Śiva–Hari–Rudra–Vidhīnāṃ Tattva-nirṇayaḥ (Identity of Śiva, Viṣṇu, Rudra, and Brahmā; Nirguṇa–Saguṇa Reconciliation)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शिवः को वा हरिः को वा रुद्रः को वा विधिश्च कः । एतेषु निर्गुणः को वा ह्येतं नश्छिन्धि संशयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—சிவன் யார்? ஹரி (விஷ்ணு) யார்? ருத்ரன் யார்? விதி (பிரம்மா) யார்? இவர்களில் உண்மையில் நிர்குணன்—குணாதீதன்—யார்? எங்கள் ஐயத்தைத் தயவுசெய்து நீக்குங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । यच्चादौ हि समुत्पन्नं निर्गुणात्परमात्मनः । तदेव शिवसंज्ञं हि वेदवेदांतिनो विदुः

சூதர் கூறினார்—ஆரம்பத்தில் நிர்குண பரமாத்மாவிலிருந்து எது தோன்றியதோ, அதையே வேதமும் வேதாந்தமும் அறிந்தோர் ‘சிவ’ என்ற நாமத்தால் அறிகின்றனர்।

Verse 3

तस्मात्प्रकृतिरुत्पन्ना पुरुषेण समन्विता । ताभ्यान्तपः कृतं तत्र मूलस्थे च जले सुधीः

அவரிடமிருந்து புருஷனுடன் இணைந்த பிரகிருதி தோன்றியது. பின்னர் அவர்கள் இருவரும் அங்கே—மூலஸ்தானத்தின் நீரில்—தவம் செய்தனர், ஓ ஞானியே।

Verse 4

पञ्चकोशीति विख्याता काशी सर्वातिवल्लभा । व्याप्तं च सकलं ह्येतत्तज्जलं विश्वतो गतम्

பஞ்சகோசீ எனப் புகழ்பெற்ற காசி எல்லாவற்றிலும் மிகப் பிரியமானது. இவ்வனைத்துப் பகுதியும் சிவப் புனிதத்தால் நிறைந்துள்ளது; இத்தீர்த்தநீர் உலகமெங்கும் பரவி செல்கிறது.

Verse 5

संभाव्य मायया युक्तस्तत्र सुप्तो हरिस्स वै । नारायणेति विख्यातः प्रकृतिर्नारायणी मता

அங்கே ஹரி (விஷ்ணு) மாயையுடன் இணைந்து, அவளின் சக்தியால் தாங்கப்பட்டு, யோகநித்திரையில் பள்ளிகொண்டார். அவர் ‘நாராயணன்’ எனப் புகழ்பெற்றார்; அந்தப் பிரகிருதி ‘நாராயணி’ எனக் கருதப்பட்டது.

Verse 6

तन्नाभिकमले यो वै जातस्स च पितामहः । तेनैव तपसा दृष्टस्स वै विष्णुरुदाहृतः

அந்த நாபிக் கமலத்தில் பிறந்தவர் பிதாமகர் பிரம்மா. அதே தவத்தினால் தரிசிக்கப்பட்ட ஆண்டவர் ‘விஷ்ணு’ என அறிவிக்கப்படுகிறார்.

Verse 7

उभयोर्वादशमने यद्रूपं स दर्शितं बुधाः । महादेवेति विख्यातं निर्गुणेन शिवेन हि

அறிவுடையோரே, இரு வழிகளின் வாதம் அடங்கியபோது வெளிப்பட்ட அந்த ரூபம் ‘மகாதேவன்’ எனப் புகழ்பெற்றது; ஏனெனில் அவர் உண்மையில் நிர்குண சிவனே.

Verse 8

तेन प्रोक्तमहं शम्भुर्भविष्यामि कभालतः । रुद्रो नाम स विख्यातो लोकानुग्रहकारकः

அவர் கூறியபடியே நான்—சம்பு—கபாலத்திலிருந்து வெளிப்படுவேன். ‘ருத்ரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று, உலகங்களுக்கு அருள்புரிபவனாக இருப்பேன்.

Verse 9

ध्यानार्थं चैव सर्वेषामरूपो रूपवानभूत् । स एव च शिवस्साक्षाद्भक्तवात्सल्यकारकः

அனைவரும் தியானிக்கும்படியாக நிராகார பரமேசன் தாமே சாகார ரூபம் கொண்டார்; அவரே சாட்சாத் சிவன், பக்தர்களுக்கு அன்பும் அருளும் பொழிபவன்.

Verse 10

शिवे त्रिगुणसम्भिन्ने रुद्रे तु गुणधामनि । वस्तुतो न हि भेदोऽस्ति स्वर्णे तद्भूषणे यथा

மூன்று குணங்களோடு தொடர்புடைய சிவனிலும், குணங்களின் தாமமான ருத்ரனிலும் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை; பொன்னும் அதனால் செய்யப்பட்ட ஆபரணமும் சாரத்தில் வேறுபடாததுபோல்.

Verse 11

समानरूपकर्माणौ समभक्तगतिप्रदौ । समानाखिलसंसेव्यौ नानालीलाविहारिणौ

அவர்கள் ரூபத்திலும் தெய்வீக செயலிலும் ஒரேபோல்; பக்தர்களுக்கு அதே பரமகதியை அளிப்பவர்கள்; இருவரும் அனைவராலும் வணங்கத் தக்கவர்கள், பலவகை லீலைகளில் உலாவுபவர்கள்.

Verse 12

सर्वथा शिवरूपो हि रुद्रो रौद्रपराक्रमः । उत्पन्नो भक्तकार्यार्थं हरिब्रह्मसहायकृत्

ருத்ரன் எல்லாவிதத்திலும் சிவச్వరூபமே; ரௌத்ர பராக்ரமம் நிறைந்தவன். பக்தர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக அவன் வெளிப்பட்டு, ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் பிரம்மாவுடன் துணைநின்றான்.

Verse 14

ते वै रुद्रं मिलित्वा तु प्रयान्ति प्रकृता इमे । इमान्रुद्रो मिलित्वा तु न याति श्रुतिशासनम्

இவ்வுயிர்கள் தம் இயல்பின் வசத்தால் ருத்ரனைச் சந்தித்து மீண்டும் சென்றுவிடுகின்றன; ஆனால் ருத்ரன் அவர்களைச் சந்தித்தாலும் ஸ்ருதியின் விதியை விட்டு விலகுவதில்லை।

Verse 15

सर्वे रुद्रं भजन्त्येव रुद्रः कञ्चिद्भजेन्न हि । स्वात्मना भक्तवात्सल्याद्भजत्येव कदाचन

அனைவரும் ருத்ரனையே வழிபடுகின்றனர்; ருத்ரன் யாரையும் வழிபடுவதில்லை. ஆயினும் பக்தர்களின் மீது கருணைமிகு பாசத்தால், அவர் சில வேளைகளில் தன் சுயஇச்சையால் சேவை-பக்தியைத் தாமே வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 16

अन्यं भजन्ति ये नित्यं तस्मिंस्ते लीनतां गताः । तेनैव रुद्रं ते प्राप्ताः कालेन महता बुधाः

எவர் எப்போதும் வேறொருவரை வழிபடுகிறார்களோ, அவர்கள் அதிலேயே லயமடைகின்றனர். ஆயினும் அதே பக்தியின் வழியே, நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஞானிகள் இறுதியில் ருத்ரன் (சிவன்) அவரையே அடைகின்றனர்.

Verse 17

रुद्रभक्तास्तु ये केचित्तत्क्षणं शिवतां गताः । अन्यापेक्षा न वै तेषां श्रुतिरेषा सनातनी

ஆனால் ருத்ரபக்தர்கள் அந்தக் கணமே சிவத்துவத்தை அடைகின்றனர். அவர்களுக்கு வேறெதிலும் சார்பு இல்லை—இதுவே வேதத்தின் சனாதன உபதேசம்.

Verse 18

अज्ञानं विविधं ह्येतद्विज्ञानं विविधं न हि । तत्प्रकारमहं वक्ष्ये शृणुतादरतो द्विजाः

இந்த அறியாமை பலவகை; ஆனால் உண்மையான ஞானம் பலவகையல்ல. அந்த (அறியாமையின்) வகைகளை நான் விளக்குவேன்; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, கவனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 19

ब्रह्मादि तृणपर्यंतं यत्किंचिद्दृश्यते त्विह । तत्सर्वं शिव एवास्ति मिथ्या नानात्वकल्पना

பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை இங்கே காணப்படுவது அனைத்தும் சிவனே; பல்மை என்ற கற்பனை பொய்யே.

Verse 20

सृष्टेः पूर्वं शिवः प्रोक्तः सृष्टेर्मध्ये शिवस्तथा । सृष्टेरन्ते शिवः प्रोक्तस्सर्वशून्ये तदा शिवः

படைப்பிற்கு முன்பும் சிவனே எனப் போற்றப்படுகிறார்; படைப்பின் நடுவிலும் சிவனே. படைப்பின் முடிவிலும் சிவனே என அறிவிக்கப்படுகிறார்; அனைத்தும் வெறுமையாயினும் அப்போதும் சிவனே.

Verse 21

तस्माच्चतुर्गुणः प्रोक्तः शिव एव मुनीश्वराः । स एव सगुणो ज्ञेयः शक्तिमत्त्वाद्द्विधापि सः

ஆகையால், முனிவரே, சிவனே நான்கு வகையென அறிவிக்கப்படுகிறார். சக்தியுடையதனால் அவர் இருவகையாகவும் வெளிப்படுகிறார்; அவர் சகுணனாகவும் அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 22

येनैव विष्णवे दत्तास्सर्वे वेदास्सनातनाः । वर्णा मात्रा ह्यनैकाश्च ध्यानं स्वस्य च पूजनम्

அவராலேயே விஷ்ணுவுக்கு நித்திய வேதங்கள் அனைத்தும் அளிக்கப்பட்டன. அவரிடமிருந்தே பல எழுத்துகளும் மாத்திரைகளும், தம் உருவத் தியானமும் தம் பூஜையும் தோன்றுகின்றன.

Verse 23

ईशानः सर्वविद्यानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदकर्ता वेदपतिस्तस्माच्छंभुरुदाहृतः

ஈசானன் எல்லா வித்யைகளுக்கும் ஆண்டவன்—இது நித்திய ஸ்ருதி உரைக்கிறது. அவர் வேதங்களின் கர்த்தாவும் வேதாதிபதியும்; ஆகவே ‘சம்பு’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 24

स एव शंकरः साक्षात्सर्वानुग्रहकारकः । कर्ता भर्ता च हर्ता च साक्षी निर्गुण एव सः

அவரே உண்மையில் சங்கரன்; அனைவருக்கும் அருள் வழங்குபவன். அவரே செய்பவன், காப்பவன், ஒழிப்பவன்; அவரே சாட்சி, அவரே நிர்குணன்.

Verse 25

अन्येषां कालमानं च कालस्य कलना न हि । महाकालस्स्वयं साक्षान्महाकालीसमाश्रितः

மற்றவர்களுக்கு கால அளவு இருக்கலாம்; ஆனால் காலத்தையே அளக்க இயலாது. மகாகாலன் சாட்சாத் சுயம்பு இறைவன்; மகாகாளியின் ஆதாரத்தில் நிலைகொண்டவன்.

Verse 26

तथा च ब्राह्मणा रुद्रं तथा कालीं प्रचक्षते । सर्वं ताभ्यान्ततः प्राप्तमिच्छया सत्यलीलया

அவ்வாறே பிராமணர்கள் ருத்ரனையும் அதுபோல காளியையும் போற்றிப் பிரகடனம் செய்கிறார்கள். உண்மையான, நோக்கமுள்ள தெய்வ லீலையில் அவர்களின் சுயஇச்சையால் இறுதியில் அனைத்தும் அந்த இருவரிடமிருந்தே பெறப்படுகிறது.

Verse 27

न तस्योत्पादकः कश्चिद्भर्ता हर्ता न तस्य हि । स्वयं सर्वस्य हेतुस्ते कार्यभूताच्युतादयः

அவருக்கு உற்பத்தி செய்பவன் (படைப்பவன்) எவரும் இல்லை; உண்மையில் அவருக்கு பேணுபவனும் இல்லை, அழிப்பவனும் இல்லை. அவரே அனைத்தின் காரணம்; அச்யுதன் (விஷ்ணு) முதலியோரும் அவரின் சக்தியால் தோன்றிய காரியரூபங்களே.

Verse 28

स्वयं च कारणं कार्यं स्वस्य नैव कदाचन । एकोव्यनेकतां यातोप्यनेकोप्येकतां व्रजेत्

சுயம் (ஆத்மா) தன்னிற்கே தானாக ஒரே நேரத்தில் காரணமும் காரியமும் ஆகாது. ஒன்றே பலவாக வெளிப்படலாம்; பலவும் மீண்டும் ஒன்றுமையைக் அடையலாம்.

Verse 29

एकं बीजं बहिर्भूत्वा पुनर्बीजं च जायते । बहुत्वे च स्वयं सर्वं शिवरूपी महेश्वरः

ஒரே விதை வெளிப்படையாக வெளிவந்து மீண்டும் விதையாகப் பிறக்கிறது; அது பல வடிவங்களாகத் தோன்றும் போது, அவையெல்லாம் சிவச్వరூபமான மகேஸ்வரனே தானாகும்.

Verse 30

एतत्परं शिवज्ञानं तत्त्वतस्तदुदाहृतम् । जानाति ज्ञानवानेव नान्यः कश्चिदृषीश्वराः

இந்த உன்னத சிவஞானம் தத்துவப்படி உண்மையாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஓ ரிஷிகளின் தலைவர்களே, இதை உண்மையான ஞானி ஒருவனே அறிகிறான்; வேறு யாரும் அல்ல।

Verse 31

मुनय ऊचुः । ज्ञानं सलक्षणं ब्रूहि यज्ज्ञात्वा शिवताम्व्रजेत् । कथं शिवश्च तत्सर्वं सर्वं वा शिव एव च

முனிவர்கள் கூறினர்—லட்சணங்களுடன் கூடிய அந்த ஞானத்தை விளக்குங்கள்; அதை அறிந்தால் சிவத்துவம் அடையலாம். சிவன் எவ்வாறு அந்த முழு யதார்த்தமோ, மேலும் அனைத்தும் எவ்வாறு சிவனே ஆகின்றது?

Verse 32

व्यास उवाच । एतदाकर्ण्य वचनं सूतः पौराणिकोत्तमः । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं मुनींस्तानब्रवीद्वचः

வியாசர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பின், புராணக் கூறுவோரில் சிறந்த சூதர், ஸ்ரீசிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து, அந்த முனிவர்களிடம் உரையாற்றினார்।

Verse 42

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां सगुणनिर्गुणभेदवर्णनं नाम द्विचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் நான்காம் கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘ஸகுண-நிர்குண வேதவிவரணம்’ எனும் நாற்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 43

अन्ये च ये समुत्पन्ना यथानुक्रमतो लयम् । यांति नैव तथा रुद्रः शिवे रुद्रो विलीयते

பிற உயிர்கள் அனைத்தும் தோன்றி முறையே லயத்தை அடைகின்றன; ஆனால் ருத்ரன் அப்படியல்ல—ருத்ரன் சிவனிலேயே லயமடைகிறான்।