Śiva-jñāna and the Non-dual Vision of a Śiva-maya Universe (शिवज्ञानम्—सर्वं शिवमयम्)

Verse 1

सूत उवाच । श्रूयतामृषयः सर्वे शिवज्ञानं यथा श्रुतम् । कथयामि महागुह्यं पर मुक्तिस्वरूपकम्

சூதர் கூறினார்—முனிவர்களே, அனைவரும் கேளுங்கள். நான் கேட்டதுபோலவே சிவஞானத்தை உரைக்கிறேன்; இது மகா ரகசியம், பரமம், மோக்ஷமே அதன் ஸ்வரூபம்.

Verse 2

कनारदकुमाराणां व्यासस्य कपिलस्य च । एतेषां च समाजे तैर्निश्चित्य समुदाहृतम्

நாரதரும் குமாரர்களும், மேலும் வ்யாசரும் கபிலரும் இருந்த அந்தச் சபையில் அவர்கள் நன்கு ஆலோசித்து உறுதியாகத் தீர்மானித்து பின்னர் அறிவித்தனர்।

Verse 3

इति ज्ञानं सदा ज्ञेयं सर्वं शिवमयं जगत् । शिवः सर्वमयो ज्ञेयस्सर्वज्ञेन विपश्चिता

இவ்வாறு இந்த ஞானம் எப்போதும் அறியப்பட வேண்டியது—முழு உலகமும் சிவமயம். சிவன் அனைத்துமயன்; அனைத்தறிவுடைய ஞானி, விவேகியால் அவர் உணரப்பட வேண்டும்।

Verse 4

यथैकं च सुवर्णादि मिलितं रजतादिना

தங்கம் முதலியவை வெள்ளி முதலிய உலோகங்களுடன் கலந்தால் ஒரே கலவைப் பொருளாகத் தோன்றுவது போல, இத்தத்துவமும் பிற நிபந்தனைகளின் சேர்க்கையால் புரியப்படுகிறது।

Verse 5

यदेच्छा तस्य जायेत तदा च क्रियते त्विदम् । सर्वं स एव जानाति तं न जानाति कश्चन

அவருடைய இச்சை எழும் பொழுதே இந்த முழு வெளிப்பாடு தோன்றுகிறது. அனைத்தையும் அவர் ஒருவரே அறிவார்; ஆனால் அவரை முழுமையாக யாரும் அறியார்।

Verse 6

रचयित्वा स्वयं तच्च प्रविश्य दूरतः स्थितः । न तत्र च प्रविष्टोसौ निर्लिप्तश्चित्स्वरूपवान्

அதை (அந்த வடிவை) அவர் தாமே படைத்து, அதில் நுழைந்ததுபோல் தோன்றினாலும், அவர் தூரத்திலேயே நிலைத்திருந்தார். உண்மையில் அவர் அதில் நுழையவில்லை—ஏனெனில் அவர் மாசற்ற, பற்றற்ற, சித்துச் சொரூபன்।

Verse 7

यथा च ज्योतिषश्चैव जलादौ प्रतिबिंबता । वस्तुतो न प्रवेशो वै तथैव च शिवः स्वयम्

ஒளி நீர் முதலியவற்றில் பிரதிபலிப்பாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அதில் நுழையாதது போல; அதுபோலவே சிவன் தாமே எங்கும் தோன்றினாலும், தத்துவத்தில் பற்றற்றவனாய் நுழையாதவன்।

Verse 8

वस्तुतस्तु स्वयं सर्वं क्रमो हि भासते शुभः । अज्ञानं च मतेर्भेदो नास्त्यन्यच्च द्वयम्पुनः

உண்மையில் அனைத்தும் தானே நிலைபெற்றது; மங்களமான ஒழுங்கு தானே ஒளிர்கிறது. அறியாமை, கருத்து வேறுபாடு என்று தோன்றுவது வேறொன்றல்ல—மீண்டும் அது கற்பித்த இருமை மட்டுமே.

Verse 9

दर्शनेषु च सर्वेषु मतिभेदः प्रदर्श्यते । परं वेदान्तिनो नित्यमद्वैतं प्रतिचक्षते

எல்லா தத்துவக் காட்சிகளிலும் கருத்து வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது; ஆனால் வேதாந்திகள் எப்போதும் பரமத் தத்துவம் அத்வைதமே என்று அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 10

स्वस्याप्यंशस्य जीवांशो ह्यविद्यामोहितो वशः । अन्योऽहमिति जानाति तया मुक्तो भवेच्छिवः

அவருடைய அங்கத்தின் உயிர்-அங்கமான ஜீவனும் அவித்யை மயக்கத்தில் அகப்பட்டு “நான் வேறு” என எண்ணுகிறது. அந்த விவேக ஞானத்தால் விடுதலை பெற்று சிவத்துவத்தை அடைகிறது.

Verse 11

सर्वं व्याप्य शिवः साक्षाद् व्यापकः सर्वजन्तुषु । चेतनाचेतनेशोपि सर्वत्र शंकरस्स्वयम्

சிவன் சாட்சாத் அனைத்தையும் ஊடுருவி நிறைந்தவன். எல்லா உயிர்களிலும் அவர் சர்வவியாபி; சேதனமும் அசேதனமும் இரண்டிற்கும் ஈசனான சங்கரன் ஒருவனே எங்கும் ஆத்மரூபமாக விளங்குகின்றான்.

Verse 12

उपायं यः करोत्यस्य दर्शनार्थं विचक्षणः । वेदान्तमार्गमाश्रित्य तद्दर्शनफलं लभेत्

அவரை தரிசிக்கத் தக்க உபாயத்தை மேற்கொள்ளும் விவேகி, வேதாந்த மார்க்கத்தைச் சார்ந்து அந்த தெய்வ தரிசனத்தின் உண்மைப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 13

यथाग्निर्व्यापकश्चैव काष्ठेकाष्ठे च तिष्ठति । यो वै मंथति तत्काष्ठं स वै पश्यत्यसंशयम्

அக்னி சர்வவியாபியாக இருந்தும் ஒவ்வொரு மரத்திலும் மறைந்து இருப்பதுபோல், ஆண்டவனும் அனைத்திலும் உறைகின்றான். ஆனால் அந்த மரத்தை மந்தனம் செய்வவன்—அதாவது ஒழுங்கான சாதனை செய்வவன்—சந்தேகமின்றி அவரை தரிசிக்கிறான்.

Verse 14

भक्त्यादिसाधनानीह यः करोति विचक्षणः । स वै पश्यत्यवश्यं हि तं शिवं नात्र संशयः

இங்கு பக்தி முதலான சாதனைகளை மேற்கொள்ளும் விவேகி, நிச்சயமாக அந்த பகவான் சிவனை தரிசிப்பான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 15

शिवःशिवःशिवश्चैव नान्यदस्तीति किंचन । भ्रान्त्या नानास्वरूपो हि भासते शङ्करस्सदा

எல்லாம் சிவமே—சிவன் ஒருவனே; அவரைத் தவிர எதுவும் இல்லை. ஆனால் மயக்கத்தால் சங்கரன் எப்போதும் பல வடிவங்களாகத் தோன்றுகின்றான் எனப் புலப்படுகிறது.

Verse 16

यथा समुद्रो मृच्चैव सुवर्णमथवा पुनः । उपाधितो हि नानात्वं लभते शंकरस्तथा

கடல்—அல்லது மண், அல்லது பொன்—உபாதிகளால் பல வடிவங்களாகத் தோன்றுவது போல, சங்கரனும் உபாதிகளால் பல்வகைமை அடைந்ததுபோல் தோன்றுகின்றான்.

Verse 17

कार्यकारणयोर्भेदो वस्तुतो न प्रवर्तते । केवलं भ्रान्तिबुद्ध्यैव तदाभावे स नश्यति

காரியம்-காரணம் என்ற வேறுபாடு உண்மையில் இயங்குவதில்லை. அது மயங்கிய அறிவால் மட்டுமே; அந்த மயக்கம் இல்லையெனில் வேறுபாடு மறைந்து விடும்.

Verse 18

तदा बीजात्प्ररोहश्च नानात्वं हि प्रकाशयेत् । अन्ते च बीजमेव स्यात्तत्प्ररोहश्च नश्यति

அப்போது விதையிலிருந்து முளை எழுந்து பல்வகைமையை வெளிப்படுத்தும்; ஆனால் இறுதியில் விதை மட்டுமே நிலைத்து, அந்த முளை அழிந்து விடும்.

Verse 19

ज्ञानी च बीजमेव स्यात्प्ररोहो विकृतीर्मता । तन्निवृत्तौ पुनर्ज्ञानी नात्र कार्या विचारणा

ஞானி விதையே; முளை என்பது விக்ருதி (வெளிப்பட்ட மாற்றம்) எனக் கருதப்படுகிறது. அது ஒடுங்கியபின் மீண்டும் ஞானி ஒருவனே நிலைப்பான்—இதில் மேலும் விசாரணை வேண்டாம்.

Verse 20

सर्वं शिवः शिवं सर्वं नास्ति भेदश्च कश्चन । कथं च विविधं पश्यत्येकत्वं च कथं पुनः

எல்லாமும் சிவமயம்; சிவனே எல்லாம்; எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை. அப்படியிருக்கப் பல்வகைமை எப்படித் தோன்றும்? அந்த பரம ஒருமையை மீண்டும் எப்படித் துல்லியமாக அறியலாம்?

Verse 21

यथैकं चैव सूर्याख्यं ज्योतिर्नानाविधं जनैः । जलादौ च विशेषेण दृश्यते तत्तथैव सः

‘சூரியன்’ எனப்படும் ஒரே ஒளி மக்கள் பலவிதமாக உணர்வது போல—குறிப்பாக நீர் முதலியவற்றில் பல பிரதிபலிப்புகளாக—அவ்வாறே ஒருவனான சிவனும் பல ரூபங்களாகத் தோன்றுகிறார்.

Verse 22

सर्वत्र व्यापकश्चैव स्पर्शत्वं न विबध्यते । तथैव व्यापको देवो बध्यते न क्वचित्स वै

எங்கும் பரவி நிற்பது தொடுதலால் எப்போதும் தடைபடாது. அதுபோல எங்கும் நிறைந்த தேவனான சிவன் எங்கும் கட்டுப்படுவதில்லை.

Verse 23

साहंकारस्तथा जीवस्तन्मुक्तः शंकरः स्वयम् । जीवस्तुच्छः कर्मभोगो निर्लिप्तः शंकरो महान्

அகங்காரத்துடன் கூடிய ஜீவன் பந்தத்தில் சிக்குகிறது; அதிலிருந்து விடுதலையானவர் தாமே சங்கரன். ஜீவன் சிறியது, கர்மபலனை அனுபவிக்கக் கட்டாயம்; ஆனால் மகத்தான சங்கரன் எப்போதும் பற்றற்றவன்.

Verse 24

अल्पमूल्यं प्रजायेत तथा जीवोऽप्यहंयुतः

அற்ப விலைக்கு கிடைத்த பொருளின் மதிப்பு சிறிதெனக் கருதப்படுவது போல, ‘நான்’ என்ற அகம்பாவத்துடன் கூடிய ஜீவனும் ஆன்மீக மதிப்பில் தாழ்ந்து விடுகிறது.

Verse 25

यथैव हि सुर्वणादि क्षारादेः शोधितं शुभम् । पूर्ववन्मूल्यतां याति तथा जीवोऽपि संस्कृतेः

தங்கம் முதலியவை காரம் போன்ற சுத்திகரிப்புப் பொருட்களால் சுத்தமடைந்து மங்களமாகி முன்பிருந்த மதிப்பை மீண்டும் பெறுவது போல, ஜீவனும் புனிதச் சாஸ்திரச் சடங்குகள் (ஸம்ஸ்கார) மூலம் செம்மையடைந்து தன் உண்மையான மதிப்பை மீண்டும் அடைகிறது.

Verse 26

प्रथमं सद्गुरुं प्राप्य भक्तिभाव समन्वितः । शिवबुद्ध्या करोत्युच्चैः पूजनं स्मरणादिकम्

முதலில் சத்குருவை அடைந்து பக்தி உணர்வால் நிறைந்து, குருவே சிவன் என்ற சிவபுத்தியுடன் உயர்ந்த முறையில் பூஜை, ஸ்மரணம் முதலிய சாதனைகளைச் செய்கிறான்.

Verse 27

तद्बुध्या देहतो याति सर्वपापादिको मलः । तदाऽज्ञानं च नश्येत ज्ञानवाञ्जायते यदा

அந்த விழிப்புணர்ந்த புத்தியால் உடலிலிருந்து எல்லாப் பாபங்களும் பிற மாசுகளும் நீங்குகின்றன. அப்போது அறியாமை அழிந்து, சாதகன் உண்மையான ஞானத்தில் நிலைபெறுகிறான்.

Verse 28

तदाहंकारनिर्मुक्तो जीवो निर्मलबुद्धिमान् । शङ्करस्य प्रसादेन प्रयाति शङ्करताम्पुनः

அப்போது அகங்காரத்திலிருந்து விடுபட்டு மாசற்ற புத்தியுடைய ஜீவன், சங்கரனின் அருளால் மீண்டும் சங்கரத்துவத்தை—இறைவனின் மங்கள இயல்புடன் ஒன்றுபடுதலை—அடைகிறது.

Verse 29

यथाऽऽदर्शस्वरूपे च स्वीयरूपं प्रदृश्यते । तथा सर्वत्रगं शम्भु पश्यतीति सुनिश्चितम्

எப்படி கண்ணாடியில் தன் உருவம் பிரதிபலித்து தெரிகிறதோ, அதுபோல எங்கும் நிறைந்துள்ள சம்புவை எல்லா இடங்களிலும் எல்லாப் பொருள்களிலும் இருப்பதாகக் காணலாம் என்பது உறுதி.

Verse 30

जीवन्मुक्तस्य एवासौ देहः शीर्ण शिवे मिलेत् । प्रारब्धवशगो देहस्तद्भिन्नो ज्ञानवान् मतः

ஜீவன்முக்தனுடைய இதே உடல் சிதைந்து பழுதானபோது சிவனில் லயமாகிறது. உடல் பிராரப்தக் கர்மத்தின் வலியால் இயங்கினாலும், ஞானி அதிலிருந்து வேறானவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 31

शुभं लब्ध्वा न हृष्येत कुप्येल्लब्ध्वाऽशुभं न हि । द्वंद्वेषु समता यस्य ज्ञानवानुच्यते हि सः

நல்லது கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியில் திளைக்க வேண்டாம்; தீமை வந்தால் கோபிக்க வேண்டாம். இரட்டைகளான எதிர்மறைகளில் சமநிலை உடையவனே உண்மையான ஞானி என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 32

आत्मयोगेन तत्त्वानामथवा च विवेकतः । यथा शरीरतो यायाच्छरीरं मुक्तिमिच्छतः

ஆத்மயோகத்தினாலோ, அல்லது தத்துவங்களின் விவேகத்தினாலோ, முக்தியை நாடும் சாதகன் உடலோடு ‘நான்’ என்ற அடையாளத்தைப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும்; உடலிலிருந்து பிரிவதுபோல.

Verse 33

सदाशिवो विलीयेत मुक्तो विरहमेव च । ज्ञानमूलन्तथाध्यात्म्यं तस्य भक्तिश्शिवस्य च

முக்தன் சதாசிவனில் லயமாகிறான்; அவரிடமிருந்து பிரிவு மட்டும் முடிவுறுகிறது. அவனுக்கு ஞானத்தின் வேர் ஆத்மானுபவமான அத்யாத்மம்; மேலும் சிவபக்தியும் அதுவே.

Verse 34

भक्तेश्च प्रेम संप्रोक्तं प्रेम्णश्च श्रवणन्तथा । श्रवणाच्चापि सत्संगस्सत्संगाच्च गुरुर्बुधः

பக்தியால் அன்பு பிறக்கிறது; அன்பால் புனிதமான கேள்வி (ஸ்ரவணம்) உண்டாகிறது. ஸ்ரவணத்தால் சத்சங்கம் கிடைக்கிறது; சத்சங்கத்தால் ஞானமிகு குரு அடையப்படுகிறார்.

Verse 35

सम्पन्ने च तथा ज्ञाने मुक्तो भवति निश्चितम् । इति चेज्ज्ञानवान्यो वै शंभुमेव सदा भजेत्

உண்மையான ஞானம் நிறைவு பெற்றால் முக்தி நிச்சயம். ஆகவே உண்மையில் ஞானமுள்ளவன் எப்போதும் ஷம்புவையே வழிபட வேண்டும்।

Verse 36

अनन्यया च भक्त्या वै युक्तः शम्भुं भजेत्पुनः । अन्ते च मुक्तिमायाति नात्र कार्या विचारणा

அனன்ய பக்தியுடன் ஷம்புவையே வழிபட வேண்டும். இறுதியில் அவன் நிச்சயமாக முக்தி அடைவான்—இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 37

अतोऽधिको न देवोऽस्ति मुक्तिप्राप्त्यै च शंकरात् । शरणं प्राप्य यश्चैव संसाराद्विनिवर्तते

ஆகையால் முக்தி பெறுவதற்கு சங்கரனை விட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை. யார் அவரைச் சரணடைந்தாரோ, அவர் நிச்சயமாகச் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விலகி மீள்கிறார்.

Verse 38

इति मे विविधं वाक्यमृषीणां च समागतैः । निश्चित्य कथितं विप्रा धिया धार्यं प्रयत्नतः

இவ்வாறு கூடியிருந்த ரிஷிகளுடன் ஆலோசித்து நான் இவ்விதமான பல சொற்களை உரைத்தேன். ஓ பிராமணர்களே, இதை முயற்சியுடன் உங்கள் அறிவில் உறுதியாகத் தாங்கிக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 39

प्रथमं विष्णवे दत्तं शंभुना लिंगसन्मुखे । विष्णुना ब्रह्मणे दत्तं ब्रह्मणा सनकादिषु

முதலில் சம்பு லிங்கத்தின் சன்னிதியில் விஷ்ணுவுக்கு இதை அருளினார். விஷ்ணு பிரம்மாவுக்கு அளித்தார்; பிரம்மா சனக முதலிய ரிஷிகளுக்கு வழங்கினார்.

Verse 40

नारदाय ततः प्रोक्तं तज्ज्ञानं सनकादिभिः । व्यासाय नारदेनोक्तं तेन मह्यं कृपालुना

பின்னர் சனக முதலிய முனிவர்கள் அந்த ஞானத்தை நாரதருக்கு உபதேசித்தனர். நாரதர் அதை வியாசருக்கு உரைத்தார்; கருணையுள்ள அந்த வியாசரே அதை எனக்கு கற்றுத்தந்தார்.

Verse 41

मया चैव भवद्भ्यश्च भवद्भिर्लोकहेतवे । स्थापनीयं प्रयत्नेन शिवप्राप्तिकरं च तत्

என்னாலும், உங்களாலும்—உலக நலனுக்காக—இதை முயற்சியுடன் நிறுவ வேண்டும்; ஏனெனில் அதுவே சிவப்ராப்திக்கான சாதனமாகிறது.

Verse 42

इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । गोपनीयं प्रयत्नेन किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

முனிவரே, நீங்கள் என்னிடம் கேட்டதை முழுமையாக உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இந்த உபதேசத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் காக்க வேண்டும்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्विंशतिसाहस्र्यां वैयासिक्यां संहितायां तदन्तर्गतायां चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां ज्ञाननिरूपणं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இருபத்துநான்கு ஆயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட வையாசிகி ஸம்ஹிதையில் அடங்கிய நான்காம் கோடிருத்ர ஸம்ஹிதையின் ‘ஞானநிரூபணம்’ எனப்படும் நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 44

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य नमस्तेऽस्तु धन्यस्त्वं शैवसत्तमः । श्रावितं नः परं वस्तु शैवं ज्ञानमनुत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்: வியாசரின் சீடரே, உமக்கு நமஸ்காரம். சைவ பக்தர்களில் சிறந்தவரே, நீர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். நிகரற்ற சைவ ஞானத்தை எங்களுக்குக் கேட்கச் செய்தீர்.

Verse 45

अस्माकं चेतसो भ्रान्तिर्गता हि कृपया तव । सन्तुष्टाश्शिवसज्ज्ञानं प्राप्य त्वत्तो विमुक्तिदम्

உமது கருணையால் எமது மனதின் மயக்கம் நீங்கியது. முக்தியை அளிக்கும் சிவஞானத்தை உம்மிடமிருந்து பெற்று நாங்கள் திருப்தியடைந்தோம்.

Verse 46

सूत उवाच । नास्तिकाय न वक्तव्यमश्रद्धाय शठाय च । अभक्ताय महेशस्य न चाशुश्रुषवे द्विजाः

சூதர் கூறினார்: அந்தணர்களே, இதை நாத்திகனுக்கோ, நம்பிக்கையற்றவனுக்கோ, வஞ்சகனுக்கோ, மகேஸ்வரனின் பக்தன் அல்லாதவனுக்கோ அல்லது கேட்க விருப்பமில்லாதவனுக்கோ சொல்லக்கூடாது.

Verse 47

इतिहासपुराणानि वेदाच्छास्त्राणि चासकृत् । विचार्य्योद्धृत्य तत्सारं मह्यं व्यासेन भाषितम्

இதिहास-புராணங்களையும் வேத-சாஸ்திரங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, வியாசர் விவேகத்தால் அவற்றின் சாரத்தை எடுத்துத் தந்து, அந்தப் பரமத் தத்துவத்தை எனக்கு உபதேசித்தார்।

Verse 48

एतच्छ्रुत्वा ह्येकवारं भवेत्पापं हि भस्मसात् । अभक्तो भक्तिमाप्नोति भक्तस्य भक्तिवर्द्धनम्

இதை ஒருமுறை கேட்டாலே பாவம் சாம்பலாகி விடும். பக்தியில்லாதவனும் பக்தியை அடைவான்; பக்தனின் பக்தி மேலும் பெருகும்।

Verse 49

पुनश्श्रुते च सद्भक्तिर्मुक्तिस्स्याच्च श्रुते पुनः । तस्मात्पुनःपुनश्श्राव्यं भुक्तिमुक्तिफलेप्सुभिः

இதனை மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதால் உண்மையான பக்தி எழுகிறது; மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதால் முக்தியும் கிடைக்கிறது. ஆகவே போகம் மற்றும் மோட்சத்தின் பலனை நாடுவோர் இதை அடிக்கடி ச்ரவணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

आवृत्तयः पंच कार्याः समुद्दिश्य फलं परम् । तत्प्राप्नोति न सन्देहो व्यासस्य वचनं त्विदम्

விதிப்படி ஐந்து ஆவிருத்திகளைச் செய்தால் பரம பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. இது வியாசரின் வாக்கு.

Verse 51

न दुर्लभं हि तस्यैव येनेदं श्रुतमुत्तमम् । पंचकृत्वस्तदावृत्त्या लभ्यते शिवदर्शनम्

இந்த உத்தம உபதேசத்தை கேட்டவருக்கு சிவன் அரிதல்ல. இதை ஐந்து முறை பாராயணம் செய்தால் பரமசிவனின் புனித தரிசனம் கிடைக்கும்.

Verse 52

पुरातनाश्च राजानो विप्रा वैश्याश्च सत्तमाः । इदं श्रुत्वा पंचकृत्वो धिया सिद्धिं परां गताः

பண்டைய அரசர்களும், பிராமணர் மற்றும் வைசியரில் சிறந்தவர்களும்—இதனை ஐந்து முறை கேட்டுத் திடமான அறிவால் பரம சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 53

श्रोष्यत्यद्यापि यश्चेदं मानवो भक्तितत्परः । विज्ञानं शिवसंज्ञं वै भुक्तिं मुक्तिं लभेच्च सः

இன்றும் பக்தியில் நிலைத்து இதைக் கேட்பவன் ‘சிவ’ எனப் பெயர்பெற்ற உண்மை ஞானத்தை அடைந்து, போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் பெறுவான்.

Verse 54

व्यास उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा परमानन्दमागताः । समानर्चुश्च ते भूतं नानावस्तुभिरादरात

வியாசர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவர்கள் பரமானந்தத்தில் மூழ்கினர். பின்னர் அனைவரும் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் பலவகை காணிக்கைகளால் அந்த தெய்வீக இருப்பை ஒருமனதாக வழிபட்டனர்.

Verse 55

नमस्कारैः स्तवैश्चैव स्वस्तिवाचनपूर्वकम् । आशीर्भिर्वर्द्धयामासुः संतुष्टाश्छिन्नसंशयाः

மனநிறைவுற்று ஐயமறிந்த அவர்கள் வணக்கங்களாலும் ஸ்தோத்திரங்களாலும் அவரை போற்றினர். மங்களவாக்கியத்துடன் தொடங்கி ஆசீர்வாதச் சொற்களால் மேலும் அவரை உயர்த்தி மகிமைப்படுத்தினர்।

Verse 56

परस्परं च संतुष्टाः सूतस्ते च सुबुद्धयः । शंभुं देवं परं मत्वा नमंति स्म भजंति च

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மனநிறைவுற்றனர்; சூதனுடன் அந்த நல்விவேக முனிவர்கள் ஶம்புவையே பரம தெய்வம் எனக் கருதி அவருக்கு வணங்கி, பக்தியுடன் தொடர்ந்து வழிபட்டனர்।

Verse 57

एतच्छिवसुविज्ञानं शिवस्यातिप्रियं महत् । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

இந்த ஶிவசுவிஞ்ஞானம் ஶிவனுக்கு மிகப் பிரியமானதும் மாபெருமையானதும் ஆகும். இது போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது; தெய்வீகமானது; ஶிவபக்தியை வளர்ப்பது.

Verse 58

इयं हि संहिता पुण्या कोटिरुद्राह्वया परा । चतुर्थी शिव पुराणस्य कथिता मे मुदावहा

இந்த ஸம்ஹிதை புனிதமும் பரமமும்; ‘கோடிருத்ர’ எனப் பெயர்பெற்றது. இது ஶிவபுராணத்தின் நான்காம் பகுதி; நான் உரைத்தது, கேட்போர்க்கு மகிழ்ச்சி தருவது.

Verse 59

एतां यः शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । स भुक्त्वेहाखिलान्भोगानंते परगतिं लभेत्

இதை பக்தியுடன் கேட்பவனோ, அல்லது ஒருமனத்துடன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வோனோ—இவ்வுலகில் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் பரமகதி (மோட்சம்) அடைவான்।