ओंकार-परमेश-लिङ्गकथा — The Narrative of the Oṃkāra Parameśa Liṅga (Gokarṇa–Vindhya Episode)
இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் ‘நான்காம் ஜ்யோதிர்லிங்கம்’ பற்றி விளக்குமாறு வேண்டுகின்றனர்; இங்கு அது ஓங்கார/பரமேச லிங்கமாகவும், எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் (சர்வபாதகஹாரி) எனவும் போற்றப்படுகிறது. சூதர் கதையைத் தொடங்குகிறார்—பரமபக்தன் நாரதர் கோகர்ணம் சென்று சிவபூஜை செய்கிறார். அப்போது விந்த்ய மலை ‘எல்லாம் என்னுள் உள்ளது; எனக்கு குறை இல்லை’ என்று அகந்தையில் நிற்கிறது; நாரதர் மேரு இன்னும் உயர்ந்தது என்று காட்டி அதன் பெருமிதத்தை உடைக்கிறார். விவேகம் பிறந்ததும் விந்த்யம் மனம் வருந்தி, விஸ்வேஸ்வர/சம்புவைத் தவத்தால் ஆராதித்து சங்கரனிடம் சரணடைகிறது. பாடம்—அகந்தை சிவபக்திக்கு தடையாகும்; சிவசரணாகதி, ஆராதனை பாவமும் மாயப்பிழையும் நீக்கும்।
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । त्वया सूत महाभाग श्राविता ह्यद्भुता कथा । महाकालाख्यलिंगस्य निजभक्तसुरक्षिकः
ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, பெரும் பாக்கியவானே, ‘மகாகால’ எனப்படும் லிங்கம் தன் பக்தர்களை உறுதியாகக் காக்கும் விதத்தைப் பற்றிய அற்புதக் கதையை நீ எங்களுக்குக் கேட்கச் செய்தாய்।
Verse 2
ज्योतिर्लिंगं चतुर्थं च कृपया वद वित्तम । ओंकारं परमेशस्य सर्वपातकहारिणः
அறிவாளர்களில் சிறந்தவரே, கருணையுடன் நான்காம் ஜோதிர்லிங்கமான பரமேஸ்வரனுடைய ஓங்காரத்தை—அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும் தெய்வத்தை—விளக்கி அருள்வீராக।
Verse 4
सूत उवाच । ओंकारे परमेशाख्यं लिंगमासीद्यथा द्विजाः । तथा वक्ष्यामि वः प्रीत्या श्रूयतां परमर्षयः । कस्मिंश्चित्समये चाञ नारदो भगवान्मुनिः । गोकर्णाख्यं शिवं गत्वा सिषेवे परभक्तिमान्
சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினரே, ஓங்காரத்தில் ‘பரமேசன்’ எனப் பெயர்பெற்ற லிங்கம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டதோ, அதையே நான் அன்புடன் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; ஓ பரமரிஷிகளே, கேளுங்கள். ஒருகாலத்தில் பரமபக்தியுடைய பகவான் முனி நாரதர் கோகர்ணம் எனப்படும் சிவனிடம் சென்று அவரைச் சேவித்து வழிபட்டார்।
Verse 5
ततस्स आगतो विन्ध्यं नगेशं मुनिसत्तमः । तत्रैव पूजितस्तेन बहुमानपुरस्सरम्
பின்னர் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் விந்த்யம் எனும் மலைநாதனை அடைந்தார். அங்கேயே அவர் மிகுந்த மரியாதை மற்றும் பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார்।
Verse 6
मयि सर्वं विद्यते च न न्यूनं हि कदाचन । इति भावं समास्थाय संस्थितो नारदाग्रतः
“என்னுள் அனைத்தும் உள்ளது; எந்தக் காலத்திலும் நான் குறைவுடையவன் அல்லன்” என்ற உறுதியான எண்ணத்தை ஏற்று, அவர் நாரதரின் முன்னிலையில் நிலையாக நின்றார்।
Verse 7
तन्मानं तत्तदा श्रुत्वा नारदो मानहा ततः । निश्श्वस्य संस्थितस्तत्र श्रुत्वाविन्ध्योऽब्रवीदिदम्
அந்த அகந்தைமிகு உரையை அப்பொழுதே கேட்ட நாரதர்—அகந்தையைத் தணிப்பவர்—ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு அங்கே அமைதியாக நின்றார். அதைக் கேட்ட வின்த்யன் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 8
विन्ध्य उवाच । किं न्यूनं च त्वया दृष्टं मयि निश्श्वासकारणम् । तच्छ्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्स महामुनिः
வின்த்யன் கூறினான்—“என்னில் நீ எந்தக் குறையைப் பார்த்தாய்? அதுவே உன் ஆழ்மூச்சிற்குக் காரணமா?” அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகாமுனி நாரதர் பதிலுரைத்தார்.
Verse 9
नारद उवाच । विद्यते त्वयि सर्वं हि मेरुरुच्चतरः पुनः । देवेष्वपि विभागोऽस्य न तवास्ति कदाचन
நாரதர் கூறினார்—“உன்னில் எல்லாமே உள்ளது; நீ மேருவை விடவும் உயர்ந்தவன். தேவர்களிடத்திலும் வேறுபாடுகள் உண்டு; ஆனால் உன்னில் எக்காலத்திலும் அத்தகையப் பிரிவு இல்லை.”
Verse 10
सूत उवाच । इत्युक्त्वा नारदस्तस्माज्जगाम च यथागतम् । विन्ध्यश्च परितप्तो वै धिग्वै मे जीवितादिकम्
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி நாரதர் வந்தபடியே அந்த இடத்திலிருந்து சென்றார். வின்த்யன் மனவருத்தத்தால் எரிந்தவனாய், “என் வாழ்வும் அதனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தும் நிந்தைக்குரியது!” என்று உரைத்தான்.
Verse 11
विश्वेश्वरं तथा शंभुमाराध्य च तपाम्यहम् । इति निश्चित्य मनसा शंकर शरणं गतः
“விச்வேஸ்வரனாகிய சம்புவை வழிபட்டு தவம் செய்வேன்” என்று மனத்தில் உறுதி செய்து, அவன் சங்கரனின் சரணடைந்தான்.
Verse 12
जगाम तत्र सुप्रीत्या ह्योंकारो यत्र वै स्वयम् । चकार च पुनस्तत्र शिवमूर्तिश्च पार्थिवीम्
மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஓங்காரம் தானே வெளிப்பட்டிருந்த அந்த இடத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே மீண்டும் மண்ணால் சிவமூர்த்தியை உருவாக்கினான்.
Verse 13
आराध्य च तदा शंभुं षण्मासं स निरन्तरम् । न चचाल तपस्थानाच्छिवध्यानपरायणः
அப்போது அவன் சம்புவை ஆறு மாதங்கள் இடைவிடாது வழிபட்டான். சிவதியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, தன் தவத்தலத்திலிருந்து அசையவே இல்லை.
Verse 14
एवं विंध्यतपो दृष्ट्वा प्रसन्नः पार्वतीपतिः । स्वरूपं दर्शयामास दुर्ल्लभं योगिनामपि
விந்தியத்தில் செய்யப்பட்ட தவத்தைப் பார்த்துப் பார்வதீபதி சிவன் அருள்பெற்று, யோகிகளுக்கும் அரிதான தமது உண்மைச் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 15
प्रसन्नस्स तदोवाच ब्रूहि त्वं मनसेप्सितम् । तपसा ते प्रसन्नोस्मि भक्तानामीप्सितप्रदः
மகிழ்ந்து அவர் கூறினார்—“உன் மனத்தில் விரும்பியதைச் சொல். உன் தவத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; என் பக்தர்களின் விருப்பங்களை அருள்பவன் நானே.”
Verse 16
विन्ध्य उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश बुद्धिं देहि यथेप्सिताम् । स्वकार्यसाधिनीं शंभो त्वं सदा भक्तवत्सलः
விந்த்யன் கூறினான்—“தேவேசரே! நீங்கள் மகிழ்ந்திருந்தால், நான் விரும்பும் அறிவை அருளுங்கள்; அது என் காரியத்தை நிறைவேற்றட்டும். சம்போ! நீங்கள் எப்போதும் பக்தவத்ஸலன்.”
Verse 17
सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवाञ्छंभुश्चिचेत हृदये चिरम् । परोपतापदं विन्ध्यो वरमिच्छति मूढधीः
சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட பகவான் சம்பு நீண்ட நேரம் உள்ளத்தில் சிந்தித்தார்—“மயங்கிய அறிவுடைய விந்த்யன் பிறருக்கு துன்பம் தரும் வரத்தை நாடுகிறான்.”
Verse 18
इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायामोंकारेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘ஓங்காரேஸ்வர ஜ்யோதிர்லிங்க மகாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 19
सूत उवाच । तथापि दत्तवाञ् शंभुस्तस्मै तद्वरमुत्तमम् । विध्यपर्वतराज त्वं यथेच्छसि तथा कुरु
சூதர் கூறினார்—அப்படியிருந்தும் சம்பு அவனுக்கு அந்த உயர்ந்த வரத்தை அளித்து, “விந்த்ய மலை அரசே! நீ விரும்புவது போலவே செய்” என்று சொன்னார்.
Verse 20
एवं च समये देवा ऋपयश्चामलाशयाः । संपूज्य शंकरं तत्र स्थातव्यमिति चाबुवन्
அந்த நேரத்தில் தூய உள்ளமுடைய தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் அங்கே சங்கரரை முறையாகப் பூஜித்து, “இங்கேயே நாம் தங்க வேண்டும்” என்று கூறினர்.
Verse 21
तच्छुत्वा देववचनं प्रसन्नः परमेश्वरः । तथैव कृतवान्प्रीत्या लोकानां सुखहेतवे
தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட பரமேசுவரன் மகிழ்ந்து அருளினார்; எல்லா உலகங்களின் நலமும் இன்பமும் கருதி அன்போடு அவர்கள் கேட்டபடியே செய்தார்.
Verse 22
ॐ कारं चैव यल्लिंगमेकं तच्च द्विधा गतम् । प्रणवे चैव ओंकारनामासीत्स सदाशिवः
‘ஓம்’ எனும் ஒரே லிங்கமே உண்மையில் இரு வடிவமாய் ஆனது. பிரணவத்தில் ‘ஓங்கார’ எனப் பெயர்பெற்றவர் சாட்சாத் சதாசிவனே.
Verse 23
पार्थिवे चैव यज्जातं तदासीत्परमेश्वरः । भक्ताभीष्टप्रदौ चोभौ भुक्तिमुक्तिप्रदौ द्विजाः
ஓ த்விஜர்களே! பார்திவ (மண்ணால் ஆன) வடிவில் அங்கு வெளிப்பட்டது பரமேஸ்வரனே. அவை இரண்டும் பக்தர்களின் விருப்பங்களை அருளி, போகமும் முக்தியும் வழங்கின.
Verse 24
तत्पूजां च तदा चक्रुर्देवाश्च ऋषयस्तथा । प्रापुर्वराननेकांश्च संतोष्य वृषभध्वजम्
அப்போது தேவர்களும் ரிஷிகளும் அந்தப் பூஜையைச் செய்தனர். வृषபத்வஜனாகிய பகவான் சிவனைத் திருப்திப்படுத்தி அவர்கள் பல வரங்களைப் பெற்றனர்.
Verse 25
स्वस्वस्थानं ययुर्देवा विन्ध्योपि मुदितोऽधिकम् । कार्य्यं साधितवान्स्वीयं परितापं जहौ द्विजाः
ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, தேவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்; விந்த்ய மலைகூட மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தது. தன் காரியம் நிறைவேறியதால் அவன் தன் துயர்தாபத்தை விட்டு விட்டான்.
Verse 26
य एवं पूजयेच्छंभुं मातृगर्भं वसेन्न हि । यदभीष्टफलं तच्च प्राप्नुयान्नात्र संशय
இவ்விதமாக சம்புவை (ஸ்ரீசிவனை) வழிபடுகிறவன் மீண்டும் தாயின் கர்ப்பவாசம் அடையான். அவன் விரும்பிய பலனையே பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 27
सूत उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातमोंकारप्रभवे फलम् । अतः परं प्रवक्ष्यामि केदारं लिंगमुत्तमम्
சூதர் கூறினார்—ஓங்காரத்தின் வெளிப்பாட்டால் உண்டாகும் பலனை உங்களுக்கு முழுமையாக உரைத்தேன். இதன் பின் கேதாரத்தில் உள்ள உத்தமமான லிங்கத்தை நான் விளக்குவேன்.
Frequently Asked Questions
It introduces the Oṃkāra/Parameśa Jyotirliṅga frame and narrates how Nārada’s intervention exposes Vindhya’s pride (māna) by invoking Meru’s superiority, catalyzing Vindhya’s resolve to seek Śiva through tapas and refuge (śaraṇāgati).
Oṃkāra signifies Śiva as the sonic-ontological ground (praṇava as consciousness), while the “mountain hierarchy” functions as an ethical allegory: elevation becomes a metaphor for spiritual maturity, and the correction of māna is presented as necessary for receiving the liṅga’s purificatory power.
Śiva is referenced through the Oṃkāra-Parameśa Liṅga (Jyotirliṅga framing) and through epithets Viśveśvara, Śaṃbhu, and Śaṅkara—names that emphasize sovereignty (lord of all), beneficence, and the refuge-giving aspect of the deity.