Sarga 88

Verse 1

विभीषणवच्श्रुत्वारावणिःक्रोधमूर्छितः ।अब्रवीत्परुषंवाक्यंवेगेनाभ्युत्पपात च ।।।।

விபீஷணனின் சொற்களை கேட்ட ராவணி கோபத்தில் மயங்கினான்; கடுமையான வார்த்தைகள் கூறி, வேகமாக முன்னே பாய்ந்தான்।

Verse 2

उद्यतायुधनिस्त्रिंशोरथेसुसमलङ्कृते ।कालाश्वयुक्तेमहतिस्थितःकालान्तकोपमः ।।।।महाप्रमाणमुद्यम्यविपुलंवेगवद्धृढम् ।धनुर्बीमंपरामृश्यशरांश्चामित्रनाशनान् ।।।।

அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய தேரில், கரிய குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, ஆயுதமும் வாளும் உயர்த்தி இந்திரஜித் பிரளயாந்தக் காலத்தின் மரணம்போல் நின்றான். அவன் பெரிதும் நீளமும் உறுதியும் வேகமும் கொண்ட பயங்கர வில்லைக் கையிலெடுத்து, பகைநாசக அம்புகளையும் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 3

उद्यतायुधनिस्त्रिंशोरथेसुसमलङ्कृते ।कालाश्वयुक्तेमहतिस्थितःकालान्तकोपमः ।।6.88.2।।महाप्रमाणमुद्यम्यविपुलंवेगवद्धृढम् ।धनुर्बीमंपरामृश्यशरांश्चामित्रनाशनान् ।।6.88.3।।

அவன் மிகப் பெரிதும் விரிந்தும் உறுதியும் வேகமுமுடைய அச்சமூட்டும் வில்லைக் கையெடுத்து; அந்தக் கொடிய ஆயுதத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, பகைநாசக அம்புகளையும் எடுத்தான்.

Verse 4

तंददर्शमहेष्वासोरथस्थस्समलङ्कृतः ।अलङ्कृतममित्रघ्नोराघवस्यानुजंबली ।।।।

அப்போது மிகச் சிறந்த வில்லாளனாகவும், அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் அமர்ந்தவனாகவும் இருந்த வலிமைமிக்க பகைவர்-நாசகன் இந்திரஜித், ராகவனின் இளைய சகோதரன் லக்ஷ்மணனை—அவனும் போர்க்கு அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டவனை—கண்டான்.

Verse 5

हनुमत्पृष्ठरूढमुदस्थरविप्रभम् ।उवाचैनंसमारब्ध: सौमित्रिंसविभीषणम् ।।।।तांश्चवानरशार्दूलान् पश्यध्वंमेपराक्रमम् ।

ஹனுமான் முதுகில் ஏறி, உதயசூரியனைப் போல ஒளிரும் சௌமித்ரி லக்ஷ்மணனை (விபீஷணனுடன்) கண்ட இந்திரஜித், போருக்கு முனைந்தவனாய் அவனிடமும் அந்த வானரச் சிங்கங்களிடமும்—“என் பராக்கிரமத்தைப் பாருங்கள்!” என்று கூறினான்.

Verse 6

अद्यमत्कार्मुकोत्सृष्टंशरवर्षंदुरासदम् ।।।।मुक्तंवर्षमिवाकाशेवारयिष्यथसंयुगे ।

இன்று என் வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட, வானத்திலிருந்து பொழியும் மழையைப் போலத் தடுக்க இயலாத அம்புமழையை நீங்கள் போரில் தடுத்து நிறுத்த முடியாது.

Verse 7

अद्यवोमामकाबाणामहाकार्मुनिस्सृताः ।।।।विधमिष्यन्तिगात्राणितूलराशिमिवानलः ।

இன்று என் மகாதனுசிலிருந்து புறப்பட்ட என் அம்புகள் உங்கள் அங்கங்களைச் சிதைத்துத் தகர்த்துவிடும்—அக்னி பருத்திக் குவியலை எரிப்பதுபோல்.

Verse 8

तीक्षणसायकनिर्भन्नान्शूलशक्त्यृष्टितोमरैः ।।।।अद्यवोगमयिष्यामिसर्वानेनयमक्षयम् ।

கூரிய அம்புகளால் குத்தப்பட்டும், சூலம், சக்தி, ஈட்டி, தோமரம் ஆகியவற்றால் தாக்கப்பட்டும் இருக்கும் உங்களையெல்லாம் இன்று நான் யமலோகத்திற்கே அனுப்புவேன்.

Verse 9

क्षिपतश्शरवर्षाणिक्षिप्रहस्तस्यसम्युगे ।।।।जीमूतस्येननदतःकःस्थास्यतिममाग्रतः ।

போரில் என் விரைந்த கைகளால் அம்புமழை பொழிய, இடிமேகம்போல் நான் முழங்கினால்—என் முன்னால் யார் நில்ல முடியும்?

Verse 10

रात्रियुद्धेमयापूर्वंवज्राशनिसमैःशरैः ।।।।शायितौस्थोमयाभूमौविसंज्ञौसपुरस्सरौ ।

முன்னர் இரவுப் போரில், வஜ்ரம் போல் இடிக்கும் அம்புகளால் உன்னையும் உன் துணையையும் நான் வீழ்த்தினேன்; நீங்கள் இருவரும் மண்ணில் உணர்விழந்து கிடந்தீர்கள்।

Verse 11

स्मृतिर्नतेऽस्तिवामन्येव्यक्तंवायमसादनम् ।।।।आशीविषमिवक्रुद्धंयन्मांयोद्धुव्यवत्थित: ।

உனக்கு நினைவு மங்கியதோ, அல்லது நீ வெளிப்படையாக யமனின் இல்லத்திற்கான பாதையில் ஏறிவிட்டாயோ; ஏனெனில் கோபித்த விஷப் பாம்புபோல் என்னுடன் போரிடத் தயாராக நிற்கிறாய்।

Verse 12

तच्छ्रुत्वाराक्षसेन्द्रस्यगर्जितंलक्ष्मणस्तदा ।।।।अभीतवदनःक्रुद्धोरावणिंवाक्यमब्रवीत् ।

ராட்சசேந்திரனின் அந்த கர்ஜனையை கேட்ட லக்ஷ்மணன், அஞ்சாத முகத்துடன், கோபித்து ராவணியிடம் வார்த்தை கூறினான்।

Verse 13

उक्तश्चदुर्गमःपारःकार्याणांराक्षसत्वया ।।।।कार्याणांकर्मणांपारंयोगच्छति स बुद्धिमान् ।

ஓ ராட்சசா! நீ செயல்களின் ‘அடையக் கடினமான அப்பால் கரை’ என்று சொன்னாய்; ஆனால் செயலில் ஈடுபட்டு செயல்களின் முடிவை அடைவதே உண்மையான ஞானி.

Verse 14

सत्वमर्थस्यहीनार्थोदुरवासस्यकेनचित् ।।।।वाचाव्याहृत्यजानीषेकृतार्थोऽस्मीतिदुर्मते ।

ஓ தவறான மதியுடையவனே! நீ உண்மையான திறன் இன்றிப் போனவன்; பிறர்க்கும் கடினமானதை வெறும் வார்த்தையால் சொல்லி ‘நான் இலக்கை அடைந்தேன்’ என்று எண்ணுகிறாய்।

Verse 15

अन्तर्धानगतेनाजौयस्त्वयाचरितस्तदा ।।।।तस्कराचरितोमार्गःनैषवीरनिषेवितः ।

போரில் நீ ஒருகால் மறைந்து நடந்து சென்ற வழி திருடரின் வழி; அது வீரர்கள் பின்பற்றும் வழி அல்ல.

Verse 16

यथाबाणपथंप्राप्यस्थितोऽहंतवराक्षस ।।।।दर्शयस्वाद्यतत्तेजोवाचात्वंकिंविकत्थसे ।

ஓ ராக்ஷசா! உன் அம்பின் வீச்சுக்குள் வந்து நான் முன் நிற்கிறேன். இன்று உன் வீரத்தைக் காட்டு—வார்த்தைகளால் மட்டும் ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்?

Verse 17

एवमुक्तोधनुर्भीमंपरामृश्यमहाबलः ।।।।ससर्जनिशितान्बाणानिंद्रजित्समितिञ्जयः ।

லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கூறியதும், மாபலமும் போர்வெற்றியும் உடைய இந்திரஜித் பயங்கர வில்லைக் கையிலெடுத்து கூரிய அம்புகளை எய்தான்.

Verse 18

तेनिसृष्टामहावेगाःशराःसर्पविषोपमाः ।।।।सम्प्राप्यलक्ष्मणंपेतुःश्वसन्तइवपन्नगाः ।

அவன் எய்த மிகவேகமான, பாம்பு விஷத்துக்கு ஒப்பான கொடிய அம்புகள் லக்ஷ்மணனை அடைந்து, சீறும் நாகங்கள் போல அவர்மேல் விழுந்தன.

Verse 19

रैरतिमहावेगैर्वेगवान्रावणात्मजः ।।।।सौमित्रिमिन्द्रजिद्युद्धेविव्याधशुभलक्षणम् ।

போரில் ராவணன் புதல்வன், மிகவேகமுடைய இந்திரஜித், பேர்வேகத்துடன் விடப்பட்ட அம்புகளால் சுபலக்ஷணமுடைய சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) ஐத் துளைத்தான்.

Verse 20

सशरैरतिविद्धाङ्गोरुधिरेणसमुक्षितः ।।।।शुशुभेलक्ष्मणःश्रीमान्विधूमइवपावकः ।

அம்புகளால் உடலெங்கும் கடுமையாகத் துளைக்கப்பட்டு, இரத்தத்தில் நனைந்த ஸ்ரீமான் லக்ஷ்மணன், புகையற்ற அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்து விளங்கினான்.

Verse 21

इन्द्रजित्त्वात्मनःकर्मप्रसमीक्ष्याधिगम्य च ।।।।विनद्यसुमहानादमिदंवचनमब्रवीत् ।

இந்திரஜித் தன் செயலை ஆராய்ந்து அருகே வந்து, மிகப் பெரும் முழக்கத்துடன் கர்ஜித்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 22

पत्रिणःशितधारास्तेकरामत्कार्मुकच्युताः ।।।।आदास्यन्तेऽद्यसौमित्रेजीवितंजीवितान्तकाः ।

சௌமித்ரியே! என் வில்லிலிருந்து பாய்ந்த இப் பற்களுடன் கூடிய கூர்மையான அம்புகள் உயிரை முடிப்பவை; இன்று அவை உன் உயிரை பறித்துவிடும்.

Verse 23

अद्यगोमायुसङ्घाश्चश्येनसङ्घाश्चलक्ष्मण ।।।।गृध्राश्चनिपतन्तुत्वांगतासुंनिहतंमया ।

லக்ஷ்மணா! இன்று நரிகளின் கூட்டங்களும், கழுகுகளின் கூட்டங்களும், கழுகுப்பறவைகளும்—என்னால் கொல்லப்பட்டு உயிரற்றுக் கிடக்கும் உன் மேல் பாய்ந்து இறங்கட்டும்.

Verse 24

क्षत्रबन्धुंसदानार्यंरामःपरमदुर्मतिः ।।।।भक्तम्भ्रातरमद्यैवत्वांद्रक्ष्यतिहतंमया ।

என்றும் க்ஷத்ரபந்து, மிகுந்த துர்மதி கொண்ட ராமன் இன்று உன்னை—தன் பக்த சகோதரனை—என் கையால் கொல்லப்பட்டவனாகக் காண்பான்.

Verse 25

विशस्तकवचंभूमौव्यपविद्धशराससनम् ।।।।हृतोत्तमाङ्गंसौमित्रत्वामद्यनिहतंमया ।

ஓ சௌமித்ரி! இன்று ராமன் உன்னை என் கையால் கொல்லப்பட்டவனாகக் காண்பான்—பூமியில் விழுந்து, கவசம் சிதைந்து, வில் எறியப்பட்டு, தலை துண்டிக்கப்பட்டவனாக.

Verse 26

इतिब्रुवाणंसङ्कृद्ध: परुषंरावणात्मजम् ।।।।हेतुमद्वाक्यमत्यर्थंलक्ष्मणःप्रत्युवाच ह ।

ராவணன் மகன் கடுமையாகப் பேசிக் கொண்டிருக்க, கோபமுற்ற லக்ஷ்மணன் காரணமுள்ள, பொருள்மிக்க, கூர்மையான பதிலை அளித்தான்.

Verse 27

वाग्बलंत्यजदुर्बुद्धेक्रूरकर्मासिराक्षस ।।।।अथकस्माद्वदस्येतत्सम्पादयसुकर्मणा ।

தீய புத்தியுள்ள ராக்ஷஸா! வெறும் வாக்குப் பலத்தை விட்டுவிடு; உன் செயல்கள் கொடூரமானவை. இப்போது ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்? நல்ல செயலில் செய்து காட்டி நிரூபி.

Verse 28

कृत्वाकत्थसेकर्मकिमर्थमिहराक्षस ।।।।कुरुतत्कर्मयेनाहंश्रद्धध्यांतवकत्थनम् ।

ஓ ராக்ஷஸா! செயலைச் செய்து முடிக்காமல் இங்கே ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்? உன் பெருமொழிகளை நான் நம்புமாறு அந்தச் செயலைச் செய்து காட்டு.

Verse 29

अनुक्त्वापरुषंवाक्यंकिञ्चिदप्यनवक्षिपन् ।।।।अविकत्थन्वधिष्यामित्वांपश्यपुरुषाधम ।

கடுஞ்சொல் ஒன்றும் உரையாது, எதிர்சொல்லால் இடைமறிக்காது, பெருமை பேசாது—நான் உன்னை வீழ்த்துவேன். பார், ஓ மனிதாதமா!

Verse 30

इत्युक्त्वापञ्चनाराचानाकर्णापूरितान् शितान् ।।।।निजघानमहावेगाल्लक्ष्मणोराक्षसोरसि ।

இவ்வாறு கூறி, லக்ஷ்மணன் ஐந்து கூர்மையான நாராச அம்புகளைச் செவிவரை இழுத்து, பேர்வேகத்துடன் ராக்ஷசனின் மார்பில் பாய்ச்சினான்.

Verse 31

सुपत्रवाजिताबाणाज्वलिताइवपन्नगाः ।।।।नैरृतोरस्यभासन्तसवितूरश्मयोयथा ।

அழகிய இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அம்புகள், ராக்ஷசனின் மார்பில் எரியும் பாம்புகள் போலவும், சூரியக் கதிர்கள் போலவும் ஒளிர்ந்தன.

Verse 32

सःशरैराहतस्तेनसरोषोरावणात्मजः ।।।।सुप्रयुक्तैस्त्रिभिर्भाणैःप्रतिविव्याधलक्ष्मणम् ।

அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட ராவணன் மகன் கோபம் கொண்டு எழுந்து, பதிலடியாக நன்கு குறிவைத்து விடப்பட்ட மூன்று அம்புகளால் லக்ஷ்மணனைத் துளைத்தான்.

Verse 33

सःबभूवमहाभीमोनरराक्षससिंहयोः ।।।।विमर्दस्तुमुलोयुद्धेपरस्परजयैषिणोः ।

மனிதர்களின் சிங்கமும் ராக்ஷஸர்களின் சிங்கமும் ஆகிய இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி மோதியபோது, போர்க்களத்தில் அந்த மோதல் மிகக் கொடியதும் கலகலப்பானதும் ஆனது.

Verse 34

उभौहिबलसम्पन्नावुभौविक्रमशालिनौ ।।।।उभौपरमदुर्ज्ञेयावतुल्यबलतेजसौ ।

இருவரும் வலிமை நிறைந்தவர்கள்; இருவரும் வீரத்தில் சிறந்தவர்கள்; இருவரையும் வெல்வது மிக அரிது—வலமும் தீவிரத் தேஜஸும் இருவருக்கும் சமம்.

Verse 35

युयुधातेतदावीरौग्रहाविवनभोगतौ ।।।।बलवृत्राविवाभीतौयुधितौदुष्प्रधर्षणौ ।

அப்போது அந்த இரு வீரரும் வானில் உள்ள இரு விண்மீன்கள்போல் ஒளிர்ந்து போரிட்டனர்; போர்க்களத்தில் இந்திரன்–விருத்திரன் போல அஞ்சாதவர்களாய், பகைவரால் அடக்க இயலாதவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 36

युयुधातेमहात्मानौतदाकेसरिणाविव ।।।।बहूनवसृजन्तौहिमार्गणौघानवस्थितौ ।नरराक्षससिम्होतौप्रहृष्टावभ्ययुध्यताम् ।।।।

அப்போது அந்த இரு மகாத்மாக்களும் இரு சிங்கங்கள் போலப் போரிட்டனர்; உறுதியாக நின்றபடியே அம்புகளின் பெருக்கை இடையறாது பொழிந்தனர். மனிதர்–ராக்ஷசர் இருவரிலும் சிங்கச் சாம்பியன்களாய் விளங்கிய அவர்கள் இருவரும் பேருவகையுடன் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து மோதிப் போரிட்டனர்.