गुरुत्व-परम्परा-शौचविधि-प्रश्नः (Questions on Guruhood, Lineage, and Purificatory Discipline)

Verse 1

शौनक उवाच । श्रुत्वा वेदान्तसारं तद्रहस्यम्परमाद्भुतम् । किम्पृष्टवान्वामदेवो महेश्वरसुतं तदा

சௌனகர் கூறினார்—வேதாந்தத்தின் சாரமான அந்த மிக அதிசயமான இரகசியத்தை கேட்டபின், அப்போது வாமதேவர் மகேஸ்வரனின் புதல்வனை என்ன கேட்டார்?

Verse 2

धन्यो योगी वामदेवः शिवज्ञानरतस्सदा । यत्स्सम्बन्धात्कथोत्पन्ना दिव्या परमपावनी

பாக்கியவான் யோகி வாமதேவர்; அவர் எப்போதும் சிவஞானத்தில் ஈடுபட்டவர். அவருடைய தொடர்பினாலேயே இந்த தெய்வீகமும் மிகப் பரிசுத்தமுமான கதை எழுந்தது।

Verse 3

इति श्रुत्वा मुनीनान्तद्वचनम्प्रेमगर्भितम् । सूतः प्राह प्रसन्नस्ताञ्छिवासक्तमना बुधः

முனிவர்களின் அன்பு-பக்தி நிறைந்த சொற்களை கேட்டுத், சிவத்தில் மனம் லயித்த ஞானி சூதர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர்களுக்கு பதிலுரைத்தார்।

Verse 4

सूत उवाच । धन्या यूयं महादेवभक्ता लोकोपकारकाः । शृणुध्वम्मुनयस्सर्वे संवादं च तयोः पुनः

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் பாக்கியசாலிகள்; மகாதேவரின் பக்தர்கள், உலக நலன் செய்பவர்கள். எல்லா முனிவர்களே, அந்த இருவரின் உரையாடலை மீண்டும் கேளுங்கள்।

Verse 5

श्रुत्वा महेशतनयवचनं द्वैतनाशकम् । अद्वैतज्ञानजनकं सन्तुष्टोऽभून्महान्मुनिः

மகேசனின் புதல்வனின் சொற்கள்—இருமை உணர்வை அழித்து அத்வைத ஞானத்தை எழுப்புவன—கேட்டு, மகா முனிவர் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தார்।

Verse 6

नत्वा स्तुत्वा च विविधं कार्तिकेयं शिवात्मजम् । पुनः पप्रच्छ तत्त्वं हि विनयेन महामुनिः

சிவபுதல்வன் கார்த்திகேயனை வணங்கி, பலவகைத் துதிகளைச் செலுத்தி, மகா முனிவர் பணிவுடன் மீண்டும் தத்துவத்தைப் பற்றி கேட்டார்।

Verse 7

वामदेव उवाच । भगवन्सर्वतत्त्वज्ञ षण्मुखामृतवारिधे । गुरुत्वं कथमेतेषां यतीनाम्भावितात्मनाम्

வாமதேவர் கூறினார்—பகவனே, எல்லாத் தத்துவங்களையும் அறிந்தவரே, ஆறுமுக அமுதக் கடலே! உள்ளம் பக்குவமடைந்த இவ்வியதிகளில் உண்மையான குருத்துவம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது?

Verse 8

जीवानां भोगमोक्षादिसिद्धिस्सिध्यति यद्वशात् । पारम्पर्य्यं विना नैषा मुपदेशाधिकारिता

யாருடைய ஆற்றலால் உயிர்களுக்கு போகம், மோட்சம் முதலான சித்திகள் கிடைக்கின்றனவோ; அந்த குரு-பரம்பரை இன்றி உபதேசம் அளிக்கும் உண்மையான அதிகாரம் இல்லை.

Verse 9

एवं च क्षौरकर्मांगं स्नानञ्च कथमीदृशम् । इति विज्ञापय स्वामिन्संशयं छेत्तुमर्हसि

“அப்படியானால் க்ஷௌரகர்மம் (முண்டனம்) எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? அத்தகைய ஸ்நானம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? ஸ்வாமீ, அருள்கூர்ந்து விளக்கி என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.”

Verse 10

इति श्रुत्वा कार्तिकेयो वामदेववचः स्मरन् । शिवं शिवां च मनसा व्याचष्टुमुपचक्रमे

இதைக் கேட்ட கார்த்திகேயன், வாமதேவரின் சொற்களை நினைந்து, மனத்திலே சிவனும் சிவையும் பற்றிய தத்துவத்தை விளக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 11

श्रीसुब्रह्मण्य उवाच । योगपट्टम्प्रवक्ष्यामि गुरुत्वं येन जायते । तव स्नेहाद्वामदेव महद्गोप्यं विमुक्तिदम्

ஸ்ரீ சுப்ரஹ்மண்யர் கூறினார்—“குருத்துவம் (குருபாவம்) உண்டாகச் செய்யும் யோகப்பட்டத்தை நான் விளக்குகிறேன். வாமதேவா, உன்னிடம் உள்ள அன்பினால், விடுதலை அளிக்கும் இந்த மகா ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறேன்.”

Verse 12

वैशाखे श्रावणेमासि तथाश्वयुजि कार्तिके । मार्गशीर्षे च माघे वा शुक्लपक्षे शुभे दिने

வைசாகம், ஸ்ராவணம் மாதங்களில், அதுபோல ஆச்வயுஜம், கார்த்திகையிலும், மேலும் மார்கசீர்ஷம் அல்லது மாகத்திலும்—சுக்லபக்ஷத்தின் ஒரு நல்வழி நாளில்—இந்த விரதம்/பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

पंचम्यां पौर्णमास्यां वा कृतप्राभातिकक्रियः । लब्धानुज्ञस्तु गुरुणा स्नात्वा नियतमानसः

பஞ்சமி அல்லது பௌர்ணமி நாளில், காலை விதிப்படி செய்ய வேண்டிய கடமைகளை நிறைவேற்றி, குருவின் அனுமதி பெற்று, நீராடி, கட்டுப்பட்ட நிலையான மனத்துடன் (சிவபூஜை) விதியில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 14

पर्य्यंकशौचं कृत्वा तद्वाससांगं प्रमृज्य च । द्विगुणं दोरमाबध्य वाससी परिधाय च

இருப்பிடமும் படுக்கையும் தூய்மைப்படுத்தி, விதிக்கப்பட்ட துணியால் உடலைத் துடைத்து, கையில் இரட்டையாகக் கயிற்றை கட்டி, பின்னர் இரண்டு ஆடைகளையும் அணிய வேண்டும்.

Verse 15

क्षालितांघ्रिर्द्विराचम्य भस्म सद्यादिम न्त्रतः । धारयेद्धि समादाय समुद्धूलनमार्गतः

பாதங்களை கழுவி இருமுறை ஆசமனம் செய்து, பின்னர் புனித பஸ்மத்தை எடுத்துக் கொண்டு ‘சத்யோஜாத’ முதலிய மந்திரங்களால் சாஸ்திர விதிப்படி சமுத்தூலன முறையில் முறையாக அணிய வேண்டும்।

Verse 16

गृहीतहस्तो गुरुणा सानुकूलेन वै मुने । सच्छिष्यः साञ्जलिस्स्वाभ्यां हस्ताभ्याम्प्राङ्मुखो यथा

முனிவரே, குரு கருணையுடன் கைப்பிடித்தபோது, உண்மையான சீடன் இரு கைகளையும் கூப்பி அஞ்சலி செய்து, விதிப்படி கிழக்குமுகமாக நின்றிருப்பான்।

Verse 17

तथोपवेष्टितस्तिष्ठेन्मंडपे समलंकृते । गुर्वासनवरे शुद्धे चैलाजिनकुशोत्तरे

இவ்வாறு முறையாக அமர்ந்து, அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; தூய்மையான சிறந்த குரு ஆசனத்தில், துணி, மான் தோல், குசா புல் விரிக்கப்பட்டிருப்பதன் மேல் விதிப்படி அமர்ந்திருப்பான்।

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे षष्ठ्यां कैलाससंहितायां संन्यासपद्धतौ शिष्यकरणविधिर्नामाष्टादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் ஆறாம் பகுதியான கைலாசஸம்ஹிதையில், சந்நியாச முறையின் கீழ் ‘சிஷ்யகரண விதி’ எனப்படும் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 19

साधारं शङ्खमपि च सम्पूज्य कुसुमादिभिः । निःक्षिपेद स्त्रवर्मभ्यां शोधितं तत्र सज्जलम्

ஆதாரத்தில் வைத்துள்ள சங்கினை மலராதிகளால் முறையாகப் பூஜித்து, சைவ ரக்ஷா-அஸ்திரமும் கவச மந்திரமும் கொண்டு சுத்திகரிக்கப்பட்ட நீரை அதில் ஊற்றி, கிரியைக்காகத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 20

आपूर्य पूर्ववत्पूज्य षडंगोक्तक्रमेण च । प्रणवेन पुनस्तद्वै सप्तधैवाभिमन्त्रयेत्

முன்னைப்போல் அதை நிரப்பி பூஜித்து, ஷடங்க விதியில் கூறிய வரிசைப்படி செயல் புரிய வேண்டும்; பின்னர் பிரணவம் ‘ஓம்’ கொண்டு அதே திரவியத்தைத் துல்லியமாக ஏழு முறை மீண்டும் அபிமந்திரிக்க வேண்டும்।

Verse 21

अभ्यर्च्य गन्धपुष्पाद्यैर्धूपदीपौ प्रदर्श्य च । संरक्षास्त्रेण तं शंखं वर्मणाथावगुण्ठयेत्

சந்தனம், மலர் முதலியவற்றால் அர்ச்சித்து, தூபம் தீபம் காட்டிய பின், ஸம்ரக்ஷா-அஸ்திர மந்திரத்தால் அந்த சங்கினை காத்து, கவசத்தால் மறைத்துப் பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 22

धेनुशंखाख्यमुद्रे च दर्शयेदथ देशिकः । पुनस्स्वपुरतश्शंखं दक्षिणे देश उत्तमे

பின்பு தேசிகர் ‘தேனு’ மற்றும் ‘சங்கு’ எனப்படும் முத்திரைகளை காட்ட வேண்டும். அதன் பின் மீண்டும் தன் முன், மங்களமான தென் திசையில் சங்கினை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 23

अवगुंठ्य प्रदर्श्याथ धूपदीपौ च भक्तितः । धेनुयोन्याख्यमुद्रे च सम्यक्तत्र प्रदर्शयेत्

அவகுண்டனத்தை செய்து, பின்னர் (பூஜ்யச் சின்னத்தை) வெளிப்படுத்தி, பக்தியுடன் தூபமும் தீபமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அங்கே முறையாக ‘தேனு’ ‘யோனி’ எனும் முத்திரைகளைச் சரிவரக் காட்ட வேண்டும்.

Verse 24

साधारं शोधितं शुद्धं घटन्तन्तुपरिष्कृतम् । धूपितं स्थापितं शुद्धवासितोदप्रपूरितम्

உகந்த ஆதாரத்துடன் கூடிய பாத்திரத்தைச் சுத்திகரித்து தூய்மையாக்க வேண்டும்; குடமும் அதன் நூல்களும் முறையாக ஒழுங்குபடுத்தி நன்கு பரிசுத்தப்படுத்தப்பட வேண்டும். தூபம் காட்டி நிறுவி, பின்னர் வாசனை சேர்க்கப்பட்ட தூய நீரால் நிரப்ப வேண்டும்.

Verse 25

पञ्चत्वक्पञ्चपत्रैश्च मृत्तिकाभिश्च पञ्चभिः । मिलितं च सुगन्धेन लेपयेत्तम्मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே! ஐந்து வகை பட்டைகள், ஐந்து வகை இலைகள், ஐந்து வகை மண்—இவற்றை நறுமணத்துடன் கலந்து அந்த (சிவச் சின்னத்தில்) பூச வேண்டும்.

Verse 26

वस्त्राम्रदलदूर्वाग्रनारिकेलसुमैस्ततः । तं घटं वस्तुभिश्चान्यैस्संकुर्यात्समलंकृतम्

பின்னர் துணி, மாம்பழ இலைகள், தர்பை/தூர்வையின் முனைகள், தேங்காய் மலர்கள் முதலியவற்றால் அந்த கலசத்தை அலங்கரித்து அமைக்க வேண்டும்; மேலும் ஏற்ற பிற புனிதப் பொருட்களாலும் முழுமையாகச் சோபிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

विन्यसेत्पञ्चरत्नानि घटे तत्र मुनीश्वर । हिरण्यञ्चापि तेषां वाभावे भक्त्या प्रविन्यसेत्

முனீஸ்வரரே, அந்த கலசத்தில் பஞ்சரத்தினங்களை நிறுவ வேண்டும். அவை கிடைக்காவிடில், பக்தியுடன் அவற்றிற்குப் பதிலாக பொன்னைக் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 28

नीलाख्यरत्नं च तथा रत्ने माणिक्यहेमनी । प्रवालगोमेदके च पञ्चरत्नमिदं स्मृतम्

நீலம் எனப்படும் ரத்தினமும் சேர்த்து எண்ணப்படுகிறது; மேலும் மாணிக்கமும் ஹேமமும் (பொன்), அதுபோலப் பவளமும் கோமேதகமும்—இவையே சாஸ்திரத்தில் ‘பஞ்சரத்தினம்’ என நினைவுறுத்தப்பட்டவை; புனித அனுஷ்டானங்களில் பயன்படும்.

Verse 29

नृम्लस्कमिति सम्प्रोच्य ग्लूमित्यन्ते ऽथ देशिकः । सम्यग्विधानतः प्रीत्या सानुकूलः समर्चयेत्

‘ந்ரும்லஸ்க’ எனும் மந்திரத்தைச் சொல்லி, இறுதியில் ‘க்லூம்’ என்று உச்சரித்து, தேசிகர் (ஆசாரியர்) விதிமுறையின்படி, மகிழ்ச்சியுடனும் அனுகூல மனத்துடனும் சம்புவை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 30

आधारशक्तिमारभ्य यजनोक्तविधानतः । पञ्चावरणमार्गेण देवमावाह्य पूजयेत्

ஆதார-சக்தியிலிருந்து தொடங்கி, யஜனத்தில் கூறப்பட்ட விதிமுறையின்படி, பஞ்சாவரண முறையில் தேவனை ஆவாஹனம் செய்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

निवेद्य पायसान्नञ्च तांबूलादि यथा पुरा । नामाष्टकार्चनान्तं च कृत्वा तमभिमन्त्रयेत्

முன்னர் கூறிய விதிப்படி பாயச அன்னம் முதலிய நைவேத்யங்களை அர்ப்பணித்து, பின்னர் தாம்பூலம் முதலியவற்றையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஆண்டவனின் நாமங்களின் அஷ்டகார்ச்சனை வரை பூஜையை நிறைவு செய்து, அதன் பின் மந்திர உச்சாரணத்தால் அதனை அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

प्रणवाष्टोत्तरशतं ब्रह्मभिः पञ्चभिः क्रमात् । सद्यादीशान्तमप्यस्त्रं रक्षितं वर्मणा पुनः

பின்னர் முறையாக ஐந்து பிரஹ்ம மந்திரங்களால் 108 பிரணவங்கள் (ஓம்) ஜபிக்கப்பட்டன. மேலும் சத்யோஜாதம் முதல் ஈசானம் வரை விரியும் தெய்வ அஸ்திரம், மந்திர ரூப வర్మம் (கவசம்) மூலம் மீண்டும் பாதுகாக்கப்பட்டது.

Verse 34

ततश्च देशिकस्तस्य दर्भैराच्छाद्य मस्तके । मण्डलस्थेशदिग्भागे चतुरस्रं प्रकल्पयेत्

பின்பு தேசிகர் (ஆசாரியர்) அவனுடைய தலை மீது புனித தர்பைப் போர்த்தி, மண்டலத்தில் ஈசன் (சிவன்) ஆளும் திசைப் பகுதியில் விதிப்படி சதுரமான (நாற்கோண) இடத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 35

तदुपर्य्यासनं रम्यं कल्पयित्वा विधानतः । तत्र संस्थापयेच्छिष्यं शिशुं सानुकूलतः

அதன் மேல் விதிப்படி அழகிய ஆசனத்தை அமைத்து, பின்னர் குழந்தைக்கு ஏற்றவாறு மென்மையுடன் சீடனை அங்கே அமர்த்த வேண்டும்।

Verse 36

ततः कुम्भं समुत्थाय स्वस्तिवाचनपूर्वकम् । अभिषिंचेद्गुरुः शिष्यं प्रादक्षिण्येन मस्तके

பின்பு கும்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முதலில் ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்து, குரு சீடனின் தலை மீது வலம்வரும் முறையில் புனித நீரை ஊற்றி அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

प्रणवं पूर्वमुच्चार्य्य सप्तधा ब्रह्मभि स्ततः । पञ्चभिश्चाभिषेकान्ते शंखोदेनाभिवेष्टयेत्

முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’ உச்சரித்து, பின்னர் ஏழு பிரஹ்ம மந்திரங்களால் ஸ்துதி செய்ய வேண்டும். அபிஷேகத்தின் முடிவில் ஐந்து மந்திரங்களால் விதியை நிறைவு செய்து, சங்கில் ஊற்றிய நீரால் லிங்கத்தைச் சுற்றிலும் வளையச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

चारुदीपं प्रदर्श्याथ वाससा परिमृज्य च । नूतनं दोरकौपीनं वाससी परिधापयेत्

பின்னர் மங்கள தீபத்தை காட்டி, துணியால் அங்கங்களைத் துடைக்க வேண்டும். அதன் பின் புதிய தோரகம் (தோள்துணி) மற்றும் கௌபீனம் உட்பட புதிய ஆடைகளை அணிய வேண்டும்.

Verse 39

क्षालितांघ्रिर्द्विराचम्य धृतभस्मगुरुश्शिशुम् । हस्ताभ्यामवलंब्याथ हस्तौ मंडपमध्यतः

பாதங்களை கழுவி, இருமுறை ஆசமனம் செய்து, விபூதி தரித்த மதிப்பிற்குரிய குரு, குழந்தையை இரு கைகளாலும் தாங்கி மண்டபத்தின் நடுவிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

Verse 40

तदंगेषु समालिप्य तद्भस्म विधिना गुरुः । आसने संप्रवेश्याथ कल्पिते स्थापयेत्सुखम्

குரு விதிப்படி அந்த விபூதியை அவன் அங்கங்களில் பூசினார். பின்னர் தயாரிக்கப்பட்ட ஆசனத்திற்குக் கொண்டு சென்று, சுகமாக அமரச் செய்தார்.

Verse 41

पूर्वाभिमुखमात्मीयतत्त्वज्ञानाभिलाषिणम् । स्वसनस्थो गुरुर्ब्रूयादमलात्मा भवेति तम्

சிஷ்யனை கிழக்குநோக்கி அமரச் செய்து, அவன் ஆத்மத் தத்துவ ஞானத்தை நாடுவதை அறிந்து, குரு தன் ஆசனத்தில் நிலையாக அமர்ந்து கூற வேண்டும்—“நீ அமல ஆத்மாவாக (மாசற்ற ஆன்மாவாக) ஆகுக.”

Verse 42

गुरुश्च परिपूर्णोऽस्मि शिव इत्यचलस्थितिः । समाधिमाचरेत्सम्यङ्मुहूर्त्तं गूढमानसः

“சிவனே குரு; நான் அவரில் நிறைவடைந்தவன்” என்ற அசையாத நிச்சயத்தில் நிலைத்து, மனத்தை உள்ளே மறைத்து வைத்துக் கொண்டு, ஒரு முஹூர்த்தம் முறையாக சமாதியைப் பயில வேண்டும்.

Verse 43

पश्चादुन्मील्य नयने सानुकूलेन चेतसा । सांजलिं संस्थितं शुद्धं पश्येच्छिष्यमनाकुलः

பின்னர் அருளும் அனுகூலமும் நிறைந்த மனத்துடன் கண்களைத் திறந்து, கலக்கமின்றி குரு, கைகூப்பி நின்ற தூயவும் நிலையானவும் சீடனை நோக்க வேண்டும்.

Verse 44

स्वहस्तम्भसितालिप्तं विन्यस्य शिशुमस्तके । दक्षश्रुतावुपदिशेद्धंसस्सोहमिति स्फुटम्

குரு தம் கையை புனித விபூதியால் பூசி, குழந்தையின் தலைமேல் வைத்து; பின்னர் அதன் வலது காதில் தெளிவாக “ஹம்ஸः—ஸோʼஹம்” மந்திரத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்.

Verse 45

तत्राद्याहंपदस्यार्थः शक्तयात्मा स शिवस्स्वयम् । स एवाहं शिवोस्मीति स्वात्मानं संविभावय

இங்கே ‘அகம்’ என்ற சொல்லின் முதன்மைப் பொருள் சக்திச்வரூபனான சிவன் தானே. “அவனே நான்; நான் சிவன்” என்று தன் ஆத்மாவைத் தியானி.

Verse 46

य इत्यणोरर्थतत्त्वमुपदिश्य ततो वदेत् । अवांतराणां वाक्यानामर्थतात्पर्यमादरात्

முதலில் மிக நுண்ணிய அர்த்தத் தத்துவத்தை உபதேசித்து, பின்னர் உரையாட வேண்டும். துணை வாக்கியங்களின் நோக்கப் பொருளையும் பக்தியுடன் விளக்க வேண்டும்.

Verse 47

वाक्यानि वच्मि ते ब्रह्मन्सावधानमतिश्शृणु । तानि धारय चित्ते हि स ब्रूयादिति संस्फुटम्

ஓ பிரம்மனே, நான் உனக்கு இவ்வாக்குகளைச் சொல்கிறேன்—மிகுந்த கவனத்துடன் கேள். அவற்றை மனத்தில் உறுதியாகத் தாங்கி, சொன்னபடியே தெளிவாக மீண்டும் உரை.