दशशैवव्रतप्रश्नः — Inquiry into the Ten Principal Śaiva Vratas

Verse 1

ऋषय ऊचुः । धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि जीवितं सफलं तव । यच्छ्रावयसि नस्तात महेश्वरकथां शुभाम्

ரிஷிகள் கூறினர்—நீ பாக்கியவான், கடமை நிறைவேற்றியவன்; உன் வாழ்வு உண்மையிலே பயனடைந்தது, அன்புக் குழந்தையே! ஏனெனில் நீ எங்களுக்கு மகேஸ்வரன் (சிவபெருமான்) பற்றிய மங்களக் கதையைச் செவியுறச் செய்கிறாய்.

Verse 2

बहुभिश्चर्षिभि स्सूत श्रुतं यद्यपि वस्तु सत् । सन्देहो न मतोऽस्माकं तदेतत्कथयामि ते

ஓ சூதரே! இந்த உண்மை பொருள் பல ரிஷிகளால் கேட்கப்பட்டிருந்தாலும், எங்கள் மனத்தில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை; ஆகவே அதே நிகழ்வை உமக்கு நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 3

केन व्रतेन सन्तुष्टः शिवो यच्छति सत्सुखम् । कुशलश्शिवकृत्ये त्वं तस्मात्पृच्छामहे वयम्

எந்த விரதத்தால் சிவன் திருப்தியடைந்து சத்சுகம்—மங்களமான பேரின்பம்—அருள்கிறான்? நீ சிவகிரியைகளில் தேர்ந்தவன்; ஆகவே உம்மை நாம் கேட்கிறோம்.

Verse 4

भुक्तिर्मुक्तिश्च लभ्येत भक्तैर्येन व्रतेन वै । तद्वद त्वं विशेषेण व्यासशिष्य नमोऽस्तु ते

எந்த விரதத்தால் பக்தர்கள் நிச்சயமாக போகமும் முக்தியும்—இரண்டையும்—அடைகிறார்களோ, அதைச் சிறப்பாக நீ கூறுவாயாக. வியாசரின் சீடனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 5

सूत उवाच । सम्यक्पृष्टमृषिश्रेष्ठा भवद्भिः करुणात्मभिः । स्मृत्वा शिवपदांभोजं कथयामि यथाश्रुतम्

சூதர் கூறினார்—ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, கருணைமிகு நீங்கள் நன்றாகவே கேட்டீர்கள். சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, நான் கேட்டதையே அப்படியே உரைக்கிறேன்.

Verse 6

यथा भवद्भिः पृच्छेत तथा पृष्टं हि वेधसा । हरिणा शिवया चैव तथा वै शंकरं प्रति

நீங்கள் எவ்வாறு கேட்டீர்களோ, அதே கேள்வியை விதாதா பிரம்மாவும் கேட்டார். ஹரி விஷ்ணுவும், சிவா (பார்வதி)யும் அதேபோல் சங்கரனிடம் கேட்டனர்.

Verse 7

कस्मिंश्चित्समये तैस्तु पृष्टं च परमात्मने । केन व्रतेन सन्तुष्टो भुक्तिं मुक्तिं च यच्छसि

ஒரு சமயத்தில் அவர்கள் பரமாத்மாவிடம் கேட்டனர்—“எந்த விரதத்தால் நீர் மகிழ்ந்து, பக்தி (போக) மற்றும் முக்தி இரண்டையும் அருள்கிறீர், ஆண்டவா?”

Verse 8

इति पृष्टस्तदा तैस्तु हरिणा तेन वै तदा । तदहं कथयाम्यद्य शृण्वतां पापहारकम्

அவ்வாறு அப்போது அவர்களாலும்—அந்த நேரத்தில் ஹரி (விஷ்ணு) யாலும்—கேட்கப்பட்ட நான், இப்போது அதைச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள், இது கேட்போரின் பாவத்தை நீக்கும் வரலாறு.

Verse 9

शिव उवाच । भूरि व्रतानि मे सन्ति भुक्तिमुक्तिप्रदानि च । मुख्यानि तत्र ज्ञेयानि दशसंख्यानि तानि वै

சிவன் கூறினார்—“போகமும் முக்தியும் அளிக்கும் என் விரதங்கள் பல உள்ளன; அவற்றில் முதன்மையானவை அறியத்தக்கவை—அவை உண்மையில் பத்து.”

Verse 10

दश शैवव्रतान्याहुर्जाबालश्रुतिपारगाः । तानि व्रतानि यत्नेन कार्याण्येव द्विजैस्सदा

ஜாபால ஸ்ருதியில் தேர்ந்தோர் கூறுவர்—சிவபக்திக்குரிய பத்து சைவவிரதங்கள் உள்ளன. ஆகவே இருபிறப்பினர் அவ்விரதங்களை எப்போதும் முயற்சியுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 11

प्रत्यष्टम्यां प्रयत्नेन कर्तव्यं नक्तभोजनम् । कालाष्टम्यां विशेषेण हरे त्याज्यं हि भोजनम्

அஷ்டமிக்கு முந்தைய நாளில் முயற்சியுடன் நக்தபோஜன விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். ஆனால் குறிப்பாக காலாஷ்டமியில், ஹே ஹரா, உணவை முற்றிலும் துறக்க வேண்டும்.

Verse 12

एकादश्यां सितायां तु त्याज्यं विष्णो हि भोजनम् । असितायां तु भोक्तव्यं नक्तमभ्यर्च्य मां हरे

ஹே விஷ்ணுவே! சுக்லபட்ச ஏகாதசியில் உணவைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஆனால் கிருஷ்ணபட்ச ஏகாதசியில், ஹே ஹரியே, என்னை வழிபட்டு இரவில் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 13

त्रयोदश्यां सितायां तु कर्तव्यं निशि भोजनम् । असितायां तु भूतायां तत्र कार्यं शिवव्रतैः

சுக்லபட்ச திரயோதசியில் இரவில் உணவு கொள்ள வேண்டும். ஆனால் கிருஷ்ணபட்ச திரயோதசி வந்தால் அச்சமயத்தில் சிவவிரதங்களை விதிப்படி அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 14

निशि यत्नेन कर्तव्यं भोजनं सोमवासरे । उभयोः पक्षयोर्विष्णो सर्वस्मिञ्छिव तत्परैः

திங்கட்கிழமையில் இரவில் கவனத்துடன் உணவு கொள்ள வேண்டும். ஹே விஷ்ணுவே! சிவனில் மனம் நிலைத்தோர் இரு பக்ஷங்களிலும் எப்போதும் இந்த நியமத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 15

व्रतेष्वेतेषु सर्वेषु शैवा भोज्याः प्रयत्नतः । यथाशक्ति द्विजश्रेष्ठा व्रतसंपूर्तिहेतवे

இந்த எல்லா விரதங்களிலும் சிவபக்தர்களை மிகுந்த கவனத்துடன் உணவளிக்க வேண்டும். ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்பச் செய்; அதுவே விரதத்தின் நிறைவும் பலனும் தரும் வழி.

Verse 16

व्रतान्येतानि नियमात्कर्तव्यानि द्विजन्मभिः । व्रतान्येतानि तु त्यक्त्वा जायन्ते तस्करा द्विजाः

இந்த விரதங்களை இருமுறைப் பிறந்தவர்கள் கட்டுப்பாட்டுடன் செய்ய வேண்டும். ஆனால் இவற்றை விட்டுவிட்டால், அந்த இருமுறைப் பிறந்தவர்களே தம் தர்மத்தைத் திருடும் கள்வர்களாக ஆகிறார்கள்.

Verse 17

मुक्तिमार्गप्रवीणैश्च कर्तव्यं नियमादिति । मुक्तेस्तु प्रापकं चैव चतुष्टयमुदाहृतम्

மோக்ஷ மார்க்கத்தில் தேர்ந்தோர், இதை ஒழுங்கான நியமங்களுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் எனக் கூறுகின்றனர். மேலும் மோக்ஷத்தை அளிக்கும் நான்கு வகை சாதனங்களையும் அவர்கள் உரைத்துள்ளனர்।

Verse 18

शिवार्चनं रुद्रजपं उपवासश्शिवालये । वाराणस्यां च मरणं मुक्तिरेषा सनातनी

சிவாராதனை, ருத்ர மந்திர ஜபம், சிவாலயத்தில் உபவாசம், மேலும் வாராணசியில் உடலை விடுதல்—இதுவே சனாதனமான மோக்ஷம்.

Verse 19

अष्टमी सोमवारे च कृष्णपक्षे चतुर्दशी । शिवतुष्टिकरं चैतन्नात्र कार्या विचारणा

திங்கட்கிழமை அஷ்டமி வந்தாலும், கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசி வந்தாலும்—இந்த அனுஷ்டானம் உறுதியாக சிவபிரானை மகிழ்விப்பது; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 20

चतुर्ष्वपि बलिष्ठं हि शिवरात्रिव्रतं हरे । तस्मात्तदेव कर्तव्यं भुक्तिमुक्तिफलेप्सुभिः

ஹே ஹரியே! நான்கு முக்கிய விரதங்களில் சிவராத்திரி விரதமே மிகுந்த வல்லமை உடையது. ஆகவே போகமும் மோட்சமும் எனும் பலனை விரும்புவோர் அந்த விரதத்தையே முதன்மையாக உறுதியாக மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 21

एतस्माच्च मतादन्यन्नास्ति नृणां हितावहम् । एतद्व्रतन्तु सर्वेषां धर्मसाधनमुत्तमम्

என்னால் உபதேசிக்கப்பட்ட இந்த விரதத்தைத் தவிர மனிதர்க்கு இதைவிட நன்மை தருவது வேறொன்றுமில்லை. இந்த விரதமே அனைவருக்கும் தர்ம சாதனையின் உத்தமமான வழி.

Verse 22

निष्कामानां सकामानां सर्वेषां च नृणान्तथा । वर्णानामाश्रमाणां च स्त्रीबालानां तथा हरे

ஓ ஹரி, இந்த (விரத-பூஜை) ஆசையற்றவர்களுக்கும் ஆசையுள்ளவர்களுக்கும்—அனைவருக்கும் உரியது; எல்லா மனிதர்களுக்கும், எல்லா வர்ணங்களுக்கும் எல்லா ஆச்ரமங்களுக்கும், மேலும் பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் கூட.

Verse 23

दासानां दासिकानां च देवादीनां तथैव च । शरीरिणां च सर्वेषां हितमेतद्व्रतं वरम्

ஆண் பணியாளரும் பெண் பணியாளரும், மேலும் தேவர்கள் முதலியவர்களும்—எல்லா உடலுடைய உயிர்களுக்கும் இந்தச் சிறந்த விரதம் நன்மை தருவதாகும்।

Verse 24

माघस्य ह्यसिते पक्षे विशिष्टा सातिकीर्तिता । निशीथव्यापिनी ग्राह्या हत्याकोटिविनाशिनी

மாசி (மா஘) மாதத்தின் கருப்பக்ஷத்தில் ‘சாதீ’ எனப் புகழப்படும் இந்த அனுஷ்டானம் மிகச் சிறப்பானதாக அறிவிக்கப்பட்டது. நிசீதம் (நள்ளிரவு) வரை நீளும்போது இதை ஏற்க வேண்டும்; கொலைப்பாவங்களின் கோடிகளையும் இது அழிக்கிறது।

Verse 25

तद्दिने चैव यत्कार्यं प्रातरारभ्य केशव । श्रूयतान्तन्मनो दत्त्वा सुप्रीत्या कथयामि ते

கேசவா, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கேள். அந்த நாளில் அதிகாலையிலிருந்து செய்ய வேண்டியவற்றை நான் மகிழ்ச்சியுடன் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 26

प्रातरुत्थाय मेधावी परमानन्दसंयुतः । समाचरेन्नित्यकृत्यं स्नानादिकमतन्द्रितः

அதிகாலையில் எழுந்து, பரமானந்தம் நிறைந்த ஞானமுள்ள பக்தன், குளியல் முதலிய தூய்மைப் பணிகளிலிருந்து தொடங்கி, சோர்வின்றி தினக்கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

शिवालये ततो गत्वा पूजयित्वा यथाविधि । नमस्कृत्य शिवं पश्चात्संकल्पं सम्यगाचरेत्

பின்னர் சிவாலயத்திற்குச் சென்று விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும். அதன் பின் சிவனை வணங்கி, அதன் பின்னர் சங்கல்பத்தை முறையாக மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 28

देवदेव महादेव नीलकण्ठ नमोऽस्तु ते । कर्तुमिच्छाम्यहं देव शिवरात्रिव्रतं तव

தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, நீலகண்டனே—உமக்கு நமஸ்காரம். ஆண்டவனே, உமது சிவராத்திரி விரதத்தை நான் மேற்கொள்ள விரும்புகிறேன்.

Verse 29

तव प्रभावाद्देवेश निर्विघ्नेन भवेदिति । कामाद्याः शत्रवो मां वै पीडां कुर्वन्तु नैव हि

தேவேசனே, உமது அருள்-பிரபாவத்தால் அனைத்தும் தடையின்றி நிறைவேறுக. காமம் முதலிய பகைவர்கள் எனக்கு எந்நாளும் துன்பம் செய்யாதிருப்பாராக.

Verse 30

एवं संकल्पमास्थाय पूजाद्रव्यं समाहरेत् । सुस्थले चैव यल्लिंगं प्रसिद्धं चागमेषु वै

இவ்வாறு சங்கல்பம் கொண்டு பூஜைத் திரவியங்களைச் சேகரிக்க வேண்டும். பின்னர் தூய்மையான நல்ல இடத்தில் நிறுவப்பட்டு, ஆகமங்களில் புகழ்பெற்ற அந்த லிங்கத்தை வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

रात्रौ तत्र स्वयं गत्वा संपाद्य विधिमुत्तमम् । शिवस्य दक्षिणे भागे पश्चिमे वा स्थले शुभे

இரவில் அங்கே தானே சென்று சிறந்த விதிப்படி கிரியையை நிறைவேற்ற வேண்டும்; சிவனின் வலப்புறத்தில் அல்லது மேற்குத் திசையின் மங்களமான இடத்தில் (அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்).

Verse 32

निधाय चैव तद्द्रव्यं पूजार्थं शिवसन्निधौ । पुनः स्नायात्तदा तत्र विधिपूर्वं नरोत्तमः

பூஜைக்காக அந்தப் பொருட்களை சிவன் சன்னிதியில் வைத்து, சிறந்த மனிதன் அங்கே விதிப்படி மீண்டும் நீராட வேண்டும்।

Verse 33

परिधाय शुभं वस्त्रमन्तर्वासश्शुभन्तथा । आचम्य च त्रिवारं हि पूजारंभं समाचरेत्

மங்களமான தூய வெளிப்புடை மற்றும் அதுபோலப் புனிதமான உள்ளாடை அணிந்து, மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்து, பின்னர் விதிப்படி பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 34

यस्य मंत्रस्य यद्द्रव्यं तेन पूजां समाचरेत् । अमंत्रकं न कर्तव्यं पूजनं तु हरस्य च

எந்த மந்திரத்திற்கு எந்தப் பொருள் விதிக்கப்பட்டதோ, அதே பொருளால் பூஜை செய்ய வேண்டும். ஹரன் (சிவன்) பூஜை மந்திரமின்றி ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது।

Verse 35

गीतैर्वाद्यैस्तथा नृत्यैर्भक्तिभावसमन्वितः । पूजनं प्रथमे यामे कृत्वा मंत्रं जपेद्बुधः

பக்தி உணர்வுடன் கூடி, இரவின் முதல் யாமத்தில் பாடல்கள், வாத்தியங்கள், நடனம் ஆகியவற்றுடன் பரமசிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பூஜை செய்து முடித்த பின் ஞானி பக்தன் மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

पार्थिवं च तदा श्रेष्ठं विदध्यान्मंत्रवान्यदि । कृतनित्यक्रियः पश्चात्पार्थिवं च समर्चयेत्

அப்போது அவர் மந்திரசக்தியுடையவராயின், சிறந்த பார்திவ (மண்ணால் செய்யப்பட்ட) லிங்கத்தை அமைக்க வேண்டும். நித்தியக் கடமைகளை நிறைவேற்றிய பின், அந்த பார்திவ லிங்கத்தை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 37

प्रथमं पार्थिवं कृत्वा पश्चात्स्थापनमाचरेत् । स्तोत्रैर्नानाविधैर्देवं तोषयेद्वृषभध्वजम्

முதலில் மண்ணால் பார்திவ லிங்கத்தை உருவாக்கி, பின்னர் அதனை முறையாக நிறுவ வேண்டும். பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் வृषபத்வஜனாகிய தேவன்—ஸ்ரீசிவனை—மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां व्याधेश्वरमाहात्म्ये शिवरात्रिव्रतमहिमनिरूपणंनामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில், ‘வ்யாதேஸ்வர மாஹாத்ம்யம்’ பகுதியில் ‘சிவராத்திரி விரத மகிமை நிரூபணம்’ எனப் பெயருடைய முப்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 39

चतुर्ष्वपि च यामेषु मूर्तीनां च चतुष्टयम् । कृत्वावाहनपूर्वं हि विसर्गावधि वै क्रमात्

நான்கு யாமங்களிலும் முறையே முதலில் நான்கு மூர்த்திகளையும் ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் விதியை படிப்படியாக விஸர்ஜனம் வரை நடத்த வேண்டும்।

Verse 40

कार्यं जागरणं प्रीत्या महोत्सव समन्वितम् । प्रातः स्नात्वा पुनस्तत्र स्थापयेत्पूजयेच्छिवम्

அன்பு பக்தியுடன் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்து, மகோத்ஸவத்துடன் நடத்துக. பின்னர் விடியற்காலையில் நீராடி, அங்கே மீண்டும் லிங்கத்தை நிறுவி ஸ்ரீசிவனை வழிபடுக.

Verse 41

ततः संप्रार्थयेच्छंभुं नतस्कन्धः कृताञ्जलिः । कृतसम्पूर्ण व्रतको नत्वा तं च पुनः पुनः

அதன்பின் தோள்களைத் தாழ்த்தி, கைகூப்பி, விரதத்தை முறையாக முழுமையாக்கியவன், சம்புவை மனமுருகப் பிரார்த்தித்து, அவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 42

नियमो यो महादेव कृतश्चैव त्वदाज्ञया । विसृज्यते मया स्वामिन्व्रतं जातमनुत्तमम्

ஓ மகாதேவா, உமது ஆணையின்படி நான் ஏற்றுக் கொண்ட நியமத்தை, ஓ ஸ்வாமி, இப்போது நான் நிறைவு செய்கிறேன்; இந்த ஒப்பற்ற விரதம் பூர்த்தியானது.

Verse 43

व्रतेनानेन देवेश यथाशक्तिकृतेन च । सन्तुष्टो भव शर्वाद्य कृपां कुरु ममोपरि

ஓ தேவேசா, என் ஆற்றலுக்கேற்ப செய்த இந்த விரதத்தால், ஓ ஆதியாய் உள்ள சர்வா, நீர் திருப்தியடைந்து என்மேல் அருள் புரிவீராக.

Verse 44

पुष्पाञ्जलिं शिवे दत्त्वा दद्याद्दानं यथाविधि । नमस्कृत्य शिवायैव नियमं तं विसर्जयेत्

சிவனுக்கு புஷ்பாஞ்சலி அர்ப்பணித்து விதிப்படி தானம் செய்ய வேண்டும். சிவனையே வணங்கி அந்த நியம-விரதத்தை முறையாக நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

यथाशक्ति द्विजाञ्छैवान्यतिनश्च विशेषतः । भोजयित्वा सुसन्तोष्य स्वयं भोजनमाचरेत्

தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப இருமுறை பிறந்தவர்களை—சிறப்பாக சைவ யதிகளை—உணவளித்து முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தி, அதன் பின்பே தானும் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 46

यामेयामे यथा पूजा कार्या भक्तवरैर्हरे । शिवरात्रौ विशेषेण तामहं कथयामि ते

ஓ ஹரியே! இரவின் ஒவ்வொரு யாமத்திலும் சிறந்த பக்தர்கள் எவ்வாறு பூஜை செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாக சிவராத்திரியில்—அதை நான் உமக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 47

प्रथमे चैव यामे च स्थापितं पार्थिवं हरे । पूजयेत्परया भक्त्या सूपचारैरनेकशः

முதல் யாமத்திலும் முறையாக நிறுவப்பட்ட ஹரனின் பார்திவ லிங்கத்தை பரம பக்தியுடன் பல சிறந்த உபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 48

पंचद्रव्यैश्च प्रथमं पूजनीयो हरस्सदा । तस्य तस्य च मन्त्रेण पृथग्द्रव्यं समर्पयेत्

ஐந்து திரவியங்களால் முதலில் எப்போதும் ஹரனைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு திரவியத்தையும் அதற்குரிய மந்திரத்தால் தனித்தனியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 49

तच्च द्रव्यं समर्प्यैव जलधारां ददेत वै । पश्चाच्च जलधाराभिर्द्रव्याणुत्तारयेद्बुधः

அந்த திரவியத்தை அர்ப்பணித்தவுடன் நீர்தாரையை விட வேண்டும். பின்னர் ஞானி பக்தன் தொடர்ந்த நீர்தாரைகளால் மீதமுள்ள அர்ப்பணிப்புகளை கழுவி அகற்ற வேண்டும்।

Verse 50

शतमष्टोत्तरं मन्त्रं पठित्वा जलधारया । पूजयेच्च शिवं तत्र निर्गुणं गुणरूपिणम्

அஷ்டோத்தர-சத மந்திரத்தை ஓதி, நீர்தாரையால் அங்கே சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—அவர் நிர்குணனும், பக்தர்க்காக சகுண ரூபங்களையும் ஏற்கிறவரும் ஆவார்।

Verse 51

गुरुदत्तेन मंत्रेण पूजयेद्वृषभध्जम् । अन्यथा नाममंत्रेण पूजयेद्वै सदाशिवम्

குரு அருளிய மந்திரத்தால் வृषபத்வஜன் (சிவன்) வழிபடப்பட வேண்டும். இல்லையெனில் அவரது நாமமந்திரத்தால் சதாசிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 52

चन्दनेन विचित्रेण तण्डुलैश्चाप्यखण्डितैः । कृष्णैश्चैव तिलैः पूजा कार्या शंभोः परात्मनः

மணமிக்க வண்ணமயமான சந்தனத்தாலும், உடையாத அரிசித் துகள்களாலும், கருநிற எள்ளாலும்—பரமாத்மாவான சம்புவை வழிபட வேண்டும்.

Verse 53

पुष्पैश्च शतपत्रैश्च करवीरैस्तथा पुनः । अष्टभिर्नाममंत्रैश्चार्पयेत्पुष्पाणि शंकरे

மலர்களால்—சிறப்பாக நூறு இதழ் தாமரையாலும், கரவீரம் (அரளி) மலர்களாலும்—எட்டு நாமமந்திரங்களுடன் சங்கரனுக்கு மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 54

भवः शर्वस्तथा रुद्रः पुनः पशुपतिस्तथा । उग्रो महांस्तथा भीम ईशान इति तानि वै

அவரே பவனும், சர்வனும்; மீண்டும் ருத்ரனும் பசுபதியும். அவர் உக்ரன், மகான், பீமன்—இவையே அவரது நாமங்கள்—மேலும் ஈசானன்.

Verse 55

श्रीपूर्वैश्च चतुर्थ्यंतैर्नामभिः पूजयेच्छिवम् । पश्चाद्धूपं च दीपं च नैवेद्यं च ततः परम्

‘ஸ்ரீ’யால் தொடங்கி சதுர்த்தி வேற்றுமையில் முடியும் நாமங்களால் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் தூபம், தீபம், அதன் பின் நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 56

आद्ये यामे च नैवेद्यं पक्वान्नं कारयेद्बुधः । अर्घं च श्रीफलं दत्त्वा ताम्बूलं च निवेदयेत्

நாளின் முதல் யாமத்தில் அறிவுடைய பக்தன் சமைத்த அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் அர்க்யமும் ஸ்ரீபலமும் (தேங்காய்) அளித்து, தாம்பூலமும் சிவனுக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 57

नमस्कारं ततो ध्यानं जपः प्रोक्तो गुरोर्मनोः । अन्यथा पंचवर्णेन तोषयेत्तेन शंकरम्

முதலில் பக்தியுடன் நமஸ்காரம்; பின்னர் தியானம்; அதன் பின் குரு உபதேசித்த மந்திரத்தின் ஜபம் விதிக்கப்பட்டது. இல்லையெனில் அந்த பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தால் சங்கரனைத் திருப்திப்படுத்துக.

Verse 58

धेनुमुद्रां प्रदर्श्याथ सुजलैस्तर्पणं चरेत् । पंचब्राह्मणभोजं च कल्पयेद्वै यथाबलम्

பின்பு தேனுமுத்திரையை காட்டி தூய நீரால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தன் திறனுக்கேற்ப ஐந்து பிராமணர்களுக்கு போஜனம் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

महोत्सवश्च कर्तव्यो यावद्यामो भवेदिह । ततः पूजाफलं तस्मै निवेद्य च विसर्जयेत्

இங்கு நியமிக்கப்பட்ட யாமம் நீடிக்கும் வரை மகோৎসவம் நடத்த வேண்டும். பின்னர் பூஜையின் பலனை அவருக்கு நிவேதித்து முறையாக நிறைவு செய்து விடைபெற வேண்டும்.

Verse 60

पुनर्द्वितीये यामे च संकल्पं सुसमा चरेत् । अथवैकदैव संकल्प्य कुर्यात्पूजां तथाविधाम्

மீண்டும் இரண்டாம் யாமத்திலும் முறையாக நிலைத்த மனத்துடன் சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும். அல்லது ஒருமுறை மட்டும் சங்கல்பம் செய்து அதே விதிப்படி பூஜை செய்யலாம்.

Verse 61

द्रव्यैः पूर्वैस्तथा पूजां कृत्वा धारां समर्पयेत् । पूर्वतो द्विगुणं मंत्रं समुच्चार्यार्चयेच्छिवम्

முன்னர் கூறிய பொருட்களால் பூஜை செய்து, பின்னர் தாரையாக அபிஷேகத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதன் பின் முன்பைவிட இருமடங்கு மந்திரத்தை உச்சரித்து சிவனை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 62

पूर्वैस्तिलयवैश्चाथ कमलैः पूजयेच्छिवम् । बिल्वपत्रैर्विशेषेण पूजयेत्परमेश्वरम्

முன்னர் விதிக்கப்பட்ட எள், யவம் மற்றும் தாமரைகளால் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் குறிப்பாக வில்வ இலைகளால் பரமேஸ்வரனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 63

अर्घ्यं च बीजपूरेण नैवेद्यं पायसन्तथा । मंत्रावृत्तिस्तु द्विगुणा पूर्वतोऽपि जनार्दन

பீஜபூரம் (மாதுளுங்க) கனியால் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, பாயசத்தை நைவேத்யமாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஹே ஜனார்தன, மந்திர ஜபம் முன்பைவிட இருமடங்கு ஆக வேண்டும்.

Verse 64

ततश्च ब्राह्मणानां हि भोज्यो संकल्पमाचरेत् । अन्यत्सर्वं तथा कुर्याद्यावच्च द्वितयावधि

அதன்பின் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிப்பதற்கான புனித சங்கல்பத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். மற்ற எல்லா விதிகளையும் அதே முறையில் முறையாகச் செய்து, இரண்டாம் நாள் நிறைவு வரை தொடர வேண்டும்.

Verse 65

यामे प्राप्ते तृतीये च पूर्ववत्पूजनं चरेत् । यवस्थाने च गोधूमाः पुष्पाण्यर्कभवानि च

மூன்றாம் யாமம் வந்தபோது முன்புபோலவே பூஜை செய்ய வேண்டும். யவம் அர்ப்பணிக்கும் இடத்தில் யவத்திற்கு பதிலாக கோதுமையையும், அர்க்கச் செடியிலிருந்து பிறந்த மலர்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 66

धूपैश्च विविधैस्तत्र दीपैर्नानाविधैरपि । नैवेद्यापूपकैर्विष्णो शाकैर्नानाविधैरपि

அங்கே பலவகை தூபங்களாலும், பலவகை தீபங்களாலும், மேலும் நைவேத்யமாக அப்பூபம் (இனிப்பு அப்பம்) மற்றும் பலவகை கறிவகைகளாலும், விஷ்ணுவே, வழிபாடு செய்யப்பட்டது।

Verse 67

कृत्वैव चाथ कर्पूरैरारार्तिक विधिं चरेत । अर्घ्यं सदाडिमं दद्याद्द्विगुणं जपमाचरेत्

பின்னர் கற்பூரத்தால் ஆரத்தி விதியை நிறைவேற்றி விதிப்படி தொடர வேண்டும். மாதுளம் உடன் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, அதன் பின் இரட்டிப்பு ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

ततश्च ब्रह्मभोजस्य संकल्पं च सदक्षिणम् । उत्सवं पूर्ववत्कुर्या द्यावद्यामावधिर्भवेत्

அதன்பின் பிராமண போஜனத்திற்கான சங்கல்பத்தை செய்து, உரிய தக்ஷிணையுடன் அதை நிறைவேற்ற வேண்டும். பின்னர் முன்புபோல் உற்சவத்தை யாம காலம் நிறைவுறும் வரை நடத்த வேண்டும்.

Verse 69

यामे चतुर्थे संप्राते कुर्यात्तस्य विसर्जनम् । प्रयोगादि पुनः कृत्वा पूजां विधिवदाचरेत्

நான்காம் யாமத்தில், விடியல் வந்தபோது, அதன் விசர்ஜனத்தை செய்ய வேண்டும். பின்னர் பிரயோகாதி விதிகளை மீண்டும் செய்து, சாஸ்திர விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 70

माषैः प्रियंगुभिर्मुद्गैस्सप्तधान्यैस्तथाथवा । शंखीपुष्पैर्बिल्वपत्रैः पूजयेत्परमेश्वरम्

மாஷம், பிரியங்கு, முத்கம், சப்ததான்யம் ஆகியவற்றால், அல்லது சங்கீ மலர்கள் மற்றும் பில்வ இலைகளால் பரமேஸ்வரன் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 71

नैवेद्यं तत्र दद्याद्वै मधुरैर्विविधैरपि । अथवा चैव माषान्नैस्तोषयेच्च सदाशिवम्

அங்கே பலவகை இனிய நைவேத்யங்களை நிச்சயமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அல்லது மாஷான்னம் (உளுந்து அன்னம்) படைத்து சதாசிவனை மகிழ்விக்க வேண்டும்.

Verse 72

अर्घं दद्यात्कदल्याश्च फलेनैवाथवा हरे । विविधैश्च फलैश्चैव दद्यादर्घ्यं शिवाय च

வாழைப்பழத்தால் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்; அல்லது, ஓ ஹரி, பலவகை பழங்களாலும் அர்க்யம் செய்து சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 73

पूर्वतो द्विगुणं कुर्यान्मंत्रजापं नरोत्तमः । संकल्पं ब्रह्मभोजस्य यथाशक्ति चरेद्बुधः

ஓ நரோத்தமா, முன்பைவிட இப்போது மந்திரஜபத்தை இரட்டிப்பாகச் செய்ய வேண்டும். ஞானி பக்தன் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமண-போஜன சங்கல்பம் செய்து அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 74

गीतैर्वाद्यैस्तथा नृत्यैर्नयेत्कालं च भक्तितः । महोत्सवैर्भक्तजनैर्यावत्स्यादरुणोदयः

பக்தியுடன் புனிதப் பாடல்கள், வாத்தியங்கள், நடனம் இவற்றால் காலத்தை கழிக்க வேண்டும்; பக்தர்கள் கூடிய மாபெரும் திருவிழாக்களுடன், சுப அருணோதயம் தோன்றும் வரை।

Verse 75

उदये च तथा जाते पुनस्स्नात्वार्चयेच्छिवम् । नानापूजोपहारैश्च स्वाभिषेकमथाचरेत्

விடியல் வந்ததும் மீண்டும் நீராடி ஸ்ரீசிவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; பின்னர் பலவகை பூஜை உபஹாரங்களுடன் விதிப்படி ஸ்வாபிஷேகத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

नानाविधानि दानानि भोज्यं च विविधन्तथा । ब्राह्मणानां यतीनां च कर्तव्यं यामसंख्यया

பலவகை தானங்களையும், பலவகை உணவுகளையும் பிராமணர்களுக்கும் யதிகளுக்கும் அளிக்க வேண்டும்—யாமங்களின் நிர்ணயிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கைக்கேற்ப.

Verse 77

शंकराय नमस्कृत्य पुष्पाञ्जलिमथाचरेत् । प्रार्थयेत्सुस्तुतिं कृत्वा मन्त्रैरेतैर्विचक्षणः

சங்கரனை வணங்கி, பின்னர் புஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். விவேகமுள்ள பக்தன் இம்மந்திரங்களாலேயே சிறந்த ஸ்துதியை செய்து பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

Verse 78

तावकस्त्वद्गतप्राणस्त्वच्चित्तोऽहं सदा मृड । कृपानिधे इति ज्ञात्वा यथा योग्यं तथा कुरु

ஹே ம்ருடா! நான் உமக்கே உரியவன்; என் பிராணன் உம்மிடமே தங்கியுள்ளது, என் சித்தம் எப்போதும் உம்மிடமே நிலைத்துள்ளது. ஹே கருணாநிதியே! இதை அறிந்து எனக்கு ஏற்றதையே அருள்செய்.

Verse 79

अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाज्जपपूजादिकं मया । कृपानिधित्वाज्ज्ञात्वैव भूतनाथ प्रसीद मे

அறியாமையாலோ அறிவாலோ நான் ஜபம், பூஜை முதலியவற்றை எதுவாயினும் செய்திருந்தாலும்—ஹே பூதநாதா! நீர் கருணாநிதி என்பதை அறிந்து என்மேல் பிரசன்னமாவீராக.

Verse 80

अनेनैवोपवासेन यज्जातं फलमेव च । तेनैव प्रीयतां देवः शंकरः सुखदायकः

இந்த உபவாசத்தால் எத்தகைய பலன் கிடைத்ததோ, அதே புண்ணியத்தால் இன்பம் அருளும் தேவன் சங்கரன் பிரீதியடையட்டும்.

Verse 81

कुले मम महादेव भजनं तेऽस्तु सर्वदा । माभूत्तस्य कुले जन्म यत्र त्वं नहि देवता

ஓ மகாதேவா, என் குலத்தில் உமது பஜனை எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும். நீர் தெய்வமாக வணங்கப்படாத குடும்பத்தில் எனக்கு பிறவி ஏற்படாததாக.

Verse 82

पुष्पांजलिं समर्प्यैवं तिलकाशिष एव च । गृह्णीयाद्ब्राह्मणेभ्यश्च ततश्शंभुं विसर्जयेत्

இவ்வாறு புஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பணித்து, திலகம் மற்றும் சுப ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, பிராமணர்களின் ஆசீர்வாக்கை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் பக்தியுடன் ஷம்பு (சிவன்) வழிபாட்டை நிறைவு செய்து விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 83

एवं व्रतं कृतं येन तस्माद्दूरो हरो न हि । न शक्यते फलं वक्तुं नादेयं विद्यते मम

இவ்விதமாக யார் இந்த விரதத்தைச் செய்கிறாரோ, அவரிடமிருந்து ஹரன் (சிவன்) ஒருபோதும் தூரமில்லை. இதன் பலனைச் சொல்ல இயலாது; அத்தகைய பக்தருக்கு நான் அளிக்க இயலாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 84

अनायासतया चेद्वै कृतं व्रतमिदम्परम् । तस्य वै मुक्तिबीजं च जातं नात्र विचारणा

இந்த உயர்ந்த விரதத்தைச் சிறிது முயற்சியுடன், சிரமமின்றி செய்தாலும், அது நிச்சயமாக அவனுக்கு முக்தியின் விதையாகிறது—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 85

प्रतिमासं व्रतं चैव कर्तव्यं भक्तितो नरैः । उद्यापनविधिं पश्चात्कृत्वा सांगफलं लभेत्

மக்கள் பக்தியுடன் மாதந்தோறும் இந்த விரதத்தை அவசியம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி உத்யாபனச் சடங்கைச் செய்து, விரதத்தின் முழுமையான பலனைப் பெறுவர்।

Verse 86

व्रतस्य करणान्नूनं शिवोऽहं सर्वदुःखहा । दद्मि भुक्तिं च मुक्तिं च सर्वं वै वाञ्छितं फलम्

இந்த விரதத்தை நிறைவேற்றுவதால் நான்—அனைத்து துயரங்களையும் நீக்கும் சிவன்—நிச்சயமாக போகமும் மோட்சமும், மேலும் வேண்டிய எல்லாப் பலன்களையும் அளிக்கிறேன்.

Verse 87

सूत उवाच । इति शिववचनं निशम्य विष्णुर्हिततरमद्भुतमाजगाम धाम । तदनु व्रतमुत्तमं जनेषु समचरदात्महितेषु चैतदेव

சூதர் கூறினார்—சிவனின் இவ்வசனங்களை கேட்ட விஷ்ணு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் கொண்டு தன் ஸ்வதாமத்திற்குத் திரும்பினார். பின்னர் உயிர்களின் நலனுக்கும் ஆத்ம நன்மைக்கும், மக்களிடையே இவ்வுயர்ந்த விரதத்தையே அவர் தாமே அனுஷ்டித்தார்.

Verse 88

कदाचिन्नारदायाथ शिवरात्रिव्रतन्त्विदम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं कथयामास केशवः

ஒருமுறை கேசவன் (விஷ்ணு) நாரதருக்கு இந்த திவ்ய சிவராத்திரி விரதத்தை எடுத்துரைத்தார்; அது புக்க்தியும் முக்தியும் இரண்டையும் அருள்வதாகும்.