रावणस्य तपः-शिवानुग्रहः — Rāvaṇa’s Austerity and Śiva’s Bestowal of Grace

Verse 1

सूत उवाच । रावणः राक्षसश्रेष्ठो मानी मानपरायणः । आरराध हरं भक्त्या कैलासे पर्वतोत्तमे

சூதர் கூறினார்—ராக்ஷசர்களில் தலைசிறந்தவன், அகந்தையுடன் மானத்தை நாடுபவன் ராவணன், மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில் பக்தியுடன் ஹரன் (ஸ்ரீசிவன்) ஐ ஆராதித்தான்.

Verse 2

आराधितः कियत्कालं न प्रसन्नो हरो यदा । तदा चान्यत्तपश्चक्रे प्रासादार्थे शिवस्य सः

சில காலம் ஆராதித்தும் ஹரன் (சிவன்) திருப்தியடையாதபோது, சிவனுக்குப் பிராசாதம் (ஆலய-மாளிகை) அமைப்பதற்காக அவன் வேறொரு தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 3

नतश्चायं हिमवतस्सिद्धिस्थानस्य वै गिरेः । पौलस्त्यो रावणश्श्रीमान्दक्षिणे वृक्षखंडके

வணங்கி, சித்தி-ஸ்தானமாகப் புகழ்பெற்ற அந்த ஹிமவத் மலையின் தெற்குப் புற வனப்பகுதியில் புலஸ்த்ய வம்சத்து சிறப்புமிக்க ராவணன் நின்றான்.

Verse 4

भूमौ गर्तं वर कृत्वा तत्राग्निं स्थाप्य स द्विजाः । तत्सन्निधौ शिवं स्थाप्य हवनं स चकार ह

பூமியில் மங்களமான ஹோமகுண்டத்தை அமைத்து அந்தத் த்விஜன் அங்கே அக்னியை நிறுவினான். பின்னர் அதன் சன்னிதியில் பகவான் சிவனை பிரதிஷ்டை செய்து விதிப்படி ஹோமம் செய்தான்.

Verse 5

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो वर्षासु स्थंडिलेशयः । शीते जलांतरस्थो हि त्रिधा चक्रे तपश्च सः

கோடையில் ஐந்து அக்கினிகளின் நடுவே நின்று தவம் செய்தான்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுத்தான்; குளிர்காலத்தில் நீருக்குள் தங்கினான்—இவ்வாறு மூன்று வகையாய் கடுந்தவம் மேற்கொண்டான்।

Verse 6

एकैकं च शिरश्छिन्नं विधिना शिवपूजने । एवं सत्क्रमतस्तेन च्छिन्नानि नव वै यदा

விதிமுறையுடன் சிவபூஜை செய்யும் போது அவன் ஒன்றொன்றாகத் தன் தலைகளை வெட்டினான். இவ்வாறு நன்னெறிக் கிரமத்தில், அவனால் ஒன்பது தலைகள் வெட்டப்பட்டபோது…

Verse 7

ततश्शिरांसि छित्त्वा च पूजनं शंकरस्य वै । प्रारब्धं दैत्यपतिना रावणेन महात्मना

பின்னர் தன் தலைகளை வெட்டிய பின், தைத்தியர்களின் தலைவன் மகாத்மா ராவணன் உண்மையிலேயே சங்கரனின் (சிவபெருமானின்) பூஜையைத் தொடங்கினான்।

Verse 9

एकस्मिन्नवशिष्टे तु प्रसन्नश्शंकरस्तदा । आविर्बभूव तत्रैव संतुष्टो भक्तवत्सलः

ஒருவன் மட்டுமே மீதமிருந்தபோது, மகிழ்ந்த சங்கரன் அங்கேயே அந்த இடத்தில் வெளிப்பட்டான்—திருப்தியுடன், பக்தர்க்கு அன்பானவன்।

Verse 10

शिरांसि पूर्ववत्कृत्वा नीरुजानि तथा प्रभुः । मनोरथं ददौ तस्मादतुलं बलमुत्तमम्

அப்போது ஆண்டவன் அவர்களின் தலைகளை முன்புபோல மீட்டுத் தந்து, வலியற்றவர்களாக்கினார். மேலும் அந்த பக்தனுக்கு வேண்டிய வரமாக அளவிலா உயர்ந்த வலிமையை அருளினார்.

Verse 11

प्रसादं तस्य संप्राप्य रावणस्स च राक्षसः । प्रत्युवाच शिवं शम्भुं नतस्कंधः कृतांजलिः

அவரது அருளைப் பெற்ற ராவணன், ராட்சசர்களின் தலைவன், தோள்களைத் தாழ்த்தி கைகூப்பி, மங்களகரமான ஷம்பு சிவனுக்கு மறுமொழி கூறினான்।

Verse 12

रावण उवाच । प्रसन्नो भव देवेश लंकां च त्वां नयाम्यहम् । सफलं कुरु मे कामं त्वामहं शरणं गतः

ராவணன் கூறினான்—தேவேசா, அருள்புரிவாயாக; உம்மை லங்கைக்கு நான் அழைத்துச் செல்கிறேன். என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவாயாக; நான் உமது சரணடைந்தேன்।

Verse 13

सूत उवाच । इत्युक्तश्च तदा तेन शंभुर्वै रावणेन सः । प्रत्युवाच विचेतस्कः संकटं परमं गतः

சூதர் கூறினார்—அப்போது ராவணன் இவ்வாறு சொன்னதும், ஷம்புவின் மனம் சிறிது கலங்கியது; மிகப் பெரிய இடருக்குள் அகப்பட்டு அவர் மறுமொழி கூறினார்।

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ वचो मे सारवत्तया । नीयतां स्वगृहे मे हि सद्भक्त्या लिंगमुत्तमम्

சிவன் கூறினார்—ராட்சசர்களில் சிறந்தவனே, சாரமுள்ள என் சொற்களை கேள். அந்த உத்தம லிங்கத்தை உன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்று உண்மைப் பக்தியுடன் வழிபடு।

Verse 15

भूमौ लिंगं यदा त्वं च स्थापयिष्यसि तत्र वै । स्थास्यत्यत्र न संदेहो यथेच्छसि तथा कुरु

நீ அந்த இடத்திலேயே பூமியில் லிங்கத்தை நிறுவினால், அது சந்தேகமின்றி இங்கேயே நிலைத்திருக்கும். உன் விருப்பம்போல் செய்.

Verse 16

सूत उवाच । इत्युक्तश्शंभुना तेन रावणो राक्षसेश्वरः । तथेति तत्समादाय जगाम भवनं निजम्

சூதர் கூறினார்—சம்பு இவ்வாறு கூறியதும், ராக்ஷசர்களின் தலைவன் ராவணன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று பதிலளித்தான்; அதை மனத்தில் ஏற்று தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 17

आसीन्मूत्रोत्सर्गकामो मार्गे हि शिवमायया । तत्स्तंभितुं न शक्तोभूत्पौलस्त्यो रावणः प्रभुः

சிவமாயையால் வழியிலேயே புலஸ்த்ய வம்சத்துப் பெருமான் ராவணனுக்கு சிறுநீர் கழிக்கத் தீவிர வேகம் ஏற்பட்டது; ஆனால் அதைத் தடுக்க இயலவில்லை.

Verse 18

दृष्ट्वैकं तत्र वै गोपं प्रार्थ्य लिंगं ददौ च तत् । मुहूर्तके ह्यतिक्रांते गोपोभूद्विकलस्तदा

அங்கே ஒரு இடையனைப் பார்த்து அவனை வேண்டி அந்தச் சிவலிங்கத்தையே அவனிடம் ஒப்படைத்தான். ஆனால் ஒரு முஹூர்த்தம் கடந்தவுடன் அந்த இடையன் கலங்கி நிலையிழந்தான்.

Verse 19

भूमौ संस्थापयामास तद्भारेणातिपीडितः । तत्रैव तत्स्थितं लिंगं वजसारसमुद्भवम् । सर्वकामप्रदं चैव दर्शनात्पापहारकम्

அதன் பாரத்தால் மிகுந்த துன்பமுற்று அதை நிலத்தில் நிறுவினான். அங்கேயே வைரச் சாரத்திலிருந்து தோன்றிய லிங்கம் நிலைத்தது—நல்ல விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவது; தரிசனமாத்திரத்தால் பாவம் போக்குவது.

Verse 20

वैद्यनाथेश्वरं नाम्ना तल्लिंगमभवन्मुने । प्रसिद्धं त्रिषु लोकेषु भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम्

முனிவரே, அந்த லிங்கம் ‘வைத்தியநாதேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தி பெற்று, சத்பக்தர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அருள்கிறது.

Verse 21

ज्योतिर्लिंगमिदं श्रेष्ठं दर्शनात्पूजनादपि । सर्वपापहरं दिव्यं भुक्तिवर्द्धनमुत्तमम्

இந்த ஜோதிர்லிங்கம் உத்தமமானது. இதை தரிசிப்பதாலேயும்—பூஜிப்பதாலேயும்—இது தெய்வீகமாக எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, உயர்ந்த போகத்தையும் மங்களச் செழிப்பையும் வளர்க்கிறது.

Verse 22

तस्मिंलिंगे स्थिते तत्र सर्वलोकहिताय वै । रावणः स्वगृहं गत्वा वरं प्राप्य महोत्तमम् । प्रियायै सर्वमाचख्यौ सुखेनाति महासुरः

அந்த லிங்கம் அங்கே எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நிறுவப்பட்டபின், ராவணன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். மிகச் சிறந்த வரம் பெற்ற அந்த மகா அசுரன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் பிரியைக்கு அனைத்தையும் கூறினான்.

Verse 23

तच्छ्रुत्वा सकला देवाश्शक्राद्या मुनयस्तथा । परस्परं समामन्त्र्य शिवासक्तधियोऽमलाः

அதை கேட்டதும், சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும், சிவபக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன், ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து ஒன்றாகக் கலந்துரையாடினர்.

Verse 24

तस्मिन्काले सुरास्सर्वे हरिब्रह्मादयो मुने । आजग्मुस्तत्र सुप्रीत्या पूजां चक्रुर्विशेषतः

முனிவரே, அக்காலத்தில் ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் பேரானந்தத்துடன் அங்கே வந்து, சிறப்பாகப் பரமசிவனை வழிபட்டனர்।

Verse 25

प्रत्यक्षं तं तदा दृष्ट्वा प्रतिष्ठाप्य च ते सुराः । वैद्यनाथेति संप्रोच्य नत्वा नुत्वा दिवं ययुः

அப்போது அவரை நேரில் கண்டு தேவர்கள் முறையாக அங்கே அவரை பிரதிஷ்டை செய்தனர். “இவர் வைத்தியநாதர்” என்று கூறி வணங்கி, போற்றி, பின்னர் விண்ணுலகிற்கு சென்றனர்.

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तस्मिंल्लिंगे स्थिते तत्र रावणे च गृहं गते । किं कि चरित्रमभूत्तात ततस्तद्वद विस्तरात्

ரிஷிகள் கூறினர்—அன்பனே, அந்த லிங்கம் அங்கேயே நிலைபெற்று, ராவணன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய பின் என்னென்ன நிகழ்வுகள் நடந்தன? அதை விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 27

सूत उवाच । रावणोपि गृहं गत्वा वरं प्राप्य महोत्तमम् । प्रियायै सर्वमाचख्यौ मुमोदाति महासुरः

சூதர் கூறினார்—ராவணனும் தன் இல்லத்திற்குச் சென்று, அந்த மிகச் சிறந்த வரத்தைப் பெற்ற பின், அனைத்தையும் தன் பிரியைக்கு உரைத்தான்; அந்த மாபெரும் அசுரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां वैद्यनाथेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टाविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ர ஸம்ஹிதையில் ‘வைத்யநாதேஸ்வர ஜ்யோதிர்லிங்கத்தின் மஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனும் இருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 29

देवादय ऊचुः । रावणोयं दुरात्मा हि देवद्रोही खलः कुधीः । शिवाद्वरं च संप्राप्य दुःखं दास्यति नोऽपि सः

தேவர்கள் முதலியோர் கூறினர்—இந்த இராவணன் உண்மையிலே துராத்மா; தேவர்களுக்கு விரோதி, தீயவன், கெட்ட புத்தியுடையவன். சிவனிடமிருந்து வரம் பெற்று, நமக்கும் துன்பம் தருவான்.

Verse 30

किं कुर्मः क्व च गच्छामः किं भविष्यति वा पुनः । दुष्टश्च दक्षतां प्राप्तः किंकिं नो साधयिष्यति

நாம் என்ன செய்வோம், எங்கே செல்வோம்? இனி என்ன நிகழும்? இந்தத் தீயவன் இப்போது வலிமை பெற்றான்—நமக்கு எதிராக என்னென்ன செய்து முடிப்பானோ?

Verse 31

इति दुःखं समापन्नाश्शक्राद्या मुनयस्सुराः । नारदं च समाहूय पप्रच्छुर्विकलास्तदा

இவ்வாறு துயரத்தில் மூழ்கிய இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும், அப்போது நாரதரை அழைத்து, கலங்கிய மனத்துடன் அவரிடம் கேட்டனர்.

Verse 32

देवा ऊचुः । सर्वं कार्य्यं समर्थोसि कर्तुं त्वं मुनिसत्तम । उपायं कुरु देवर्षे देवानां दुःखनाशने

தேவர்கள் கூறினர்—முனிவரரே, நீர் எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லவர். ஆகவே தேவரிஷியே, தேவர்களின் துயர் நீங்கும் வழியை அருள்க॥

Verse 33

रावणोयं महादुष्टः किंकि नैव करिष्यति । क्व यास्यामो वयं चात्र दुष्टेनापीडिता वयम्

இந்த இராவணன் மிகப் பெருந்தீயவன்—எந்தப் பாவத்தைச் செய்யாமல் விடுவான்? இங்கிருந்து நாம் எங்கே போவோம்? அந்தத் தீயவனால் நாம் துன்புறுத்தப்படுகிறோம்॥

Verse 34

नारद उवाच । दुःखं त्यजत भो देवा युक्तिं कृत्वा च याम्यहम् । देवकार्यं करिष्यामि कृपया शंकरस्य वै

நாரதர் கூறினார்— தேவர்களே, துயரை விட்டு விடுங்கள். உரிய யுக்தியை அமைத்து நான் செல்கிறேன்; சங்கரரின் அருளால் தேவர்களின் காரியத்தை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिरगमद्रावणालयम् । सत्कारं समनुप्राप्य प्रीत्योवाचाखिलं च तत्

சூதர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவर्षி ராவணனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். அங்கே உரிய உபசாரமும் மரியாதையும் பெற்ற பின், மகிழ்ச்சியுடன் அனைத்தையும் அவனிடம் தெரிவித்தார்।

Verse 36

नारद उवाच । राक्षसोत्तम धन्यस्त्वं शैववर्य्यस्तपोमनाः । त्वां दृष्ट्वा च मनो मेद्य प्रसन्नमति रावण

நாரதர் கூறினார்— ராட்சசர்களில் சிறந்தவனே, நீ பாக்கியவான்; சிவபக்தர்களில் முதன்மை, தவத்தில் நிலைத்த மனம் உடையவன். இன்று உன்னைப் பார்த்ததும் என் உள்ளம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்தது, ஓ ராவணா।

Verse 37

स्ववृत्तं ब्रूह्यशेषेण शिवाराधनसंभवम् । इति पृष्टस्तदा तेन रावणो वाक्यमब्रवीत्

அவர் கூறினார்— “சிவாராதனையால் தோன்றிய உன் சொந்த வரலாற்றை முழுமையாகச் சொல்.” இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, அந்நேரம் ராவணன் பேசத் தொடங்கினான்।

Verse 38

रावण उवाच । गत्वा मया तु कैलासे तपोर्थं च महामुने । तत्रैव बहुकालं वै तपस्तप्तं सुदारुणम्

ராவணன் கூறினான்: ஓ மாமுனிவரே, நான் தவம் செய்வதற்காகக் கைலாயத்திற்குச் சென்றேன். அங்கு நான் நீண்ட காலம் மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தேன்.

Verse 39

यदा न शंकरस्तुष्टस्ततश्च परिवर्तितम् । आगत्य वृक्षखंडे वै पुनस्तप्तं मया मुने

சங்கரர் திருப்தியடையாதபோது, அதற்கேற்ப நான் என் வழியை மாற்றினேன்; பின்னர் மீண்டும் வந்து, ஓ முனிவரே, ஒரு மரத்துண்டின் அருகே மீண்டும் தவம் செய்தேன்।

Verse 40

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्ये तु वर्षासु स्थंडिलेशयः । शीते जलांतरस्थो हि कृतं चैव त्रिधा तपः

கோடையில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவில் இருப்பான்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுப்பான்; குளிர்காலத்தில் நீருக்குள் மூழ்கி இருப்பான்—இவ்வாறு மும்முறைத் தவம் செய்யப்படுகிறது।

Verse 41

एवं मया कृतं तत्र तपोत्युग्रं मुनीश्वर । तथापि शंकरो मह्यं न प्रसन्नोऽभवन्मनाक्

இவ்வாறு, ஓ முனிவர்களின் தலைவரே, அங்கே நான் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தேன்; ஆனாலும் சங்கரர் என்மேல் சிறிதளவும் பிரசன்னமடையவில்லை।

Verse 42

तदा मया तु क्रुद्धेन भूमौ गर्तं विधाय च । तत्राग्निं समाधाय पार्थिवं च प्रकल्प्य च

அப்போது கோபம் கொண்ட நான் நிலத்தில் ஒரு குழி தோண்டி, அங்கே அக்னியை நிறுவி, பார்திவ லிங்கத்தை அமைத்து விதிப்படி பூஜைச் செயலைத் தொடங்கினேன்।

Verse 43

गंधैश्च चंदनैश्चैव धूपैश्च विविधैस्तदा । नैवेद्यैः पूजितश्शम्भुरारार्तिकविधानतः

அப்போது நறுமணங்கள், சந்தனம், பலவகை தூபங்கள், நைவேத்யம் ஆகியவற்றால்—ஆரார்த்திக விதிப்படி—சம்புவை வழிபட்டனர்।

Verse 44

प्रणिपातैः स्तवैः पुण्यैस्तोषितश्शंकरो मया । गीतैर्नृत्यैश्च वाद्यैश्च मुखांगुलिसमर्पणैः

என் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரங்களாலும் புனித ஸ்தோத்திரங்களாலும் நான் சங்கரரைத் திருப்திப்படுத்தினேன்; மேலும் பாடல்கள், நடனங்கள், வாத்தியங்கள், என் வாயாலும் விரல்களாலும் செய்த தனிப்பட்ட சேவை-அர்ப்பணங்களாலும்.

Verse 45

एतैश्च विविधैश्चान्यैरुपायैर्भूरिभिर्मुने । शास्त्रोक्तेन विधानेन पूजितो भगवान् हरः

முனிவரே! இவற்றாலும் இன்னும் பலவிதமான பிற வழிகளாலும், சாஸ்திரங்களில் கூறிய விதிமுறையின்படி, பகவான் ஹரர் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார்.

Verse 46

न तुष्टः सन्मुखो जातो यदा च भगवान्हरः । तदाहं दुःखितोभूवं तपसोऽप्राप्य सत्फलम्

பகவான் ஹரர் திருப்தியடையாமலும், கருணைமுகமாக என்முன் திரும்பாமலும் இருந்தபோது, தவத்தின் உண்மைப் பயனை அடையாமல் நான் துயருற்றேன்.

Verse 47

धिक् शरीरं बलं चैव धिक् तपः करणं मम । इत्युक्त्वा तु मया तत्र स्थापितेग्नौ हुतं बहु

“இந்த உடலுக்கும், இந்த வலிமைக்கும் சபம்; என் தவத்திற்கான சாதனத்திற்கும் சபம்!” என்று கூறி, அங்கே நிறுவப்பட்ட அக்னியில் நான் மிகுந்த ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினேன்.

Verse 48

पुनश्चेति विचार्यैव त्वक्षाम्यग्नौ निजां तनुम् । संछिन्नानि शिरांस्येव तस्मिन् प्रज्वलिते शुचौ

மீண்டும் சிந்தித்து அவள் உறுதி செய்தாள்—“அப்படியே ஆகட்டும்; என் உடலை அக்கினியில் அர்ப்பணிப்பேன்.” அந்தப் பிரகாசிக்கும், தூய நெருப்பில் துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள் வெட்டப்பட்டதுபோல் கிடந்தன।

Verse 49

सुच्छित्वैकैकशस्तानि कृत्वा शुद्धानि सर्वशः । शंकरायार्पितान्येव नवसंख्यानि वै मया

நான் அவற்றை ஒன்றொன்றாக நன்கு தேர்ந்து, எல்லாவிதத்திலும் தூய்மைப்படுத்தி, ஒன்பது எண்ணிக்கையாய் சங்கரனுக்கு அர்ப்பணித்தேன்।

Verse 50

यावच्च दशमं छेत्तुं प्रारब्धमृषिसत्तम । तावदाविरभूत्तत्र ज्योतीरूपो हरस्स्वयम्

ஓ முனிவர்சிறந்தவரே! பத்தாவதைக் வெட்டத் தொடங்கிய அதே கணத்தில் அங்கே தானே ஹரன் ஒளி-வடிவமாக வெளிப்பட்டான்।

Verse 51

मामेति व्याहरत् प्रीत्या द्रुतं वै भक्तवत्सलः । प्रसन्नश्च वरं ब्रूहि ददामि मनसेप्सितम्

பக்தவத்சலனான ஆண்டவன் அன்புடன் விரைந்து “என்னுடையவன்!” என்று உரைத்தான். பின்னர் அருள்மிகுந்து, “வரம் கூறு; உன் மனம் விரும்பியதை நான் அளிப்பேன்” என்றான்।

Verse 52

इत्युक्ते च तदा तेन मया दृष्टो महेश्वरः । प्राणतस्संस्तुतश्चैव करौ बद्ध्वा सुभक्तितः

அவர் இவ்வாறு கூறியதும், அக்கணமே நான் மகேஸ்வரனை தரிசித்தேன். பேர்பக்தியுடன் வணங்கி, உயிர்மூச்சால் போற்றி, கைகூப்பி வழிபாடு செய்தேன்।

Verse 53

तदा वृतं मयैतच्च देहि मे ह्यतुलं बलम् । यदि प्रसन्नो देवेश दुर्ल्लभं किं भवेन्मम

அப்போது நான் இதையே வரமாகத் தேர்ந்தேன்—“எனக்கு ஒப்பற்ற வலிமை அருளுங்கள். தேவேசா! நீங்கள் प्रसன்னமாக இருந்தால் எனக்கு எது அரிதாக இருக்கும்?”

Verse 54

शिवेन परितुष्टेन सर्वं दत्तं कृपालुना । मह्यं मनोभिलषितं गिरा प्रोच्य तथास्त्विति

கருணைமிகு சிவன் முழுமையாக மகிழ்ந்தபோது அனைத்தையும் அருளினார். என் மன விருப்பத்தை வாக்கால் கூறி, “ததாஸ்து” என்றார்.

Verse 55

अमोघया सुदृष्ट्या वै वैद्यवद्योजितानि मे । शिरांसि संधयित्वा तु दृष्टानि परमात्मना

அவரின் அமோகமான, மங்களகரமான பார்வையால் என் துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள் வைத்தியர் செய்வதுபோல் திறமையாக இணைக்கப்பட்டன; பரமாத்மா சிவனின் அருள்-நோக்கால் நான் மீண்டும் நிறைவு பெற்றேன்.

Verse 56

एवंकृते तदा तत्र शरीरं पूर्ववन्मम । जातं तस्य प्रसादाच्च सर्वं प्राप्तं फलं मया

இவ்வாறு நிகழ்ந்ததும் அங்கேயே அப்போது என் உடல் முன்புபோல ஆனது. அவரின் பிரசாதத்தால் வாக்குறுதியான எல்லாப் பலனையும் முழுமையாகப் பெற்றேன்.

Verse 57

तदा च प्रार्थितो मे संस्थितोसौ वृषभध्वजः । वैद्यनाथेश्वरो नाम्ना प्रसिद्धोभूज्जगत्त्रये

அப்போது என் வேண்டுதலினால் வृषபத்வஜன் ஆகிய பகவான் சிவன் அங்கே நிலைபெற்றார்; “வைத்யநாதேஸ்வரர்” என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றார்.

Verse 58

दर्शनात्पूजनाज्ज्योतिर्लिंगरूपो महेश्वरः । भुक्तिमुक्तिप्रदो लोके सर्वेषां हितकारकः

தரிசனமும் பூஜையும் மட்டுமே செய்தாலே ஜோதிர்லிங்க ரூபமான மகேஸ்வரன் இவ்வுலகில் போகமும் முக்தியும் இரண்டையும் அருளி, அனைவருக்கும் நன்மை செய்பவராவார்.

Verse 59

ज्योतिर्लिंगमहं तद्वै पूजयित्वा विशेषतः । प्रणिपत्यागतश्चात्र विजेतुं भुवनत्रयम्

அந்த ஜ்யோதிர்லிங்கத்தை நான் சிறப்பாக வழிபட்டேன்; வணங்கி இங்கே வந்தேன், மூவுலகையும் வெல்லுவதற்காக.

Verse 60

सूत उवाच । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा देवर्षिर्जातसंभ्रमः । विहस्य च मनस्येव रावणं नारदोऽब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தேவर्षி நாரதர் ஒரு கணம் வியப்புற்றார். மனத்திற்குள் சிரித்தபடியே நாரதர் ராவணனிடம் கூறினார்.

Verse 61

नारद उवाच । श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ कथयामि हितं तव । त्वया तदेव कर्त्तव्यं मदुक्तं नान्यथा क्वचित्

நாரதர் கூறினார்—ஓ ராட்சசச் சிறந்தவனே, கேள்; உனக்குப் பயனான நல்வழியை நான் சொல்கிறேன். நான் சொன்னதையே செய்; எந்நேரமும் வேறாகச் செய்யாதே.

Verse 62

त्वयोक्तं यच्छिवेनैव हितं दत्तं ममाधुना । तत्सर्वं च त्वया सत्यं न मन्तव्यं कदाचन

நீ கூறிய நல்வாக்கு உண்மையில் இப்போது எனக்கு ஸ்வயமாக சிவனாலேயே அருளப்பட்டது. ஆகவே அதையெல்லாம் உண்மை எனக் கருதி, எந்நேரமும் சந்தேகிக்காதே.

Verse 63

अयं वै विकृतिं प्राप्तः किं किं नैव ब्रवीति च । सत्यं नैव भवेत्तद्वै कथं ज्ञेयं प्रियोस्ति मे

இவன் நிச்சயமாக மனக்குழப்ப நிலையை அடைந்தவன்; பலவிதமாகப் பேசுகிறான். அது உண்மை ஆகாது; அப்படியெனில் இவன் எனக்குப் பிரியன் (அல்லது பக்தன்) என்பதை நான் எவ்வாறு அறிதல்?

Verse 64

इति गत्वा पुनः कार्य्यं कुरु त्वं ह्यहिताय वै । कैलासोद्धरणे यत्नः कर्तव्यश्च त्वया पुनः

இவ்வாறு சென்று மீண்டும் அந்தச் செயலைச் செய்—அது நிச்சயமாக உன் அநர்த்தத்திற்கே. கைலாசத்தை உயர்த்த முயற்சி நீ மீண்டும் செய்யவேண்டும்.

Verse 65

यदि चैवोद्धृतश्चायं कैलासो हि भविष्यति । तदैव सफलं सर्वं भविष्यति न संशयः

இந்தப் புனித கைலாசம் உண்மையாக உயர்த்தப்பட்டால் (அல்லது மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டால்), அக்கணமே அனைத்தும் நிறைவேறி பலனளிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 66

पूर्ववत्स्थापयित्वा त्वं पुनरागच्छ वै सुखम् । निश्चयं परमं गत्वा यथेच्छसि तथा कुरु

அனைத்தையும் முன்புபோல் நிலைநிறுத்தி, நீ மீண்டும் நலமுடன் திரும்பி வா. உன்னத நிச்சயத்தை அடைந்து, உன் விருப்பம்போல் செய்.

Verse 67

सूत उवाच । इत्युक्तस्स हितं मेने रावणो विधिमोहित । सत्यं मत्वा मुनेर्वाक्यं कैलासमगमत्तदा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, விதியின் மயக்கத்தில் ராவணன் அதைத் தன் நன்மை என எண்ணினான். முனிவரின் வாக்கை உண்மை எனக் கருதி, அப்போது கைலாசத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 68

गत्वा तत्र समुद्धारं चक्रे तस्य गिरेस्स च । तत्रस्थं चैव तत्सर्वं विपर्यस्तं परस्परम्

அங்கே சென்று அவர் அந்த மலையையும் மீட்டெடுக்கும் பணியைச் செய்தார். அங்கே இருந்த அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று கலந்தபடி புரண்டுவிழுந்து குழப்பமாக இருந்தது.

Verse 69

गिरीशोपि तदा दृष्ट्वा किं जातमिति सोब्रवीत् । गिरिजा च तदा शंभुं प्रत्युवाच विहस्य तम्

அப்போது கிரீசன் (சிவபெருமான்) அதைக் கண்டு, “என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றார். அப்போது கிரிஜை (பார்வதி) புன்னகையுடன் சம்புவுக்கு மறுமொழி கூறினாள்।

Verse 70

गिरिजोवाच । सच्छिश्यस्य फलं जातं सम्यग्जातं तु शिष्यतः । शान्तात्मने सुवीराय दत्तं यदतुलं बलम्

கிரிஜை கூறினாள்—“உண்மையான சீடனின் பலன் வெளிப்பட்டது; சீடத்துவம் முற்றிலும் முதிர்ந்தது. அமைதியுள்ள அந்த உயர்ந்த வீரனுக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒப்பற்ற வலிமை இப்போது வெளிச்சமாயிற்று।”

Verse 71

सूत उवाच । गिरिजायाश्च साकूतं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कृतघ्नं रावणं मत्वा शशाप बलदर्पितम्

சூதர் கூறினார்—கிரிஜையின் குறிப்புமிக்க அர்த்தமுள்ள சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன், ராவணனை நன்றிகெட்டவனும் வலிமை அகந்தையில் மயங்கியவனுமென கருதி அவனைச் சபித்தார்।

Verse 72

महादेव उवाच । रे रे रावण दुर्भक्त मा गर्वं वह दुर्मते । शीघ्रं च तव हस्तानां दर्पघ्नश्च भवेदिह

மகாதேவர் கூறினார்— ஏய் ஏய் ராவணா, துர்பக்த துர்மதியே! அகந்தையைச் சுமக்காதே. இங்கேயே விரைவில் உன் கைகளின் திமிர் (வன்மை) நசுங்கும்.

Verse 73

सूत उवाव । इति तत्र च यज्जातं नारदः श्रुतवांस्तदा । रावणोपि प्रसन्नात्माऽगात्स्वधाम यथागतम्

சூதர் கூறினார்— அங்கே நிகழ்ந்த அனைத்தையும் நாரதர் அப்போது கேட்டார். ராவணனும் மனம் அமைதியடைந்து, வந்ததுபோலவே தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 74

निश्चयं परमं कृत्वा बली बलविमोहितः । जगद्वशं हि कृतवान्रावणः परदर्पहा

உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு, அந்த வலிமைமிக்கவன் தன் வலிமையாலேயே மயங்கினான்; பிறரின் அகந்தையை நசுக்கும் ராவணன் உண்மையிலே உலகைத் தன் வசப்படுத்தினான்।

Verse 75

शिवाज्ञया च प्राप्तेन दिव्यास्त्रेण महौजसा । रावणस्य प्रति भटो नालं कश्चिदभूत्तदा

அப்போது சிவனின் ஆணையால் பெற்ற மகாதேஜஸுடைய திவ்யாஸ்திரத்தினால், ராவணனுக்கு எதிராக எந்த வீரனும் நில்ல முடியவில்லை।

Verse 76

इत्येतच्च समाख्यातं वैद्यनाथेश्वरस्य च । माहात्म्यं शृण्वतां पापं नृणां भवति भस्मसात्

இவ்வாறு வைத்தியநாதேஸ்வரரின் மகிமை உரைக்கப்பட்டது; இதை பக்தியுடன் கேட்போரின் பாவங்கள் சாம்பலாகி அழிகின்றன।