Viṣṇoḥ Sahasranāma-stotreṇa Śiva-prasādaḥ (Vishnu’s Thousand-Name Hymn and Shiva’s Grace)

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा विष्णुकृतं दिव्यं परनामविभूषितम् । सहस्रनामस्वस्तोत्रं प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

சூதர் கூறினார்—விஷ்ணு இயற்றிய, பரம நாமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயிரநாம ஸ்வஸ்தி ஸ்தோத்திரத்தை கேட்ட மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்து அருளினார்.

Verse 2

परीक्षार्थं हरेरीशः कमलेषु महेश्वरः । गोपयामास कमलं तदैकं भुवनेश्वरः

ஹரியைச் சோதிக்கும்பொருட்டு, தாமரைகளின் நடுவே உலகநாதன் மகேஸ்வரன் ஒரு தாமரையை மறைத்தான்।

Verse 3

पंकजेषु तदा तेषु सहस्रेषु बभूव च । न्यूनमेकं तदा विष्णुर्विह्वलश्शिवपूजने

அப்போது அந்த ஆயிரம் தாமரைகளில் ஒன்று குறைவாக இருந்தது. அந்த நொடியில் விஷ்ணு பகவான் சிவபூஜையில் மிகுந்த கலக்கமடைந்தார்.

Verse 4

हृदा विचारितं तेन कुतो वै कमलं गतम् । यातं यातु सुखेनैव मन्नेत्रं कमलं न किम्

அப்போது அவர் உள்ளத்தில் சிந்தித்தார்—“தாமரை எங்கே போயிற்று? போகட்டும், நலமாகப் போகட்டும். என் கண் தானே தாமரை அல்லவா?”

Verse 5

ज्ञात्वेति नेत्रमुद्धृत्य सर्वसत्त्वावलम्बनात् । पूजयामास भावेन स्तवयामास तेन च

இவ்வாறு உணர்ந்து, தன் கண் அர்ப்பணிக்கத் துணிந்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான சிவனைச் சரணடைந்தார். பக்தி உணர்வோடு பூஜை செய்து, அதே உணர்வால் ஸ்தோத்திரமும் பாடினார்.

Verse 6

ततः स्तुतमथो दृष्ट्वा तथाभूतं हरो हरिम् । मा मेति व्याहरन्नेव प्रादुरासीज्जगद्गुरुः

அப்போது ஹரன் (சிவன்), ஹரி (விஷ்ணு) இவ்வாறு ஸ்தோத்திரத்தில் பணிந்திருப்பதைக் கண்டு “மா, மா” (வருந்தாதே) என்று உரைத்தவுடன், உலககுரு சிவன் தாமே வெளிப்பட்டார்.

Verse 7

तस्मादवतताराशु मण्डलात्पार्थिवस्य च । प्रतिष्ठितस्य हरिणा स्वलिंगस्य महेश्वरः

ஆகையால் மகாதேவன் மகேஸ்வரன் அந்த மண்ணால் அமைந்த மண்டலத்திலிருந்து விரைந்து இறங்கினார்; ஹரி (விஷ்ணு) முறையாக நிறுவிய தன் சொந்த லிங்கத்திற்கு அருள் செய்யவே.

Verse 8

यथोक्तरूपिणं शम्भुं तेजोराशिसमुत्थितम् । नमस्कृत्य पुरः स्थित्वा स तुष्टाव विशेषतः

யதோக்த ரூபத்தில் தெய்வீகத் தேஜோராசியிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஷம்புவைத் தரிசித்து, அவன் வணங்கி, முன்னிலையில் நின்று விசேஷ பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்தான்.

Verse 9

तदा प्राह महादेवः प्रसन्नः प्रहसन्निव । सम्प्रेक्ष्य कृपया विष्णुं कृतांजलिपुटं स्थितम्

அப்போது பிரசன்னமான மகாதேவன், மென்மையாகப் புன்னகைத்ததுபோல், கருணையுடன் கைகூப்பி நின்ற விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 10

शङ्कर उवाच । ज्ञातं मयेदं सकलं तव चित्तेप्सितं हरे । देवकार्यं विशेषेण देवकार्य्यरतात्मनः

சங்கரன் கூறினான்—ஹே ஹரே! உன் உள்ளத்தின் எல்லா விருப்பங்களையும் நான் அறிந்தேன்; குறிப்பாக தேவர்களின் காரியம், ஏனெனில் உன் இயல்பே தேவர்காரியத்தில் ஈடுபட்டது.

Verse 11

देवकार्य्यस्य सिद्ध्यर्थं दैत्यनाशाय चाश्रमम् । सुदर्शनाख्यं चक्रं च ददामि तव शोभनम्

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறவும், தைத்யர்களை அழிக்கவும், உனக்கு ஒரு புனித ஆசிரமத்தையும் ‘சுதர்ஷன’ எனப்படும் இந்த அழகிய சக்கரத்தையும் நான் அளிக்கிறேன்.

Verse 12

यद्रूपं भवता दृष्टं सर्वलोकसुखावहम् । हिताय तव देवेश धृतं भावय तद्ध्रुवम्

நீ கண்ட அந்த ரூபம் எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் அளிப்பது; தேவேசன் அதை உன் நலனுக்காக ஏற்றுள்ளார். ஆகவே அதே ரூபத்தை உறுதியுடன் தியானிப்பாயாக.

Verse 13

रणाजिरे स्मृतं तद्वै देवानां दुःखनाशनम् । इदं चक्रमिदं रूपमिदं नामसहस्रकम्

போர்க்களத்தில் இதை நினைத்தால், இது தேவர்களின் துயரை நிச்சயமாக அழிப்பதாகும்—“இதுவே சக்கரம்; இதுவே ரூபம்; இதுவே ஆயிர நாமங்கள்.”

Verse 14

ये शृण्वन्ति सदा भक्त्या सिद्धि स्यादनपायिनी । कामानां सकलानां च प्रसादान्मम सुव्रत

ஓ நற்கடமையுடையவனே, எவர் எப்போதும் பக்தியுடன் இதைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவர்களுக்கு அழியாத சித்தி உண்டாகும்; என் அருளால் அவர்களின் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा ददौ चक्रं सूर्यायुतसमप्रभम् । सुदर्शनं स्वपादोत्थं सर्वशत्रुविनाशनम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர் சூரியனுக்கு சுதர்சனச் சக்கரத்தை அளித்தார்; அது தம் பாதத்திலிருந்து தோன்றியது, பத்தாயிரம் சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசுவது, எல்லா பகைவரையும் அழிப்பது.

Verse 16

विष्णुश्चापि सुसंस्कृत्य जग्राहोदङ्मुखस्तदा । नमस्कृत्य महादेवं विष्णुर्वचनमब्रवीत्

அப்போது விஷ்ணுவும் முறையாகத் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தார். மகாதேவருக்கு வணங்கி, விஷ்ணு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 17

विष्णुरुवाच । शृणु देव मया ध्येयं पठनीयं च किं प्रभो । दुःखानां नाशनार्थं हि वद त्वं लोकशंकर

விஷ்ணு கூறினார்—தேவா, என் வேண்டுகோளை கேளும். பிரபோ, நான் எதைத் தியானிக்க வேண்டும், எதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்? துயர நாசத்திற்காக, உலக-ஶங்கரா, நீயே சொல்லும்.

Verse 18

सूत उवाच । इति पृष्टस्तदा तेन सन्तुष्टस्तु शिवोऽब्रवीत् । प्रसन्नमानसो भूत्वा विष्णुं देवसहायकम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவனால் கேட்கப்பட்டபோது, திருவுளம் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் உரைத்தார். அமைதியான மனத்துடன் தேவர்களின் துணை விஷ்ணுவை நோக்கினார்.

Verse 19

शिव उवाच । रूपं ध्येयं हरे मे हि सर्वानर्थप्रशान्तये । अनेकदुःखनाशार्थं पठ नामसहस्रकम्

சிவன் உரைத்தான்—ஓ ஹரி! எல்லா அனர்த்தங்களும் அடங்க என் திருவுருவைத் தியானி. பலவகைத் துயரங்கள் நீங்க ‘சஹஸ்ரநாமம்’ பாராயணம் செய்.

Verse 20

धार्य्यं चक्रं सदा मे हि सवार्भीष्टस्य सिद्धये । त्वया विष्णो प्रयत्नेन सर्वचक्रवरं त्विदम्

என் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற இச்சக்கரத்தை நான் எப்போதும் தரிக்க வேண்டும். ஓ விஷ்ணுவே! உன் முயற்சியால் இது எல்லாச் சக்கரங்களிலும் சிறந்ததாகியது.

Verse 21

अन्ये च ये पठिष्यन्ति पाठयिष्यन्ति नित्यशः । तेषां दुःखं न स्वप्नेऽपि जायते नात्र संशयः

மேலும், இதை தினமும் பாராயணம் செய்வோரும், தினந்தோறும் பாராயணம் செய்யச் செய்வோரும்—அவர்களுக்கு கனவிலும் துயரம் உண்டாகாது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

राज्ञा च संकटे प्राप्ते शतावृत्तिं चरेद्यदा । साङ्गः च विधिसंयुक्तं कल्याणं लभते नरः

அரசன் பேரிடரில் அகப்பட்டபோது, அந்த ஆபத்துக் காலத்தில் யார் விதிப்படி, அனைத்தங்கங்களுடன் ‘சதாவிருத்தி’ விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக நன்மையும் மங்களமும் பெறுவார்.

Verse 23

रोगनाशकरं ह्येतद्विद्यावित्तदमुत्तमम् । सर्वकामप्रदं पुण्यं शिवभक्तिप्रदं सदा

இது நிச்சயமாக நோய்களை நாசம் செய்யும்; கல்வியும் செல்வமும் அளிக்கும் பரமோத்தமம். எல்லா நல்விருப்பங்களையும் அருளும் புண்ணியமானது; எப்போதும் சிவபக்தியை வழங்கும்.

Verse 24

यदुद्दिश्य फलं श्रेष्ठं पठिष्यन्ति नरास्त्विह । सप्स्यन्ते नात्र संदेहः फलं तत्सत्यमुत्तमम्

அந்த பரம சிறந்த பலனை நோக்கி இவ்வுலகில் மக்கள் இதை ஓதுவர். அவர்கள் நிச்சயமாக அந்தப் பலனை அடைவர்—இதில் ஐயமில்லை. அந்த வாக்குறுதியான பலன் உண்மையும் மிகச் சிறந்ததுமாகும்.

Verse 25

यश्च प्रातस्समुत्थाय पूजां कृत्वा मदीयिकाम् । पठते मत्समक्षं वै नित्यं सिद्धिर्न दूरतः

எவன் அதிகாலையில் எழுந்து எனக்குப் பூஜை செய்து, பின்னர் என் சன்னிதியிலேயே இருப்பதுபோல் தினமும் இதை ஓதுகிறானோ—அவனுக்குச் சித்தி தூரமில்லை.

Verse 26

ऐहिकीं सिद्धिमाप्नोति निखिलां सर्वकामिकाम् । अन्ते सायुज्यमुक्तिं वै प्राप्नोत्यत्र न संशयः

அவன் இவ்வுலகிலேயே எல்லா சித்திகளையும் அடைகிறான்; அவை அனைத்துநல்ல விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும். இறுதியில் அவன் நிச்சயமாக சாயுஜ்யமுக்தி—சிவனுடன் ஒன்றாதல்—பெறுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 27

सूत उवाच । एवमुक्त्वा तदा विष्णुं शंकरः प्रीतमानसः । उपस्पृश्य कराभ्यां तमुवाच गिरिशः पुनः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு விஷ்ணுவிடம் உரைத்த பின், மகிழ்ந்த மனத்துடன் சங்கரர் இரு கைகளாலும் அவரைத் தொட்டு, கிரீசர் மீண்டும் அவரிடம் பேசினார்।

Verse 28

शिव उवाच । वरदोऽस्मि सुरश्रेष्ठ वरान्वृणु यथेप्सितान् । भक्त्या वशीकृतो नूनं स्तवेनानेन सुव्रतः

சிவன் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! நான் வரம் அளிப்பவன்; உனக்கு விருப்பமான வரங்களைத் தேர்ந்தெடு. நற்கடமை உடையவனே! இவ்வஸ்தோத்திரத்தின் பக்தியால் நான் நிச்சயமாக வசப்பட்டேன்।

Verse 29

सूत उवाच । इत्युक्तो देवदेवेन देवदेवं प्रणम्य तम् । सुप्रसन्नतरो विष्णुस्सांजलिर्वाक्यमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு கூறியதும், விஷ்ணு அந்த தேவதேவனை வணங்கினார். மேலும் மகிழ்ந்து, கைகூப்பி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 30

विष्णुरुवाच । यथेदानीं कृपानाथ क्रियते चान्यतः परा । कार्य्या चैव विशेषेण कृपालुत्वात्त्वया प्रभो

விஷ்ணு கூறினார்—கருணைநாதனே! இப்போது நடைபெறும் இந்த உயர்ந்த (ரட்சிக்கும்) செயல் போலவே, பிற இடங்களிலும் அது நடைபெற வேண்டும்; கருணைமயமான நீயே, பிரபுவே, இதைச் சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

त्वयि भक्तिर्महादेव प्रसीद वरमुत्तमम् । नान्यमिच्छामि भक्तानामार्त्तयो नैव यत्प्रभो

மகாதேவனே! என் பக்தி உம்மிடமே நிலைத்திருக்கட்டும்—கருணை கொண்டு எனக்கு உயர்ந்த வரத்தை அருள்வீராக. பிரபுவே, வேறு எதையும் நான் விரும்பவில்லை; உம்மைச் சரணடைந்த பக்தர்களுக்கு எந்தத் துயரும் இல்லை।

Verse 32

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य दया वान्सुतरां भवः । पस्पर्श च तदंगं वै प्राह शीतांशुशेखरः

சூதன் கூறினான்—அவன் சொற்களை கேட்ட பவனாகிய சிவன் இன்னும் அதிக கருணையுடன், அவன் உடலைத் தொட்டார்; பின்னர் சந்திரசேகரன் உரைத்தான்.

Verse 33

शिव उवाच । मयि भक्तिस्सदा ते तु हरे स्यादनपायिनी । सदा वन्द्यश्च पूज्यश्च लोके भव सुरैरपि

சிவன் கூறினார்— ஓ ஹரியே, என்னிடத்தில் உன் பக்தி எப்போதும் நிலைத்தும் தளராததுமாக இருக்கட்டும். உலகில் நீ எந்நாளும் வணங்கத்தக்கவனும் பூஜிக்கத்தக்கவனுமாக இரு—தேவர்களாலும் கூட.

Verse 34

विष्वंभरेति ते नाम सर्वपापहरं परम् । भविष्यति न संदेहो मत्प्रसादात्सुरोत्तम

‘விஷ்வம்பர’ என்பதே உன் திருநாமமாகும்; அது பரமமாக எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும். தேவர்களில் சிறந்தவனே, என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रस्सर्वदेवेश्वरः प्रभुः । पश्यतस्तस्य विष्णोस्तु तत्रैव च मुनीश्वराः

சூதர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசனான ருத்ரப் பிரபு அங்கேயே மறைந்தார். விஷ்ணு பார்த்துக்கொண்டிருக்க, மகாமுனிகளும் அங்கேயே மறைந்தனர்.

Verse 36

जनार्दनोऽपि भगवान्वचनाच्छङ्करस्य च । प्राप्य चक्रं शुभं तद्वै जहर्षाति स्वचेतसि

பகவான் ஜனார்தனனும் சங்கரரின் வாக்கின்படி அந்த மங்களச் சக்கரத்தைப் பெற்று, தன் உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

Verse 37

कृत्वा ध्यानं च तच्छम्भोः स्तोत्रमेतन्निरन्तरम् । पपाठाध्यापयामास भक्तेभ्यस्तदुपादिशत्

அந்த மங்களகரமான சம்புவைத் தியானித்து, அவர் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை இடையறாது பாராயணம் செய்தார்; பிறருக்கும் கற்பித்து, பக்தர்களுக்கு இதன் உபதேசத்தையும் அளித்தார்।

Verse 38

इति पृष्टं मयाख्यातं शृण्वताम्पापहारकम् । अतःपरं च किं श्रेष्ठाः प्रष्टुमिच्छथ वै पुनः

இவ்வாறு நீங்கள் கேட்டதை நான் விளக்கினேன்; இதைக் கேட்போரின் பாவம் நீங்கும். இனி, ஓ உயர்ந்தோரே, மீண்டும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?