Dāruvana-parīkṣā: Śaṅkara’s Test and the Linga’s Ritual-Theological Grounding

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत जानासि सकलं वस्तु व्यासप्रसादतः । तवाज्ञातं न विद्येत तस्मात्पृच्छामहे वयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே, வியாசரின் அருளால் நீ இந்த முழு பொருளையும் அறிந்தவன். உனக்கு அறியாதது எதுவும் இல்லை; ஆகவே நாங்கள் உம்மைக் கேட்கிறோம்.

Verse 2

लिंगं च पूज्यते लोके तत्त्वया कथितं च यत् । तत्तथैव न चान्यद्वा कारणं विद्यते त्विह

இந்த உலகில் லிங்கம் வழிபடப்படுகிறது; அதற்குரிய தத்துவத்தை நீ கூறியதுபோலவே அது உண்மை. இங்கு அந்த உண்மையைத் தவிர வேறு காரணம் எதுவும் இல்லை.

Verse 3

बाणरूपा श्रुता लोके पार्वती शिववल्लभा । एतत्किं कारणं सूत कथय त्वं यथाश्रुतम्

உலகில் சிவப்ரியையான தேவி பார்வதி அம்பின் வடிவம் எடுத்தாள் என்று கேட்கப்படுகிறது. ஓ சூதா, இதற்குக் காரணம் என்ன? நீ கேட்டதுபோலவே கூறு।

Verse 4

सूत उवाच । कल्पभेदकथा चैव श्रुता व्यासान्मया द्विजाः । तामेव कथयाम्यद्य श्रूयतामृषिसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்புடைய முனிவர்களே, வியாசரிடமிருந்து கல்ப வேறுபாடுகளின் கதையை நான் கேட்டேன். அதையே இன்று சொல்கிறேன்; ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, கேளுங்கள்।

Verse 5

पुरा दारुवने जातं यद्वृत्तं तु द्विजन्मनाम् । तदेव श्रूयतां सम्यक् कथयामि कथाश्रुतम्

முன்னொரு காலத்தில் தாருவனத்தில் இருபிறப்பாளர்களான முனிவர்களுக்கு நிகழ்ந்த நிகழ்வை நன்றாகக் கேளுங்கள். மரபில் கேட்டபடியே அதை முறையாக நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 6

दारुनामवनं श्रेष्ठं तत्रासन्नृषिसत्तमाः । शिवभक्तास्सदा नित्यं शिवध्यानपरायणाः

தாருநாமவனம் சிறந்த வனமாக இருந்தது; அங்கே முனிவர்களில் சிறந்தோர் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் எப்போதும் சிவபக்தர்களாய், நாள்தோறும் சிவதியானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 7

त्रिकालं शिवपूजां च कुर्वंति स्म निरन्तरम् । नानाविधैः स्तवैर्दिव्यैस्तुष्टुवुस्ते मुनीश्वराः

அவர்கள் இடையறாது மூன்று காலங்களிலும் சிவபூஜை செய்தனர். மேலும் பலவகை தெய்வீக ஸ்தோத்திரங்களால் அந்த முனிவர்தலைவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் துதித்தனர்.

Verse 8

ते कदाचिद्वने यातास्समिधाहरणाय च । सर्वे द्विजर्षभाश्शैवाश्शिवध्यानपरायणाः

ஒருமுறை அவர்கள் சமிதைகளைச் சேகரிக்க வனத்திற்குச் சென்றனர். அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் சைவர்கள்; சிவதியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे साक्षाच्छंकरो नील लोहितः । विरूपं च समास्थाय परीक्षार्थं समागतः

அந்த வேளையில் சாட்சாத் நீல-லோஹித ரூபமுடைய சங்கரன் நேரில் வந்தான். சோதனைக்காக விரூபமான வேடம் பூண்டு அங்கே வந்தான்.

Verse 10

दिगम्बरोऽतितेजस्वी भूतिभूषणभूषितः । स चेष्टामकरोद्दुष्टां हस्ते लिंगं विधारयन्

திகம்பரனாய், மிகுந்த தேஜஸுடன், விபூதி-பூஷணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய், கையில் லிங்கத்தைத் தாங்கி அவன் தீயதும் கலக்கமூட்டும் செயலைச் செய்தான்।

Verse 11

मनसा च प्रियं तेषां कर्तुं वै वनवासिनाम् । जगाम तद्वनं प्रीत्या भक्तप्रीतो हरः स्वयम्

வனவாசிகளுக்கு இனியதாகச் செய்ய வேண்டும் என்று மனத்தில் எண்ணி, பக்தர்களை நேசிக்கும் ஹரன் (சிவன்) தானே மகிழ்ச்சியுடன் அந்த வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 12

तं दृष्ट्वा ऋषिपत्न्यस्ताः परं त्रासमुपागताः । विह्वला विस्मिताश्चान्यास्समाजग्मुस्तथा पुनः

அவனைப் பார்த்ததும் முனிவர்களின் மனைவிகள் பேரச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்; சிலர் நடுங்கி கலங்கினர், சிலர் வியப்புடன் மீண்டும் ஒன்றுகூடினர்।

Verse 13

अलिलिंगुस्तथा चान्याः करं धृत्या तथापराः । परस्परं तु संघर्षात्संमग्नास्ताः स्त्रियस्तदा

அப்போது சில பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டனர்; சிலர் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டனர்; பரஸ்பர நெருக்கடியும் தள்ளுமுள்ளும் காரணமாக அவர்கள் முழுவதும் கலக்கத்தில் மூழ்கினர்।

Verse 14

एतस्मिन्नेव समये ऋषिवर्याः समागमन् । विरुद्धं तं च ते दृष्ट्वा दुःखिताः क्रोधमूर्च्छिताः

அதே நேரத்தில் தலைசிறந்த ரிஷிகள் அங்கே வந்தடைந்தனர். அந்த முரண்பாட்டைக் கண்டு அவர்கள் துயருற்று, கோபத்தின் வேகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்.

Verse 15

तदा दुःखमनुप्राप्ताः कोयं कोयं तथाऽबुवन् । समस्ता ऋषयस्ते वै शिवमायाविमोहिताः

அப்போது அந்த ரிஷிகள் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும்—“இவர் யார்? இவர் யார்?” என்று கூறினர்; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் பகவான் சிவனின் மாயையால் மயங்கியிருந்தனர்.

Verse 16

यदा च नोक्तवान्किंचित्सोवधूतो दिगम्बरः । ऊचुस्तं पुरुषं भीमं तदा ते परमर्षयः

அந்த திகம்பர அவதூதர் ஒன்றும் பேசாதபோது, அந்த பரம ரிஷிகள் அந்தப் பயங்கரமான புருஷனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 17

त्वया विरुद्धं क्रियते वेदमार्ग विलोपि यत् । ततस्त्वदीयं तल्लिंगं पततां पृथिवीतले

உமக்கு விரோதமாக வேதமார்க்கத்தை அழிக்கும் செயல் செய்யப்பட்டது; ஆகவே உமக்குரிய அந்த லிங்கம் பூமித்தளத்தில் விழுக.

Verse 18

सूत उवाच । इत्युक्ते तु तदा तैश्च लिंगं च पतितं क्षणात् । अवधूतस्य तस्याशु शिवस्याद्भुतरूपिणः

சூதர் கூறினார்—அவர்கள் அவ்வாறு சொன்ன உடனே, அதே கணத்தில், அதிசய ரூபமுடைய அவதூதரான பரமேஸ்வர சிவனுடைய அந்த லிங்கம் உடனே விழுந்தது.

Verse 19

तल्लिंगं चाग्निवत्सर्वं यद्ददाह पुरा स्थितम् । यत्रयत्र च तद्याति तत्रतत्र दहेत्पुनः

அக்னிபோல் ஜ்வலித்த அந்த லிங்கம் முன்பு முன்நின்ற அனைத்தையும் எரித்தது. அது எங்கே எங்கே சென்றதோ அங்கே அங்கே மீண்டும் மீண்டும் அனைத்தையும் சுட்டெரித்தது.

Verse 20

पाताले च गतं तश्च स्वर्गे चापि तथैव च । भूमौ सर्वत्र तद्यातं न कुत्रापि स्थिरं हि तत्

அது பாதாளத்திற்கும் செல்கிறது; அதுபோலவே ஸ்வர்க்கத்திற்கும் செல்கிறது. பூமியிலும் எங்கும் அலைகிறது; உண்மையில் அது எங்கும் நிலையாக நிற்கவில்லை.

Verse 21

लोकाश्च व्याकुला जाता ऋषयस्तेतिदुःखिताः । न शर्म लेभिरे केचिद्देवाश्च ऋषयस्तथा

உலகங்கள் கலங்கி பதறின; ரிஷிகள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். யாருக்கும் அமைதி கிடைக்கவில்லை—தேவர்களுக்கும் இல்லை, அதுபோல ரிஷிகளுக்கும் இல்லை.

Verse 22

न ज्ञातस्तु शिवो यैस्तु ते सर्वे च सुरर्षयः । दुःखिता मिलिताश्शीघ्रं ब्रह्माणं शरणं ययुः

ஸ்ரீசிவனை அறியாத அந்த தேவரிஷிகள் அனைவரும் துயருற்றனர். அவர்கள் உடனே ஒன்றுகூடி, விரைவாக பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 23

तत्र गत्वा च ते सर्वे नत्वा स्तुत्वा विधिं द्विजाः । तत्सर्वमवदन्वृत्तं ब्रह्मणे सृष्टिकारिणे

அங்கே சென்று அந்த இருபிறப்பினர் ரிஷிகள் அனைவரும் விதி (பிரம்மா) அவர்களை வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர். பின்னர் உலகின் படைப்பாளியான பிரம்மாவிடம் நடந்த அனைத்தையும் கூறினர்.

Verse 24

ब्रह्मा तद्वचनं श्रुत्वा शिवमायाविमोहितान् । ज्ञात्वा ताञ्च्छंकरं नत्वा प्रोवाच ऋषिसत्तमान्

அவ்வசனங்களை கேட்ட பிரம்மா, அந்த ரிஷிகள் சிவமாயையால் மயங்கியுள்ளனர் என அறிந்தார். பின்னர் சங்கரனை வணங்கி, அந்த சிறந்த ரிஷிகளை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । ज्ञातारश्च भवन्तो वै कुर्वते गर्हितं द्विजाः । अज्ञातारो यदा कुर्युः किं पुनः कथ्यते पुनः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினரே, அறிந்தவர்களாக இருந்தும் நீங்கள் கண்டிக்கத்தக்க செயல்களைச் செய்கிறீர்கள். அறியாதோர் அப்படிச் செய்தால், மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 26

विरुद्ध्यैवं शिवं देवं कुशलं कस्समीहते । मध्याह्नसमये यो वै नातिथिं च परामृशेत्

இவ்வாறு தேவாதிதேவன் சிவனை எதிர்த்து நடந்து யார் நலத்தை எதிர்பார்க்க முடியும்? மதிய நேரத்தில் விருந்தினரை முறையாக வரவேற்று மரியாதை செய்யாதவன் பழிக்குரியவன் ஆவான்।

Verse 27

तस्यैव सुकृतं नीत्वा स्वीयं च दुष्कृतं पुनः । संस्थाप्य चातिथिर्याति किं पुनः शिवमेव वा

விருந்தினர் அந்த மனிதனின் புண்ணியத்தை எடுத்துச் சென்று, தன் பாவத்தை அவன் இடத்தில் வைத்து விட்டு புறப்படுவான்; விருந்தினர் சாட்சாத் சிவனே என்றால் இன்னும் எவ்வளவோ!

Verse 28

यावल्लिंगं स्थिरं नैव जगतां त्रितये शुभम् । जायते न तदा क्वापि सत्यमेतद्वदाम्यहम्

லிங்கம் உறுதியாக நிறுவப்படாத வரை, மூன்று உலகங்களிலும் எங்கும் மங்கலம் தோன்றாது; இதுவே உண்மை—நான் கூறுகிறேன்।

Verse 29

भवद्भिश्च तथा कार्यं यथा स्वास्थ्यं भवेदिह । शिवलिंगस्य ऋषयो मनसा संविचार्य्यताम्

இங்கே ஆரோக்கியமும் நலனும் நிலைத்திருக்கும்படி நீங்கள் அவ்வாறே செயற்படுங்கள். ஓ ரிஷிகளே, சிவலிங்கத்தை மனதில் நன்கு சிந்தியுங்கள்.

Verse 30

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते प्रणम्योचुर्ब्रह्माणमृषयश्च वै । किमस्माभिर्विधे कार्यं तत्कार्यं त्वं समादिश

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த ரிஷிகள் பிரம்மாவை வணங்கி: ‘ஓ விதே (விதாதா), எங்களால் என்ன செய்யப்பட வேண்டும்? செய்ய வேண்டிய கடமையை நீங்களே ஆணையிடுங்கள்’ என்றனர்.

Verse 31

इत्युक्तश्च मुनीशैस्तैस्सर्वलोकपितामहः । मुनीशांस्तांस्तदा ब्रह्मा स्वयं प्रोवाच वै तदा

அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனான பிரம்மா அப்போது தாமே அந்த ரிஷிகளிடம் உரையாடினார்.

Verse 32

ब्रह्मोवाच । आराध्य गिरिजां देवीं प्रार्थयन्तु सुराश्शिवम् । योनिरूपा भवेच्चेद्वै तदा तत्स्थिरतां व्रजेत्

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்கள் கிரிஜா தேவியை ஆராதித்து சிவபெருமானை வேண்டட்டும். தேவி யோனி-ரூபமாக வெளிப்பட்டால், அந்த தெய்வ வெளிப்பாடு நிலைபெற்று உறுதியாக நிறுவப்படும்.

Verse 33

तद्विधिम्प्रवदाम्यद्य सर्वे शृणुत सत्तमाः । तामेव कुरुत प्रेम्णा प्रसन्ना सा भविष्यति

இன்று அந்த விதியை உரைக்கிறேன்—நல்லோரில் சிறந்தவர்களே, அனைவரும் கேளுங்கள். அதே விரதத்தை அன்பு-பக்தியுடன் செய்யுங்கள்; அவள் நிச்சயமாக அருள்புரிந்து மகிழ்வாள்.

Verse 34

कुम्भमेकं च संस्थाप्य कृत्वाष्टदलमुत्तमम् । दूर्वायवांकुरैस्तीर्थोदकमापूरयेत्ततः

ஒரு கும்பத்தை நிறுவி சிறந்த அஷ்டதள (தாமரை வடிவ) அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தூர்வா புல், யவ முளைகள் சேர்த்து தீர்த்த நீரால் அதை நிரப்ப வேண்டும்.

Verse 35

वेदमंत्रैस्ततस्तं वै कुंभं चैवाभिमंत्रयेत् । श्रुत्युक्तविधिना तस्य पूजां कृत्वा शिवं स्मरन्

பின்னர் வேத மந்திரங்களால் அந்த கும்பத்தை அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் ஸ்ருதியில் கூறிய முறையின்படி அதனைப் பூஜித்து, உள்ளத்தில் சிவனை நினைக்க வேண்டும்.

Verse 36

तल्लिंगं तज्जलेनाभिषेचयेत्परमर्षयः । शतरुद्रियमंत्रैस्तु प्रोक्षितं शांतिमाप्नुयात्

மகா முனிவர்களே, அதே நீரால் அந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். சதருத்ரீய மந்திரங்களால் ப்ரோக்ஷணம் செய்யப்பட்டால், சிவ அருளால் அமைதி பெறுவர்.

Verse 37

गिरिजां योनिरूपां च बाणं स्थाप्य शुभं पुनः । तत्र लिंगं च तत्स्थाप्यं पुनश्चैवाभिमंत्रयेत्

மீண்டும் மங்களமாக கிரிஜையின் யோனி-வடிவ பீடத்தை அமைத்து, அதன் மீது பாணம் (லிங்கக் கல்) வைக்க வேண்டும். அங்கே லிங்கத்தை நிறுவி, மறுபடியும் மந்திரங்களால் அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

सुगन्धैश्चन्दनैश्चैव पुष्पधूपादिभिस्तथा । नैवेद्यादिकपूजाभिस्तोषयेत्परमेश्वरम्

நறுமணப் பொருட்கள், சந்தனலேபனம், மலர்கள், தூபம் முதலியனவும், நைவேத்யம் முதலான பூஜைகளாலும் பரமேஸ்வரன் சிவனை மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 39

प्रणिपातैः स्तवैः पुण्यैर्वाद्यैर्गानैस्तथा पुनः । ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा जयेति व्याहरेत्तथा

வணக்கவிழுதல்கள், புனித ஸ்தோத்திரங்கள், வாத்திய ஒலிகள் மற்றும் பக்திப் பாடல்கள் ஆகியவற்றால் மீண்டும் வழிபடுக. பின்னர் ஸ்வஸ்த்யயனச் சடங்கை செய்து ‘ஜய’ என்று முழங்குக.

Verse 40

प्रसन्नो भव देवेश जगदाह्लादकारक । कर्ता पालयिता त्वञ्च संहर्ता त्वं निरक्षरः

தேவேசா, உலகமெங்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவனே, அருள்புரிவாயாக. நீயே படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன்; நீ அழிவற்ற, அక్షயத் தன்மையுடையவன்.

Verse 41

जगदादिर्जगद्योनिर्जगदन्तर्गतोपि च । शान्तो भव महेशान सर्वांल्लोकांश्च पालय

மகேசானே, நீ உலகின் ஆதியும், உலகின் கருவும், உலகினுள் உறையும் உள்ளார்ந்தவனும் ஆவாய். அமைதியடைந்து எல்லா லோகங்களையும் காத்தருள்வாயாக.

Verse 42

एवं कृते विधौ स्वास्थ्यं भविष्यति न संशय । विकारो न त्रिलोकेस्मिन्भविष्यति सुखं सदा

இவ்விதமாக விதி நிறைவேற்றினால் சந்தேகமின்றி ஆரோக்கியம் உண்டாகும். இந்தத் திரிலோகத்திலும் எந்தத் துன்பவிகாரமும் இல்லாது, எப்போதும் இன்பம் நிலவும்.

Verse 43

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते द्विजा देवाः प्रणिपत्य पितामहम् । शिवं तं शरणं प्राप्तस्सर्वलोकसुखेप्सया

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்தத் தெய்வத்தன்மை கொண்ட த்விஜர்கள், பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவரை வணங்கி, எல்லா லோகங்களின் நலமும் இன்பமும் வேண்டி அந்தச் சிவனின் சரணடைந்தனர்.

Verse 44

पूजितः परया भक्त्या प्रार्थितः शंकरस्तदा । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा तानुवाच महेश्वरः

அப்போது உன்னத பக்தியால் வழிபடப்பட்டும், மனமுருக வேண்டப்பட்டும் இருந்த சங்கரன் மிகுந்த அருளுடன் प्रसன்னனானார்; பின்னர் மகேஸ்வரன் அவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 45

महेश्वर उवाच । हे देवा ऋषयः सर्वे मद्वचः शृणुतादरात् । योनिरूपेण मल्लिंगं धृतं चेत्स्यात्तदा सुखम्

மகேஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களே, எல்லா ரிஷிகளே! என் வாக்கை மரியாதையுடன் கேளுங்கள். என் லிங்கம் யோனி-வடிவில் பிரதிஷ்டை செய்து தாங்கப்படின், நலமும் இனிய சுகமும் உண்டாகும்।

Verse 46

पार्वतीं च विना नान्या लिंगं धारयितुं क्षमा । तया धृतं च मल्लिंगं द्रुतं शान्तिं गमिष्यति

பார்வதியைத் தவிர வேறு யாரும் லிங்கத்தைத் தாங்க வல்லவர் அல்லர். அவளால் என் லிங்கம் தாங்கப்படின், அது விரைவில் அமைதியும் பேரமைதியும் அடையும்।

Verse 47

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा ऋषिभिर्देवैस्सुप्रसन्नैर्मुनीश्वराः । गृहीत्वा चैव ब्रह्माणं गिरिजा प्रार्थिता तदा

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்டதும் முனிவர்களும் தேவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அப்போது கிரிஜை (பார்வதி) பிரம்மாவை உடன் கொண்டு அந்த நேரத்தில் வேண்டுதல் செய்தாள்.

Verse 48

प्रसन्नां गिरिजां कृत्वा वृषभध्वजमेव च । पूर्वोक्तं च विधिं कृत्वा स्थापितं लिंगमुत्तमम्

கிரிஜை (பார்வதி)யையும் வृषபத்வஜன் (சிவன்)யையும் மகிழ்வித்து, முன் கூறிய விதியை நிறைவேற்றி, மிகச் சிறந்த லிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 49

मंत्रोक्तेन विधानेन देवाश्च ऋषयस्तथा । चक्रुः प्रसन्नां गिरिजां शिवं च धर्महेतवे

மந்திரங்களில் கூறிய விதிமுறையின்படி தேவர்களும் ரிஷிகளும் வழிபாட்டைச் செய்தனர்; அதனால் கிரிஜையும் சிவனும் மகிழ்ந்தனர்—தர்மம் நிலைபெறுவதற்காக।

Verse 50

समानर्चुर्विशेषेण सर्वे देवर्षयः शिवम् । ब्रह्मा विष्णुः परे चैव त्रैलोक्यं सचराचरम्

அப்போது எல்லா தேவரிஷிகளும் சிறப்பு பக்தியுடன் சிவனை ஒன்றாக வழிபட்டனர்; பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் பிற தேவர்களும்—சராசரங்களுடன் கூடிய முழு திரிலோகம் அவரை இணைந்து வணங்கியது।

Verse 51

सुप्रसन्नः शिवो जातः शिवा च जगदम्बिका । धृतं तया च तल्लिंगं तेन रूपेण वै तदा

அப்போது பகவான் சிவன் மிகுந்த பிரசன்னனானார்; ஜகதம்பிகையான சிவையும் மங்களமய ஆனந்தத்தில் நிறைந்தாள். அந்நேரம் அவள் அதே ரூபத்தில் அந்த லிங்கத்தையே தாங்கினாள்.

Verse 52

लोकानां स्थापिते लिंगे कल्याणं चाभवत्तदा । प्रसिद्धं चैव तल्लिंगं त्रिलोक्यामभवद्द्विजाः

உலகங்களின் நலனுக்காக அந்த லிங்கம் நிறுவப்பட்டபோது, அந்நேரமே மங்களம் எழுந்தது. ஓ இருபிறப்பாளர்களே, அந்த லிங்கமே மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 53

हाटकेशमिति ख्यातं तच्छिवाशिवमित्यपि । पूजनात्तस्य लोकानां सुखं भवति सर्वथा

அது ‘ஹாடகேச’ எனப் புகழ்பெற்றது; ‘சிவாசிவ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அதனை வழிபட்டால் மக்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் இன்பம் உண்டாகும்.

Verse 54

इह सर्वसमृद्धिः स्यान्नानासुखवहाधिका । परत्र परमा मुक्तिर्नात्र कार्या विचारणा

இங்கேயே (இவ்வாழ்விலேயே) முழு செழிப்பு கிடைக்கும்; அது பலவகை உயர்ந்த இன்பங்களை அளிக்கும். அப்பால் பரம முக்தி கிடைக்கும். இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।