Sarga 99
Mahāpārśva-vadhaḥ — The Slaying of Mahāpārśva (Angada’s Counterstrike)
युद्धकाण्ड
சுக்ரீவன் கையால் மகோதரன் வீழ்ந்ததைப் பார்த்த மகாபார்ஷ்வனின் கோபம் தீவிரமாயிற்று. அவன் கொடிய அம்புமழையால் அங்கதனின் வானரப் படையைச் சிதறடித்து—சிலரின் அங்கங்களை வெட்டி, பலரைப் புண்படுத்தி—முன்னணியைச் சிறிது நேரம் தளரச் செய்தான். அந்த மனச்சோர்வைக் கண்ட அங்கதன் முன்னே பாய்ந்து இரும்புப் பரிகத்தை எறிந்து மகாபார்ஷ்வனைத் தேரிலிருந்து வீழ்த்தினான்; அதே வேளையில் ஜாம்பவான் பெருஞ்சிலையை எறிந்து ராக்ஷசத் தேரணியைத் தாக்கி, குதிரைகளை வீழ்த்தி தேரை உடைத்தான். மயக்கம் நீங்கி மகாபார்ஷ்வன் மீண்டும் தாக்குதலைத் தொடங்கினான்—அங்கதனை அம்புகளால் குத்தி, ஜாம்பவானையும் கவாக்ஷனையும் துளைத்தான். அப்போது அங்கதன் பயங்கரப் பரிகத்தைப் பிடித்து சுழற்றி மகாபார்ஷ்வனைத் தாக்கி, அருகில் சென்று கரத்தளத்தாலும் அடித்தான். மகாபார்ஷ்வன் பதிலடியாக போர்க் கோடாரியை எறிந்தான்; அங்கதன் அதைத் தவிர்ந்தான். இறுதியில் அங்கதன் மார்பு–இதயப் பகுதியில் குறிவைத்து தீர்மானமான குத்தடியாக முத்திரைபோல் தாக்கினான்; மகாபார்ஷ்வனின் இதயம் சிதைந்து அவன் உயிரிழந்து விழுந்தான். வானரர்கள் வெற்றிநாதம் முழங்கினர்; லங்கையின் மாளிகைகள் நடுங்கின; அந்த ஆரவாரத்தைச் செவிமடுத்த ராவணன் மீண்டும் போருக்கு மனத்தைத் திருப்பினான்—போரின் போக்கும் மனஅழுத்தமும் மேலும் உயர்ந்தன.
Shlokas
Verse 1
महोदरेतुनिहतेमहापार्श्वोमहाबलः ।सुग्रीवेणसमीक्ष्याथक्रोधात्सम्ररक्तलोचनः ।।।।अङ्गदस्यचमूंभीमांक्षोभयामाससायकैः ।
மஹோதரன் வீழ்ந்தபின், அது சுக்ரீவனால் நிகழ்ந்ததெனக் கண்டு, மஹாபலன் மஹாபார்ஷ்வன் கோபத்தால் செந்நேத்திரனானான். பின்னர் அவன் அம்புகளால் அங்கதனின் பயங்கர சேனையை கலக்கமுறச் செய்தான்.
Verse 2
सवानराणांमुख्यानामुत्तमाङ्गानिसर्वशः ।।।।पातयामानकायेभ्यःफलंवृन्तादिवानिलः ।
அந்த மஹாபார்ஷ்வன், வானரத் தலைவர்களின் தலைகளை எங்கும் உடல்களிலிருந்து வீழ்த்தினான்; காற்று காம்புகளிலிருந்து கனிகளை உதிர்ப்பதுபோல்.
Verse 3
केषांचिदिषुभिर्बाहुन् स्कन्धांश्छिच्छेदराक्षसः च ।।।।वानराणांसुङ्कृद्ध: पार्श्वंकेषांव्यदारयत् ।
மிகக் கோபமுற்ற அந்த ராட்சசன் அம்புகளால் சில வானரர்களின் கைகளையும் தோள்களையும் வெட்டி, சிலரின் பக்கவாட்டையும் கிழித்தான்.
Verse 4
तेऽर्दिताबाणवर्षेणमहापार्श्वेनवानराः ।।।।विषादविमुखाःसर्वेबभूवुर्गतचेतसः ।
மகாபார்ஷ்வனின் அம்புமழையால் தாக்கப்பட்ட அந்த வானரர்கள் அனைவரும் மனச்சோர்வடைந்து, உள்ளம் கலங்கி, அறிவும் மயங்கினர்.
Verse 5
निरीक्ष्यबलमुद्विग्नमङ्गदोराक्षसार्दितम् ।।।।वेगंचक्रेमहावेगमहाबाहुस्समुद्रइवपर्वणि ।
ராட்சசத் தாக்குதலால் கலங்கிய படையைக் கண்டு, மகாபாகு மகாவேகன் அங்கதன் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்தான்; பௌர்ணமி நாளில் கடல் பெருகுவதுபோல்.
Verse 6
आयसंपरिघंगृह्यसूर्यरमशिसमप्रभम् ।।।।समरेवानरश्रेष्ठोमहापार्श्वेन्यपातयत् ।
சூரியக் கதிர்களைப் போல் ஒளிரும் இரும்புக் கம்பத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, வானரர்களில் சிறந்தவன் போரில் அதை மகாபார்ஷ்வன் மீது எறிந்தான்।
Verse 7
स तुतेनप्रहारेणमहापार्श्वोविचेतनः ।।।।ससूतस्स्यन्दनात्तस्माद्विसंज्ञश्चापतद्भुवि ।
அந்த அடியால் மகாபார்ஷ்வன் மயங்கி, சாரதியுடன் அந்தத் தேரிலிருந்து உணர்விழந்து தரையில் விழுந்தான்।
Verse 8
स ऋक्षराजस्तेजस्वीनीलाञ्जनचयोपमः ।।।।निष्पत्यसुमहावीर्यस्स्वाद्व्यूहन्मेघसन्निभात् ।प्रगृह्यगिरिशृङ्गाभांक्रुद्धस्सविपुलांशिलाम् ।।।।अश्वाञ्जघानतरसाबभञ्जतम् स्यन्दनं च तम् ।
அப்போது நீலாஞ்சனக் குவியலைப் போன்ற கருநிறத்துடன் ஒளிவீசும் கரடி அரசன் ஜாம்பவான், மேகத்தை ஒத்த தன் படைவ்யூஹத்திலிருந்து மாபெரும் வீரத்துடன் பாய்ந்து வெளிப்பட்டான்।
Verse 9
स ऋक्षराजस्तेजस्वीनीलाञ्जनचयोपमः ।।6.99.8।।निष्पत्यसुमहावीर्यस्स्वाद्व्यूहन्मेघसन्निभात् ।प्रगृह्यगिरिशृङ्गाभांक्रुद्धस्सविपुलांशिलाम् ।।6.99.9।।अश्वाञ्जघानतरसाबभञ्जतम् स्यन्दनं च तम् ।
சினம் கொண்ட அவன் மலைச் சிகரம்போன்ற பெரும் பாறையைப் பற்றிக் கொண்டு, பேர்வேகத்துடன் குதிரைகளைத் தாக்கி வீழ்த்தி, அந்தத் தேரையும் உடைத்துச் சிதைத்தான்.
Verse 10
मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तुमहापार्श्वोमहाबलः ।।।।अङ्गदंबहुभिर्बाणैर्भूयस्तंप्रत्यविध्यत ।
சிறிது நேரத்தில் உணர்வு மீண்ட மஹாபலன் மஹாபார்ஷ்வன், மீண்டும் பல அம்புகளால் அங்கதனைத் துளைத்தான்.
Verse 11
जाम्बवन्तंत्रिभिर्बाणैराजघानस्तनान्तरे ।।।।ऋक्षराजंगवाक्षं च जघानबहुभिश्शरैः ।
அவன் ஜாம்பவானின் மார்பில் மூன்று அம்புகளைப் பாய்ச்சினான்; மேலும் கரடி-அரசனையும் கவாக்ஷனையும் பல அம்புகளால் தாக்கினான்.
Verse 12
जाम्बवन्तंगवाक्षं च स दृष्टवाशरपीडितौ ।।।।जग्राहपरिघंघोरमङ्गदःक्रोधमूर्छितः ।
ஜாம்பவானையும் கவாக்ஷனையும் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களாகக் கண்டு, கோபத்தில் மயங்கிய அங்கதன் ஒரு பயங்கரமான பரிகம் (இரும்புக் கோல்-கதை) பிடித்தான்.
Verse 13
तस्याङ्गदःप्रकुपितोराक्षसस्यतमायसम् ।।।।दूरस्थितस्यपरिघंरविरश्मिसमप्रभम् ।द्वावाभ्यांभुजाभ्यांसङ्गृह्यभ्रामयित्वा च वेगवान् ।।।।महापार्श्वस्यचिक्षेपवधार्थंवालिनस्सुतः ।
அந்த ராக்ஷசனை நோக்கி கோபமுற்ற வாலியின் புதல்வன் அங்கதன், தூரத்தில் நின்றபடியே, சூரியக் கதிர்களைப் போல ஒளிவீசும் இரும்புப் பரிகத்தை இரு கரங்களாலும் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டு வேகமாகச் சுழற்றி, மகாபார்ஷ்வனை வதம் செய்யும் நோக்குடன் அவன் மீது எறிந்தான்।
Verse 14
तस्याङ्गदःप्रकुपितोराक्षसस्यतमायसम् ।।6.99.13।।दूरस्थितस्यपरिघंरविरश्मिसमप्रभम् ।द्वावाभ्यांभुजाभ्यांसङ्गृह्यभ्रामयित्वा च वेगवान् ।।6.99.14।।महापार्श्वस्यचिक्षेपवधार्थंवालिनस्सुतः ।
அந்த ராக்ஷசனை நோக்கி கோபமுற்ற வாலியின் புதல்வன் அங்கதன், தூரத்தில் நின்றபடியே, சூரியக் கதிர்களைப் போல ஒளிவீசும் இரும்புப் பரிகத்தை இரு கரங்களாலும் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டு வேகமாகச் சுழற்றி, மகாபார்ஷ்வனை வதம் செய்யும் நோக்குடன் அவன் மீது எறிந்தான்।
Verse 15
स तुक्षिप्तोबलवतापरिघन्तस्यरक्षसः ।।।।धनुश्चसशरंहस्ताछचिरस्त्रांचाप्यपातयत् ।
வலிமையுடன் எறியப்பட்ட அந்தப் பரிகம், அந்த ராக்ஷசனின் கையிலிருந்த அம்புகளுடன் கூடிய வில்லையும் கீழே விழச் செய்தது; அவனுடைய தலைக்கவசங்களையும் தள்ளி வீழ்த்தியது।
Verse 16
तंसमासाद्यवेगेनवालिपुत्रःप्रतापवान् ।।।।तलेनाभ्यहनत्क्रुद्धः कर्णमूले सकुण्डले ।
வேகமாக அருகே சென்று, வீரமிகு வாலியின் புதல்வன் கோபத்துடன், குண்டலங்கள் தொங்கும் காதின் அடிப்பகுதியில் தன் உள்ளங்கையால் பலமாக அடித்தான்।
Verse 17
स तुक्रुद्धोमहावेगोमहापार्श्वोमहाद्युति ।।।।करेणैकेनजग्राहसुमहान्तंपरश्वथम् ।
அப்போது கோபமுற்று, மிகுந்த வேகமும் பேரொளியும் கொண்ட மகாபார்ஷ்வன், ஒரு கையால் மிகப் பெரிய பரசு (போர்க் கோடரி) ஒன்றைப் பற்றிக் கொண்டான்।
Verse 18
तंम्तैलधौतंविमलंशैलसारमयंदृढम् ।।।।राक्षसःपरमक्रुद्धोवालिपुत्रेन्यपातयत् ।
எண்ணெயால் மெருகூட்டப்பட்டு, மாசற்றதாக, மலைப் பாறையின் சாரம்போல் கடினமும் உறுதியும் கொண்ட அந்தப் பரசுவை, அந்த ராக்ஷசன் அளவற்ற கோபத்துடன் வாலியின் புதல்வன் மீது எறிந்தான்।
Verse 19
तेनवामांसफलकेभृशंप्रत्यवपादितम् ।।।।अङ्गदोमोक्ष्यामाससरोषस्सपरश्वधम् ।
இடது தோள்பலகை நோக்கி பலமாக பரசு வீசப்பட்டாலும், கோபத்தில் எரிந்த அங்கதன் அந்த அடியைத் தவிர்த்தான்.
Verse 20
सवीरोवज्रसङ्काशमङ्गदोमुष्टिमात्मनः ।।।।संवर्तयत्सुसङ्कृद्धःपितृतुल्यपराक्रमः ।
அப்போது தந்தையை ஒத்த பராக்கிரமம் கொண்ட வீரன் அங்கதன் மிகக் கோபமுற்று, வஜ்ரம் போல் கடினமான தன் முஷ்டியை இறுக்கமாகச் சுருக்கினான்.
Verse 21
राक्षसस्यस्तनाभ्याशेमर्मज्ञोहृदयंप्रति ।।।।इन्द्राशनिमस्पर्शं स मुष्टिंविन्यपातयत् ।
மர்மங்களை அறிந்த அவன், ராக்ஷசனின் மார்புப் பகுதியில் இதயத்தை நோக்கி, இந்திரனின் வஜ்ரத் தொடுதல்போன்ற தன் முஷ்டியைப் பதித்தான்.
Verse 22
तेनतस्यनिपातेनराक्षसस्यमहामृधे ।।।।पफालहृदयंचास्य स पपातहतोभुवि ।
அந்த அடியின் வீழ்ச்சியால் மகாபோரின் நடுவே அந்த ராக்ஷசனின் இதயம் பிளந்தது; அவன் கொல்லப்பட்டு தரையில் விழுந்தான்.
Verse 23
स्मिन्निपतितेभूमौतत्सैन्यंसम्प्रचुक्षुभे ।।।।अभवच्चमहान्क्रोधस्समरेरावणस्यतु ।
அவன் தரையில் விழுந்தவுடன் அந்தப் படை கலங்கி கொந்தளித்தது; போர்க்களத்தில் ராவணனுக்கு பேர்கோபம் எழுந்தது.
Verse 24
वानराणांश्चहृष्टानांसिंहनादःसुपुष्कलः ।।।।स्पोटयन्निवशब्देनलङ्कांसाट्टालगोपुराम् ।महेन्द्रेणेवदेवानांनादस्समभवन्महान् ।।।।
மகிழ்ந்த வானரர்களின் மிகப் பெரும் சிங்கநாதம் எழுந்தது; அதன் முழக்கத்தால் மாடமாளிகைகளும் கோபுரங்களும் உடைய லங்கா அதிர்ந்ததுபோல் தோன்றியது. தேவருலகிலும், மகேந்திரன் (இந்திரன்) அருகில் இருப்பதுபோல், பேராரவம் எழுந்தது.
Verse 25
वानराणांश्चहृष्टानांसिंहनादःसुपुष्कलः ।।6.99.24।।स्पोटयन्निवशब्देनलङ्कांसाट्टालगोपुराम् ।महेन्द्रेणेवदेवानांनादस्समभवन्महान् ।।6.99.25।।
அந்த அடியின் வீழ்ச்சியால் மகாபோரின் நடுவே அந்த ராக்ஷசனின் இதயம் பிளந்தது; அவன் கொல்லப்பட்டு தரையில் விழுந்தான்.
Verse 26
अथैन्द्रशत्रुस्त्रिदिवालयानांवनौकनांचैवम्हाप्रणादम् ।श्रुत्वासरोषंयुधिराक्षसेन्द्रः ।पुनश्चयुद्धाभिमुखोऽवतस्थे ।।।।
அப்போது இந்திரசத்ருவான ராக்ஷசேந்திரன், திரிதிவவாசிகளும் வனவாசி வானரர்களும் எழுப்பிய மாபெரும் ஆரவாரத்தைச் செவிமடுத்து, கோபம் கொண்டு மீண்டும் போர்முனையில் நின்றான்।
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Aṅgada’s escalation from defensive response to decisive neutralization of a commander who is inflicting indiscriminate casualties on allied troops; the episode frames leadership as the duty to restore battlefield stability while protecting the broader force.
Though largely non-dialogic, the sarga teaches that courage is inseparable from discernment: Aṅgada observes collective distress, acts to restore morale, and applies targeted force (marmaprahāra) to end a destructive threat—illustrating duty-driven action rather than impulsive violence.
Laṅkā is highlighted as a resonant war-space: the vānaras’ victory-roar is described as vibrating its attics and gateways (sāṭṭāla-gopura), underscoring the city’s architectural presence and the psychological reach of battlefield sound.