Gaṅgā-Avataraṇa and the Naming of Gaṅgādvāra (गङ्गावतरणम्—गङ्गाद्वारप्रसिद्धिः)
அத்தியாயம் 27 கேள்வி–பதில் முறையில் அமைந்துள்ளது. கங்கை நீருருவில் தோன்றிய காரணமும், கௌதமரைத் துன்புறுத்திய பிராமணர்களுக்குக் கிடைத்த விளைவுகளும் என்னவென்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுகிறார்—கௌதமரின் அழைப்பால் கங்கை பிரம்மாவின் மலைப்பகுதியிலிருந்து வேகமாக இறங்கி, உதும்பரக் கிளையிலிருந்து ஓடையாக வெளிப்படுகிறாள். கௌதமர் சீடர்கள் மற்றும் பிற முனிவர்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் நீராடுகிறார்; அந்த இடம் ‘கங்காத்வாரம்’ எனப் புகழ்பெற்று, காண்பதாலேயே பாபநாசகமும் அழகுமாகக் கூறப்படுகிறது. கௌதமருடன் போட்டியால் வந்த சில ரிஷிகளைப் பார்த்தவுடன் கங்கை மறைந்து விடுகிறாள். கௌதமர் கைகூப்பி மீண்டும் மீண்டும் ஸ்துதி செய்து வேண்டுகிறார். அப்போது ஆகாயத்தில் கங்கையிலிருந்து தெய்வவாக்கு எழுந்து, தீர்த்ததரிசனத்தின் மகிமையும் சாதுத்துவம்–அசாதுத்துவம் என்ற நெறிப்பண்பும் இந்த அத்தியாயத்தின் மையமாக விளங்குகிறது.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । गंगा च जलरूपेण कुतो जाता वद प्रभो । तन्माहात्म्यं विशेषेण कुतो जात वद प्रभो
ரிஷிகள் கூறினர்—பிரபுவே! கங்கை நீருருவில் எங்கிருந்து தோன்றினாள்? கூறுவீராக. மேலும் அவளுடைய சிறப்பு மஹாத்மியம் எங்கிருந்து உண்டாயிற்று? பிரபுவே, விளக்குவீராக.
Verse 2
यैर्विप्रैर्गौतमायेव दुःखं दत्तं दुरात्मभिः । तेषां किंच ततो जातमुच्यतां व्यास सद्गुरो
சத்குரு வியாசரே! தீய மனத்தையுடைய அந்தப் பிராமணர்கள் கௌதமருக்கு துன்பம் அளித்தனர்; அவர்களுக்கு பின்னர் என்ன விளைவு ஏற்பட்டது? அருள்புரிந்து கூறுவீராக.
Verse 3
सूत उवाच । एवं संप्रार्थिता गंगा गौतमेन तदा स्वयम् । ब्रह्मणश्च गिरेर्विप्रा द्रुतं तस्मादवातरत्
சூதர் கூறினார்—விப்ரர்களே! அப்போது கௌதமர் தாமே வேண்டியபோது, கங்கை பிரம்மனுடைய மலையிலிருந்து விரைவாக இறங்கி வந்தாள்.
Verse 4
औदुंबरस्य शाखायास्तत्प्रवाहो विनिस्सृतः । तत्र स्नानं मुदा चक्रे गौतमो विश्रुतो मुनिः
உதும்பர மரத்தின் ஒரு கிளையிலிருந்து புனித நீரோடை வெளிப்பட்டது. அங்கே புகழ்பெற்ற முனிவர் கௌதமர் மகிழ்ச்சியுடன் விதிப்படி நீராடினார்.
Verse 5
गौतमस्य च ये शिष्या अन्ये चैव महर्षयः । समागताश्च ते तत्र स्नानं चक्रुर्मुदान्विताः
கௌதமரின் சீடர்களும் மற்ற மகரிஷிகளும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் புனிதத் தலத்தில் நீராடினர்.
Verse 6
गंगाद्वारं च तन्नाम प्रसिद्धमभवत्तदा । सर्वपापहरं रम्यं दर्शनान्मुनिसत्तमः
அந்தக் காலத்திலிருந்து அது “கங்காத்வாரம்” என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அது இனிய தீர்த்தம்; தரிசனமட்டுமே எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும்.
Verse 7
गौतमस्पर्द्धिनस्ते च ऋषयस्तत्र चागताः । स्नानार्थं तांश्च सा दृष्ट्वा ह्यंतर्धानं गता द्रुतम्
கௌதமருக்கு போட்டியாளர்களான அந்த ரிஷிகளும் அங்கே வந்தனர். அவர்கள் நீராட வருவதைப் பார்த்ததும் அவள் (தேவி) விரைவில் மறைந்தாள்.
Verse 8
मामेति गौतमस्तत्र व्याजहार वचो द्रुतम् । मुहुर्मुहुः स्तुवन् गंगां सांजलिर्नतमस्तकः
அங்கே கௌதமர் விரைவாக, “என்னிடம் வா” என்று கூறினார். பின்னர் அவர் கைகளை கூப்பி, தலை வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் கங்காதேவியைப் புகழ்ந்து பாடினார்.
Verse 9
गौतम उवाच । इमे च श्रीमदांधाश्च साधवो वाप्यसाधवः । एतत्पुण्यप्रभावेण दर्शनं दीयतां त्वया
கௌதமர் கூறினார்—இவர்களும் செல்வமிக்கவராயினும் குருடர்கள்; நல்லவராயினும் தீயவராயினும், இப்புண்ணியத்தின் வல்லமையால் நீங்கள் இவர்களுக்கு உங்கள் திவ்ய தரிசனத்தை அருள்வீராக।
Verse 10
सूत उवाच । ततो वाणी समुत्पन्ना गंगाया व्योममंडलात् । तच्छृणुध्वमृषिश्रेष्ठा गंगावचनमुत्तमम्
சூதர் கூறினார்—அப்போது வானமண்டலத்தில் இருந்த கங்கையிலிருந்து ஒரு குரல் எழுந்தது. ஓ முனிவரேந்தர்களே, கங்கை உரைத்த அந்த உத்தம வாக்கை கேளுங்கள்।
Verse 11
एते दुष्टतमाश्चैव कृतघ्नाः स्वामिद्रोहिणः । जाल्माः पाखंडिनश्चैव द्रष्टुं वर्ज्याश्च सर्वदा
இவர்கள் உண்மையில் மிகவும் பொல்லாதவர்கள், நன்றியற்றவர்கள், தங்கள் எஜமானர்களுக்குத் துரோகம் செய்பவர்கள், கீழ்த்தரமானவர்கள் மற்றும் பாசாங்குக்காரர்கள்; இவர்களைப் பார்ப்பதைக் கூட எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 12
गौतम उवाच । मातश्च श्रूयतामेतन्महता गिर एव च । तस्मात्त्वया च कर्त्तव्यं सत्यं च भगवद्वचः
கௌதமர் கூறினார்: ஓ தாயே, மிகுந்த அக்கறையுடன் சொல்லப்பட்ட இதையும் கேளுங்கள். எனவே, நீங்கள் அதற்கேற்ப செயல்பட வேண்டும், மேலும் இறைவனின் வார்த்தையை உண்மையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
Verse 13
अपकारिषु यो लोक उपकारं करोति वै । तेन पूतो भवाम्यत्र भगवद्वचनं त्विदम्
தீங்கு செய்பவர்களுக்கும் எவர் நன்மை செய்கிறாரோ, அவர் அந்தப் பரோபகாரத்தினாலேயே இங்கேயே தூய்மையடைகிறார். இதுவே இறைவனின் வாக்கு.
Verse 14
सूत उवाच । इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं गौतमस्य महात्मनः । पुनर्वाणी समुत्पन्ना गंगाया व्योममंडलात्
சூதர் கூறினார்: மகாத்மாவான கௌதம முனிவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகு, ஆகாய மண்டலத்திலிருந்து கங்கை தேவியின் குரல் மீண்டும் எழுந்தது.
Verse 15
कथ्यते हि त्वया सत्यं गौतमर्षे शिवं वचः । तथापि संग्रहार्थ च प्रायश्चितं चरंतु वै
ஓ கௌதம முனிவரே, நீர் கூறியது உண்மையே; அது சிவவாக்கியத்தோடு ஒத்ததே. ஆயினும் ஒழுங்கிற்கும் முன்னுதாரணமாகவும், அவர்கள் விதிக்கப்பட்ட பிராயச்சித்தத்தை நிச்சயமாகச் செய்யட்டும்.
Verse 16
शतमेकोत्तरं चात्र कार्य्यं प्रक्रमणं गिरेः । भवच्छासनतस्त्वेतैस्त्वदधीनैर्विशेषतः
இங்கே மலையின் பிரதட்சிணை நூற்றொன்று முறை செய்யப்பட வேண்டும். மேலும், உமது கட்டளைக்கிணங்க, உமது அதிகாரத்திற்குட்பட்டவர்களாலே இது சிறப்பாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.
Verse 17
ततश्चैवाधिकारश्च जायते दुष्टकारिणाम् । मद्दर्शने विशेषेण सत्यमुक्तं मया मुने
அதன்பின் தீய செயல்கள் செய்பவர்களுக்கும் உரிமை (சுத்தியும் நல்வழியும்) உண்டாகிறது. குறிப்பாக என் தரிசனத்தினால்—முனிவரே—இது நான் உண்மையாய் உரைத்தது.
Verse 18
सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्याश्चक्रुर्वै ते तथाऽखिलाः । संप्रार्थ्य गौतमं दीनाः क्षंतव्यो नोऽपराधकः
சூதர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அவர்கள் அனைவரும் அதேபடி செய்தனர். பின்னர் தாழ்மையுடன் கௌதமரை வேண்டி, “நாங்கள் குற்றம் செய்தோம்; எங்களை மன்னியுங்கள்” என்றனர்.
Verse 19
एवं कृते तदा तेन गौतमेन तदाज्ञया । कुशावर्तं नाम चक्रे गङ्गाद्वारादधोगतम्
இவ்வாறு நடந்தபின், அந்த ஆணைக்கிணங்க கௌதமர் கங்காத்வாரம் (ஹரித்வாரம்) இருந்து கீழ்நோக்கி ஓடும் ‘குஷாவர்த்த’ எனப்படும் புனித சுழற்பாய்ச்சலை உருவாக்கினார்.
Verse 20
ततः प्रादुरभूत्तत्र सा तस्य प्रीतये पुनः । कुशावर्तं च विख्यातं तीर्थमासीत्तदुत्तमम्
அப்போது அவள் அங்கே மீண்டும் வெளிப்பட்டாள், அவனுடைய திருப்திக்காக. அந்த மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் ‘குசாவர்த்த தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.
Verse 21
तत्र स्नातो नरो यस्तु मोक्षाय परिकल्पते । त्यक्त्वा सर्वानघान्सद्यो विज्ञानं प्राप्य दुर्लभम्
அங்கே நீராடி மோட்சத்திற்காக உறுதி செய்பவன், உடனே எல்லாப் பாவங்களையும் விட்டு, அரிதான விஜ்ஞானம் (ஆத்ம உணர்வு) பெறுவான்।
Verse 22
गौतमो ऋषयश्चान्ये मिलिताश्च परस्परम् । लज्जितास्ते तदा ये च कृतघ्ना ह्यभवन्पुरा
அப்போது கவுதமரும் மற்ற ரிஷிகளும் ஒருவருடன் ஒருவர் கூடினர். முன்பு நன்றிக்கெட்டவர்களாக இருந்தவர்கள் அந்நேரம் வெட்கமடைந்தனர்।
Verse 23
ऋषय ऊचुः । अस्माभिरन्यथा सूत श्रुतं तद्वर्णयामहे । गौतमस्तान्द्विजान् क्रुद्धश्शशापेति प्रबुध्यताम्
ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, இந்த நிகழ்வை நாம் வேறுவிதமாகக் கேட்டோம்; ஆகவே அதன்படியே விவரிக்கிறோம். தெளிவாக அறியுங்கள்: கோபமுற்ற கவுதமர் அந்த த்விஜர்களைச் சபித்தார்।
Verse 24
सूत उवाच । द्विजास्तदपि सत्यं वै कल्पभेदसमाश्रयात् । वर्णयामि विशेषेण तां कथामपि सुव्रता
சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே, அதுவும் உண்மையே; கல்ப வேறுபாடுகளின் காரணமாக இவ்விதம் மாறுபாடு உண்டாகிறது. ஆகவே, ஓ நல்விரதர்களே, அந்தக் கதையையும் நான் தனித்துவமாகத் தெளிவாக விவரிக்கிறேன்।
Verse 25
गौतमोपि ऋषीन्दृष्ट्वा तदा दुर्भिक्षपीडितान् । तपश्चकार सुमहद्वरुणस्य महात्मनः
அப்போது கௌதமரும் பஞ்சத்தால் துன்புற்ற முனிவர்களைக் கண்டு, தர்மம் மீள நிலைபெறவும் நிவாரணம் கிடைக்கவும் மகாத்மா வருணதேவரின் அருளைப் பெற மிகப் பெரிய தவம் செய்தார்।
Verse 26
अक्षय्यं कल्पयामास जलं वरुणदां यया । ततो व्रीहीन्यवांश्चैव वापयामास भूरिशः
அந்த பக்திச் சக்தியால் வருணன் அளித்த நீரை அவர் அச்சயமாக்கினார். பின்னர் அந்த அருள்மிகு ஆண்டவன் நெலும் யவமும் விதைக்கச் செய்தான்.
Verse 27
इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां त्र्यंबकेश्वरज्योतिर्लिंग माहात्म्यवर्णनं नाम सप्तविंशोध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘திர்யம்பகேஸ்வர ஜ்யோதிர்லிங்க மகிமை வர்ணனை’ எனும் இருபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.
Verse 28
कदाचित्तत्स्त्रियो दुष्टा जलार्थमपमानिताः । ऊचु पतिभ्यस्ताः क्रुद्धा गौतमेर्ष्याकरं वचः
ஒருமுறை நீர் பெறச் சென்றபோது அவமதிக்கப்பட்ட அந்த தீய பெண்கள் கோபத்துடன் தங்கள் கணவர்களிடம் கௌதமருக்கு எதிராகப் பொறாமை எழும்பும் சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
Verse 29
ततस्ते भिन्नमतयो गां कृत्वा कृत्रिमां द्विजाः । तद्धान्यभक्षणासक्तां चक्रुस्तां कुटिलाशयाः
அப்போது கருத்து வேறுபட்டும் வஞ்சக மனத்துடனும் இருந்த அந்த இருபிறப்பினர் ஒரு செயற்கை பசுவை உருவாக்கி, அவளை அந்தத் தானியத்தைத் தின்னும் ஆசையில் ஆழ்த்தினார்கள்.
Verse 30
स्वधान्यभक्षणासक्तां गां दृष्ट्वा गौतमस्तदा । तृणेन ताडयामास शनैस्तां संनिवारयन्
தன் தானியத்தைத் தின்ன முயன்ற பசுவைக் கண்ட கௌதமர், அதைத் தடுக்க எண்ணி, புல்லின் நுனியால் மெதுவாகத் தட்டினார்.
Verse 31
तृणसंस्पर्शमात्रेण सा भूमौ पतिता च गौः । मृता ह्यभूत्क्षणं विप्रा भाविकर्मवशात्तदा
புல்லின் சிறு தொடுதலாலேயே அந்தப் பசு தரையில் விழுந்தது; ஓ விப்ரர்களே, அக்கணமே அது இறந்தது—அப்போது விதிக்கர்மத்தின் வலியால்.
Verse 32
गौर्हता गौतमेनेति तदा ते कुटिलाशयाः । एकत्रीभूय तत्रत्यैः सकला ऋषयोऽवदन्
அப்போது வஞ்சக மனத்தினர் “கௌதமரே பசுவைக் கொன்றார்” என்று கூறினர். அங்கே இருந்த எல்லா ரிஷிகளும் ஒன்றுகூடி குற்றஞ்சாட்டினர்.
Verse 33
ततस्स गौतमो भीतो गौर्हतेति बभूव ह । चकार विस्मयं नार्यहल्याशिष्यैश्शिवानुगः
அப்போது கௌதமர் அஞ்சி, “கோஹத்தி நடந்தது!” என்று மனத்தில் எண்ணினார். அஹல்யாதேவியின் உபதேசத்தால் பயிற்றப்பட்ட சிவபக்தன் பெரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.
Verse 34
ततस्स गौतमो ज्ञात्वा तां गां क्रोधसमाकुलः । शशाप तानृषीन् सर्वान् गौतमो मुनिसत्तमः
பின்னர் கௌதமர் அந்தக் கோவின் உண்மையை அறிந்து கோபத்தில் கலங்கினார். முனிவர்களில் சிறந்த கௌதமர் அந்த எல்லா ரிஷிகளையும் சபித்தார்.
Verse 35
गौतम उवाच । यूयं सर्वे दुरात्मानो दुःखदा मे विशेषतः । शिवभक्तस्य सततं स्युर्वेदविमुखास्सदा
கௌதமர் கூறினார்—நீங்கள் அனைவரும் தீய மனத்தினர்; குறிப்பாக எனக்கு துன்பம் தருபவர்கள். சிவபக்தனிடத்தில் நீங்கள் எப்போதும் வேதத்திலிருந்து விலகியவர்களாகவே இருக்கிறீர்கள்.
Verse 36
अद्यप्रभृति वेदोक्ते सत्कर्मणि विशेषतः । मा भूयाद्भवतां श्रद्धा शैवमार्गे विमुक्तिदे
இன்றுமுதல் உங்கள் நம்பிக்கை குறிப்பாக வேதம் விதித்த நற்கருமங்களிலேயே மட்டும் நிலைத்திருக்க வேண்டாம்; விடுதலை தரும் சைவ மார்க்கத்தில் உங்கள் பக்தி எழுக.
Verse 37
अद्यप्रभृति दुर्मार्गे तत्र श्रद्धा भवेत्तु वः । मोक्षमार्गविहीने हि सदा श्रुतिबहिर्मुखे
இன்றுமுதல் அந்த துர்மார்க்கத்தில் உங்கள் பக்திநம்பிக்கை நிலைக்காதிருப்பதாக; அது மோக்ஷமார்க்கமற்றது, என்றும் வேத-ஸ்ருதி வாக்கிலிருந்து விலகியது।
Verse 38
अद्यप्रभृति भालानि मृल्लिप्तानि भवन्तु वः । स्रसध्वं नरके यूयं भालमृल्लेपनाद्द्विजाः
இன்றுமுதல் உங்கள் நெற்றிகள் மண்ணால் பூசப்பட்டதாக இருக்கட்டும். ஓ இருபிறப்பினரே, இந்த நெற்றி-மண் பூச்சினால் நீங்கள் நரகத்தில் வீழ்வீராக।
Verse 39
भवंतो मा भविष्यंतु शिवैक परदैवताः । अन्यदेवसमत्वेन जानंतु शिवमद्वयम्
நீங்கள் வெறும் ‘சிவனே பரம தெய்வம்’ என்று மட்டும் நிலைக்காதீர்; சிவனை அத்வய பரம்பொருளாக அறிந்து, எல்லாத் தேவர்களிலும் அவர் சம-சாரமாக இருப்பதை உணருங்கள்।
Verse 40
मा भूयाद्भवतां प्रीतिश्शिवपूजादिकर्मणि । शिवनिष्ठेषु भक्तेषु शिवपर्वसु सर्वदा
சிவபூஜை முதலிய செயல்களில் உங்கள் பக்திப் பற்று எப்போதும் பெருகுக—சிவநிஷ்ட பக்தர்களின் சங்கத்திலும், சிவனுக்குரிய புனிதப் பண்டிகைகளிலும் என்றும்.
Verse 41
अद्य दत्ता मया शापा यावंतो दुःखदायकाः । तावंतस्संतु भवतां संततावपि सर्वदा
இன்று நான் அளித்த துயரமளிக்கும் சாபங்கள் எத்தனையோ, அவை அனைத்தும் உங்கள்மீதும் உங்கள் சந்ததியின்மீதும் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்.
Verse 42
अशैवास्संतु भवतां पुत्रपौत्रादयो द्विजाः । पुत्रैस्सहैव तिष्ठंतु भवंतो नरके ध्रुवम्
ஓ த்விஜர்களே, உங்கள் புதல்வர், பேரப்புதல்வர் முதலியோர் எல்லாரும் அசைவர்களாகட்டும்; நீங்களும் உங்கள் புதல்வர்களுடன் நிச்சயமாக நரகத்தில் தங்குவீராக.
Verse 43
ततो भवंतु चण्डाला दुःखदारिद्र्यपीडिताः । शठा निन्दाकरास्सर्वे तप्तमुद्रांकितास्सदा
ஆகையால் அவர்கள் சண்டாளர்களாகட்டும்; துயரும் வறுமையும் துன்புறுத்தட்டும்; வஞ்சகர்களாய், அனைவரும் பழிசொல்லுவோராகி, எப்போதும் தீக்குறி முத்திரைச் சின்னங்களுடன் இருக்கட்டும்.
Verse 44
सूत उवाच । इति शप्त्वा मुनीन् सर्वान् गौतमस्स्वाश्रमं ययौ । शिवभक्तिं चकाराति स बभूव सुपावनः
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு எல்லா முனிவர்களையும் சபித்து, கௌதமர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அங்கே அவர் பரமசிவனிடத்தில் தீவிர பக்தியைச் செய்தார்; அந்தப் பக்தியால் அவர் மிகப் புனிதனானார்.
Verse 45
ततस्तैः खिन्नहृदया ऋषयस्तेखिला द्विजाः । कांच्यां चक्रुर्निवासं हि शैवधर्मबहिष्कृताः
அப்போது அந்த முனிவர்கள்—அனைத்து த்விஜர்களும்—மனத்தில் துயருற்றனர்; சைவ தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களாய் காஞ்சியில் தங்கினர்।
Verse 46
तत्पुत्राश्चाभवन्सर्वे शैवधर्मबहिष्कृताः । अग्रे तद्वद्भविष्यंति कलौ बहुजनाः खलाः
அவருடைய மகன்கள் அனைவரும் சைவ தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களாயினர். இனி கலியுகத்திலும் பலர் அதுபோலத் தீயவர்களாய் சிவபக்தி மற்றும் நல்வழக்கத்தின் பாதையிலிருந்து விலகுவர்।
Verse 47
इति प्रोक्तमशेषेण तद्वृत्तं मुनिसत्तमाः । पूर्ववृत्तमपि प्राज्ञाः श्रुतं सर्वैस्तु चादरात्
இவ்வாறு, ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, அந்த முழு நிகழ்ச்சி விரிவாகச் சொல்லப்பட்டது. மேலும் முந்தைய வரலாறும், ஓ ஞானிகளே, அனைவராலும் பக்தியுடன் கவனமாகக் கேட்கப்பட்டது।
Verse 48
इति वश्च समाख्यातो गौतम्याश्च समुद्भवः । माहात्म्यमुत्तमं चैव सर्वपापहरं परम्
இவ்வாறு கௌதமியின் தோற்றத்தையும், அவளுடைய பரமோத்தமமான மஹாத்மியத்தையும் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும் உச்சமானது.
Verse 49
त्र्यंबकस्य च माहात्म्यं ज्योतिर्लिंगस्य कीर्तितम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः
திர்யம்பக ஜ்யோதிர்லிங்கத்தின் புனித மஹாத்மியம் இவ்வாறு புகழப்பட்டது; இதைக் கேட்டவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 50
अतः परं प्रवक्ष्यामि वैद्यनाथेश्वरस्य हि । ज्योतिर्लिंगस्य माहात्म्यं श्रूयतां पापहारकम्
இனி வைத்யநாதேஸ்வரன் எனும் ஜ்யோதிர்லிங்கத்தின் மகிமையை உரைப்பேன்; கேளுங்கள், அது பாவங்களைப் போக்கும்.
Frequently Asked Questions
The chapter narrates Gaṅgā’s responsive descent upon Gautama’s invocation, the establishment of Gaṅgādvāra as a recognized tīrtha, and the theological claim that darśana/snānā at such a locus is intrinsically pāpa-hara (sin-removing), while divine presence may withdraw in response to contentious or impure intent.
Gaṅgā’s emergence from an udumbara branch encodes the idea that sanctity can localize through a living axis (tree/branch as a conduit), while her disappearance before rival sages dramatizes a Purāṇic principle: tīrtha is not merely physical water but a moral-ritual field where intention and humility condition access to grace.
No distinct Śiva or Gaurī form is foregrounded in the sampled verses; instead, the chapter centers Gaṅgā as a sacral power whose authority is articulated through a celestial voice, functioning as a Shaiva-aligned tīrtha medium rather than an iconographic manifestation.