ज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्य-प्रस्तावना तथा सोमनाथ-प्रसङ्गः (Prologue to the Glory and Origin of the Jyotirliṅgas; Somnātha Episode Begins)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । ज्योतिषां चैव लिंगानां माहात्म्यं कथयाधुना । उत्पत्तिं च तथा तेषां ब्रूहि सर्वं यथाश्रुतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—இப்போது ஜோதிர்லிங்கங்களின் மகிமையைச் சொல்லுங்கள். அவற்றின் தோற்றத்தையும்; நீங்கள் கேட்டபடியே அனைத்தையும் எங்களுக்குக் கூறுங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । शृण्वन्तु विप्रा वक्ष्यामि तन्माहात्म्यं जनिं तथा । संक्षेपतो यथाबुद्धि सद्गुरोश्च मया श्रुतम्

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, கேளுங்கள். அந்த மகிமையையும் அதன் தோற்றத்தையும், சுருக்கமாக என் அறிவளவிற்கு, நான் சத்குருவிடமிருந்து கேட்டபடியே விளக்குகிறேன்।

Verse 3

एतेषां चैव माहात्म्यं वक्तुं वर्षशतैरपि । शक्यते न मुनिश्रेष्ठास्तथापि कथयामि वः

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, இவற்றின் முழு மகிமையை நூறு ஆண்டுகளிலும் சொல்ல இயலாது; ஆயினும் உங்கள் பொருட்டு நான் கூறுகிறேன்।

Verse 4

सोमनाथश्च तेषां वै प्रथमः परिकीर्तितः । तन्माहात्म्यं शृणु मुने प्रथमं सावधानतः

அவற்றில் சோமநாதரே முதல்வராகப் போற்றப்படுகிறார்; ஆகவே ஓ முனியே, முதலில் அவருடைய மகிமையை கவனத்துடன் கேள்।

Verse 5

सप्तविंशन्मिताः कन्या दक्षेण च महात्मना । तेन चन्द्रमसे दत्ता अश्विन्याद्या मुनीश्वराः

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, மகாத்மா தக்ஷனுக்கு இருபத்தேழு கன்னியர் இருந்தனர்; அஸ்வினி முதலிய அவர்களை அவர் சந்திரதேவனுக்கு மணமாக அளித்தார்।

Verse 6

चन्द्रं च स्वामिनं प्राप्य शोभमाना विशेषतः । चन्द्रोऽपि चैव ताः प्राप्य शोभते स्म निरन्तरम्

சந்திரனைத் தம் ஆண்டவனாகப் பெற்றதால் அவர்கள் விசேஷ ஒளியுடன் விளங்கினர்; சந்திரனும் அவர்களைப் பெற்று இடையறாது பிரகாசித்தான்.

Verse 7

हेम्ना चैव मणिर्भाति मणिना हेम चैव हि । एवं च समये तस्य यज्जातं श्रूयतामिति

பொன்னால் மணியும் ஒளிர்கிறது; மணியால் பொன்னும் ஒளிர்கிறது. அதுபோல அந்நேரத்தில் நடந்தது என்னவென்று கேளுங்கள்.

Verse 8

सर्वास्वपि च पत्नीषु रोहिणीनाम या स्मृता । यथैका सा प्रिया चासीत्तथान्या न कदाचन

அனைத்து மனைவியரிலும் ‘ரோஹிணி’ என நினைக்கப்படுபவள் ஒருத்தியே மிகப் பிரியமானவள்; அவள்போல் வேறு யாரும் எந்நாளும் பிரியமானவராகவில்லை.

Verse 9

अन्याश्च दुःखमापन्नाः पितरं शरणं ययुः । गत्वा तस्मै च यद्दुःखं तथा ताभिर्निवेदितम्

மற்ற பெண்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்து அடைக்கலமாகத் தந்தையிடம் சென்றனர்; சென்று தங்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தை அப்படியே அவரிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 10

दक्षस्स च तथा श्रुत्वा दुःखं च प्राप्तावांस्तदा । समागत्य द्विजाश्चन्द्रं शान्त्यावोचद्वचस्तदा

அப்போது தக்ஷன் அதைச் செவிமடுத்து துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். பின்னர் பிராமண ரிஷிகள் கூடிச் சந்திரன் (சோமன்) முன் அமைதிக்காக ஆறுதலான சொற்களை உரைத்தனர்.

Verse 11

दक्ष उवाच । विमले च कुले त्वं हि समुत्पन्नः कलानिधे । आश्रितेषु च सर्वेषु न्यूनाधिक्यं कथं तव

தக்ஷன் கூறினான்—ஓ கலைநிதியே, நீ நிச்சயமாகத் தூய்மையான, களங்கமற்ற குலத்தில் பிறந்தவன். ஆயினும் உன்னைச் சரணடைந்த அனைவரிடமும் உன்னிடம் குறைவு-அதிகம் என்ற வேறுபாடு எவ்வாறு இருக்க முடியும்?

Verse 12

कृतं चेत्तकृतं तच्च न कर्तव्यं त्वया पुनः । वर्तनं विषमत्वेन नरकप्रदमीरितम्

செய்யப்பட்டதைச் செய்யாததென எண்ணி மீண்டும் செய்ய வேண்டாம். இவ்வாறு ஒழுங்கற்ற, அநியாயமான வளைந்த நடத்தை நரகப் பயனைத் தரும் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 13

सूत उवाच । दक्षश्चैव च संप्रार्थ्य चन्द्रं जामातरं स्वयम् । जगाम मन्दिरं स्वं वै निश्चयं परमं गतः

சூதர் கூறினார்—தட்சன் தன் மருமகனான சந்திரனைத் தானே வேண்டிக் கொண்டு, உறுதியான தீர்மானத்துடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 14

चंद्रोऽपि वचनं तस्य न चकार विमोहितः । शिवमायाप्रभावेण यया संमोहितं जगत्

சந்திரனும் மயக்கமடைந்து அவன் சொல்லை நிறைவேற்றவில்லை; ஏனெனில் உலகமெங்கும் மயங்கச் செய்யும் சிவமாயையின் வலிமையால் அவன் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.

Verse 15

शुभं भावि यदा यस्य शुभं भवति तस्य वै । अशुभं च यदा भावि कथं तस्य शुभं भवेत्

யாருக்கு நன்மை விதியாக இருக்கிறதோ அவருக்கு நன்மையே நிகழும்; தீமை விதியாக இருக்கையில் அவருக்கு நன்மை எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 16

चन्द्रोऽपि बलवद्भाविवशान्मेने न तद्वचः । रोहिण्यां च समासक्तो नान्यां मेने कदाचन

ஆனால் சந்திரனும் விதிவசத்தாலும் தன் வலிய ஆசையாலும் அந்த அறிவுரையை ஏற்கவில்லை. ரோஹிணியிடமே மிகுந்த பற்று கொண்டு, பிற மனைவிகளை ஒருபோதும் சமமாகக் கருதவில்லை.

Verse 17

तच्छ्रुत्वा पुनरागत्य स्वयं दुःखसमन्वितः । प्रार्थयामास चन्द्रं स दक्षो दक्षस्सुनीतितः

அதைக் கேட்டுத் தக்ஷன் மீண்டும் வந்து, தானே துயரத்தில் மூழ்கி, அந்த நற்கருத்துடைய தக்ஷன் சந்திரனை வேண்டினான்.

Verse 18

दक्ष उवाच । श्रूयतां चन्द्र यत्पूर्वं प्रार्थितो बहुधा मया । न मानितं त्वया यस्मात्तस्मात्त्वं च क्षयी भव

தக்ஷன் கூறினான்—ஓ சந்திரா, கேள். முன்பு நான் பலமுறை உன்னை வேண்டினேன்; நீ என் வேண்டுகோளை மதிக்கவில்லை. ஆகவே நீ க்ஷயமடைந்து, நாள்தோறும் குறையுமாறு ஆகுக.

Verse 19

सूत उवाच । इत्युक्ते तेन चन्द्रो वै क्षयी जातः क्षणादिह । हाहाकारो महानासीत्तदेन्दौ क्षीणतां गते

சூதர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு சொன்னவுடனே சந்திரன் அந்தக் கணமே க்ஷயமடைந்தான். இரவின் அதிபதி சந்திரன் சுருங்கியபோது பெரும் அலறல் எழுந்தது.

Verse 20

देवर्षयस्तदा सर्वे किं कार्य्यं हा कथं भवेत् । इति दुःखं समापन्ना विह्वला ह्यभवन्मुने

அப்போது எல்லா தேவரிஷிகளும் துயரத்தில் ஆழ்ந்து கலங்கினர்; “அய்யோ! என்ன செய்யலாம்? இது எப்படிச் சாத்தியமானது?” என்று கூறினர், ஓ முனிவரே.

Verse 21

विज्ञापिताश्च चन्द्रेण सर्वे शक्रादयस्सुराः । ऋषयश्च वसिष्ठाद्या ब्रह्माणं शरणं ययु

சந்திரனால் அறிவிக்கப்பட்டதும், சக்கிரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், வசிஷ்டர் முதலிய ரிஷிகளும் அடைக்கலத்திற்காக பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 22

गत्वापि तु तदा प्रोचुस्तद्वृत्तं निखिलं मुने । ब्रह्मणे ऋषयो देवा नत्वा नुत्वातिविह्वलाः

அங்கே சென்று, ஓ முனிவரே, தேவர்களும் ரிஷிகளும் நடந்த அனைத்தையும் பிரம்மாவிடம் கூறினர்; பின்னர் வணங்கி, துதிப்பாடி, மிகுந்த பரவசத்துடன் நின்றனர்।

Verse 23

ब्रह्मापि तद्वचः श्रुत्वा विस्मयं परमं ययौ । शिवमायां सुप्रशस्य श्रावयंस्तानुवाच ह

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்த பிரம்மாவும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார். சிவனின் அதிசய மாயையைப் புகழ்ந்து, அனைவரும் கவனமாகக் கேட்குமாறு செய்து அவர் உரைத்தார்.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । अहो कष्टं महज्जातं सर्वलोकस्य दुःखदम् । चन्द्रस्तु सर्वदा दुष्टो दक्षश्च शप्तवानमुम्

பிரம்மா கூறினார்—அய்யோ! எல்லா உலகங்களுக்கும் துயரம் தரும் பெருந்தீமை ஏற்பட்டது. சந்திரன் எப்போதும் தீயொழுக்கமுடையவன்; தக்ஷன் அவனைச் சபித்தான்.

Verse 25

सर्वं दुष्टेन चन्द्रेण कृतं कर्माप्यनेकशः । श्रूयतामृषयो देवाश्चन्द्रकृत्यं पुरातनम्

இவை அனைத்தும்—பலமுறை செய்த செயல்களும் தீச்செயல்களும்—தீய சந்திரனாலேயே நிகழ்ந்தன. ஓ ரிஷிகளே, தேவர்களே, சந்திரன் செய்த பழங்காலச் செயலை இப்போது கேளுங்கள்.

Verse 26

बृहस्पतेर्गृहं गत्वा तारा दुष्टेन वै हृता । तस्य भार्या पुनश्चैव स दैत्यान्समुपस्थितः

பிரகஸ்பதியின் இல்லத்திற்குச் சென்று அந்தத் தீயவன் உண்மையிலேயே தாரையை அபகரித்தான்; அவள் பிரகஸ்பதியின் மனைவி. பின்னர் ஆதரவு வேண்டி அவன் தைத்யர்களிடம் அணைந்தான்.

Verse 28

तां च गर्भवतीं दृष्ट्वा न गृह्णामीति सोऽब्रवीत् । अस्माभिर्वारितो जीवः कृच्छ्राज्जग्राह तां तदा

அவள் கர்ப்பவதியாக இருப்பதைக் கண்டு அவன், “நான் அவளை ஏற்கமாட்டேன்” என்றான். ஆனால் எங்களால் தடுக்கப்பட்டபோதும் அந்த ஜீவன் அப்போது மிகுந்த சிரமத்துடன் அவளை எடுத்துச் சென்றது.

Verse 29

यदि गर्भं जहातीह गृह्णामीत्यब्रवीत्पुनः । गर्भे मया पुनस्तत्र त्याजिते मुनिसत्तमाः

அவன் மீண்டும், “இங்கே கருவை விட்டுவிட்டால் நான் அவளை ஏற்றுக்கொள்வேன்” என்றான். ஓ முனிவரே, அங்கே கரு மீண்டும் கைவிடப்பட்டபோது அவன் அதை மறுபடியும் எடுத்துக்கொண்டான்.

Verse 30

कस्यायं च पुनर्गर्भस्सोमस्येति च साऽब्रवीत् । पश्चात्तेन गृहीता सा मया च वारितेन वै

அவள், “மீண்டும் உருவான இந்தக் கரு யாருடையது? இது சோமனுடையதா?” என்றாள். பின்னர், நான் தடுத்தபோதும், அவள் அவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாள்.

Verse 31

एवंविधानि चन्द्रस्य दुश्चारित्राण्यनेकशः । वर्ण्यंते किं पुनस्तानि सोऽद्यापि कुरुते कथम्

சந்திரனின் இத்தகைய பல துஷ்சரிதங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுகின்றன. அப்படியானால், அவன் இன்றும் அதே செயல்களை எவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கிறான்?

Verse 32

यज्जातं तत्सुसंजातं नान्यथा भवति ध्रुवम् । अतः परमुपायं वो वक्ष्यामि शृणुतादरात्

எது தோன்றியதோ அது முறையாகவே தோன்றியது; அது வேறாக ஆகாது—இது உறுதி. ஆகவே உங்களுக்கு பரம வழியைச் சொல்கிறேன்; பக்தியுடன் கேளுங்கள்.

Verse 33

प्रभासके शुभे क्षेत्रे व्रजेश्चन्द्रस्सदैवतैः । शिवमाराधयेत्तत्र मृत्युञ्जयविधानतः

புனிதமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் சந்திரன் (சோமன்) தேவர்களுடன் சென்று, அங்கு ம்ருத்யுஞ்ஜய விதிப்படி பகவான் சிவனை ஆராதித்தான்.

Verse 34

निधायेशं पुरस्तत्र चन्द्रस्तपतु नित्यशः । प्रसन्नश्च शिवः पश्चादक्षयं तं करिष्यति

அங்கே முன்னிலையில் ஈசன் (சிவன்) பிரதிஷ்டை செய்து சந்திரன் தினமும் தவம் செய்யட்டும். பின்னர் சிவன் பிரசன்னமாகி அந்த வரம்/நிலையை அழியாததாக ஆக்குவான்.

Verse 35

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मणस्ते सुरर्षयः । संनिवृत्याययुस्सर्वे यत्र दक्षविधू ततः

சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த தேவரிஷிகள் விலகி, பின்னர் அனைவரும் தக்ஷனின் யாக ஏற்பாடு நடைபெறும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 36

गृहीत्वा ते ततश्चन्द्रं दक्षं चाश्वास्य निर्जराः । प्रभासे ऋषयश्चक्रुस्तत्र गत्वाखिलाश्च वै

பின்னர் அமரர்கள் சந்திரனை உடன் அழைத்து, தக்ஷனையும் ஆறுதல் கூறி, எல்லா ரிஷிகளும் பிரபாச தீர்த்தத்திற்குச் சென்றனர்; அந்தப் புனித இடத்தை அடைந்து விதிப்படி நியமிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்தனர்।

Verse 37

आवाह्य तीर्थवर्याणि सरस्वत्यादिकानि च । पार्थिवेन तदा पूजां मृत्युञ्जयविधानतः

சரஸ்வதி முதலிய சிறந்த தீர்த்தங்களை ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் மிருத்யுஞ்ஜய விதிப்படி பார்திவ (மண்) லிங்கத்தால் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

ते देवाश्च तदा सर्वे ऋषयो निर्मलाशयाः । स्थाप्य चन्द्रं प्रभासे च स्वंस्वं धाम ययुर्मुदा

அப்போது எல்லா தேவர்களும், தூய உள்ளமுடைய ரிஷிகளும், பிரபாசத்தில் சந்திரனை நிறுவி, மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 39

चन्द्रेण च तपस्तप्तं पण्मासं च निरंतरम् । मृत्युंजयेन मंत्रेण पूजितो वृषभध्वजः

சந்திரனும் இடைவிடாது ஆறு மாதங்கள் தவம் செய்து, ம்ருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தால் வृषபத்வஜன் (சிவன்) அவரை வழிபட்டான்।

Verse 40

दशकोटिमितं मन्त्रं समावृत्य शशी च तम् । ध्यात्वा मृत्युञ्जयं मन्त्रं तस्थौ निश्चलमानसः

பத்து கோடி ஜபத்தை நிறைவு செய்த சசி, பின்னர் மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தைத் தியானித்து, சிவனில் ஒன்றித் திடமான மனத்துடன் அசையாது நின்றான்।

Verse 41

तं दृष्ट्वा शंकरो देवः प्रसन्नोऽभूत्ततः प्रभुः । आविर्भूय विधुं प्राह स्वभक्तं भक्तवत्सलः

அவனைப் பார்த்ததும் தேவாதிதேவன் சங்கரன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் பக்தவத்ஸலனான ஆண்டவன் வெளிப்பட்டு, தன் பக்தன் விதுவிடம் உரைத்தான்।

Verse 42

शंकर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते मनसा यत्समीप्सितम् । प्रसन्नोऽहं शशिन्सर्वं दास्ये वरमनुत्तमम्

சங்கரன் கூறினான்—“உனக்கு மங்களம் உண்டாக; உன் மனம் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. ஓ சசி, நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு ஒப்பற்ற வரமாக அனைத்தையும் அளிப்பேன்.”

Verse 43

चंद्र उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश किमसाध्यं भवेन्मम । तथापि मे शरीरस्य क्षयं वारय शंकर

சந்திரன் கூறினார்: தேவர்களின் இறைவனே, நீங்கள் என் மீது மகிழ்ச்சியடைந்தால், எனக்கு எது சாத்தியமற்றதாக இருக்கும்? இருப்பினும், சங்கரனே, என் உடலின் தேய்மானத்தைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.

Verse 44

क्षंतव्यो मेऽपराधश्च कल्याणं कुरु सर्वदा । इत्युक्ते च तदा तेन शिवो वचनमब्रवीत्

என் குற்றத்தை மன்னித்து, எப்போதும் எனக்கு மங்களத்தை அருள்வீராக. இவ்வாறு கூறியபோது அப்போது சிவன் வாக்கை உரைத்தான்.

Verse 45

शिव उवाच । पक्षे च क्षीयतां चन्द्र कला ते च दिनेदिने । पुनश्च वर्द्धतां पक्षे सा कला च निरंतरम्

சிவன் கூறினான்—கிருஷ்ணபட்சத்தில் உன் சந்திரகலை நாள்தோறும் குறையட்டும்; சுக்லபட்சத்தில் அதே கலை இடையறாது வளரட்டும்.

Verse 46

सूत उवाच । एवं सति तदा देवा हर्षनिर्भरमानसाः । ऋषयश्च तथा सर्वे समाजग्मुर्द्रुतं द्विजाः

சூதன் கூறினான்—இவ்வாறு நிகழ்ந்தபோது தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் இருந்தனர்; எல்லா ரிஷிகளும் இருபிறப்பினரும் விரைந்து கூடினர்.

Verse 47

आगत्य च तदा सर्वे चन्द्रायाशिषमब्रुवन् । शिवं नत्वा करौ बद्ध्वा प्रार्थयामासुरादरात्

அப்போது அனைவரும் வந்து சந்திரனுக்கு ஆசிகள் கூறினர். சிவனை வணங்கி, கைகளை கூப்பி, பக்தியுடன் மரியாதையாக வேண்டினர்.

Verse 48

देवाः ऊचुः । देवदेव महादेव परमेश नमोऽस्तु ते । उमया सहितश्शंभो स्वामिन्नत्र स्थिरो भव

தேவர்கள் கூறினர்—தேவாதிதேவா, மகாதேவா, பரமேச்வரா! உமக்கு நமஸ்காரம். உமையுடன் கூடிய ஷம்புவே, ஸ்வாமியே! இங்கே நிலையாகத் தங்கிப் பிரகாசிப்பாயாக.

Verse 49

सूत उवाच । ततश्चन्द्रेण सद्भक्त्या संस्तुतश्शंकरः पुरा । निराकारश्च साकारः पुनश्चैवाभवत्प्रभुः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் சந்திரன் உண்மைப் பக்தியால் சங்கரனைப் போற்றினான்; அப்போது நிராகாரப் பெருமான் மீண்டும் சாகாரமாக வெளிப்பட்டார்.

Verse 50

प्रसन्नश्च स देवानां क्षेत्रमाहात्म्यहेतवे । चन्द्रस्य यशसे तत्र नाम्ना चन्द्रस्य शंकरः

தேவர்களிடம் பிரசன்னனாகி, அந்தத் தலத்தின் மகிமையை வெளிப்படுத்துவதற்காக சங்கரன் அங்கே சந்திரனின் புகழுக்காகத் தங்கினார்; அங்கே “சந்திரசேகரன்” எனப் பெயர் பெற்றார்.

Verse 51

सोमेश्वरश्च नामासीद्विख्यातो भुवन त्रये । क्षयकुष्ठादिरोगाणां नाशकः पूजनाद्द्विजाः

அவர் “சோமேஸ்வரன்” என்ற நாமத்தால் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றார். ஓ இருபிறப்பினரே, அவரை வழிபட்டால் க்ஷயம், குஷ்டம் முதலிய நோய்கள் அழியும்.

Verse 52

धन्योऽयं कृतकृत्योयं यन्नाम्ना शंकरस्स्वयम् । स्थितश्च जगतां नाथः पावयञ्जगतीतलम्

பாக்கியமுடையது இத்தலம்; இதன் நோக்கம் நிறைவேறியது; ஏனெனில் சங்கரன் தன் நாமத்தோடு இங்கே தாமே தங்கியுள்ளார். உலகநாதன் பூமித்தளத்தைப் புனிதப்படுத்தி இங்கே நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 53

तत्कुंडं तैश्च तत्रैव सर्वैर्देवैः प्रतिष्ठितम् । शिवेन ब्रह्मणा तत्र ह्यविभक्तं तु तत्पुनः

அங்கேயே அந்தப் புனித குண்டம் எல்லா தேவர்களாலும் நிறுவப்பட்டது; அதே இடத்தில் சிவனும் பிரம்மாவும் மீண்டும் அவிபக்தமாக—ஒரே தத்துவமாக, பிரிவின்றி—காணப்பட்டனர்।

Verse 54

चन्द्रकुण्डं प्रसिद्धं च पृथिव्यां पापनाशनम् । तत्र स्नाति नरो यस्स सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

பூமியில் புகழ்பெற்ற சந்திரகுண்டம் பாபநாசினி. அங்கே நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 55

रोगास्सर्वे क्षयाद्याश्च ह्यसाध्या ये भवंति वै । ते सर्वे च क्षयं यान्ति षण्मासं स्नानमात्रतः

காசநோய் முதலான எல்லா நோய்களும்—குணமற்றவை எனக் கருதப்படுபவையும்—ஆறு மாதங்கள் அங்கே நீராடுவதால் மட்டும் அழிந்துவிடும்.

Verse 56

प्रभासं च परिक्रम्य पृथिवीक्रमसंभवम् । फलं प्राप्नोति शुद्धात्मा मृतः स्वर्गे महीयते

பூமியை அளந்த தெய்வீக அடியெடுப்பில் பிறந்த பிரபாசத்தை வலம் வந்து, தூய ஆன்மா பலனை அடைகிறது; இறந்தபின் சொர்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 57

सोमलिंगं नरो दृष्ट्वा सर्वपापात्प्रमुच्यते । लब्ध्वा फलं मनोभीष्टं मृतस्स्वर्गं समीहते

சோமலிங்கத்தை தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். விரும்பிய பலனைப் பெற்று, இறந்தபின் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.

Verse 58

यद्यत्फलं समुद्दिश्य कुरुते तीर्थमुत्तमम् । तत्तत्फलमवाप्नोति सर्वथा नात्र संशयः

எந்த எந்த பலனை நோக்கி ஒருவர் உத்தம தீர்த்தயாத்திரை செய்கிறாரோ, அந்த அந்த பலனையே அவர் நிச்சயமாக அடைவார்; இதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.

Verse 59

इति ते ऋषयो देवाः फलं दृष्ट्वा तथाविधम् । मुदा शिवं नमस्कृत्य गृहीत्वा चन्द्रमक्षयम्

இவ்வாறு அந்த ரிஷிகளும் தேவர்களும் அத்தகைய பலனைப் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்ரீசிவனை வணங்கினர்; அழியாத சந்திரனைப் பெற்றுக் கொண்டு, குறிக்கோள் நிறைவேறப் புறப்பட்டனர்.

Verse 60

परिक्रम्य च तत्तीर्थं प्रशंसन्तश्च ते ययुः । चंद्रश्चापि स्वकीयं च कार्य्यं चक्रे पुरातनम्

அந்த தீர்த்தத்தை வலம் வந்து அதன் புகழைத் துதித்துக் கொண்டு அவர்கள் புறப்பட்டனர். சந்திரதேவனும் தன் பழமையான, விதிக்கப்பட்ட காரியத்தை மீண்டும் நிறைவேற்றினான்.

Verse 61

इति सर्वः समाख्यातः सोमेशस्य समुद्भवः । एवं सोमेश्वरं लिंगं समुत्पन्नं मुनीश्वराः

இவ்வாறு சோமேசனின் வெளிப்பாட்டின் முழு வரலாறும் கூறப்பட்டது. முனிவரே, இம்முறையிலேயே ‘சோமேஸ்வர’ லிங்கம் தோன்றியது.

Verse 62

यः शृणोति तदुत्पत्तिं श्रावयेद्वा परान्नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति सर्वपापैः प्रमुच्यते

இதன் தோற்றக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அடைந்து, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.

Verse 257

समाश्रितस्तदा दैत्यान्युद्धं देवैश्चकार ह । मयाऽत्रिणा निषिद्धश्च तस्मै तारां ददौ शशी

அப்போது அவன் தைத்யர்களைச் சார்ந்து தேவர்களுடன் போர் செய்தான். ஆனால் நான் மற்றும் அத்ரி அவனைத் தடுத்தோம்; ஆகவே சசி சந்திரன் அவனுக்கு தாரையை அளித்தான்.