள் நீங்கும். அங்கே உள்ள எந்தக் கற்களும் சிவரூபமே—சிவனின் வெளிப்பாடுகளே.

Verse 5

तथापि च प्रवक्ष्यामि यथान्यानि मुनीश्वराः । प्रधानशिवलिंगानि भुक्तिमुक्तिप्रदानि च

எனினும், ஓ முனீஸ்வரர்களே, முறையே நான் முதன்மையான சிவலிங்கங்களை விளக்குவேன்; அவை போகமும் முக்தியும் இரண்டையும் அருள்வன.

Verse 6

आर्तेश्वरसुनामा हि वर्तते पापहारकः । परमेश्वर इति ख्यातः सिंहेश्वर इति स्मृतः

அவர் ‘ஆர்தேஸ்வர’ என்ற மங்கள நாமத்தால் புகழ்பெற்றவர்—பாவங்களை அகற்றுபவர். ‘பரமேஸ்வர’ எனப் போற்றப்படுகிறார்; ‘சிம்ஹேஸ்வர’ என்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்।

Verse 7

शर्मेशश्च तथा चात्र कुमारेश्वर एव च । पुण्डरीकेश्वरः ख्यातो मण्डपेश्वर एव च

இங்கே ‘சர்மேச’மும் ‘குமாரேஸ்வர’மும் உள்ளனர்; ‘புண்டரீகேஸ்வர’ புகழ்பெற்றவர்; ‘மண்டபேஸ்வர’மும் உள்ளார்।

Verse 8

तीक्ष्णेशनामा तत्रासीद्दर्शनात्पापहारकः । धुंधुरेश्वरनामासीत्पापहा नर्मदातटे

அங்கே ‘தீக்ஷ்ணேச’ எனும் லிங்கம் இருந்தது; அதன் தரிசனமாத்திரத்தால் பாவம் நீங்கும். நர்மதா கரையில் ‘துந்துரேஸ்வர’ எனும் லிங்கமும் இருந்தது; அதுவும் பாவநாசி.

Verse 9

शूलेश्वर इति ख्यातस्तथा कुंभेश्वरः स्मृतः । कुबेरेश्वरनामापि तथा सोमेश्वरः स्मृतः

அவர் ‘சூலேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; ‘கும்பேஸ்வர’ என்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார். ‘குபேரேஸ்வர’ என்ற நாமத்தாலும் அறியப்படுகிறார்; ‘சோமேஸ்வர’ என்றும் ஸ்மரிக்கப்படுகிறார்.

Verse 10

नीलकण्ठो मंगलेशो मंगलायतनो महान् । महाकपीश्वरो देवः स्थापितो हि हनूमता

நீலகண்டன், மங்களேசன், மங்களத்தின் மகத்தான ஆலயம்—அந்த தேவன் மகாகபீஸ்வரராக ஹனுமான் அவரால் நிறுவப்பட்டார்।

Verse 11

ततश्च नंदिको देवो हत्याकोटिनिवारकः । सर्वकामार्थदश्चैव मोक्षदो हि प्रकीर्तित

பின்னர் தெய்வ நந்தி கோடிக்கணக்கான மகாபாபங்களை நீக்குபவர் எனப் புகழப்படுகிறார்; அவர் எல்லா விருப்பப் பயன்களையும் அளித்து, மோட்சதாதாவாகவும் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 12

नन्दीकेशं च यश्चैव पूजयेत्परया मुदा । नित्यं तस्याखिला सिद्धिर्भविष्यति न संशयः

யார் தினமும் பரம பக்தியுடனும் ஆனந்த மரியாதையுடனும் நந்தீகேசனை வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு எல்லா சித்திகளும் நிச்சயமாக உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 13

तत्र तीरे च यः स्नाति रेवायां मुनिसत्तमाः । तस्य कामाश्च सिध्यन्ति सर्वं पापं विनश्यति

முனிவரே, அங்கே ரேவா (நர்மதா) நதிக்கரையில் யார் நீராடுகிறாரோ, அவரின் நியாயமான விருப்பங்கள் நிறைவேறும்; எல்லாப் பாவமும் அழியும்।

Verse 14

ऋषय ऊचुः । एवं तस्य च माहात्म्यं कथं तत्र महामते । नन्दिकेशस्य कृपया कथ्यतां च त्वयाधुना

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாமதி! அந்தப் புனித வெளிப்பாட்டின் மகிமை அங்கே இவ்வாறு எவ்வாறு நிலைபெற்றது? நந்திகேசுவரரின் அருளால் இப்போது எமக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 15

सूत उवाच । सम्यक्पृष्टं भवद्भिश्च कथयामि यथाश्रुतम् । शौनकाद्याश्च मुनयः सर्वे हि शृणुतादरात्

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் நன்றாகக் கேட்டீர்கள்; நான் கேட்டதுபோலவே கூறுகிறேன். சௌனக முதலிய முனிவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 16

पुरा युधिष्ठिरेणैव पृष्टश्च ऋषिसत्तमः । यथोवाच तथा वच्मि भवत्स्नेहानुसारतः

முன்னொரு காலத்தில் யுதிஷ்டிரன் தானே அந்த உயர்ந்த முனிவரை வினவினான். அவர் அப்போது சொன்னதுபோலவே, உங்கள்மேல் உள்ள அன்பால் தூண்டப்பட்டு இப்போது நானும் கூறுகிறேன்.

Verse 17

रेवायाः पश्चिमे तीरे कर्णिकी नाम वै पुरी । विराजते सुशोभाढ्या चतुर्वर्णसमाकुला

ரேவா நதியின் மேற்கு கரையில் ‘கர்ணிகீ’ எனும் நகரம் விளங்குகிறது. அது மிகுந்த அழகுடன் ஒளிர்ந்து, நான்கு வர்ண மக்களாலும் நிரம்பியுள்ளது.

Verse 18

तत्र द्विजवरः कश्चिदुत्तस्य कुलसम्भवः । काश्यां गतश्च पुत्राभ्यामर्पयित्वा स्वपत्निकाम्

அங்கே உத்த வம்சத்தில் பிறந்த ஒரு சிறந்த பிராமணன் இருந்தான். அவன் தன் மனைவியை இரு மகன்களிடம் ஒப்படைத்து காசிக்குச் சென்றான்.

Verse 19

तत्रैव स मृतो विप्रः पुत्राभ्यां च श्रुतन्तदा । तदीयं चैव तत्कृत्यं चक्राते पुत्रकावुभौ

அங்கேயே அந்த பிராமணன் இறந்தான்; அதனை அவன் இரு மகன்களும் அப்போது கேட்டனர். அந்த இரு மகன்களும் அவனுக்குரிய முறையான இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தனர்.

Verse 20

पत्नी च पालयामास पुत्रौ पुत्रहितैषिणी । पुत्रौ च वर्जयित्वा च विभक्तं वै धनं तया

மக்களின் நலனையே நாடிய மனைவி இரு மகன்களையும் வளர்த்து காத்தாள். பின்னர் மகன்களைச் சேர்க்காமல், அவளே செல்வத்தைப் பகிர்ந்தாள்.

Verse 21

स्वीयं च रक्षितं किंचिद्धनं मरणहेतवे । ततश्च द्विजपत्नी हि कियत्कालं मृता च सा

இறுதிச் சடங்குகளுக்காக அவள் தன் செல்வத்தில் சிறிதை ஒதுக்கி வைத்தாள். அதன் பின் அந்தப் பிராமணப் பெண் சில காலம் இறந்த நிலையிலேயே இருந்தாள்.

Verse 22

कदाचित्क्रियमाणा सा विविधं पुण्यमाचरत् । न मृता दैवयोगेन द्विजपत्नी च सा द्विजाः

ஒரு வேளை விதியின் ஏற்பாட்டால் அவள் பலவகைப் புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தாள். ஓ த்விஜர்களே, அந்தப் பிராமணப் பெண் இறக்கவில்லை; உயிருடன் இருந்தாள்.

Verse 23

यदा प्राणान्न मुमुचे माता दैवात्तयोश्च सा । तद्दृष्ट्वा जननीकष्टं पुत्रकावूचतुस्तदा

விதிவசத்தால் அவர்களின் தாய் உயிரை விடாதபோது, தாயின் பெருந்துயரை கண்ட இரு மகன்களும் அந்நேரம் உரைத்தனர்।

Verse 24

पुत्रावूचतुः । किं न्यूनं विद्यते मातः कष्टं यद्विद्यते महत् । व्रियतां तदृतं प्रीत्या तदावां करवावहे

மகன்கள் கூறினர்—அம்மா, என்ன குறை உள்ளது? எந்தப் பெருங்கஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது? அன்புடன் உண்மையைச் சொல்; அதை நாங்கள் இருவரும் மகிழ்ந்து நிறைவேற்றுவோம்।

Verse 25

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वोक्तं तया तत्र न्यूनं तु विद्यते बहु । तदेव क्रियते चेद्वै सुखेन मरणं भवेत्

சூதர் கூறினார்—அவள் அங்கே சொன்னதை கேட்டபோது இன்னும் பல குறைவு இருப்பது அறியப்பட்டது. அந்த உபதேசத்தையே உண்மையாகச் செயல்படுத்தினால், மரணம்கூட இலகுவாகவும் அமைதியாகவும் அமையும்.

Verse 26

ज्येष्ठपुत्रश्च यस्तस्यास्तेनोक्तं कथ्यतान्त्वया । करिष्यामि तदेतद्धि तया च कथितन्तदा

அவளுடைய மூத்த மகன் என்ன சொன்னான் என்பதை நீ எனக்குச் சொல். நிச்சயமாக நான் அதையே செய்வேன்; ஏனெனில் அப்போது அவளும் அதையே கூறினாள்.

Verse 27

द्विजपत्न्युवाच । शृणु पुत्र वचः प्रीत्या पुरासीन्मे मनः स्पृहा । काश्यां गंतुं तथा नासीदिदानीं म्रियते पुनः

பிராமணப் பெண் கூறினாள்—மகனே, அன்புடன் என் சொற்களை கேள். முன்பு என் உள்ளத்தில் காசிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஏக்கம் எழுந்தது; அது நிறைவேறவில்லை. இப்போது அதே ஏக்கம் மீண்டும் வந்துள்ளது; இறந்து மீண்டும் பிறப்பதுபோல்.

Verse 28

ममास्थीनि त्वया पुत्र क्षेपणीयान्यतन्द्रितम् । गंगाजले शुभं तेद्य भविष्यति न संशयः

மகனே, தாமதமின்றி என் எலும்புச் சாம்பல்களை கங்கையின் நீரில் கரைக்க வேண்டும். இதனால் இன்று உனக்கு நிச்சயமாக நன்மை உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 29

सूत उवाच । इत्युक्ते च तया मात्रा स ज्येष्ठतनयोब्रवीत् । मातरं मातृभक्तिस्तु सुव्रतां मरणोन्मुखीम्

சூதர் கூறினார்—தாய் இவ்வாறு சொன்னபோது, மூத்த மகன் தன் தாயிடம் பதிலளித்தான்—தாய்பக்தி நிறைந்தவளும், நற்கடமைகளில் உறுதியானவளும், இப்போது மரணத்தை எதிர்நோக்கியவளும் ஆகிய அவளிடம்.

Verse 30

पुत्र उवाच । मातस्त्वया सुखेनैव प्राणास्त्याज्या न संशयः । तव कार्यं पुरा कृत्वा पश्चात्कार्यं मदीयकम्

மகன் கூறினான்—அம்மா, நீ நிச்சயமாக அமைதியுடன் உயிரைத் துறக்க வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை. முதலில் உன் கடமையை நிறைவேற்று; பின்னர் எனது காரியத்தைச் செய்.

Verse 31

इति हस्ते जलं दत्त्वा यावत्पुत्रो गृहं गतः । तावत्सा च मृता तत्र हरस्मरणतत्परा

இவ்வாறு அவன் கையில் நீரை அளித்தபின், மகன் இன்னும் வீட்டை அடையுமுன், அவள் அங்கே ஹரன் (சிவன்) நினைவில் முழுமையாக மூழ்கி உடலைத் துறந்தாள்.

Verse 32

तस्याश्चैव तु यत्कृत्यं तत्सर्वं संविधाय सः । मासिकं कर्म कृत्वा तु गमनाय प्रचक्रमे

அவளுக்குச் செய்ய வேண்டிய அனைத்துக் கடமைகளையும் அவன் முறையாகச் செய்து முடித்தான். பின்னர் மாதாந்திர கிரியைகளைச் செய்து, பயணத்திற்குப் புறப்படத் தொடங்கினான்.

Verse 33

द्वयोः श्रेष्ठतमो यो वै सुवादो नाम विश्रुतः । तदस्थीनि समादाय निस्सृतस्तीर्थकाम्यया

அந்த இருவரில் மிகச் சிறந்தவன் ‘சுவாத’ என்று புகழ்பெற்றவன். அவன் அந்த அஸ்திகளை எடுத்துக்கொண்டு தீர்த்த யாத்திரை விருப்பத்தால் புறப்பட்டான்.

Verse 34

संगृह्य सेवकं कंचित्तेनैव सहितस्तदा । आश्वास्य भार्य्यापुत्रांश्च मातुः प्रियचिकीर्षया

அப்போது அவன் ஒரு பணியாளனைத் துணையாகக் கொண்டு அவனுடன் புறப்பட்டான். தாய்க்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி, மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் ஆறுதல் கூறினான்.

Verse 35

श्राद्धदानादिकं भोज्यं कृत्वा विधिमनुत्तमम् । मंगलस्मरणं कृत्वा निर्जगाम गृहाद्द्विजः

ஸ்ராத்தம், தானம் முதலியவற்றுக்குரிய உணவு-அர்ப்பணங்களை உத்தம விதிப்படி செய்து, மங்கள ஸ்மரணம் (புனித அழைப்பு) செய்து அந்தத் த்விஜன் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 36

तद्दिने योजनं गत्वा विंशति ग्रामके शुभे । उवासास्तं गते भानौ गृहे विप्रस्य कस्यचित्

அன்றே ஒரு யோஜனை தூரம் சென்று, இருபது மங்களமான கிராமங்களைத் தாண்டி, சூரியன் அஸ்தமித்தபோது ஒரு பிராமணனின் இல்லத்தில் தங்கினான்.

Verse 37

चक्रे सन्ध्यादिसत्कर्म स द्विजो विधिपूर्वकम् । स्तवादि कृतवांस्तत्र शंभोरद्भुतकर्मणः

அந்தத் த்விஜன் விதிப்படி சந்த்யா முதலிய நற்கடமைகளைச் செய்தான்; மேலும் அங்கேயே அதிசய செயல்களுடைய சம்புவுக்கு ஸ்தவம் முதலிய பக்திச் செயல்களையும் செய்தான்.

Verse 38

सेवकेन तदा युक्तो ब्राह्मणः संस्थितस्तदा । यामिनी च गता तत्र मुहूर्तद्वयसंमिता

அப்போது அந்தப் பிராமணன் சேவகனுடன் அங்கேயே தங்கினான்; அங்கு இரண்டு முஹூர்த்த அளவான இரவு கழிந்தது.

Verse 39

एतस्मिन्नंतरे तत्रैकमाश्चर्य्यमभूत्तदा । शृणुतादरतस्तच्च मुनयो वो वदाम्यहम्

அந்த வேளையில் அங்கேயே ஒரு பேராச்சரியம் நிகழ்ந்தது. முனிவர்களே, பக்தியுடனும் கவனத்துடனும் கேளுங்கள்; அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.