सृष्टिपद्धतिवर्णनम् (Exposition of the Supreme Method of Creation and the Tirodhāna-Cakra)

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततः परं प्रवक्ष्यामि सृष्टिपद्धतिमुत्तमाम् । सदाशिवान्महेशादिचतुष्कस्य वरानने

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—அழகிய முகத்தாளே! இனி நான் சிருஷ்டியின் உத்தம முறையை உரைப்பேன்—சதாசிவனிலிருந்து மகேசன் முதலிய நால்வகைத் தத்துவம் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்று।

Verse 2

सदाशिवस्समष्टिस्स्यादाकाशधिपतिः प्रभुः । अस्यैव व्यष्टितापन्नम्महेशादिचतुष्टयम्

சதாசிவன் சமஷ்டி-சொரூபன்; ஆகாசத்தின் அதிபதி பரம்பொருள். அவரிடமிருந்தே வ்யஷ்டி நிலை ஏற்று மகேசன் முதலிய நால்வகைத் தொகுதி தோன்றுகிறது.

Verse 3

सदाशिवसहस्रांशान्महेशस्य समुद्भवः । पुरुषाननरूपत्वाद्वायोरधिपतिश्च सः

சதாசிவனின் ஆயிரமாம் அங்கத்திலிருந்து மகேசன் தோன்றுகிறான். புருஷானன வடிவம் உடையதால் அவனே வாயுத் தத்துவத்தின் அதிபதியும் ஆவான்.

Verse 4

मायाशक्तियुतो वामे सकलश्च क्रियाधिकः । अस्यैव व्यष्टिरूपं स्यादीश्वरादिचतुष्टयम्

இடப்புறத்தில் மாயா-சக்தியுடன் இணைந்த இறைவன் ‘சகல’ (வெளிப்பட்ட) ரூபமாக, கிரியையில் முதன்மை உடையவன். இதே தத்துவத்தின் வ்யஷ்டி ரூபமே ஈசுவராதி சதுஷ்டயம்.

Verse 5

ईशो विश्वेश्वरः पश्चात्परमेशस्ततः परम् । सर्वेश्वर इतीदन्तु तिरोधाचक्रमुत्तमम्

அவர் ‘ஈச’ எனவும், பின்னர் ‘விச்வேசுவர’ எனவும், அதன் பின் ‘பரமேச’ எனவும், அதற்கும் அப்பால் ‘சர்வேசுவர’ எனவும் அழைக்கப்படுகிறார். இவை அனைத்தும் உத்தமமான ‘திரோதான-சக்கரம்’—இறைவனின் மறைப்புச் சக்தி—சார்ந்த பெயர்களே.

Verse 6

तिरोभावो द्विधा भिन्न एको रुद्रादिगोचरः । अन्यश्च देहभावेन पशुवर्गस्य सन्ततेः

திரோபாவம் (மறைவு) இருவகையாகப் பிரிந்தது. ஒன்று ருத்ராதி தெய்வங்களுக்கு புலப்படும்; மற்றொன்று தேகபாவம் (உடல்-அபிமானம்) காரணமாக எழுந்து பசு-வர்க்கத்தின் தொடர்ச்சிக்குச் சேர்ந்தது.

Verse 7

भोगानुरंजनपरः कर्मसाम्यक्षणावधि । कर्मसाम्ये स एकः स्यादनुग्रहमयो विभुः

போகங்களில் ஈடுபட்டு மகிழ்பவன், கர்மங்கள் சமநிலைக்கு வரும் அந்தக் கணம் வரை மட்டுமே கட்டுப்பட்டிருப்பான். கர்ம-சாம்யம் ஏற்பட்டவுடன், அந்த ஒரே சர்வவியாபி இறைவன் அருள்மயமாகி அருளை வழங்குவான்.

Verse 8

तत्र सर्वेश्वरा यास्ते देवताः परिकीर्त्तिताः । परब्रह्मात्मकाः साक्षान्निर्विकल्पा निरामयाः

அங்கே ‘சர்வேஸ்வரர்’ எனப் போற்றப்படும் தேவர்கள் உண்மையில் பரப்ரஹ்மஸ்வரூபமே—சாட்சாத் வெளிப்பட்டு, நிர்விகல்பமும் நிராமயமும் ஆனவர்கள்.

Verse 9

तिरोभावात्मकं चक्रं भवेच्छान्तिकलामयम् । महेश्वराधिष्ठितं च पदमेतदनुत्तमम्

திரோபாவச் சாரமுடைய சக்கரம் சாந்தி-கலாமயமாகிறது. இந்த அனுத்தம பதத்தைத் தாமே மகேஸ்வரன் அதிஷ்டிக்கிறார்.

Verse 10

एतदेव पदं प्राप्यं महेशपदसेविनाम् । माहेश्वराणां सालोक्यक्रमादेव विमुक्तिदम्

மகேசன் பதத்தைச் சேவிப்போர்க்கு அடையத்தக்கது இதுவே அந்தப் பதம். மாஹேஸ்வர பக்தர்க்கு சாலோக்யம் முதலான படிநிலையாலேயே விடுதலை அருளப்படுகிறது.

Verse 11

महेश्वरसहस्रांशाद्रुद्रमूर्तिरजायत । अघोरवदनाकारस्तेजस्तत्त्वाधिपश्च सः

மகேஸ்வரனின் ஆயிரமடங்கு கதிரிலிருந்து ருத்ரமூர்த்தி வெளிப்பட்டார். அவர் அ஘ோர முகவடிவம் கொண்டவர்; தேஜஸ் தத்துவத்தின் அதிபதியும் அவர்.

Verse 12

गौरीशक्तियुतो वामे सर्व्वसंहारकृत्प्रभुः । अस्यैव व्यष्टिरूपं स्याच्छिवाद्यथ चतुष्टयम्

அவரின் இடப்புறத்தில் கௌரீ-சக்தி இணைந்திருக்கிறாள்; அந்தப் பிரபு அனைத்தையும் சங்கரிக்கும் பேரரசன். அதே பரமத்தின் வ்யஷ்டி-ரூபமே ‘சிவாதி சதுஷ்டயம்’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 13

शिवो हरो मृडभवौ विदितं चक्रमद्भुतम् । संहाराख्यं महादिव्यं परमं हि मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே, சிவன்—ஹரன், ம்ருடன், சுபபவன்—என்பவர்க்கு ‘சம்ஹார’ எனப் பெயர்பெற்ற, மகாதிவ்யமும் பரமமும் ஆன அதிசயச் சக்கரம் உண்டு என்பது அறியப்பட்டது.

Verse 14

स संहारस्त्रिधा प्रोक्तो बुधैर्नित्यादिभेदतः । नित्यो जीवसुषुप्त्याख्यो विधेर्नैमित्तिकः स्मृतः

ஞானிகள் ஸம்ஹாரத்தை நித்யம் முதலிய வேறுபாடுகளால் மூன்று வகை எனக் கூறினர். நித்ய ஸம்ஹாரம் ஜீவனின் ‘சுஷுப்தி’ நிலை எனப்படும்; நைமித்திக ஸம்ஹாரம் விதாதா பிரம்மாவுக்குரியது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे षष्ठ्यां कैलाससंहितायामुपासनामूर्त्तिवर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் ஆறாம் நூலான கைலாச ஸம்ஹிதையில் ‘உபாசனா மூர்த்தி வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

विश्रांत्यर्थं मुनिश्रेष्ठ कर्मणां पाकहेतवे । संहारः कल्पितस्त्रेधा रुद्रेणामिततेजसा

முனிவரே, ஓய்விற்காகவும் கர்மங்களின் பலன் முற்றிப் பழுக்கவும், அளவற்ற தேஜஸுடைய ருத்ரன் ஸம்ஹாரத்தை மூன்று வகையாக அமைத்தான்।

Verse 17

रुद्रस्यैव तु कृत्यानां त्रयमेतदुदाहृतम् । संहृतवपि सृष्ट्यादिकृत्यानां पञ्चकं विभोः

ருத்ரனுடைய தெய்வீக செயல்களில் இம்மூன்றும் உரைக்கப்பட்டன; ஆயினும், எங்கும் நிறைந்த இறைவனே, ஸம்ஹார நிலையிலும் ஸிருஷ்டி முதலான ஐந்துச் செயல்களும் அவனுக்கே உரியவை।

Verse 18

मुने तत्र भवाद्यास्ते देवताः परिकीर्त्तिताः । परब्रह्मस्वरूपाश्च लोकानुग्रहकारकाः

முனிவரே, அங்கே பவ (சிவன்) முதலிய தேவர்கள் போற்றப்படுகின்றனர்—அவர்கள் பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபமுடையோர்; உலகங்களுக்கு அருள்செய்வோர்.

Verse 19

संहाराख्यमिदं चक्रं विद्यारूपकलामयम् । अधिष्ठितं च रुद्रेण पदमेतन्निरामयम्

‘ஸம்ஹார’ எனப்படும் இந்தச் சக்கரம், வித்யாரூபமான கலாக்களால் ஆனது. இதை ருத்ரன் அதிஷ்டிக்கிறார்; இந்தப் பதம் நோயும் துன்பமும் அற்றது.

Verse 20

एतदेव पदं प्राप्यं रुद्राराधनकांक्षिणाम् । रुद्राणां तद्धि सालोक्यक्रमात्सायुज्यदम्मुने

ருத்ரனை ஆராதிக்க விரும்புவோர்க்கு அடையத்தக்க பரமப் பதம் இதுவே. முனிவரே, ருத்ரபக்தர்க்கு ருத்ரலோகத்தில் வாசம் (சாலோக்யம்) எனும் நிலைமுதல் படிப்படியாக உயர்ந்து, இறுதியில் ருத்ரனோடு முழு ஒன்றுபாடு (சாயுஜ்யம்) பெறுதலே அதிசயப் பேறு.

Verse 21

रुद्रमूर्त्तेस्सहस्रांशाद्विष्णोश्चैवाभवज्जनिः । स वामदेवचक्रात्मा वारितत्त्वैकनायकः

ருத்ரமூர்த்தியின் ஆயிரமொரு பங்கில் இருந்து விஷ்ணுவின் பிறப்பு நிகழ்ந்தது. அவர் வாமதேவ-சக்கர இயல்புடையவர்; நீர்தத்துவத்தின் ஒரே அதிபதி.

Verse 22

रमाशाक्तियुतो वामे सर्व्वरक्षाकरो महान् । चतुर्भुजोऽरविंदाक्षः श्यामश्शंखादिचिह्नभृत्

இடப்புறத்தில் ரமா (லக்ஷ்மி) மற்றும் சக்தியுடன் கூடிய, அனைத்தையும் காக்கும் மகாபெரும் இறைவன் உள்ளான். அவர் நான்கு கரங்களுடையவன், தாமரைநேத்திரன், கருநிறத்தவன், சங்கம் முதலிய சின்னங்களைத் தாங்குபவன்.

Verse 23

अस्यैव वासुदेवादिचतुष्कं व्यष्टितां गतम् । उपासनरतानां वै वैष्णवानां विमुक्तिदम्

இதே பரமத் தத்துவம் வாசுதேவ முதலிய நால்வகை (சதுர்வ்யூஹ) வடிவில் வேறுபட்ட வெளிப்பாடாகிறது. வழிபாட்டில் ஈடுபடும் வைஷ்ணவர்களுக்கு அதுவே நிச்சயமாக முக்தி அளிப்பது.

Verse 24

वासुदेवोऽनिरुद्धश्च ततस्संकर्षणः परः । प्रद्युम्नश्चेति विख्यातं स्थितिचक्रमनुत्तमम्

வாசுதேவன், அனிருத்தன், அதன் பின் பரம சங்கர்ஷணன், பிரத்தியும்னன்—இவ்வாறு ‘ஸ்திதி-சக்கரம்’ ஒப்பற்றதாகப் புகழப்படுகிறது. சைவ நோக்கில் இப் பாதுகாப்புச் சக்திகள் ஆண்டவனின் ஆட்சிக்குள் இயங்குகின்றன; சிவன் எல்லாச் சக்கரங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம பதி.

Verse 25

स्थितिस्सृष्टस्य जगतस्तत्कर्त्रा सह पालनम् । आरब्धकर्मभोगान्तं जीवानां फलभोगिनाम्

படைந்த உலகின் ‘ஸ்திதி’ என்பது அதன் படைத்தவனுடன் சேர்ந்து அதை காத்து ஒழுங்காகப் பேணுதல். கர்மப் பலனை அனுபவிக்கும் ஜீவர்களுக்கு, ஆரம்பிக்கப்பட்ட கர்மத்தின் அனுபவம் தீரும் வரை இது நீடிக்கும்.

Verse 26

विष्णोरेवेदमाख्यातं कृत्यं रक्षाविधायिनः । स्थितावपि तु सृष्ट्यादि कृत्यानां पंचकं विभोः

இது பாதுகாப்பை விதிக்கும் விஷ்ணுவின் செயல் என அறிவிக்கப்பட்டது. ஆயினும் நிலைபேறு (பாலனம்) நிலையிலும், ஓ விபோ, படைப்பு முதலிய ஐந்து தெய்வச் செயல்கள் அவருள் நிலவுகின்றன.

Verse 27

तत्र प्रद्युम्नमुख्यास्ते देवताः परिकीर्तिताः । निर्विकल्पा निरातंका मुक्तानंदकरास्सदा

அங்கே பிரத்யும்னன் முதலிய தேவர்கள் புகழ்ந்து கூறப்படுகின்றனர். அவர்கள் எப்போதும் எண்ணவிகற்பமற்றோர், அச்சமற்றோர், என்றும் முக்தியின் ஆனந்தத்தை அருள்வோர்.

Verse 28

स्थितिचक्रमिदं ब्रह्मन्प्रतिष्ठारूपमुत्तमम् । जनार्दनाधिष्ठितं च परमं पदमुच्यते

ஓ பிரம்மனே, இந்த நிலைச்சக்கரம் மிக உயர்ந்தது; அது உறுதியான நிறுவலின் (பிரதிஷ்டை) சுவையாகும். ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) அதிஷ்டானமாக இருப்பதால் இதை பரம பதம் என்று கூறுவர்.

Verse 29

एवदेव पदं प्राप्यं विष्णुपादाब्जसेविनाम् । वैष्णवानां चक्रमिदं सालोक्यादिपदप्रदम्

விஷ்ணுவின் திருவடித் தாமரைகளைச் சேவிப்போர்க்கு இதுவே அடையத்தக்க பதம். வைஷ்ணவர்க்கு அருமையான இந்த திவ்யச் சக்கரம் சாலோக்யம் முதலான பதங்களை அளிக்கிறது.

Verse 30

विष्णोरेव सहस्रांशात्संबभूव पितामहः । सद्योजातमुखात्मा यः पृथिवीतत्त्वनायकः

விஷ்ணுவின் சகஸ்ராம்சத்திலிருந்து பிதாமஹன் (பிரம்மா) தோன்றினார்—அவர் ஆத்மா சத்யோஜாத முகஸ்வரூபம்; மேலும் அவர் ப்ருதிவீ-தத்துவத்தின் நாயகன் (அதிபதி).

Verse 31

वाग्देवीसहितो वामे सृष्टिकर्त्ता जगत्प्रभुः । चतुर्मुखो रक्तवर्णो रजोरूपस्वरूपवान्

இடப்புறத்தில் வாக்தேவியுடன் உலகப் பிரபு, படைப்பாளர் விளங்குகிறார்—நான்முகன், செந்நிறன், ரஜோகுணச் சொரூபன்।

Verse 32

हिण्यगर्भाद्यस्यैव व्यष्टिरूपं चतुष्टयम् । हिरण्यगर्भोथ विराट् पुरुषः काल एव च

ஹிரண்யகர்பம் முதலான வ்யஷ்டி-ரூப நால்வகை கூறப்படுகிறது—ஹிரண்யகர்பம், பின்னர் விராட், புருஷன், மேலும் காலம் (நேரம்)।

Verse 33

सृष्टि चक्रमिदं ब्रह्म पुत्रादिऋषिसेवितम् । सर्व्वकामार्थदं ब्रह्मन्परिवारसुखप्रदम्

ஓ பிரம்மனே! இந்த ஸிருஷ்டி-சக்கரம் உன் புதல்வர்களாலும் ரிஷிகளாலும் போற்றப்படுகிறது; இது எல்லா விருப்பங்களின் பயனையும் அளித்து, ஓ பிரம்மனே, குடும்பத்திற்கும் பரிவாரத்திற்கும் நலமகிழ்ச்சியைத் தருகிறது।

Verse 34

सृष्टिस्तु संहृतस्यास्य जीवस्य प्रकृतौ बहिः । आनीय कर्मभोगार्थ साधनांगफलैस्सह

ஸிருஷ்டி என்பது லயத்தில் ஒடுங்கிய இந்த ஜீவனைப் பிரகிருதியில் வெளிப்படுத்தி கொண்டு வந்து, உடல், இந்திரியங்கள் முதலிய சாதனங்களுடன் தன் கர்மப் பலன்களை அனுபவிக்கச் செய்வதாகும்।

Verse 35

संयोजनमितीदं तु कृत्यं पैतामहं विदुः । जगत्सृष्टिक्रियाविज्ञा यावद्व्यूहं सुखावहम्

இந்தச் செயல் ‘ஸம்யோஜனம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; இது பிதாமஹன் (பிரம்மா) உடைய பணியாகும். உலகஸிருஷ்டி செயல்களில் தேர்ந்தோர் வெளிப்பாட்டின் முழு அமைப்பையும் நலமளிப்பதாகவும் இன்பமளிப்பதாகவும் அறிகின்றனர்।

Verse 36

जगत्सृष्टावपि मुने कृत्यानां च पंचकं विभोः । अस्ति कालोदयस्तत्र देवताः परिकीर्त्तिताः

முனிவரே, உலகப் படைப்பிலும் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவனுக்குப் பஞ்சவிதக் க்ருத்யங்கள் உள்ளன. அங்கே காலத்தின் உதயமும் உண்டு; அதிஷ்டாத்ர தேவதைகளும் முறையாகக் கூறப்பட்டுள்ளன॥

Verse 37

निवृत्तिरूपमाख्यातं सृष्टिचक्रमिदं बुधैः । पितामहाधिष्ठितं च पदमेतद्धि शोभनम्

ஞானிகள் இந்தச் சிருஷ்டிச் சக்கரத்தை ‘நிவ்ருத்தி’ இயல்புடையதாகச் சொல்கிறார்கள்; அது முக்திக்குத் திரும்பச் செலுத்தும். இந்தச் சிறந்த பதம் பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆளும் நிலையுமாகும்॥

Verse 38

एतदेव प्रदं प्राप्यं ब्रह्मार्पितधियां नृणाम् । पैतामहानामेतद्धि सालोक्या दिविमुक्तिदम्

பிரம்மனுக்கு அர்ப்பணித்த அறிவுடைய மனிதர்க்கு இதுவே பெறத்தக்க பரம வரம். பிதாமஹன் (பிரம்மா) வழியினர்க்கும் இதுவே உண்மையில் சாலோக்யத்தை அளித்து, தெய்வலோகத்தில் முக்தியையும் தருகிறது।

Verse 39

अस्मिन्नपि चतुष्के तु चक्राणां प्रणवो भवेत् । महेशादिक्रमादेव गौण्या वृत्त्या स वाचकः

இந்த நால்வகையிலும் சக்கரங்களின் பெயர்ச்சொல்லாகப் பிரணவம் (ஓம்) கூறப்படுகிறது. மகேசன் முதலான வரிசையால் அந்தப் பிரணவம் கௌண (உவமை) பொருளில் அவற்றின் குறியீடாகிறது।

Verse 40

इदं खलु जगच्चक्रं श्रुतिविश्रुतवैभवम् । पञ्चारं चक्रमिति ह स्तौति श्रुतिरिदम्मुने

முனிவரே, இதுவே உண்மையில் உலகச் சக்கரம்; இதன் வைபவம் வேதச் ச்ருதியில் புகழ்பெற்றது. ச்ருதி தானே இதை “ஐந்து ஆரங்களுடைய சக்கரம்” என்று போற்றுகிறது।

Verse 41

एकमेव जगच्चक्रं शम्भोश्शक्तिविजृंभितम् । सृष्ट्यादिपंचांवयवं पंचारमिति कथ्यते

இந்த முழு ஜகத்-சக்கரம் ஒன்றே—சம்புவின் சக்தி விரிவாக வெளிப்பட்டது. படைப்பு முதலிய ஐந்து கூறுகள் உடையதால் இது ‘பஞ்சார’ சக்கரம் எனப்படுகிறது.

Verse 42

अलातचक्रभ्रमिवदविच्छिन्नलयोदयम् । परितो वर्तते यस्मात्तस्माच्चक्रमितीरितम्

எரிகுச்சியின் சுழற்சியில் சக்கரமெனத் தோன்றுவது போல, இதில் லயம்–உதயம் இடையறாத தொடர்ச்சியாகப் புலப்படுகிறது. எல்லாத் திசைகளிலும் சுழல்வதால் இதை ‘சக்கரம்’ என்கிறார்கள்.

Verse 43

सृष्ट्यादिपृथुसृष्टित्वात्पृथुत्वेनोपदृश्यते । हिरण्मयस्य देवस्य शम्भोरमिततेजसः

படைப்பின் ஆதியிலிருந்தே அவரது வெளிப்பாடு பேர்விரிவானதாய் இருப்பதால் அவர் ‘விரிந்தவன்’ என உணரப்படுகிறார். அந்தப் பொன்மய, தெய்வீக, அளவற்ற ஒளியுடைய சம்புவே இவ்வாறு அறியப்படுகிறார்.

Verse 44

शक्तिकार्यमिदं चक्रं हिरण्यज्योतिराश्रितम् । सलिलेनावृतमिदं सलिलं वह्निनावृतम्

இந்தச் சக்கரம் சக்தியின் செயல்; இது பொன்னொளியில் தங்கியுள்ளது. இது நீரால் மூடப்பட்டுள்ளது; அந்த நீரும் மீண்டும் அக்னியால் மூடப்பட்டுள்ளது.

Verse 45

आवृतो वायुना वह्निराकाशेनावृतं महत् । भूतादिना तथाकाशो भूतादिर्महतावृतः

அக்னி வாயுவால் சூழப்பட்டுள்ளது; மகத்தத்துவம் ஆகாயத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. அதுபோல ஆகாயம் பூதாதியால் சூழப்படுகிறது; பூதாதி மகத்தத்துவத்தால் சூழப்படுகிறது—இவ்வாறு தத்துவங்கள் ஒன்றையொன்று மூடுகின்றன.

Verse 46

अव्यक्तेनावृतस्तद्वन्महानित्येवमास्तिकैः । ब्रह्माण्डमिति संप्रोक्तमाचार्य्यैर्मुनिसत्तम

முனிவரே, அதுபோல மகத்தத்துவம் அவ்யக்தத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஆகவே ஆஸ்திக ஆசாரியர்கள் இதை ‘பிரம்மாண்டம்’—பிரம்மனின் அண்டம்—என்று கூறினர்.

Verse 47

उक्तानि सप्तावरणान्यस्य विश्वस्य गुप्तये । चक्राद्दशगुणाधिक्यं सलिलस्य विधीयते

இந்த உலகை மறைத்து பாதுகாக்க ஏழு ஆவரணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. சக்கரத்திற்குப் புறம் நீர்-ஆவரணத்தின் பரப்பு பத்துமடங்கு அதிகம் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 48

उपर्युपरि चान्योन्यमेवं दशगुणाधिकम् । ब्रह्माण्डमिति विज्ञेयं तद्द्विजैर्मुनिनायक

அடுக்கு மேல் அடுக்காக, ஒவ்வொரு மேலுலகமும் கீழுள்ளதைக் காட்டிலும் பத்துமடங்கு பெரிதாகும். முனிவர்தலைவா, இந்த முழுத்தொகுதியை “பிரம்மாண்டம்” என அறிக; இதுவே த்விஜர்கள் உணர்ந்தது।

Verse 49

इममर्थमुरीकृत्य चक्रसामीप्यवर्त्तनात् । सलिलस्य च तन्मध्ये इति प्राह श्रुतिस्स्वयम्

இந்த பொருளை ஏற்று, ச்ருதி தானே கூறுகிறது—சுழலும் சக்கரத்தின் அருகே நீர் சுழல்வதனால் (நுண்தத்துவம்) ‘அந்த நீரின் நடுவில்’ நிலைகொண்டதாக அறியப்படுகிறது।

Verse 50

अनुग्रहतिरोभावसंहृतिस्थितिसृष्टिभिः । करोत्यविरतं लीलामेकश्शक्तियुतश्शिवः

தன் ஒரே பரம சக்தியுடன் (சக்தி) இணைந்த ஒரே பரமேசுவரன் சிவன், படைப்பு, நிலைபேறு, சங்காரம், திரோபாவம் (மறைப்பு) மற்றும் அனுகிரகம்—இந்த ஐந்து செயல்களால் இடையறாது தெய்வ லீலை செய்கிறான்।

Verse 51

बहुनेह किमुक्तेन मुने सारं वदामि ते । शिव एवेदमखिलं शक्तिमानिति निश्चितम्

முனிவரே, இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? உமக்கு சாரத்தைச் சொல்கிறேன்—இந்த அகில உலகமும் நிச்சயமாக சிவனே; பராசக்தி (சக்தி) உடைய சிவனே என்று உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.