अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य (The Greatness of Avimukta–Vārāṇasī and Viśveśvara)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । एवं वाराणसी पुण्या यदि सूत महापुरी । तत्प्रभावं वदास्माकमविमुक्तस्य च प्रभो

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! வாராணசி உண்மையிலே புனிதமான மகாநகரமாயின், அதன் மகிமையை எமக்குச் சொல்வாயாக; மேலும், ஓ பிரபுவே, அவிமுக்தத் தலத்தின் தெய்வீகப் பேராற்றலையும் உரைப்பாயாக।

Verse 2

सूत उवाच । वक्ष्ये संक्षेपतस्सम्यग्वाराणस्यास्सुशोभनम् । विश्वेश्वरस्य माहात्म्यं श्रूयतां च मुनीश्वराः

சூதர் கூறினார்—வாராணசியின் அழகிய மகிமையை நான் சுருக்கமாகச் சரியாக உரைப்பேன். ஓ முனிவரே, விஸ்வேஸ்வரப் பெருமானின் மஹாத்மியத்தையும் கேளுங்கள்।

Verse 3

कदाचित्पार्वती देवी शङ्करं परया मुदा । लोककामनयापृच्छन्माहात्म्यमविमुक्तयोः

ஒருமுறை பேரானந்தத்தில் திளைத்த தேவீ பார்வதி, உலக நலன் வேண்டி, சங்கரரிடம் அவிமுக்தத் தலத்தின் மஹிமையைப் பற்றி கேட்டாள்।

Verse 4

पार्वत्युवाच । अस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यं वक्तुमर्हस्य शेषतः । ममोपरि कृपां कृत्वा लोकानां हितकाम्यया

பார்வதி கூறினாள்—இந்தத் தலத்தின் மஹிமையை எதையும் விடாமல் உரைப்பதற்கு நீர் தகுதியுடையவர். என்மேல் கருணை செய்து, உலகங்களின் நலன் வேண்டி, முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

सूत उवाच । देव्यास्तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जगत्प्रभुः । प्रत्युवाच भवानीं तां जीवानां प्रियहेतवे

சூதர் கூறினார்—தேவியின் சொற்களை கேட்ட தேவாதிதேவன், உலகப் பிரபு, உயிர்களுக்கு பிரியமும் நலமும் உண்டாகும்படி, அந்த பவானிக்கு மறுமொழி உரைத்தான்।

Verse 6

परमेश्वर उवाच । साधु पृष्टं त्वया भद्रे लोकानां सुखदं शुभम् । कथयामि यथार्थं वै महा त्म्यमविमुक्तयोः

பரமேஸ்வரன் கூறினார்—அம்மையே, நீ நல்ல கேள்வி கேட்டாய்; அது உலகங்களுக்கு நன்மையும் இன்பமும் தருவது. இப்போது நான் உண்மையின்படி அவிமுக்தத்தின் யதார்த்த மகிமையை உரைக்கிறேன்।

Verse 7

इदं गुह्यतमं क्षेत्रं सदा वाराणसी मम । सर्वेषामेव जंतूनां हेतुर्मोक्षस्य सर्वथा

இது என் மிக இரகசியமான புனிதக் க்ஷேத்திரம்—வாரணாசி எப்போதும் எனதே. எல்லா உயிர்களுக்கும் இது முழுமையாக மோக்ஷத்தின் காரணமாகும்।

Verse 8

अस्मिन्सिद्धास्सदा क्षेत्रे मदीयं व्रतमाश्रिताः । नानालिंगधरा नित्यं मम लोकाभिकांक्षिणः

இந்த সিদ্ধக் க்ஷேத்திரத்தில் சித்தர்கள் எப்போதும் என் விரதத்தைச் சார்ந்து வாழ்கின்றனர். அவர்கள் தினமும் பலவகை லிங்க ரூபங்களைத் தாங்கி என் உலகை அடைய விரும்புகின்றனர்।

Verse 9

अभ्यस्यंति महायोगं जितात्मानो जितेन्द्रियाः । परं पाशुपतं श्रौतं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

மனத்தை வென்று, புலன்களை அடக்கியவர்கள் மகாயோகத்தைப் பயில்கிறார்கள்—ஸ்ருதி போதித்த பரம பாசுபத நெறியை—அது போகமும் மோக்ஷமும் ஆகிய இரு பலன்களையும் அளிக்கிறது।

Verse 10

रोचते मे सदा वासो वाराणस्यां महेश्वरि । हेतुना येन सर्वाणि विहाय शृणु तद्ध्रुवम्

ஓ மகேஸ்வரி, வாராணசியில் என் வாசம் எப்போதும் எனக்கு இனிதாகத் தோன்றுகிறது. எல்லாவற்றையும் விட்டு நான் அந்தத் தாமத்தையே தேர்வுசெய்வதற்கான காரணத்தை உறுதியாகக் கேள்।

Verse 11

यो मे भक्तश्च विज्ञानी तावुभौ मुक्तिभागिनौ । तीर्थापेक्षा च न तयोर्विहिता विहिते समौ

என் பக்தனாக இருப்பவனும், ஞானி (தத்துவ விவேகி)யாக இருப்பவனும்—இவ்விருவரும் முக்திக்கு உரியவர்கள். அவர்களுக்கு தீர்த்த யாத்திரை சார்பு விதிக்கப்படவில்லை; விதிநடத்தையும் நல்வழக்கிலும் இருவரும் சமம்.

Verse 12

जीवन्मुक्तौ तु तौ ज्ञेयौ यत्रकुत्रापि वै मृतौ । प्राप्नुतो मोक्षमाश्वेव मयोक्तं निश्चितं वचः

அவ்விருவரையும் ஜீவன்முக்தர்கள் என அறிக; அவர்கள் எங்கு உடலை விட்டாலும், விரைவில் மோட்சத்தை அடைவார்கள்—இது நான் உரைத்த உறுதியான, தீர்மானமான வாக்கு.

Verse 13

अत्र तीर्थे विशेषोस्त्यविमुक्ताख्ये परोत्तमे । श्रूयतां तत्त्वया देवि परशक्ते सुचित्तया

இந்த தீர்த்தத்தில் விசேஷ மகிமை உள்ளது—அதிக உயர்ந்த ‘அவிமுக்த’ தலத்தில். ஓ தேவி, ஓ பராசக்தியே, தெளிந்த ஒருமுகச் சித்தத்துடன் இதன் தத்துவத்தை கேள்.

Verse 14

सर्वे वर्णा आश्रमाश्च बालयौवनवार्द्धकाः । अस्यां पुर्यां मृताश्चेत्त्स्युर्मुक्ता एव न संशयः

எல்லா வர்ணமும் எல்லா ஆசிரமமும்—பால்யம், யௌவனம், முதுமை—இந்தப் புரியில் உடல் நீத்தால், அவர்கள் ஐயமின்றி முக்தியடைவார்கள்.

Verse 15

अशुचिश्च शुचिर्वापि कन्या परिणता तथा । विधवा वाथ वा वंध्या रजोदोषयुतापि वा

அவள் அசுசி ஆனாலும் சுசி ஆனாலும்; கன்னியாவதோ மணமானவளாவதோ; விதவையாவதோ வന്ധியாவதோ; ரஜோதோஷம் உடையவளாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 16

प्रसूता संस्कृता कापि यादृशी तादृशी द्विजाः । अत्र क्षेत्रे मृता चेत्स्यान्मोक्षभाङ् नात्र संशयः

ஓ இருபிறப்பினரே, அவள் எப்படியிருந்தாலும்—எந்த நிலையிலே பிறந்தவளாகவும், எவ்வாறு சீரமைக்கப்பட்டவளாகவும் அல்லது அப்படியல்லாதவளாகவும்—இந்த க்ஷேத்திரத்தில் இறந்தால், ஐயமின்றி மோட்சம் பெறுவாள்।

Verse 17

स्वेदजश्चांडजो वापि द्युद्भिज्जोऽथ जरायुजः । मृतो मोक्षमवाप्नोति यथात्र न तथा क्वचित्

வியர்வையால் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், முட்டையால் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், முளைத்துப் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், கருப்பையால் பிறந்தவனாக இருந்தாலும்—இங்கே இறந்தவன் மோட்சம் அடைகிறான்; இங்கே போன்றது வேறெங்கும் இல்லை।

Verse 18

ज्ञानापेक्षा न चात्रैव भत्तयपेक्षा न वै पुनः । कर्मापेक्षा न देव्यत्र दानापेक्षा न चैव हि

தேவி, இங்கே சாஸ்திர ஞானத்தின் சார்பும் இல்லை; விரிவான பக்தியும் கட்டாயமல்ல. கர்மகாண்டம் தேவையில்லை; தானதர்மமும் தேவையில்லை.

Verse 19

संस्कृत्यपेक्षा नैवात्र ध्यानापेक्षा न कर्हिचित् । नामापेक्षार्चनापेक्षा सुजातीनां तथात्र न

இங்கே நுட்பமான கல்வி/பண்பாட்டுச் சாதனை மீது சார்பு இல்லை; தியானமும் எப்போதும் கடுமையான நிபந்தனை அல்ல. உயர்குலத்தார்க்கும் வெறும் நாம உச்சரிப்போ, விரிவான அர்ச்சனையோ கட்டாயமல்ல.

Verse 20

मम क्षेत्रे मोक्षदे हि यो वा वसति मानवः । यथा तथा मृतः स्याच्चेन्मोक्षमाप्नोति निश्चितम्

என் மோட்சம் அளிக்கும் க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் மனிதன் எவ்விதமாக இறந்தாலும், நிச்சயமாக மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 21

एतन्मम पुरं दिव्यं गुह्याद्गुह्यतरं प्रिये । ब्रह्मादयोऽपि जानंति माहात्म्यं नास्य पार्वति

பிரியே, இது என் திவ்ய நகரம்—மறைவினும் மிக மறைவானது. ஹே பார்வதி, பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் இதன் மகிமையை அறியார்.

Verse 22

महत्क्षेत्रमिदं तस्मादविमुक्तमिति स्मृतम् । सर्वेभ्यो नैमिषादिभ्यः परं मोक्षप्रदं मृते

ஆகையால் இது ‘அவிமுக்த’ என நினைக்கப்படும் மிகப் பெரிய க்ஷேத்திரம். நைமிஷம் முதலிய எல்லா தீர்த்தங்களையும் விட உயர்ந்தது; இங்கு மரணமடைந்தவர்க்கு உன்னத மோட்சம் அளிக்கும்.

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां काशीविश्वेश्वरज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्यवर्णनंनामत्रयोविंशोध्याय

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘காசி விஸ்வேஸ்வர ஜ்யோதிர்லிங்க மகிமை வர்ணனை’ எனும் இருபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 24

कामं भुंजन्स्वपन्क्रीडन्कुर्वन्हि विविधाः क्रियाः । अविमुक्ते त्यजन्प्राणाञ्जंतुर्मोक्षाय कल्पते

விருப்பம்போல் இன்பங்களை அனுபவித்தாலும்—உண்டு, உறங்கி, விளையாடி, பல செயல்கள் செய்தபடியே—அவிமுக்தத்தில் உயிர்விடும் ஜீவன் மோட்சத்திற்குத் தகுதியடைகிறது.

Verse 25

कृत्वा पापसहस्राणि पिशाचत्वं वरं नृणाम् । न च क्रतुसहस्रत्वं स्वर्गे काशीं पुरीं विना

ஆயிரம் பாவங்கள் செய்தாலும் மனிதர்க்கு பிசாசுத்துவமே மேலானது; ஆனால் காசி நகரமின்றி சொர்க்கத்தில் ஆயிரம் யாகப் பலனும் விரும்பத்தக்கதல்ல.

Verse 26

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेव्यते काशिका पुरी । अव्यक्तलिंगं मुनिभिर्ध्यायते च सदाशिवः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் காசிகா நகரை சேவித்து வழிபட வேண்டும்; அங்கே முனிவர்கள் அவ்யக்த லிங்கமாகிய சதாசிவனைத் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 27

यद्यत्फलं समुद्दिश्य तपन्त्यत्र नरः प्रिये । तेभ्यश्चाहं प्रय च्छामि सम्यक्तत्तत्फलं धुवम्

பிரியமே! இங்கே மனிதர் எந்தப் பலனை நோக்கி தவம் செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு அதே பலனை நான் முழுமையாக, உறுதியாக அளிக்கிறேன்.

Verse 28

सायुज्यमात्मनः पश्चादीप्सितं स्थानमेव च । न कुतश्चित्कर्मबंधस्त्यजतामत्र वै तनुम्

பின்னர் அவர்கள் இறைவனுடன் சாயுஜ்யம் அடைந்து, விரும்பிய பரம தாமத்தையும் பெறுவர்; இங்கே உடலைத் துறப்போர்க்கு எவ்விதத்திலும் கர்மப் பந்தம் உண்டாகாது.

Verse 29

ब्रह्मा देवर्षिभिस्सार्द्धं विष्णुर्वापि दिवाकरः । उपासते महात्मानस्सर्वे मामिह चापरे

இங்கே பிரம்மா தேவ ரிஷிகளுடன், விஷ்ணுவும் திவாகரன் (சூரியன்) கூட என்னை வழிபடுகின்றனர்; எல்லா மகாத்மாக்களும் மற்ற பலரும் இங்கேயே என்னை ஆராதிக்கின்றனர்.

Verse 30

विषयासक्तचित्तोऽपि त्यक्त धर्मरुचिर्नरः । इह क्षेत्रे मृतो यो वै संसारं न पुनर्विशेत्

புலன்விஷயங்களில் பற்றுள்ள மனமும், தர்மருசி கைவிட்ட மனிதனும்—இந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்தில் உண்மையாய் இறந்தால்—மீண்டும் சம்சாரத்தில் புகுவதில்லை.

Verse 31

किं पुनर्निर्ममा धीरासत्त्वस्था दंभवर्जिताः । कृतिनश्च निरारंभास्सर्वे ते मयि भाविताः

அப்படியிருக்க, பற்றற்ற, சத்த்வத்தில் நிலைத்த, வஞ்சகமற்ற திடமான ஆன்மாக்கள் எவ்வளவு மேன்மை! சாதித்தோர், சுயநல முயற்சியற்றோர்—அவர்கள் அனைவரும் என்னுள் (சிவனுள்) உள்ளார்ந்தே லயித்துள்ளனர்.

Verse 32

जन्मांतरसहस्रेषु जन्म योगी समाप्नुयात् । तदिहैव परं मोक्षं मरणादधिगच्छति

ஆயிரம் பிறவிகளுக்குப் பின் யோகியின் பிறவி கிடைக்கலாம்; ஆனால் இங்கேயே (சிவனைச் சார்ந்து) நிறைவு அடைவோர், மரணத்துடன் உடனே பரம மோக்ஷத்தை அடைகிறார்.

Verse 33

अत्र लिंगान्यनेकानि भक्तैस्संस्थापितानि हि । सर्वकामप्रदानीह मोक्षदानि च पार्वति

ஓ பார்வதி! இங்கு பக்தர்கள் பல சிவலிங்கங்களை பிரதிஷ்டை செய்துள்ளனர். இத்தலத்திலேயே அவை எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி, மோட்சத்தையும் அருளுகின்றன.

Verse 34

पंचक्रोशं चतुर्दिक्षु क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम् । समंताच्च तथा जंतोर्मृतिकालेऽमृतप्रदम्

இந்த புனித க்ஷேத்திரம் நான்கு திசைகளிலும் ஐந்து க்ரோசம் வரை விரிந்ததாகப் புகழப்படுகிறது; மேலும் எல்லாப் புறங்களிலும் உயிர்க்கு மரணவேளையில் அமிர்தம்—அதாவது முக்தி—அருள்கிறது.

Verse 35

अपापश्च मृतो यो वै सद्यो मोक्षं समश्नुते । सपापश्च मृतौ यस्स्यात्कायव्यूहान्समश्नुते

பாவமற்றவனாய் இறப்பவன் உடனே மோட்சத்தை அடைகிறான். ஆனால் பாவத்துடன் இறப்பவன் தனது கர்மாக்களுக்கு ஏற்ப மீண்டும் உடல் எடுக்கிறான்.

Verse 36

यातनां सोनुभूयैव पश्चान्मोक्षमवाप्नुयात् । पातकं योऽविमुक्ताख्ये क्षेत्रेऽस्मिन्कुरुते ध्रुवम्

இந்த அவிமுக்த (காசி) க்ஷேத்திரத்தில் பாவம் செய்பவன் முதலில் நிச்சயமாகத் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்; அதன் பிறகே அவன் மோட்சத்தை அடைகிறான்.

Verse 37

भैरवीं यातनां प्राप्य वर्षाणामयुते पुनः । ततो मोक्षमवाप्नोति भुक्त्वा पापं च सुन्दरि

‘பைரவீ’ எனும் வேதனையை பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அனுபவித்து, ஓ அழகியே, பாவத்தின் பயனை அனுபவித்து தீர்த்த பின் ஆன்மா மோட்சத்தை அடைகிறது।

Verse 38

इति ते च समाख्याता पापाचारे च या गतिः । एवं ज्ञात्वा नरस्सम्यक्सेवयेदविमुक्तकम्

பாவச்செயலில் வாழ்பவனுக்கு ஏற்படும் நிலை இதுவென உனக்கு உரைத்தேன். இதை அறிந்து மனிதன் முறையாக அவிமுக்த (காசி)யை பக்தியுடன் நாடி சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 39

कृतकर्मक्षयो नास्ति कल्पकोटिशतैरपि । अवश्यमेव भोक्तव्यं कृतं कर्म शुभाशुभम्

செய்யப்பட்ட கர்மம் நூறு கோடி கல்பங்களிலும் அழிவதில்லை. நல்வினையோ தீவினையோ—செய்த கர்மத்தின் பயனை அவசியம் அனுபவிக்க வேண்டும்।

Verse 40

केवलं चाशुभं कर्म नरकाय भवेदिह । शुभं स्वर्गाय जायेत द्वाभ्यां मानुष्यमीरितम्

இவ்வுலகில் வெறும் அசுபக் கர்மம் நரகத்திற்குக் காரணமாகும். சுபக் கர்மம் ஸ்வர்க்கப் பயனை அளிக்கும்; இரண்டின் கலவையால் மனிதப் பிறவி உண்டாகும் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 41

जन्म सम्यगसम्यक् च न्यूनाधिक्ये भवेदिह । उभयोश्च क्षयो मुक्तिर्भवेत्सत्यं हि पार्वति

ஓ பார்வதியே, இது உண்மையே: இவ்வுலகில் பிறப்பு சம்யகமாகவோ அசம்யகமாகவோ, குறைவோ மிகைவோ உடனும் நிகழும். இவ்விரண்டும் க்ஷயமடைந்தால் முக்தி உண்டாகும்.

Verse 42

कर्म च त्रिविधं प्रोक्तं कर्मकाण्डे महेश्वरि । संचितं क्रियमाणं च प्रारब्धं चेति बंधकृत्

ஹே மகேஸ்வரி! கர்மகாண்டத்தில் கர்மம் மூன்று வகை என உரைக்கப்படுகிறது—சஞ்சிதம், கிரியமாணம், பிராரப்தம்; இதுவே பந்தத்தின் காரணமாகிறது।

Verse 43

पूर्वजन्मसमुद्भूतं संचितं समुदाहृतम् । भुज्यते च शरीरेण प्रारब्धं परिकीर्तितम्

முன்ஜன்மங்களில் இருந்து எழும் கர்மம் ‘சஞ்சிதம்’ எனப்படுகிறது. உடலால் அனுபவித்து நுகரப்படுவது ‘பிராரப்தம்’ என்று போற்றப்படுகிறது।

Verse 44

जन्मना यच्च क्रियते कर्म सांप्रतम् । शुभाशुभं च देवेशि क्रियमाणं विदुर्बुधाः

ஹே தேவேசி! பிறப்பின் காரணமாக இப்போது செய்யப்படும் செயல்—நல்லதோ தீயதோ—அதையே ஞானிகள் ‘கிரியமாண’ கர்மம் என அறிவர்।

Verse 45

प्रारब्धकर्मणो भोगात्क्षयश्चैव चान्यथा । उपायेन द्वयोर्नाशः कर्मणोः पूजनादिना

பிராரப்த கர்மத்தின் க்ஷயம் அனுபவிப்பதினாலேயே உண்டாகும்; வேறு வழியில்லை. ஆயினும் புனித உபாயமாக சிவபூஜை முதலான அனுஷ்டானங்களால் இருவகை கர்மங்களும் நாசமடையலாம்.

Verse 46

सर्वेषां कर्मणां नाशो नास्ति काशीं पुरीं विना । सर्वं च सुलभं तीर्थं दुर्ल्लभा काशिका पुरी

காசிப்புரி இன்றிச் சகல கர்மங்களின் நாசம் கிடையாது. பிற தீர்த்தங்கள் எளிதில் கிடைக்கும்; ஆனால் காசிகா நகரம் அரிது—உயர்ந்த அடைக்கலம்.

Verse 47

पूर्वजन्मकृतं चेद्वै काशीदर्शनमादरात् । तदा काशीं च संप्राप्य लभेन्मृत्युं न चान्यथा

முன்ஜென்மத்தில் பக்தியுடன் காசி தரிசனப் புண்ணியம் பெற்றிருந்தால், இவ்வாழ்வில் காசியை அடைந்து அங்கேயே மரணம் பெறுவான்; வேறு விதமில்லை. (அம்மரணம் சிவஅருளால் முக்திப்பாதை தருவதாகக் கருதப்படுகிறது.)

Verse 48

काशीं प्राप्य नरो यस्तु गंगायां स्नानमाचरेत् । तदा च क्रियमाणस्य संचितस्यापि संक्षयः

காசியை அடைந்து கங்கையில் நீராடும் மனிதனுக்கு, அப்போது நிகழும் (க்ரியமாண) பாவங்களும் முன் சேர்த்த (ஸஞ்சித) பாவங்களும் கூட க்ஷயமடைகின்றன.

Verse 49

प्रारब्धं न विना भोगो नश्य तीति सुनिश्चितम् । मृतिश्च तस्य संजाता तदा तस्य क्षयो भवेत्

அனுபவமின்றி பிராரப்தம் நாசமடையாது என்பது உறுதி. அதே ஓட்டத்தில் அவனுக்கு மரணம் நிகழ்ந்தால், அவனுடைய தேகப் பந்தம் க்ஷயமடைகிறது.

Verse 50

पूर्वं चैव कृता काशी पश्चात्पापं समाचरेत् । तद्बीजेन बलवता नीयते काशिका पुनः

முதலில் காசியின் புண்ணியத்தை அடைந்து பின்னர் பாவம் செய்தாலும், அந்த முன்னைய தொடர்பின் வலிமையான விதையால் அவன் மீண்டும் காசிக்கே இட்டுச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 51

तदा सर्वाणि पापानि भस्मसाच्च भवंति हि । तस्मात्काशीं नरस्सेवेत्कर्मनिर्मूलनीं ध्रुवम्

அப்போது எல்லாப் பாவங்களும் நிச்சயமாகச் சாம்பலாகின்றன. ஆகவே மனிதன் காசியைப் பக்தியுடன் சார வேண்டும்; அது கர்மத்தை வேரோடு அகற்றும்.

Verse 52

एकोऽपि ब्राह्मणो येन काश्यां संवासितः प्रिये । काशीवासमवाप्यैव ततो मुक्तिं स विंदति

அன்பே, ஒரே ஒரு பிராமணனையாவது காசியில் தங்கச் செய்தவன், காசிவாசத்தின் பலனைப் பெற்று பின்னர் முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 53

काश्यां यो वै मृतश्चैव तस्य जन्म पुनर्नहि । समुद्दिश्य प्रयागे च मृतस्य कामनाफले

காசியில் உண்மையாக உடலை விட்டவன் மீண்டும் பிறப்பதில்லை. மேலும் பிரயாகத்தில் இறந்தவருக்காக சங்கல்பம் செய்து தானம் அளித்தால் அது பலனளித்து அவனுடைய விரும்பிய ஆன்மிக இலக்கை நிறைவேற்றும்.

Verse 54

संयोगश्च तयोश्चेत्स्यात्काशीजन्यफलं वृथा । यदि न स्यात्तयोर्योगस्तीर्थराजफलं वृथा

இரண்டிற்கும் வெறும் வெளிப்புற இணைவு மட்டுமே இருந்தால், காசியால் உண்டாகும் என்று சொல்லப்படும் பலன் வீணாகும். மேலும் இரண்டிற்கும் உண்மையான யோகம் இல்லையெனில் ‘தீர்த்தராஜன்’ பலனும் வீணாகும்.

Verse 55

तस्मान्मच्छासनाद्विष्णुस्सृष्टिं साक्षाद्धि नूतनाम् । विधाय मनसोद्दिष्टां तत्सिद्धिं यच्छति ध्रुवम्

ஆகையால் என் ஆணையினால் விஷ்ணு நேரடியாகப் புதிய படைப்பை உருவாக்குகிறார்; மனத்தில் நிர்ணயித்தபடி அதை அமைத்து, அதன் உறுதியான நிறைவேற்றத்தைத் தவறாது அருளுகிறார்।

Verse 56

सूत उवाच । इत्यादि बहुमाहात्म्यं काश्यां वै मुनिसत्तमाः । तथा विश्वेश्वरस्यापि भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम्

சூதர் கூறினார்—முனிவரே சிறந்தோரே! இவ்வாறு காசியின் பலவகை மகிமை உள்ளது; அதுபோலவே விஸ்வேஸ்வரரும் சத்புருஷர்களுக்கு போகமும் முக்தியும் இரண்டையும் அருள்கிறார்।

Verse 57

अतः परं प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं त्र्यंबकस्य च । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवः क्षणात्

இப்போது மேலும் திர்யம்பகன் (பகவான் சிவன்) அவர்களின் புனித மகிமையை உரைப்பேன்; அதை கேட்ட மனிதன் கணநேரத்தில் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।