गौतमस्य शिवदर्शनं पापक्षयवचनं च | Gautama’s Vision of Śiva and the Teaching on Sin and Purification

Verse 1

सूत उवाच । एवं कृते तु ऋषिणा सस्त्रीकेन द्विजाश्शिवः । आविर्बभूव स शिवः प्रसन्नस्सगणस्तदा

சூதர் கூறினார்—முனிவர் மனைவியுடன் இவ்வாறு கிரியையை நிறைவேற்றியபோது, இருமுறை பிறந்தவர்களின் முன்னே பகவான் சிவன் வெளிப்பட்டார். அப்போது அந்த சிவன் प्रसன்னனாகத் தன் கணங்களுடன் அவிர்பவித்தார்.

Verse 2

अथ प्रसन्नस्स शिवो वरं ब्रूहि महामुने । प्रसन्नोऽहं सुभक्त्या त इत्युवाच कृपानिधिः

அப்போது प्रसன்னனான பகவான் சிவன் மகாமுனியிடம் கூறினார்— “வரம் கேள்; உன் தூய பக்தியால் நான் திருப்தியடைந்தேன்.” என்று கருணைநிதி ஷம்பு உரைத்தார்।

Verse 3

तदा तत्सुंदरं रूपं दृष्ट्वा शंभोर्महात्मनः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या स्तुतिं चक्रे मुदान्वितः

அப்போது மகாத்மா ஷம்புவின் மிக அழகிய ரூபத்தைப் பார்த்து, அவன் பக்தியுடன் ஷங்கரனை வணங்கி, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து ஸ்துதி செய்யத் தொடங்கினான்।

Verse 4

स्तुत्वा बहु प्रणम्येशं बद्धाञ्जलिपुटः स्थितः । निष्पापं कुरु मां देवाब्रवीदिति स गौतमः

மிகவும் ஸ்துதி செய்து, மீண்டும் மீண்டும் ஈசனை வணங்கி, கௌதமர் கைகூப்பி நின்று தேவனிடம் கூறினார்— “என் ஆண்டவா, என்னை பாவமற்றவனாக்கு।”

Verse 5

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गौतमस्य महात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा शिवो वाक्यमुपाददे

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா கௌதமரின் சொற்களை கேட்ட சிவபெருமான் மேலும் மிகுந்த பிரசன்னமடைந்து பதிலுரைக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 6

शिव उवाच । धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि निष्पापोऽसि सदा मुने । एतैर्दुष्टैः किल त्वं च च्छलितोऽसि खिलात्मभिः

சிவன் கூறினார்—“நீ பாக்கியவான்; உன் வாழ்வின் பயன் நிறைவேறியது; ஓ முனிவரே, நீ எப்போதும் பாவமற்றவன். ஆனால் இவ்விதமான தீய, விகார மனத்தவர்கள் உன்னை ஏமாற்றிவிட்டனர்.”

Verse 7

त्वदीयदर्शनाल्लोका निष्पापाश्च भवंति हि । किं पुनस्त्वं सपापोऽसि मद्भक्तिनिरतस्सदा

உமது தரிசனமாத்திரத்தாலே மக்கள் நிச்சயமாகப் பாவமற்றவராகின்றனர். அப்படியிருக்க, நீ எவ்வாறு பாவியாவாய்? நீ எப்போதும் என் பக்தியில் நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 8

उपद्रवस्त्वयि मुने यैः कृतस्तु दुरात्मभिः । ते पापाश्च दुराचारा हत्यावंतस्त एव हि

முனிவரே, தீய மனத்தவர்கள் யார் உமக்கு துன்பம் செய்தார்களோ, அவர்கள் பாவிகளும் தீயொழுக்கத்தாரும்; உண்மையில் அவர்களே கொலைப்பாவத்தின் குற்றவாளிகள்.

Verse 9

एतेषां दर्शनादन्ये पापिष्ठाः संभवंतु च । कृतघ्नाश्च तथा जाता नैतेषां निष्कृतिः क्वचित्

இவர்களைப் பார்ப்பதாலேயே பிறரும் மேலும் பாவமிகுந்தவராகலாம்; அவர்களும் கृतக்ஞராய் மாறுகின்றனர். அவர்களுக்கு எந்நேரமும் பிராயச்சித்தம் இல்லை.

Verse 10

सूत उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै तेषां दुश्चरितं तदा । बहूवाच प्रभुर्विप्राः सत्कदोऽसत्सु दंडदः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சங்கரன் அப்போது அவனிடம் அவர்களின் துஷ்சரிதத்தை விரிவாக எடுத்துரைத்தான். ஓ பிராமணர்களே, சத்கர்மிகளுக்கு பலன் அளிப்பவனும் தீயோர்க்குத் தண்டம் விதிப்பவனுமான ஆண்டவன் நீண்டவாறு உரைத்தான்.

Verse 11

शर्वोक्तमिति स श्रुत्वा सुविस्मितमना ऋषिः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या सांजलिः पुनरब्रवीत्

சர்வன் (சிவன்) உரைத்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், முனிவரின் மனம் பேராச்சரியத்தில் நிறைந்தது. அவர் பக்தியுடன் சிவனைத் தாழ்ந்து வணங்கி, கைகூப்பி மீண்டும் பேசினார்.

Verse 12

गौतम उवाच । ऋषिभिस्तैर्महेशान ह्युपकारः कृतो महान् । यद्येवं न कृतं तैस्तु दर्शनं ते कुतो भवेत्

கௌதமர் கூறினார்—ஓ மகேசானே, அந்த முனிவர்கள் உமக்கு மிகப் பெரிய உபகாரம் செய்துள்ளனர். அவர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்றால், உமது தெய்வ தரிசனம் அவர்களுக்கு எவ்வாறு கிடைத்திருக்கும்?

Verse 13

धन्यास्ते ऋषयो यैस्तु मह्यं शुभतरं कृतम् । तद्दुराचरणादेव मम स्वार्थो महानभूत्

எனக்காக மிகச் சிறந்த நன்மை செய்த அந்த முனிவர்கள் பாக்கியசாலிகள். உண்மையில், அந்தத் தவறான நடத்தை மூலமே எனது ஒரு பெரிய நோக்கம் நிறைவேறியது.

Verse 14

सूत उवाच । इत्येवं तद्वचश्श्रुत्वा सुप्रसन्नो महेश्वरः । गौतमं प्रत्युवाचाशु कृपादृष्ट्या विलोक्य च

சூதர் கூறினார்—அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் மகேஸ்வரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான். கருணை நிறைந்த அருள்நோக்குடன் கௌதமரைப் பார்த்து உடனே பதிலுரைத்தான்.

Verse 15

शिव उवाच । ऋषि धन्योसि विप्रेंद्र ऋषे श्रेष्ठतरोऽसि वै । ज्ञात्वा मां सुप्रसन्नं हि वृणु त्वं वरमुत्तमम्

சிவன் கூறினார்—ஓ முனிவரே, ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, நீர் பாக்கியவான்; உண்மையிலே முனிகளில் மிகச் சிறந்தவர் நீரே. என்னை முழுமையாகப் பிரசன்னனென அறிந்து இப்போது உயர்ந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.

Verse 16

सूत उवाच । गौतमोऽपि विचार्यैव लोके विश्रुतमित्युत । अन्यथा न भवेदेव तस्मादुक्तं समाचरेत्

சூதன் கூறினார்—கௌதமரும் சிந்தித்து, “இது உலகில் புகழ்பெற்றதே; இதற்கு வேறாக ஆக முடியாது” என்று உறுதியாகச் சொன்னார். ஆகவே கூறியபடியே விதிப்படி நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 17

निश्चित्यैवं मुनिश्रेष्ठो गौतमश्शिवभक्तिमान् । सांजलिर्नतशीर्षो हि शंकरं वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு உறுதி செய்து, சிவபக்தியுடைய முனிகளில் சிறந்த கௌதமர் கைகூப்பி, தலை தாழ்த்தி, சங்கரரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 18

गौतम उवाच । सत्यं नाथ ब्रवीषि त्वं तथापि पंचभिः कृतम् । नान्यथा भवतीत्यत्र यज्जातं जायतां तु तत्

கௌதமர் கூறினார்—ஓ நாதா, நீங்கள் சொல்வது உண்மையே; ஆயினும் இது ஐவரால் செய்யப்பட்டது; ஆகவே இங்கு வேறாக ஆக முடியாது. எனவே இங்கு தோன்றியதெல்லாம் முழுமையாக நிறைவேறட்டும்.

Verse 19

यदि प्रसन्नो देवेश गंगा च दीयतां मम । कुरु लोकोपकारं हि नमस्तेऽस्तु नमोऽस्तु ते

தேவேசரே, நீங்கள் பிரசன்னமாயிருந்தால் எனக்கு கங்கையை அருளுங்கள். உலக நலனுக்காக இதைச் செய்யுங்கள். உமக்கு வணக்கம்—மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 20

सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य धृत्वा वै पादपंकजम् । नमश्चकार देवेशं गौतमो लोककाम्यया

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, கௌதமர் ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு, உலக நலன் வேண்டி தேவேசன் சிவனை வணங்கினார்।

Verse 21

ततस्तु शंकरो देवः पृथिव्याश्च दिवश्च सः । सारं चैव समुद्धृत्य रक्षितं पूर्वमेव तत्

பின்னர் தெய்வமான சங்கரர், பூமியும் விண்ணும் ஆகியவற்றின் சாரத்தை எடுத்தெடுத்து, உலகக் காவலுக்காக அதையே முன்பே பாதுகாத்தார்।

Verse 22

विवाहे ब्रह्मणा दत्तमवशिष्टं च किंचन । तत्तस्मै दत्तवाञ्च्छंभुर्मुनये भक्तवत्सलः

திருமணத்தில் பிரம்மா அளித்த தானங்களில் எஞ்சிய சிறிதளவையும், பக்தவத்சலன் சம்பு அந்த முனிவருக்கு அருளாக வழங்கினார்।

Verse 23

गंगाजलं तदा तत्र स्त्रीरूपमभवत्परम् । तस्याश्चैव ऋषिश्रेष्ठः स्तुतिं कृत्वा नतिं व्यधात्

அங்கேயே அப்போது கங்கையின் நீர் மிக அதிசயமான பெண் வடிவமாயிற்று. அவளைக் கண்டு முனிவர்களில் சிறந்தவர் ஸ்தோத்திரம் செய்து பக்தியுடன் வணங்கினார்.

Verse 24

गौतम उवाच । धन्यासि कृतकृत्यासि पावितं भुवनं त्वया । मां च पावय गंगे त्वं पततं निरये ध्रुवम्

கௌதமர் கூறினார்—நீ பாக்கியவதி; நீ கृतகೃತ்யை; உன்னால் மூவுலகமும் தூய்மையடைந்தது. ஓ கங்கே, என்னையும் தூய்மைப்படுத்து; நான் நிச்சயமாக நரகத்தில் வீழ்கிறேன்.

Verse 25

सूत उवाच । शंभुश्चापि तदोवाच सर्वेषां हितकृच्छृणु । गंगे गौतममेनं त्वं पावयस्व मदाज्ञया

சூதர் கூறினார்—அப்போது சம்புவும் சொன்னார்: “அனைவரின் நலனுக்காகச் செய்பவளே, கேள். ஓ கங்கையே, என் ஆணையினால் இந்த கௌதமனைத் தூய்மைப்படுத்து.”

Verse 26

इति श्री शिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां । त्र्यंबकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் நான்காம் கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘திர்யம்பகேஸ்வர மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 27

गंगोवाच । ऋषिं तु पावयित्वाहं परिवारयुतं प्रभो । गमिष्यामि निजस्थानं वचस्सत्यं ब्रवीमि ह

கங்கை கூறினாள்—ஓ பிரபோ! இந்த ரிஷியை அவனுடைய பரிவாரத்துடன் புனிதப்படுத்தி நான் என் சொந்த தாமத்திற்குச் செல்வேன்; நான் உண்மையே உரைக்கிறேன்।

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तो गंगया तत्र महेशो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गगां वचोऽब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—கங்கை இவ்வாறு சொன்னபோது, பக்தவத்ஸலனான மகேசன் உலக நலனுக்காக மீண்டும் கங்கையிடம் உரைத்தான்।

Verse 29

शिव उवाच । त्वया स्थातव्यमत्रैव व्रजेद्यावत्कलिर्युगः । वैवस्वतो मनुर्देवि ह्यष्टाविंशत्तमो भवेत्

சிவன் கூறினார்—தேவி! கலியுகம் கடந்து போகும் வரை நீ இங்கேயே தங்க வேண்டும். அதன் பின் நீ செல்லலாம்; தேவி, வைவர்ஸ்வத மனு இருபத்தெட்டாவது மனுவாக ஆகும் போது.

Verse 30

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य स्वामिनश्शंकरस्य तत् । प्रत्युवाच पुनर्गंगा पावनी सा सरिद्वरा

சூதர் கூறினார்—தன் ஆண்டவன் சங்கரனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பின், பாவனையளிக்கும் நதிகளில் சிறந்த கங்கை மீண்டும் பதிலுரைத்தாள்।

Verse 31

गंगोवाच । माहात्म्यमधिकं चेत्स्यान्मम स्वामिन्महेश्वर । सर्वेभ्यश्च तदा स्थास्ये धरायां त्रिपुरान्तकः

கங்கை கூறினாள்—என் ஆண்டவனே மகேஸ்வரா! என் மகிமை உயர்ந்ததாகப் புகழப்படுமாயின், திரிபுராந்தகா, அனைவரின் நலனுக்காக நான் பூமியிலேயே தங்குவேன்।

Verse 32

किं चान्यच्च शृणु स्वामिन्वपुषा सुन्दरेण ह । तिष्ठ त्वं मत्समीपे वै सगणसांबिकः प्रभो

மேலும் கேளும், என் ஆண்டவனே! உமது அழகிய திருமேனியை ஏற்று, பிரபோ, கணங்களோடும் அம்பிகையோடும் என் அருகிலேயே தங்கியிரும்।

Verse 33

सूत उवाच । एवं तस्या वचः श्रुत्वा शंकरो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गंगां वचोब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட பின், பக்தர்களை அருள்புரியும் சங்கரன் உலக நலனுக்காக கங்கையிடம் மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 34

शिव उवाच । धन्यासि श्रूयतां गंगे ह्यहं भिन्नस्त्वया न हि । तथापि स्थीयते ह्यत्र स्थीयतां च त्वयापि हि

சிவன் கூறினார்—கங்கே, நீ பாக்கியவதி; கேள். நான் உன்னிடமிருந்து உண்மையில் வேறல்ல. ஆயினும் இந்தப் புனித வெளிப்பாட்டிற்காக நான் இங்கே நிலைபெறுவேன்; நீயும் இங்கேயே நிலைபெறு.

Verse 35

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा स्वामिनः परमेशितुः । प्रसन्नमानसा भूत्वा गंगा च प्रत्यपूजयत्

சூதன் கூறினார்—பரமேஸ்வரனாகிய ஆண்டவரின் இவ்வசனங்களை கேட்ட கங்கை மனம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்து, பதிலாக அவரை வழிபட்டாள்.

Verse 36

एतस्मिन्नंतरे देवा ऋषयश्च पुरातनाः । सुतार्थान्यप्यनेकानि क्षेत्राणि विविधानि च

அந்நேரத்தில் தேவர்கள் மற்றும் பழம்பெரும் ரிஷிகளும், நல்வினை நோக்கமும் ஆன்மிக இலக்குமாக, பல புனிதக் க்ஷேத்திரங்களுக்கும் பலவகைத் தீர்த்தத் தலங்களுக்கும் புறப்பட்டனர்.

Verse 37

आगत्य गौतमं सर्वे गंगां च गिरिशं तथा । जयजयेति भाषंतः पूजयामासुरादरात्

அப்போது அனைவரும் கௌதமரிடம் வந்து, கங்கையையும் கிரீசனாகிய சிவபெருமானையும் அணுகினர். “ஜய ஜய” என்று முழங்கியபடி, பக்தியுடன் மரியாதையாக வழிபட்டனர்.

Verse 38

ततस्ते निर्जरा सर्वे तेषां चक्रुः स्तुतिं मुदा । करान् बद्ध्वा नतस्कंधा हरिब्रह्मादयस्तदा

பின்பு அந்த அமர தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்துதி செய்தனர். அச்சமயம் ஹரி (விஷ்ணு), பிரம்மா முதலியோர் கைகளை இணைத்து, தோள்களைத் தாழ்த்தி பணிவுடன் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 39

गंगा प्रसन्ना तेभ्यश्च गिरिशश्चोचतुस्तदा । वरं ब्रूत सुरश्रेष्ठा दद्वो वः प्रियकाम्यया

அப்போது அவர்கள்மேல் மகிழ்ந்த கங்கை மற்றும் கிரீசன் (ஸ்ரீசிவன்) கூறினார்— “தேவரில் சிறந்தவர்களே, வரம் கேளுங்கள்; உங்களுக்கு பிரியமான விருப்பம் நிறைவேற நாம் வரம் அளிப்போம்।”

Verse 40

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश प्रसन्ना त्वं सरिद्वरे । स्थातव्यमत्र कृपया नः प्रियार्थं तथा नृणाम्

தேவர்கள் கூறினர்— “தேவேசா, நீங்கள் மகிழ்ந்திருந்தால், மேலும் நதிகளில் சிறந்தவளான கங்கையே, நீயும் அருளுடன் மகிழ்ந்திருந்தால், எங்கள் பிரிய வேண்டுதலுக்கும் மனிதரின் நலனுக்கும் கருணையால் இங்கேயே தங்குங்கள்।”

Verse 41

गंगोवाच । यूयं सर्वप्रियार्थं च तिष्ठथात्र न किं पुनः । गौतमं क्षालयित्वाहं गमिष्यामि यथागतम्

கங்கை கூறினாள்— “எல்லோருக்கும் பிரியமான காரியத்திற்காக நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள்; இனி ஐயம் ஏன்? கௌதமரைத் தூய்மைப்படுத்தி, நான் வந்தபடியே மீண்டும் புறப்படுவேன்।”

Verse 42

भवत्सु मे विशेषोत्र ज्ञेयश्चैव कथं सुराः । तत्प्रमाणं कृतं चेत्स्यात्तदा तिष्ठाम्यसंशयम्

“தேவர்களே, இங்கே உங்களிடையே என் சிறப்பை எவ்வாறு அறிய முடியும்? அதற்குரிய சான்று நிறுவப்பட்டால், நான் ஐயமின்றி இங்கே தங்குவேன்।”

Verse 43

सर्वे ऊचुः । सिंहराशौ यदा स्याद्वै गुरुस्सर्वसुहृत्तमः । तदा वयं च सर्वे त्वागमिष्यामो न संशयः

அனைவரும் கூறினர்—அனைவருக்கும் பரம நல்வாழ்த்தாளனான குரு சிம்ம ராசியில் வரும்போது, நாங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக உம்மிடம் வருவோம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 44

एकादश च वर्षाणि लोकानां पातकं त्विह । क्षालितं यद्भवेदेवं मलिनास्स्मः सरिद्वरे

இங்கே மக்களின் பதினொன்று ஆண்டுகளாகச் சேர்ந்த பாவம் இவ்வாறு கழுவி நீங்குகிறது. ஆயினும், ஓ நதிகளில் சிறந்தவளே, நாங்கள் இன்னும் மாசுடையவர்களே.

Verse 45

तस्यैव क्षालनाय त्वायास्यामस्सर्वथा प्रिये । त्वत्सकाशं महादेवि प्रोच्यते सत्यमादरात्

அன்பே, அதையே தூய்மைப்படுத்துவதற்காக நாங்கள் நிச்சயமாக உன்னிடம் வருவோம். ஓ மகாதேவி, உன் சன்னிதியில் மரியாதையுடன் உண்மையே உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 46

अनुग्रहाय लोकानामस्माकं प्रियकाम्यया । स्थातव्यं शंकरेणापि त्वया चैव सरिद्वरे

உலகங்களுக்கு அருள் செய்யவும், எங்களுக்கு இனிய விருப்பம் நிறைவேறவும், ஓ சிறந்த நதியே, நீ இங்கேயே தங்க வேண்டும்; உன்னுடன் சங்கரனும் இங்கேயே வாசிக்க வேண்டும்.

Verse 47

यावत्सिंहे गुरुश्चैव स्थास्यामस्तावदेव हि । त्वयि स्नानं त्रिकालं च शंकरस्य च दर्शनम्

ஓ வணங்கத்தக்க குருவே, நாம் சிம்ஹ-தீர்த்தத்தில் எத்தனை காலம் தங்குகிறோமோ, அத்தனை காலமும் இங்கே உன்னில் முக்கால நீராடலும், சங்கரனின் புனித தரிசனமும் உண்டாகும்.

Verse 48

कृत्वा स्वपापं निखिलं विमोक्ष्यामो न संशयः । स्वदेशांश्च गमिष्यामो भवच्छासनतो वयम्

உமது ஆணையை ஏற்று இவ்வாறு செய்தால், எங்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் ஐயமின்றி விடுதலை பெறுவோம்; மேலும் உமது கட்டளையின்படி எங்கள் நாடுகளுக்குத் திரும்புவோம்.

Verse 49

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितस्तैस्तु गौतमेन महर्षिणा । स्थितोऽसौ शंकरः प्रीत्या स्थिता सा च सरिद्वरा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவர்களாலும் மகரிஷி கௌதமராலும் வேண்டப்பட்டபோது, உள்ளம் மகிழ்ந்த சங்கரன் அங்கேயே தங்கினார்; அந்தச் சிறந்த நதியும் அங்கேயே நிலைத்திருந்தது.

Verse 50

सा गंगा गौतमी नाम्ना लिंगं त्र्यंबकमीरितम् । ख्याता ख्यातं बभूवाथ महापातकनाशनम्

அந்த கங்கை “கௌதமீ” என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது; லிங்கம் “த்ர்யம்பகம்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது. இவ்விரண்டும் மகாபாதகங்களை அழிப்பவையாகப் பெரும் புகழடைந்தன.

Verse 51

तद्दिनं हि समारभ्य सिंहस्थे च बृहस्पतौ । आयांति सर्वतीर्थानि क्षेत्राणि देवतानि च

அந்த நாளிலிருந்து, சிம்மத்தில் குரு (பிரகஸ்பதி) நிலைபெறும் போது, எல்லா தீர்த்தங்களும், புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்களும், தேவர்களும் அங்கே வந்து சேர்வர் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 52

सरांसि पुष्करादीनि गंगाद्यास्सरितस्तथा । वासुदेवादयो देवाः संति वै गोतमीतटे

கௌதமீ (கோதாவரி) கரையில், புஷ்கர முதலிய புனித ஏரிகளும், கங்கை முதலிய புனித நதிகளும், வாசுதேவர் முதலான தேவர்களும் நிச்சயமாக இருப்பர்।

Verse 53

यावत्तत्र स्थितानीह तावत्तेषां फलं न हि । स्वप्रदेशे समायातास्तर्ह्येतेषां फलं भवेत्

அவர்கள் அங்கேயே தங்கியிருக்கும் வரை, அவர்களின் பலன் இங்கே வெளிப்படாது. தம் நாட்டிற்கு திரும்பி வந்தபின் தான் அந்தச் செயல்களின் பலன் அவர்களுக்கு உண்டாகும்॥

Verse 54

ज्योतिर्लिंगमिदं प्रोक्तं त्र्यंबकं नाम विश्रुतम् । स्थितं तटे हि गौतम्या महापातकनाशनम्

இந்த ஜோதிர்லிங்கம் ‘திர்யம்பகம்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இது கௌதமி நதிக்கரையில் நிலைத்து, மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகும்॥

Verse 55

यः पश्येद्भक्तितो ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकनामकम् । पूजयेत्प्रणमेत्स्तुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

பக்தியுடன் ‘திர்யம்பகம்’ எனப்படும் ஜோதிர்லிங்கத்தை தரிசித்து, பின்னர் வழிபட்டு, வணங்கி, துதிப்பவன்—அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்॥

Verse 56

ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकं हि पूजितं गौतमेन ह । सर्वकामप्रदं चात्र परत्र परमुक्तिदम्

கௌதமர் திரியம்பகேஸ்வரரின் ஜ்யோதிர்லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்தார். இது இவ்வுலகில் எல்லா நற்காமங்களையும் நிறைவேற்றி, மறுவுலகில் பரம முக்தியை அருளும்.

Verse 57

इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । किमन्यदिच्छथ श्रोतुं तद् ब्रूयां वो न संशयः

முனிவரே! நீங்கள் கேட்டதனைத்தையும் நான் தெளிவாக எடுத்துரைத்தேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்? சொல்லுங்கள்—ஐயமின்றி நான் உரைப்பேன்.