Prakarana 1

லங்காகாண்டத்தின் ரச-மையம் வீரமும் அத்புதமும்; ஆனால் அதன் ஆதாரம் கருணையும் சாந்தியும். இப்பகுதியில் துளசி ‘ரண’த்தை வெளிப்போர் மட்டுமாக விடுவதில்லை—அது சாதக-சித்தத்தில் எழும் தமோகுணம், ரஜோகுணம், அஹங்காரம் ஆகியவற்றின் மோதல். சேது-பந்தம் (நீல-நளன்) சாஸ்திர-நோக்கில் லீலை; ஆனால் சோபான-தர்க்கத்தில் அது ‘நாமம்’ மற்றும் ‘கிருபை’யின் பாலம்: ஜாம்பவான் உபதேசம், ஹனுமான் வாக்கு, ராமன் ஆணை—மூன்றும் சேர்ந்து சாதனையின் திரிவேணி ஆகின்றன. ராமேஸ்வர-ஸ்தாபனையால் சிவ-விஷ்ணு-ஐக்யத்தின் சித்தாந்தம் வெளிப்படுகிறது: ராமன் சிவ-பூஜை செய்கிறார்; சிவன் ராம-பக்தியை பரமமாகக் கருதுகிறார்; இதனால் நிர்குண-சகுணத்தின் சேதுவும் அமைக்கப்படுகிறது. ராவண-மந்தோதரி உரையாடலில் நீதி-சாஸ்திரம் நுழைகிறது: அஹங்காரத்தின் குருட்தனம், விவேகத்தை மறுப்பது—வீழ்ச்சிக்குக் காரணம். இவ்வாறு லங்காகாண்டம் மனஸ்-யாத்திரையில் ‘நிர்ணயம்’ மற்றும் ‘பிரவேசம்’ என்ற படி—சேதுவைத் தாண்டி சாதகன் இப்போது தீர்மானப் போருக்கு (ஆத்ம-சுத்தி) அருகே செல்கிறான்.