Kāmarūpeśvara’s Trial and Śiva’s Hidden Protection (कামरूपेश्वर-रक्षा-प्रसङ्गः)

Verse 1

सूत उवाच । शिवोऽपि च गणैस्सार्द्धं जगाम हितकाम्यया । स्वभक्तनिकटं गुप्तस्तस्थौ रक्षार्थमादरात्

சூதர் கூறினார்—நலன் வேண்டி, பகவான் சிவனும் தம் கணங்களுடன் அங்கே சென்றார். பக்தனைப் பாதுகாக்க, மறைவாக அவன் அருகில் மரியாதையுடன் தங்கினார்.

Verse 2

एतस्मिन्नन्तरे तत्र कामरूपेश्वरेण च । अत्यंतं ध्यानमारब्धं पार्थिवस्य पुरस्तदा

இதற்கிடையில் அங்கே காமரூபேஸ்வரர், அந்நேரம் பூமியரசன் முன்னிலையில் மிக ஆழ்ந்த, அசையாத தியானத்தைத் தொடங்கினார்.

Verse 3

केनचित्तत्र गत्वा च राक्षसाय निवेदितम् । राजा किंचित्करोत्येवं त्वदर्थं ह्याभिचारिकम्

ஒருவன் அங்கே சென்று ராட்சசனிடம் அறிவித்தான்—“அரசன் ஏதோ செய்கிறான்; நிச்சயமாக உன் பொருட்டே பகைமைக்கான அபிசாரம் செய்கிறான்.”

Verse 4

सूत उवाच । राक्षसस्स च तच्छुत्वा क्रुद्धस्तद्धननेच्छया । गृहीत्वा करवालं च जगाम नृपतिं प्रति

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட ராட்சசன் கோபமுற்று அவனை கொல்ல விரும்பி, வாளை எடுத்துக்கொண்டு அரசனை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 5

तद्दृष्ट्वा राक्षसस्तत्र पार्थिवादि स्थितं च यत् । तदर्थं तत्स्वरूपं च दृष्ट्वा किंचित्करोत्यसौ

அங்கே மண் முதலியவற்றால் நிறுவப்பட்ட (லிங்கச் சின்னம்) இருப்பதைக் கண்டு, அதன் நோக்கமும் உண்மை வடிவமும் அறிந்து, அந்த ராட்சசன் பதிலாக ஏதோ செய்யத் தொடங்கினான்।

Verse 6

अत एनं बलादद्य हन्मि सोपस्करं नृपम् । विचार्येति महाक्रुद्धो राक्षसः प्राह तं नृपम्

“ஆகையால் இன்று இந்த அரசனை அவனுடைய எல்லாச் சாதனங்களுடனும் பலத்தால் கொன்றுவிடுவேன்.” என்று தீர்மானித்து, மிகுந்த கோபம் கொண்ட ராட்சசன் அரசனிடம் கூறினான்.

Verse 7

भीम उवाच । रेरे पार्थिव दुष्टात्मन्क्रियते किं त्वयाधुना । सत्यं वद न हन्यां त्वामन्यथा हन्मि निश्चितम्

பீமன் கூறினான்— “ஏய், தீய ஆத்மாவுடைய அரசனே! இப்போது நீ என்ன செய்கிறாய்? உண்மையைச் சொல்; அப்படியானால் உன்னை கொல்லமாட்டேன்; இல்லையெனில் நிச்சயமாக வதம் செய்வேன்.”

Verse 8

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य कामरूपेश्वरश्च सः । मनसीति चिचिन्ताशु शिवविश्वासपूरितः

சூதர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் காமரூபேஸ்வரனின் மனம் சிவனில் அசையாத நம்பிக்கையால் நிரம்பியது. உடனே அவன் மனத்துள்—“அப்படியே தான்” என்று சிந்தித்தான்.

Verse 9

भविष्यं यद्भवत्येव नास्ति तस्य निवर्तकः । प्रारब्धाधीनमेवात्र प्रारब्धस्स शिवः स्मृतः

எது நிகழ வேண்டுமோ அது நிச்சயமாக நிகழும்; அதைத் திருப்பிவிட யாராலும் முடியாது. இங்கு அனைத்தும் பிராரப்தத்தின் ஆட்சிக்குள்; அந்தப் பிராரப்தமே ‘சிவன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 10

कृपालुश्शंकरश्चात्र पार्थिवे वर्तते ध्रुवम् । मदर्थं न करोतीह कुतः कोयं च राक्षसः

இங்கு பார்திவ லிங்கத்தில் கருணைமிகு சங்கரன் நிச்சயமாக இருக்கிறார். ஆனால் அவர் என் பொருட்டு இங்கே எதையும் செய்யவில்லை—அப்படியிருக்க இது எப்படி ராட்சசன் ஆகும்?

Verse 11

स्वानुरूपां प्रतिज्ञां स सत्यं चैव करिष्यति । सत्यप्रतिज्ञो भगवाञ्छिवश्चेति श्रुतौ श्रुतः

அவர் தமக்கேற்ற உறுதியை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார்; அது உண்மையாய் நிகழும். வேதச் சுருதிகள் கூறுகின்றன—பகவான் சிவன் ‘சத்திய-பிரதிஞ்ஞன்’ என்று.

Verse 12

मम भक्तं यदा कश्चित्पीडयत्यतिदारुणः । तदाहं तस्य रक्षार्थं दुष्टं हन्मि न संशयः

யாரேனும் மிகக் கொடூரமாக என் பக்தனைத் துன்புறுத்தினால், அவனைப் பாதுகாக்க நான் அந்தத் தீயவனை அழிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 13

एवं धैर्य्यं समालंब्य ध्यात्वा देवं च शंकरम् । प्रार्थयामास सद्भक्त्या मनसैव रसेश्वरः

இவ்வாறு திடமனத்தைத் தாங்கி, ரஸேஸ்வரன் தேவன் சங்கரனைத் தியானித்து, உண்மைப் பக்தியுடன் மனத்திலேயே வேண்டினான்.

Verse 14

त्वदीयोऽस्मि महाराज यथेच्छसि तथा कुरु । सत्यं च वचनं ह्यत्र ब्रवीमि कुरु मे हितम्

மகாராஜா, நான் உமக்கே உரியவன்; நீங்கள் விரும்பினபடி செய்யுங்கள். இங்கு நான் உண்மைச் சொல் கூறுகிறேன்—என் நலனுக்காகச் செய்க.

Verse 15

एवं मनसि स ध्यात्वा सत्यपाशेन मंत्रितः । प्राह सत्यं वचो राजा राक्षसं चावमानयन्

இவ்வாறு மனத்தில் தியானித்து, ‘சத்தியப் பாசம்’ எனும் உறுதிப்பிணைப்பால் உள்ளத்தில் வலிமை பெற்று, அரசன் உண்மைச் சொற்களை உரைத்து, ராட்சசனைத் திட்டு அவமதித்தான்.

Verse 16

नृप उवाच । भजामि शंकरं देवं स्वभक्तपरिपालकम् । चराचराणां सर्वेषामीश्वरं निर्विकारकम्

அரசன் கூறினான்—தன் பக்தர்களைக் காக்கும் சங்கர தேவனை நான் வழிபடுகிறேன். அசையும்-அசையாத அனைத்திற்கும் ஈசன்; என்றும் நிர்விகாரன்.

Verse 17

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा कामरूपेश्वरस्य सः । क्रोधेन प्रचलद्गात्रो भीमो वचनमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—காமரூபேஸ்வரனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கோபத்தால் உடல் நடுங்கிய பீமன் பதிலாகப் பேசினான்.

Verse 18

भीम उवाच । शंकरस्ते मया ज्ञातः किं करिष्यति वै मम । यो मे पितृव्यकेनैव स्थापितः किंकरो यथा

பீமன் கூறினான்—உன் சங்கரனை நான் நன்றாகவே அறிவேன்; அவன் எனக்கு என்ன செய்ய முடியும்? என் பித்ருவியனே என்னை அவன் அதிகாரத்திற்குக் கீழ், ஒரு பணியாளனைப் போல, நிறுவினான்।

Verse 19

तद्बलं हि समाश्रित्य विजेतुं त्वं समीहसे । तर्हि त्वया जितं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

அந்த வலிமையையே சார்ந்து நீ வெல்ல விரும்புகிறாய். அப்படியானால் உன்னாலேயே அனைத்தும் வென்றதாகிவிட்டது; இங்கே மேலும் ஆலோசனை தேவையில்லை।

Verse 20

यावन्मया न दृष्टो हि शंकरस्त्वत्प्रपालकः । तावत्त्वं स्वामिनं मत्वा सेवसे नान्यथा क्वचित्

நான் உன் காப்பாளனான சங்கரனை காணாதவரை, நீ இவனையே ஆண்டவனென எண்ணி பணிந்தாய்; ஒருபோதும் வேறுபடவில்லை।

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां भीमेश्वरज्योतिर्लिङ्गोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नामैकविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘பீமேஸ்வர ஜ்யோதிர்லிங்கத்தின் தோற்றமும் மகிமையும்’ எனும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 22

अन्यथा हि भयं तेऽद्य भविष्यति न संशयः । स्वामिनस्ते करं तीक्ष्णं दास्येऽहं भीमविक्रमः

இல்லையெனில் இன்று நிச்சயமாக உனக்கு அச்சம் உண்டாகும். நான், பயங்கரப் பராக்கிரமம் உடையவன், உன் ஆண்டவனின் கடுமையான கை—அதாவது தண்டனை—உனக்கு அளிப்பேன்।

Verse 23

सूत उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा कामरूपेश्वरो नृपः । दृढं शंकरविश्वासो द्रुतं वाक्यमुवाच तम्

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்ட காமரூபேஸ்வரன் என்னும் அரசன், சங்கரனில் உறுதியான நம்பிக்கையுடன், உடனே அவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 24

राजोवाच । अहं च पामरो दुष्टो न मोक्ष्ये शंकरं पुनः । सर्वोत्कृष्टश्च मे स्वामी न मां मुंचति कर्हिचित्

அரசன் கூறினான்—நான் உண்மையில் இழிந்தவனும் தீயவனும்; இனி சங்கரனை மீண்டும் விட்டு விடமாட்டேன். என் ஆண்டவன் உத்தமன்; அவர் எந்நேரமும் என்னை கைவிடார்।

Verse 25

सूत उवाच । एवं वचस्तदा श्रुत्वा तस्य राज्ञश्शिवात्मनः । तं प्रहस्य द्रुतं भीमो भूपतिं राक्षसोऽब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—சிவநிஷ்டையுடைய அந்த அரசனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், ராட்சசன் பீமன் அவனை இகழ்ந்து சிரித்து, உடனே அந்த மன்னனிடம் பேசினான்।

Verse 26

भीम उवाच । मत्तो भिक्षयते नित्यं स किं जानाति स्वाकृतिम् । योगिनां का च निष्ठा वै भक्तानां प्रतिपालने

பீமன் கூறினான்—அவன் தினமும் என்னிடமே பிச்சை கேட்கிறான்; அப்படியிருக்க, அவன் தன் உண்மைச் சொரூபத்தை எவ்வாறு அறிவான்? பக்தர்களைக் காக்கும் செயலிலேயே ஆண்டவனின் உறுதி வெளிப்படுமெனில், யோகிகளின் நிலைத்தன்மை என்ன?

Verse 27

इति कृत्वा मतिं त्वं च दूरतो भव सर्वथा । अहं च तव स स्वामी युद्धं वै करवावहे

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து நீ முற்றிலும் விலகி தூரத்தில் நின்றிரு. நான்—உன் உண்மையான ஆண்டவன்—இப்போது போரிடுவேன்.

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तस्य नृपश्रेष्ठश्शंभुभक्तो दृढव्रतः । प्रत्युवाचाभयो भीमं दुःखदं जगतां सदा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, அரசர்களில் சிறந்தவன், உறுதியான விரதம் கொண்டவன், சாம்புவின் பக்தன், உலகங்களுக்கு எப்போதும் துயரம் தரும் பீமனுக்கு அஞ்சாது மறுமொழி கூறினான்.

Verse 29

राजोवाच । शृणु राक्षस दुष्टात्मन्मया कर्तुं न शक्यते । त्वया विक्रियते तर्हि कुतस्त्वं शक्तिमानसि

அரசன் கூறினான்—கேள், தீய ஆத்துமையுடைய ராட்சசனே; இதை நான் செய்ய இயலாது. நீயே மாறுபட்டு அடங்குகிறாயெனில், உன் வல்லமை எங்கிருந்து?

Verse 30

सूत उवाच । इत्युक्तस्सैन्यमादाय राजानं परिभर्त्स्य तम् । करालं करवालं च पार्थिवे प्राक्षिपत्तदा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவன் படைகளைத் திரட்டினான்; பின்னர் அந்த அரசனைத் திட்டு, உடனே அந்த பார்திவ (லிங்க)த்தின் மீது பயங்கர வாளும் கரவாளமும் எறிந்தான்.

Verse 31

पश्य त्वं स्वामिनोऽद्यैव बलं भक्तसुखावहम् । इत्युवाच विहस्यैव राक्षसैस्स महाबलः

“பார்—இன்றே நம் ஸ்வாமியின், பக்தர்களுக்கு இன்பம் தரும் வல்லமையைப் பார்.” என்று சொல்லி, அந்த மகாபலன் ராக்ஷசர்களிடம் சிரித்தபடியே பேசினான்.

Verse 32

करवालः पार्थिवं च यावत्स्पृशति नो द्विजाः । यावच्च पार्थिवात्तस्मादाविरासीत्स्वयं हरः

ஓ இருபிறப்பாளர்களே! கரவாள் அந்த பார்திவ (லிங்க)த்தைத் தொடும் வரையில், அதே பார்திவ வடிவிலிருந்தே அப்போது தானே ஹரன் வெளிப்பட்டார்.

Verse 33

पश्य भीमेश्वरोहं च रक्षार्थं प्रकटोऽभवम् । मम पूर्वव्रतं ह्येतद्रक्ष्यो भक्तो मया सदा

பார்—நான் பீமேஸ்வரன்; பாதுகாப்பிற்காக இங்கே வெளிப்பட்டேன். இதுவே என் பழம்பெரும் விரதம்—என் பக்தனை நான் எப்போதும் காப்பேன்.

Verse 34

एतस्मात्पश्य मे शीघ्रं बलं भक्तसुखावहम् । इत्युक्त्वा स पिनाकेन करवालो द्विधा कृतः

ஆகவே உடனே பக்தர்களுக்கு இன்பம் தரும் என் வல்லமையைப் பார். என்று கூறி, அவர் பினாக வில்லால் வாளை இரண்டாகப் பிளந்தார்.

Verse 35

पुनश्चैव त्रिशूलं स्वं चिक्षिपे तेन रक्षसा । तच्छूलं शतधा नीतमपि दुष्टस्य शंभुना

மீண்டும் அந்த ராட்சசன் தன் திரிசூலத்தை எறிந்தான்; ஆனால் தீயவனை அடக்கும் சம்பு அந்தத் திரிசூலத்தையும் நூறு துண்டுகளாகச் செய்தார்.

Verse 36

पुनश्शक्तिश्च निःक्षिप्ता तेन शंभूपरि द्विजाः । शंभुना सापि बाणैस्स्वैर्लक्षधा च कृता द्रुतम्

இருபிறப்பினரே! மீண்டும் அவன் சம்புவின் மீது சக்தி ஆயுதத்தை எறிந்தான்; ஆனால் சம்பு தம் அம்புகளால் அதையும் விரைவில் இலட்சம் துண்டுகளாகச் சிதைத்தார்.

Verse 37

पट्टिशश्च ततस्तेन निःक्षिप्तो हि शिवोपरि । शिवेन स त्रिशूलेन तिलशश्च कृतं क्षणात्

அப்போது அவன் சிவன் மீது பட்டிசம் (போர்க் கோடரி) எறிந்தான். சிவன் தம் திரிசூலத்தால் ஒரு கணத்தில் அதை எள்ளு விதைபோல் நுண்துகள்களாகச் சிதைத்தார்.

Verse 38

ततश्शिवगणानां च राक्षसानां परस्परम् । युद्धमासीत्तदा घोरं पश्यतां दुःखकावहम्

பின்னர் சிவகணங்களுக்கும் ராட்சசர்களுக்கும் இடையில் பரஸ்பரம் கடும் போர் எழுந்தது; அது காண்போர்க்கு அச்சமூட்டியும் துயரமளிப்பதுமாயிருந்தது.

Verse 39

ततश्च पृथिवी सर्वा व्याकुला चाभवत्क्षणात् । समुद्राश्च तदा सर्वे चुक्षुभुस्समहीधराः

அப்போது ஒரு கணத்தில் முழு பூமியும் கலங்கியது. அதே வேளையில் எல்லாக் கடல்களும் கொந்தளித்தன; மலைகளும் நடுங்கின.

Verse 40

देवाश्च ऋषयस्सर्वे बभूवुर्विकला अति । ऊचुः परस्परं चेति व्यर्थं वै प्रार्थितश्शिवः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும் மிகுந்த மனச்சோர்வும் சக்தியின்மையும் அடைந்தனர். ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“உண்மையில் சிவனை வேண்டிய எங்கள் வேண்டுதல் வீணாயிற்று.”

Verse 41

नारदश्च समागत्य शंकरं दुःखदाहकम् । प्रार्थयामास तत्रैव सांजलिर्नतमस्तकः

அப்போது நாரதர் அங்கே வந்து, துயரை எரித்தழிக்கும் சங்கரனை அங்கேயே கைகூப்பி, தலை தாழ்த்தி, பக்தியுடன் வேண்டினார்.

Verse 42

नारद उवाच । क्षम्यतां क्षम्यतां नाथ त्वया विभ्रमकारक । तृणेकश्च कुठारो वै हन्यतां शीघ्रमेव हि

நாரதர் கூறினார்—“மன்னியுங்கள், மன்னியுங்கள், நாதா! மயக்கத்தை ஏற்படுத்துபவரும் அதை நீக்குபவரும் நீரே. புல்லும் கோடாரியும் ஒன்றல்ல; ஆகவே என்னை விரைவில் தண்டியுங்கள்.”

Verse 43

इति संप्रार्थितश्शंभुः सर्वान्रक्षोगणान्प्रभुः । हुंकारेणैव चास्त्रेण भस्मसात्कृतवांस्तदा

இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, ஆண்டவன் சம்பு தமது ‘ஹும்’காரமே ஆயுதமாகி, அப்போது அந்த ராட்சசக் கூட்டமெல்லாம் சாம்பலாக்கினார்.

Verse 44

सर्वे ते राक्षसा दग्धाः शंकरेण क्षणं मुने । बभूवुस्तत्र सर्वेषां देवानां पश्यताद्भुतम्

முனிவரே! ஒரு கணத்தில் அந்த ராட்சசர்கள் அனைவரும் சங்கரனால் எரிக்கப்பட்டனர். அங்கேயே எல்லா தேவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது.

Verse 45

दावानलगतो वह्निर्यथा च वनमादहेत् । तथा शिवेन क्रुद्धेन राक्षसानां बलं क्षणात्

காட்டுத்தீயால் தூண்டப்பட்ட அக்கினி எவ்வாறு வனத்தைச் சுட்டெரிக்கிறதோ, அவ்வாறே கோபித்த சிவன் ராட்சசர்களின் வலிமையை ஒரு கணத்தில் அழித்துவிடுகிறார்.

Verse 46

भीमस्यैव च किं भस्म न ज्ञातं केनचित्तदा । परिवारयुतो दग्धो नाम न श्रूयते क्वचित्

அப்போது பீமனுக்கு என்ன ஆனது—அவனின் சாம்பலாவது மீந்ததா இல்லையா—யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவன் தன் பரிவாரத்துடன் சேர்ந்து எரிந்து இறந்தான் என்று எங்கும் கேள்விப்படுவதில்லை.

Verse 47

ततश्शिवस्य कृपया शांतिं प्राप्ता मुनीश्वराः । देवास्सर्वे च शक्राद्यास्स्वास्थ्यं प्रापाखिलं जगत्

பின்னர் பரமசிவனின் கருணையால் முனிவர்தலைவர்கள் அமைதியை அடைந்தனர். சக்கிரன் (இந்திரன்) முதலான தேவர்கள் அனைவரும் நலமடைந்தனர்; அகில உலகமும் மீண்டும் நிலைபெற்று முழுமை பெற்றது।

Verse 48

क्रोधज्वाला महेशस्य निस्ससार वनाद्वनम् । राक्षसानां च तद्भस्म सर्वं व्याप्तं वनेऽखिलम्

மகேசனின் கோபஜ்வாலை காடு முதல் காடாகப் பரவி வெளிப்பட்டது. அந்த ராட்சசர்களின் சாம்பலும் அகில வனப்பகுதியெங்கும் எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்தது।

Verse 49

ततश्चौषधयो जाता नानाकार्यकरास्तथा । रूपान्तरं ततो नॄणां भवेद्वेषांतरं तथा

அப்போது பலவிதப் பயன்களை அளிக்கும் மூலிகைகள் தோன்றின. அதன் பின் மனிதர்களிடையே உருவ வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன; அதுபோல வெளிப்புறத் தோற்றமும் உடைமுறையும் வேறுபட்டன।

Verse 50

भूतप्रेतपिशाचादि दूरतश्च ततो व्रजेत् । तन्न कार्यं च यच्चैव ततो न भवति द्विजाः

பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியவற்றிலிருந்து விலகி, அந்த இடத்தை விட்டு வெகுதூரம் செல்ல வேண்டும். ஓ இருபிறப்பினரே, அங்கே எந்தச் செயலும் செய்யக் கூடாது; அங்கிருந்து நன்மைச் சித்தி உண்டாகாது.

Verse 51

ततः प्रार्थितश्शम्भुर्मुनिभिश्च विशेषतः । स्थातव्यं स्वामिना ह्यत्र लोकानां सुखहेतवे

பின்னர் முனிவர்கள் சிறப்பாகச் சம்புவை வேண்டினர்— “ஹே ஸ்வாமி, உலகங்களின் நலமும் இன்பமும் கருதி நீங்கள் இங்கே தங்க வேண்டும்.”

Verse 52

अयं वै कुत्सितो देश अयोध्यालोकदुःखदः । भवंतं च तदा दृष्ट्वा कल्याणं संभविष्यति

“இந்த இடம் உண்மையிலேயே இழிவானது; அயோத்தியா மக்களுக்கு துயரம் தருவது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் உமது தரிசனம் கிடைத்தால் நிச்சயமாக மங்களம் உண்டாகும்.”

Verse 53

भीमशंकरनामा त्वं भविता सर्वसाधकः । एतल्लिंगं सदा पूज्यं सर्वापद्विनिवारकम्

நீ ‘பீமசங்கர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவாய்; எல்லா இலக்குகளையும் நிறைவேற்றுவாய். இந்த லிங்கம் எப்போதும் பூஜிக்கத்தக்கது; இது எல்லா ஆபத்துகளையும் நீக்கும்.

Verse 54

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितश्शम्भुर्लोकानां हितकारकः । तत्रैवास्थितवान्प्रीत्या स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட உலகநலன் நாடும் சம்பு அங்கேயே அன்பு நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினார்; அவர் சுயாதீனனாயினும் பக்தவத்சலன்.