Bala Kanda

உத்தரகாண்டத்தின் முழுப் பாவ-பிரவாகம் ‘விரக-சமாதானம்’ இலிருந்து ‘சாந்த-தத்துவம்’ நோக்கி நகர்கிறது. தொடக்கத்தில் அயோத்தியும் பரதனும் அனுபவித்த நீண்ட விரகம், ராம-ஆகமனத்தின் ‘லிட்டர்ஜிக்கல்’ உச்சத்தில் உருகுகிறது—கருணையிலிருந்து ஹர்ஷ/ஆனந்தம் நோக்கி. பின்னர் ராஜ்யாபிஷேகம் வெளிப்புற உற்சவமாக மட்டும் இல்லாமல் ‘சித்தாபிஷேகம்’ ஆகிறது: ராம-சீதையின் சோபை (பக்தி-ஶ்ருங்கார) மற்றும் சேவக-த்ராணம் (தாச்யம்) ஆகியவற்றோடு சாந்த-ரசம் அடர்த்தியாகிறது. நடு-பின்னர்பகுதியில் அத்புதத்தின் எழுச்சி (மாயா/ப்ரஹ்மாண்ட-தரிசனம், பக்தி-ப்ரதாபம்) சாதகனை விஸ்மயத்திலிருந்து வைராக்யம் நோக்கித் திருப்புகிறது. இறுதியில் கலியுக-வர்ணனம், அதம-லட்சணங்களின் பட்டியல், ‘X இன்றி Y இல்லை’ போன்ற சூத்திரங்கள்—இவை சாந்த-ரசத்திற்கு நீதி-உபதேசத்தின் கூர்மையைத் தருகின்றன; கருணை (மயங்கிய ஜீவனின் மீது தயை) மற்றும் வைராக்யம் (அசாரமான ஜகத்திலிருந்து விரக்தி) ஆகியவற்றோடு கதையின் நிஷ்கர்ஷம் ‘பக்தி-சிந்தாமணி’யின் நிலைத்தன்மையில் நிறைவு பெறுகிறது.