रामेश्वरलिङ्गप्रादुर्भावः (The Manifestation/Origin of the Rāmeśvara Liṅga)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் முனிவர்களிடம் ராமேஸ்வர லிங்கத்தின் பிராதுர்பாவக் கதையைச் சொல்ல உறுதி செய்கிறார். ராமாயணப் பின்னணியில் விஷ்ணுவின் ராமாவதாரம், ராவணன் சீதையை அபகரித்தல், கிஷ்கிந்தையில் சுக்ரீவ நட்பு மற்றும் வாலி வதம், வானரர்களை தேடலுக்கு அனுப்புதல், ஹனுமான் வெற்றி பெற்று சீதையின் சூடாமணியைப் பெறுதல், பின்னர் ராமன் தென் கடற்கரைக்கு வருதல் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. இது சைவத் தீர்த்தத்தின் காரணகதையாக அமைந்து—விஷ்ணு அவதாரமான ராமனும் லங்கைக்கு முன் சிவகிருபைக்காக லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்வார் எனத் தெரிவித்து, செயலும் வெற்றியும் சிவ அருளில் நிலைபெற வேண்டும் என உணர்த்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि लिंगं रामेश्वराभिधम् । उत्पन्नं च यथा पूर्वमृषयश्शृणुतादरात्
சூதர் கூறினார்—இனி ‘ராமேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை விளக்குகிறேன்; அது பழங்காலத்தில் எவ்வாறு முதலில் வெளிப்பட்டதோ, முனிவர்களே, பக்தியுடன் கவனமாகக் கேளுங்கள்.
Verse 2
पुरा विष्णुः पृथिव्यां चावततार सतां प्रियः
பழங்காலத்தில் சத்புருஷர்களுக்கு பிரியமான விஷ்ணு பூமியில் அவதரித்தார்.
Verse 3
तत्र सीता हृता विप्रा रावणेनोरुमायिना । प्रापिता स्वगृहं सा हि लंकायां जनकात्मजा
அங்கே, ஓ பிராமணர்களே, ஜனகனந்தினி சீதையை பெரும் மாயை உடைய ராவணன் கடத்தி, இலங்கையில் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.
Verse 4
अन्वेषणपरस्तस्याः किष्किन्धाख्यां पुरीमगात् । सुग्रीवहितकृद्भूत्वा वालिनं संजघान ह
அவளைத் தேடுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, அவர் ‘கிஷ்கிந்தா’ எனப்படும் நகரத்திற்குச் சென்றார். சுக்ரீவனுக்கு நன்மை செய்பவராகி, வாலியை வதைத்தார்.
Verse 5
तत्र स्थित्वा कियत्कालं तदन्वेषणतत्परः । सुग्रीवाद्यैर्लक्ष्मणेन विचारं कृतवान्स वै
அங்கே சில காலம் தங்கி, அந்தத் தேடலில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, இலக்குமணனும் சுக்ரீவனும் முதலியவர்களுடன் ஆலோசனை செய்தார்.
Verse 6
कपीन्संप्रेषयामास चतुर्दिक्षु नृपात्मजः । हनुमत्प्रमुखान्रामस्तदन्वेषणहेतवे
அரசகுமாரன் ராமன் நான்கு திசைகளிலும் வானரர்களை அனுப்பினார்—ஹனுமான் முதலியவர்களைத் தலைவர்களாக வைத்து—அவளைத் தேடுவதற்காக.
Verse 7
अथ ज्ञात्वा गतां लंकां सीतां कपिवराननात् । सीताचूडामणिं प्राप्य मुमुदे सोऽति राघवः
பின்பு கபிகளில் சிறந்தவனின் வாயிலாக சீதை லங்கைக்குச் சென்றாள் என அறிந்து, சீதையின் சூடாமணியைப் பெற்ற ராகவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
Verse 8
सकपीशस्तदा रामो लक्ष्मणेन युतो द्विजाः । सुग्रीवप्रमुखैः पुण्यैर्वानरैर्बलवत्तरैः
ஓ இருபிறப்புடைய முனிவர்களே, அந்நேரம் இலக்குமணனுடன் கூடிய ஸ்ரீராமன், கபிராஜனின் துணையுடன், சுக்ரீவன் தலைமையிலான புண்ணியமும் பேர்வலிமையும் உடைய வானரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்।
Verse 9
पद्मैरष्टादशाख्यैश्च ययौ तीरं पयोनिधेः । दक्षिणे सागरे यो वै दृश्यते लवणाकरः
பதினெட்டு எனப் பெயர்பெற்ற பத்ம ஆசனங்களுடன் அவர் பாயோநிதியின் கரையை அடைந்தார்—தெற்குத் திசையில் காணப்படும் உப்புக் கடலே அது.
Verse 10
तत्रागत्य स्वयं रामो वेलायां संस्थितो हि सः । वानरैस्सेव्यमानस्तु लक्ष्मणेन शिवप्रियः
அங்கே வந்து ராமன் தானே கடற்கரையில் நின்றான். வானரர்கள் பணிவுடன் சூழ, இலக்குமணனுடன், சிவபிரிய பக்தனாய் அங்கே தங்கினான்.
Verse 11
हा जानकि कुतो याता कदा चेयं मिलिष्यति । अगाधस्सागरश्चैवातार्या सेना च वानरी
“அய்யோ ஜானகி! நீ எங்கே சென்றாய்? நான் அவளை எப்போது மீண்டும் காண்பேன்? கடல் அளவிட முடியாதது; இந்த வானர சேனை கடக்க இயலாது.”
Verse 12
राक्षसो गिरिधर्त्ता च महाबलपराक्रमः । लंकाख्यो दुर्गमो दुर्ग इंद्रजित्तनयोस्य वै
அவன் ‘கிரிதர்த்தா’ எனப் புகழ்பெற்ற ராட்சசன்; மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடையவன். ‘லங்கா’ எனப்படும் அணுக இயலாத கோட்டை; அவன் இந்திரஜித்தின் மகன்.
Verse 13
इत्येवं स विचार्यैव तटे स्थित्वा सलक्ष्मणः । आश्वासितो वनौकोभिरंगदादिपुरस्सरैः
இவ்வாறு சிந்தித்து அவர் இலக்குமணனுடன் ஆற்றங்கரையில் நின்றார்; அங்கதன் முதலியோர் முன்னணியில் வனவாசிகள் அவரை ஆறுதல் கூறினர்.
Verse 14
एतस्मिन्नंतरे तत्र राघवश्शैवसत्तमः । उवाच भ्रातरं प्रीत्या जलार्थी लक्ष्मणाभिधम्
அச்சமயம் அங்கே ராகவன்—சைவ பக்தர்களில் தலைசிறந்தவன்—நீர் தேடி சென்ற இலக்குமணனை அன்புடன் அழைத்துப் பேசினான்.
Verse 15
राम उवाच । भ्रातर्लक्ष्मण वीरेशाहं जलार्थी पिपासितः । तदानय द्रुतं पाथो वानरैः कैश्चिदेव हि
ராமன் கூறினான்—சகோதரன் இலக்குமணா, வீரர்களின் தலைவனே! எனக்கு நீர் வேண்டும்; தாகத்தால் வாடுகிறேன். ஆகவே விரைவில் நீரை கொண்டு வா; சில வானரர்களையும் அனுப்பி எடுத்து வரச் செய்.
Verse 16
सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वानरास्तत्र ह्यधावंत दिशो दश । नीत्वा जलं च ते प्रोचुः प्रणिपत्य पुरः स्थिताः
சூதர் கூறினார்—அதை கேட்டவுடன் அங்கிருந்த வானரர்கள் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர். நீரை கொண்டு வந்து, வணங்கி, முன் நின்று அறிவித்தனர்.
Verse 17
वानरा ऊचुः । जलं च गृह्यतां स्वामिन्नानीतं तत्त्वदाज्ञया । महोत्तमं च सुस्वादु शीतलं प्राणतर्पणम्
வானரர்கள் கூறினர்—ஸ்வாமி, இந்த நீரை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; தத்துவம் (தர்மம்) கூறிய ஆணைப்படி இதை கொண்டு வந்தோம். இது மிகச் சிறந்தது, இனிமையானது, குளிர்ந்தது, உயிர்ச் சுவாசத்தையே தணிக்கும்.
Verse 18
सूत उवाच । सुप्रसन्नतरो भूत्वा कृपादृष्ट्या विलोक्य तान् । तच्छ्रुत्वा रामचन्द्रोऽसौ स्वयं जग्राह तज्जलम्
சூதர் கூறினார்—மிகவும் மகிழ்ந்து, கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவர்களை நோக்கி, அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின் ஸ்ரீராமச்சந்திரன் தானே அந்த நீரை ஏற்றுக் கொண்டான்।
Verse 19
स शैवस्तज्जलं नीत्वा पातुमारब्धवान्यदा । तदा च स्मरणं जातमित्थमस्य शिवेच्छया
அந்த சிவபக்தன் அந்த நீரை எடுத்துக் குடிக்கத் தொடங்கியபோது, அதே நொடியில் சிவனின் இச்சையால் அவனுள் நினைவு விழித்தெழுந்தது.
Verse 20
न कृतं दर्शनं शंभोर्गृह्यते च जलं कथम् । स्वस्वामिनः परेशस्य सर्वानंदप्रदस्य वै
சம்புவின் தரிசனம் பெறப்படாவிட்டால், பூஜைநீர் எவ்வாறு ஏற்கப்படும்? அவர் நம் சொந்த ஆண்டவன், பரமேசுவரன்; உண்மையிலே எல்லா ஆனந்தத்தையும் அருள்பவர்।
Verse 21
इत्युक्त्वा च जलं पीतं तदा रघुवरेण च । पश्चाच्च पार्थिवीं पूजां चकार रघुनंदनः
இவ்வாறு கூறி ரகுவம்சச் சிறந்தவன் அந்நீரை அருந்தினான்; பின்னர் ரகுநந்தனன் பார்திவ (மண்ணால்) பூஜையைச் செய்தான்।
Verse 22
आवाहनादिकांश्चैव ह्युपचारान्प्रकल्प्य वै । विधिवत्षोडश प्रीत्या देवमानर्च शङ्करम्
ஆவாஹனம் முதலிய எல்லா உபசாரங்களையும் அமைத்து, விதிப்படி பதினாறு உபசாரங்களால் பக்திப் பிரீதியுடன் சங்கரனை அர்ச்சித்தான்।
Verse 23
प्रणिपातैस्स्तवैर्दिव्यैश्शिवं संतोष्य यत्नतः । प्रार्थयामास सद्भक्त्या स रामश्शंकरं मुदा
வணக்கங்களாலும் தெய்வீக ஸ்தோத்திரங்களாலும் முயன்று சிவனைத் திருப்திப்படுத்தி, அந்த ராமன் தூய பக்தியுடன் மகிழ்ந்து சங்கரனை வேண்டினான்।
Verse 24
राम उवाच । स्वामिञ्छंभो महादेव सर्वदा भक्तवत्सल । पाहि मां शरणापन्नं त्वद्भक्तं दीनमानसम्
ராமன் கூறினான்—ஓ ஸ்வாமி ஷம்போ, ஓ மகாதேவா, நீ எப்போதும் பக்தவத்ஸலன். சரணடைந்த என்னை—உன் பக்தனாகிய தாழ்மையுற்ற மனத்தையுடைய என்னை—காத்தருள்வாயாக.
Verse 25
एतज्जलमगाधं च वारिधेर्भवतारण । रावणाख्यो महावीरो राक्षसो बलवत्तरः
இந்த நீர்வெளி அளவிட முடியாத ஆழமுடையது; ஹே பவதாரணா, நீ இந்தக் கடலை எவ்வாறு கடப்பாய்? ராவணன் எனும் மகாவீர ராட்சசன் மிகுந்த வலிமையுடையவன்.
Verse 26
वानराणां बलं ह्येतच्चंचलं युद्धसाधनम् । ममकार्यं कथं सिद्धं भविष्यति प्रियाप्तये
வானரர்களின் இந்த வலிமை உண்மையிலேயே நிலையற்றது—போருக்கான உறுதியற்ற சாதனம். எனவே என் பிரியையை அடைய என் காரியம் எவ்வாறு நிறைவேறும்?
Verse 27
तस्मिन्देव त्वया कार्यं साहाय्यं मम सुव्रत । साहाय्यं ते विना नाथ मम कार्य्यं हि दुर्लभम्
ஆகையால் ஹே தேவா, ஹே சுவ்ரதா, எனக்கு துணை புரிவாயாக. ஹே நாதா, உன் உதவியின்றி என் காரியம் உண்மையிலே அரிது.
Verse 28
त्वदीयो रावणोऽपीह दुर्ज्जयस्सर्वथाखिलैः । त्वद्दत्तवरदृप्तश्च महावीरस्त्रिलोकजित्
இங்கே உன்னுடைய ராவணனும் எல்லாவிதத்திலும் அனைவராலும் வெல்ல முடியாதவன். உன் அருளிய வரத்தால் அகந்தை கொண்ட அவன் மகாவீரன், திரிலோக ஜயன்.
Verse 29
अप्यहं तव दासोऽस्मि त्वदधीनश्च सर्वथा । विचार्येति त्वया कार्यः पक्षपातस्सदाशिव
நான் உண்மையிலே உமது அடியேன்; எல்லாவிதத்திலும் உமக்கே சார்ந்தவன். ஆகவே, ஓ சதாசிவா, சிந்தித்து நீயே என்மேல் அருள் பார்வை செலுத்துக.
Verse 30
सूत उवाच । इत्येवं स च संप्रार्थ्य नमस्कृत्य पुनःपुनः । तदा जयजयेत्युच्चैरुद्धोषैश्शंकरेति च
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அப்போது அவர் உரக்க ‘ஜய ஜய’ என்று முழங்கினார்; மேலும் ‘சங்கரா!’ என்றும் அழைத்தார்.
Verse 31
इति स्तुत्वा शिवं तत्र मंत्रध्यानपरायणः । पुनः पूजां ततः कृत्वा स्वाम्यग्रे स ननर्त ह
இவ்வாறு அங்கே சிவனைப் போற்றி, மந்திரமும் தியானமும் ஒன்றாகச் சார்ந்தவனாய், மீண்டும் பூஜை செய்து; பின்னர் தன் ஆண்டவன் முன்னிலையில் நடனம் ஆடினான்.
Verse 32
प्रेमी विक्लिन्नहृदयो गल्लनादं यदाकरोत् । तदा च शंकरो देवस्सुप्रसन्नो बभूव ह
அன்பால் உருகிய இதயத்துடன் பக்தன் தொண்டை அடைத்த நடுக்கக் குரலில் அழைத்தபோது, தேவர் சங்கரன் மிகுந்த திருப்தியடைந்தார்.
Verse 33
सांगस्सपरिवारश्च ज्योतीरूपो महेश्वरः । यथोक्तरूपममलं कृत्वाविरभवद्द्रुतम्
அப்போது மகேஸ்வரன்—ஒளிமய வடிவாய், தம் அங்க-சக்திகளும் பரிவாரமும் உடன்—சொல்லப்பட்டபடியே குற்றமற்ற வடிவம் கொண்டு விரைவில் வெளிப்பட்டார்.
Verse 34
ततस्संतुष्टहृदयो रामभक्त्या महेश्वरः । शिवमस्तु वरं ब्रूहि रामेति स तदाब्रवीत्
அப்போது ராமபக்தியால் உள்ளம் நிறைந்த மகேஸ்வரன் அந்த வேளையில் கூறினார்—“சிவமஸ்து, மங்களம் உண்டாகுக. வரம் கேள்; ‘ராம’ நாமத்தில் பக்தியாய் நிலைபெறு.”
Verse 35
तद्रूपं च तदा दृष्ट्वा सर्वे पूतास्ततस्स्वयम् । कृतवान्राघवः पूजां शिवधर्मपरायणः
அந்த தெய்வ வடிவை அச்சமயம் கண்டவுடன் அனைவரும் தாமே தூய்மையடைந்தனர். பின்னர் சிவதர்மத்தில் நிலைத்த ராகவன் பரமசிவனுக்கு பூஜை செய்தான்.
Verse 36
स्तुतिं च विविधां कृत्वा प्रणिपत्य शिवं मुदा । जयं च प्रार्थयामास रावणाजौ तदात्मनः
பலவகை ஸ்துதிகளைச் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் சிவனை வணங்கி, ராவணனுடன் நடைபெறும் போரில் தன் வெற்றிக்காக வேண்டினான்.
Verse 37
ततः प्रसन्नहृदयो रामभक्त्या महेश्वरः । जयोस्तु ते महाराज प्रीत्या स पुनरब्रवीत्
அப்போது ராமபக்தியால் உள்ளம் மகிழ்ந்த மகேஸ்வரன் அன்பால் நிறைந்து மீண்டும் உரைத்தான்— “மகாராஜா, உமக்கு ஜயம் உண்டாகுக!”
Verse 38
शिवदत्तं जयं प्राप्य ह्यनुज्ञां समवाप्य च । पुनश्च प्रार्थयामास सांजलिर्नतमस्तकः
சிவன் அருளிய வெற்றியைப் பெற்று, அவருடைய கருணைமிகு அனுமதியையும் பெற்றபின், அவர் மீண்டும் கைகூப்பி தலைவணங்கி வேண்டினார்.
Verse 39
राम उवाच । त्वया स्थेयमिह स्वामिंल्लोकानां पावनाय च । परेषामुपकारार्थं यदि तुष्टोऽसि शंकर
ராமன் கூறினான்—என் ஆண்டவனே சங்கரா! நீர் திருப்தியடைந்திருந்தால், உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தவும் பிறர்க்கு நன்மை செய்யவும் இங்கேயே தங்கியருள்வீராக.
Verse 40
सूत उवाच । इत्युक्तस्तु शिवस्तत्र लिंगरूपोऽभवत्तदा । रामेश्वरश्च नाम्ना वै प्रसिद्धो जगतीतले
சூதன் கூறினான்—இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சிவன் அங்கேயே லிங்க ரூபமாக வெளிப்பட்டார். ‘ராமேஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் அவர் உலகில் புகழ்பெற்றார்.
Verse 41
रामस्तु तत्प्रभावाद्वै सिन्धुमुत्तीर्य चांजसा । रावणादीन्निहत्याशु राक्षसान्प्राप तां प्रियाम्
அந்தப் புனித ஷைவப் பிரபாவத்தால் ராமன் எளிதில் கடலைக் கடந்தான். பின்னர் ராவணன் முதலிய ராட்சசர்களை விரைவில் வதைத்து, தன் பிரியமான சீதையை மீண்டும் பெற்றான்.
Verse 42
रामेश्वरस्य महिमाद्भुतोऽभूद्भुवि चातुलः । भुक्तिमुक्तिप्रदश्चैव सर्वदा भक्तकामदः
பூமியில் ராமேஸ்வரரின் அதிசயமும் ஒப்பற்றதுமான மகிமை வெளிப்பட்டது. அவர் போகமும் மோட்சமும் அருள்பவர்; எப்போதும் பக்தர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர்.
Verse 43
दिव्यगंगाजलेनैव स्नापयिष्यति यश्शिवम् । रामेश्वरं च सद्भक्त्या स जीवन्मुक्त एव हि
தெய்வீக கங்கைநீரால் உண்மையான பக்தியுடன் சிவன்—ராமேஸ்வரரை—அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்விப்பவன் நிச்சயமாக ஜீவன்முக்தன் ஆவான்।
Verse 44
इह भुक्त्वाखिलान्भोगान्देवानां दुर्लभानपि । अंते प्राप्य परं ज्ञानं कैवल्यं प्राप्नुयाद्ध्रुवम्
இங்கே தேவர்களுக்கும் அரிதான எல்லா போகங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் பரம ஞானத்தை அடைந்து, நிச்சயமாக கைवल்ய மோக்ஷத்தைப் பெறுவான்।
Verse 45
इति वश्च समाख्यातं ज्योतिर्लिगं शिवस्य तु । रामेश्वराभिधं दिव्यं शृण्वतां पापहारकम्
இவ்வாறு சிவனுடைய தெய்வீக ஜோதிர்லிங்கம் ‘ராமேஸ்வரம்’ என உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது; இதைச் செவிமடுத்தாலே கேட்போரின் பாவங்கள் நீங்கும்।
Frequently Asked Questions
It stages an etiological prelude to the Rāmeśvara Liṅga: Rāma’s Rāmāyaṇa journey is retold up to the southern seashore, positioning the forthcoming liṅga-establishment as the theological claim that righteous action culminates in Śiva-worship and depends upon Śiva’s sanction.
The liṅga functions as an axis of stabilization at a liminal threshold (the oceanic boundary before Laṅkā): it encodes the doctrine that agency (karma) is purified and empowered when anchored in Śiva-tattva, transforming a geographic edge into a metaphysical center through consecration.
Śiva is highlighted primarily through the toponymic/iconic manifestation ‘Rāmeśvara’—Śiva as present in the liṅga associated with Rāma’s worship—rather than through an anthropomorphic form; Gaurī is not foregrounded in the sampled passage.