Sarga 87
न्यग्रोध-प्रवेश-निवारणम् (Preventing Indrajit’s Banyan-Tree Rite) / Indrajit Confronts Vibhishana
युद्धकाण्ड
விபீஷணன் லக்ஷ்மணனுக்கு முறையாக அறிவுறுத்தி, அவனை ஒரு வனப்பகுதிக்குக் கொண்டு சென்று, மேகம்போல் கருமை நிறமுடைய பயங்கர ந்யக்ரோதம் (ஆலமரம்) ஒன்றைக் காட்டினான். இந்த இடத்தில் இந்திரஜித் ஹோம-அர்ப்பணம் செய்து மந்திரபலத்தால் மறைவனாகி, போரில் உயிர்க்கொல்லும் மேலாதிக்கம் பெறுவான்; ஆகவே அவன் ஆலமரத்திற்குள் புகுவதற்கு முன்பே லக்ஷ்மணன் தீப்பொறிபோல் எரியும் அம்புகளால் அவன் ரதம், குதிரைகள், சாரதியை அழிக்க வேண்டும் என்று கூறினான். லக்ஷ்மணன் ஒப்புக்கொண்டு, வில்லைக் கயிற்றின் டங்காரத்துடன் தயார் நிலையில் காத்திருந்தான். அப்போது ஒளிவீசும் ரதத்தில் இந்திரஜித் தோன்றி நேரடி போருக்கு அழைத்தான். பின்னர் கடுமையான வாக்குவாதம் எழுந்தது—சொந்த உறவினரை விட்டுத் ‘பிறர்’ சரணடைந்தவன் என விபீஷணனை இந்திரஜித் பழித்தான்; குறை இருந்தாலும் தன் பக்கத்தையே விடக்கூடாது என்று வாதிட்டான். விபீஷணன் தர்மத்தை முன்வைத்து பதிலளித்தான்: ராக்ஷச குலத்தில் பிறந்தாலும் கொடுஞ்செயல்களைத் துறந்தேன்; அதர்மச் சங்கம் விஷப்பாம்பைத் தள்ளிவிடுவது போலவும், எரியும் வீட்டை விட்டு வெளியேறுவது போலவும் விலக்கத்தக்கது. திருட்டு, பிறர் மனைவியை அபகரித்தல், நண்பர்களில் அவநம்பிக்கை, முனிவர் வதை, தேவர்களை வெறுத்தல், அகந்தை, கோபம், பகை—இவை ராவணனின் நன்மையை மழைமேகங்கள் மலைச்சிகரங்களை மறைப்பதுபோல் மறைத்தன; லங்கையின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது என்றான். இறுதியில், இந்திரஜித் மரணப் பாசத்தில் கட்டப்பட்டவன்; லக்ஷ்மணனின் அம்புகளை எதிர்கொண்ட பின் உயிருடன் திரும்பமாட்டான் என்று எச்சரித்தான்.
Shlokas
Verse 1
एवमुक्त्वातुसौमित्रिंजातहर्षोविभीषणः ।धनुष्पाणिंनमादायत्वरमाणोजगामसः ।।6.87.1।।
சௌமித்ரியிடம் இவ்வாறு கூறி விபீஷணன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தான்; வில்லைக் கையில் கொண்ட லக்ஷ்மணனை உடன் அழைத்துக் கொண்டு விரைந்து சென்றான்।
Verse 2
अविदूरंततोगत्वाप्रविश्यतुमहद्वनम् ।दर्शमामासतत्कर्मलक्ष्मणातविभीषणः ।।6.87.2।।
பின்பு அவர் சிறிது தூரம் சென்று மாபெரும் வனத்தில் நுழைந்து, செய்யவேண்டிய செயலை விபீஷணன் இலக்குமணனுக்குக் காட்டினான்।
Verse 3
नीलजीमूतसङ्काशंन्यग्रोधंभीमदर्शनम् ।तेजस्वीरावणभ्रातालक्ष्मणायन्यवेदयत् ।।6.87.3।।
மழைமேகக் கூட்டம்போல் கருமையாக, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய அந்த ஆலமரத்தை ஒளிமிக்க ராவணனின் சகோதரன் விபீஷணன் இலக்குமணனுக்குச் சுட்டிக் காட்டினான்।
Verse 4
इहोपहारंभूतानांबलवान्रावणात्मजः ।उपहृत्यततःपश्चात्सङ्ग्राममभिवर्तते ।।6.87.4।।
இங்கே வலிமைமிக்க ராவணனின் மகன், பூதகணங்களுக்கு காணிக்கை/பலியைச் செலுத்திய பின், அதன் பின்னர் போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறான்।
Verse 5
अदृश्टस्सर्वभूतानांततोभवतिराक्षसः ।निहन्तिसमरेशत्रून् बध्नाति च शरोत्तमैः ।।6.87.5।।
அதன்பின் அந்த இராட்சசன் எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகிறான்; போரில் பகைவர்களை அழிக்கிறான், மேலும் சிறந்த அம்புகளால் அவர்களைப் பிணைத்தும் விடுகிறான்।
Verse 6
तमप्रविष्टंन्यग्रोधंबलिनंरावणात्मजम् ।विध्वंसयशरैर्दीप्टै: सरथंसाश्वसारथिम् ।।6.87.6।।
இருளில் புகுந்து ஆலமரத்தினுள் நுழைய முயலும் அந்த வலிமைமிக்க இராவணபுத்திரனை, தீப்பொலிவுடைய அம்புகளால்—ரதம், குதிரைகள், சாரதியுடன் சேர்த்து—அழித்துவிடு.
Verse 7
तथेत्युक्त्वामहातेजास्सौमित्रिर्मित्रनन्दनः ।बभूवावस्थितस्तत्रचित्रंविस्फारयन्? धनुः ।।6.87.7।।
“அப்படியே” என்று கூறி, மாபெரும் தேஜஸுடைய சௌமித்ரி—நண்பர்களுக்கு மகிழ்வளிப்பவன்—அங்கே உறுதியாக நின்று, தன் அழகிய வில்லைக் கம்பீரமாகத் தண்காரமிடச் செய்தான்.
Verse 8
स रथेनाग्निवर्णेनबलवान्रावणात्मजः ।इन्द्रजित्कवचीखङ्गीसध्वजःप्रत्यदृश्यत ।।6.87.8।।
அக்னிவண்ணம் போல ஒளிரும் தேரில் வலிமைமிக்க ராவணன் மகன் இந்திரஜித் தோன்றினான்—கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, கொடியுடன்.
Verse 9
तमुवाचमहातेजाःपौलस्त्यमपराजितम् ।समह्वयेत्वांसमरेसम्यग्युद्धंप्रयच्छमे ।।6.87.9।।
அப்போது பேரொளி கொண்ட லக்ஷ்மணன் அந்தத் தோற்காத பௌலஸ்த்ய வம்சத்தாரை நோக்கி—“போரில் உன்னைச் சவால் செய்கிறேன்; எனக்கு நேர்மையான, நேருக்கு நேர் யுத்தத்தை அளி” என்றான்।
Verse 10
एवमुक्तोमहातेजामनस्वीरावणात्मजः ।अब्रवीत्परुषंवाक्यंतत्रदृष्टवाविभीषणम् ।।6.87.10।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மகாதேஜஸும் உறுதியான மனமும் உடைய ராவணபுத்ரன் அங்கே விபீஷணனைப் பார்த்து அவனிடம் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்.
Verse 11
इहत्वंजातसम्वृद्धःसाक्षाद्भ्रातापितुर्मम ।कथंद्रुह्यसिपुत्रस्यपितृव्योममराक्षस ।।6.87.11।।
நீ இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவன்; நீ உண்மையில் என் தந்தையின் சொந்த சகோதரன். அப்படியிருக்க, ஓ ராக்ஷஸா, பித்ருவ்யனாக இருந்து உன் அண்ணன் மகனான என்னிடம்—அவனுடைய புதல்வனான என்னிடம்—எப்படி துரோகம் செய்கிறாய்?
Verse 12
न ज्ञातित्वं न सौहार्धं न जातिस्तवदुर्मते ।प्रमाणं न च सौदर्यं न धर्मोधर्मदूषण ।।6.87.12।।
ஓ துர்மதியே, தர்மத்தை மாசுபடுத்துவோனே! உன்னில் உறவுணர்வு இல்லை, பாசம் இல்லை, குலநம்பிக்கை இல்லை; அளவுமுறை (மரியாதை) அறியாது, சகோதரப் பந்தமும் இல்லை, தர்மமும் இல்லை.
Verse 13
शोच्यस्त्वमसिदुर्बुद्धेनिन्दनीयश्चसाधुभिः ।यस्त्वंस्वजनमुत्सृज्यपरभृत्यत्वमागतः ।।6.87.13।।
ஓ துர்புத்தியே! நீ இரங்கத்தக்கவனும், நல்லோரால் கண்டிக்கத்தக்கவனும் ஆவாய்; ஏனெனில் நீ உன் சொந்தவர்களை விட்டுத் துறந்து பிறரின் அடிமைத்தனத்திற்கு வந்துவிட்டாய்.
Verse 14
नैतछचिथिलयाबुद्ध्यात्वंवेसतिमहदन्तरम् ।क्व च स्वजनसम्वासःक्व च नीचपराश्रयः ।।6.87.14।।
தளர்ந்த புத்தியால் நீ இந்தப் பெரும் வேறுபாட்டை உணரவில்லை—எங்கே சொந்தவர்களுடன் வாழ்வு, எங்கே இழிந்த பிறரின் சார்பு!
Verse 15
गुणवान्वापरजनःस्वजनोनिर्गुणोऽपिवा ।निर्गुणःस्वजनःश्रेयान् यःपरःपरएवसः ।।6.87.15।।
புறத்தவர் குணமுடையவராயினும், சொந்தவர் குணமற்றவராயினும், குறையுடனும் சொந்தவரே மேலானவர்; ஏனெனில் அந்நியன் அந்நியனாகவே இருப்பான்.
Verse 16
यसस्स्वपक्षंपरित्यज्यपरपक्षंनिषेवते ।स स्वपक्षेक्ष्यंप्राप्तेपश्चास्त्तैरेवहन्यते ।।6.87.16।।
தன் பக்கத்தை விட்டுப் பிறர் பக்கத்தைச் சார்பவன், தன் பக்கம் அழிந்தபின், பின்னர் அவன் சார்ந்த அதேவர்களாலேயே அழிக்கப்படுவான்.
Verse 17
निरनुक्रोशताचेयंयादृशीतेनिशाचर ।स्वजनेनत्वयाशक्यंपौरुषंरावणानुज ।।6.87.17।।
ஓ நிசாசரா, ராவணனின் தம்பியே! நீ காட்டும் இத்தகைய இரக்கமின்மை—இவ்வகை ‘வீரம்’ சொந்த மக்கள்மேல் திருப்பினாலே சாத்தியம்.
Verse 18
इत्युक्तोभ्रातृपुत्रेणप्रत्युवाचविभीषणः ।अजानन्निवमछचीलंकिंराक्षसविकत्थसे ।।6.87.18।।
அண்ணனின் மகன் இவ்வாறு சொன்னபோது விபீஷணன் பதிலளித்தான்—“ஓ ராக்ஷசா! என் இயல்பை அறியாதவன் போல நீ ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்?”
Verse 19
राक्षसेन्द्रसुतासाधोपारुष्यंत्यजगौरवात् ।कुलेयद्यप्यहंजातोरक्षसांक्रूरकर्मणाम् ।।6.87.19।।गुणोयःप्रथमोनृणंतन्मेशीलमराक्षसम् ।
ஓ ராக்ஷசேந்திரனின் தீய மகனே! மரியாதைக்காக இக்கடுமையை விட்டுவிடு. கொடிய செயல்கள் செய்யும் ராக்ஷசக் குலத்தில் நான் பிறந்தாலும், மனிதரின் முதன்மை நற்குணமான தர்மமே என் இயல்பு; ஆகவே என் பண்பு ராக்ஷசப் பண்பல்ல.
Verse 20
न रमेदारुणेनाहं न चाधर्मेणवैरमे ।।6.87.20।।भ्रात्राविषशीलोऽपिकथंभ्रातानिरस्यते ।
நான் கொடுமையில் மகிழ்வதில்லை; அதர்மத்திலும் இன்புறுவதில்லை. சகோதரன் விஷச் சுபாவமுடையவனாக இருந்தாலும், ஒரு சகோதரன் மற்றொரு சகோதரனை எவ்வாறு தள்ளிவிட முடியும்?
Verse 21
धर्मात्प्रच्युतशीलंहिपुरुषंपापनिश्चयम् ।।6.87.21।।त्यक्त्वासुखमवाप्नोतिहस्तादाशीविषंयथा ।
தர்மத்திலிருந்து வழுவிய குணமுடைய, பாவத்தில் உறுதியான மனிதனைத் துறந்தால் நலம் கிடைக்கும்—கையிலிருந்த விஷப் பாம்பை உதிர்த்தெறிவதுபோல்.
Verse 22
परस्वहरणेयुक्तंपरदाराभिमर्शकम् ।।6.87.22।।त्याज्यमाहुर्दुरात्मानंवेश्मप्रज्वलितंयथा ।
பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடுவதிலும், பிறர் மனைவியைக் களங்கப்படுத்துவதிலும் ஈடுபடும் அந்தத் துராத்மனைத் துறக்க வேண்டும்—தீப்பற்றிய வீட்டை விட்டொழிப்பதுபோல்.
Verse 23
परस्वानां च हरणंपरदाराभिमर्शनम् ।।6.87.23।।सुहृदामतिशङ्का च त्रयोदोषाःक्षयावहाः ।
பிறர் செல்வத்தைப் பறித்தல், பிறர் மனைவியைக் களங்கப்படுத்தல், நண்பர்கள்மீது அளவுக்கு மீறிய சந்தேகம்—இந்த மூன்று குற்றங்களும் அழிவைத் தருவன.
Verse 24
महर्षीणांवधोघोरस्सर्वदेवैश्चविग्रहः ।।6.87.24।।अभिमानश्चदोषश्चवैरित्वंप्रतिकूलता ।एतेदोषाममभ्रातुर्जीवितैश्वर्यनाशनाः ।।6.87.25।।गुणान्प्रच्छादयामासुःपर्वतानिवतोयदाः ।
மகर्षிகளைப் பயங்கரமாகக் கொன்றல், எல்லாத் தேவர்களுடனும் பகை, அகந்தை மற்றும் குற்றம் காணும் பழக்கம், பகைமை, எதிர்மறைச் செயல்—இக் குற்றங்கள் என் சகோதரனின் உயிரையும் அரசாட்சிச் செல்வத்தையும் அழித்தன. மழைமேகங்கள் மலைகளை மறைப்பதுபோல், அவன் நற்குணங்களை இவை மறைத்தன.
Verse 25
महर्षीणांवधोघोरस्सर्वदेवैश्चविग्रहः ।।6.87.24।।अभिमानश्चदोषश्चवैरित्वंप्रतिकूलता ।एतेदोषाममभ्रातुर्जीवितैश्वर्यनाशनाः ।।6.87.25।।गुणान्प्रच्छादयामासुःपर्वतानिवतोयदाः ।
அகந்தை, குற்றச்செயல், பகைமை, எதிர்மறை நடத்தை—இவையே என் அண்ணனின் உயிரும் அரசாட்சிச் செல்வமும் அழியக் காரணமான குற்றங்கள்।
Verse 26
दोषैरेतैःपरित्यक्तोमयाभ्रातापितातव ।।6.87.26।।नेयमस्तिपुरीलङ्का न च त्वं न च तेपिता ।
இத்தகைய குற்றங்களினாலேயே, என் சகோதரனான உன் தந்தையை நான் கைவிட்டேன். இந்த லங்காபுரி நிலைக்காது; நீயும் நிலைக்கமாட்டாய்; உன் தந்தையும் நிலைக்கமாட்டான்.
Verse 27
अतिमाननी च बालश्चदुर्विनीतश्चराक्षस ।बद्धस्त्वंकालपाशेनब्रूहिमांयद्यदिच्छसि ।।6.87.27।।
ஓ ராக்ஷசா! நீ மிக அகந்தையுடையவன், குழந்தைத்தனமுடையவன், ஒழுக்கமற்றவன். நீ காலனின் பாசத்தால் கட்டப்பட்டவன்; உனக்கு விருப்பமானதை எனக்குச் சொல்.
Verse 28
अद्यतेव्यसनंप्राप्तंकिंमांत्वामिहवक्ष्यसि ।प्रवेष्टुं न त्वयाशक्यंन्यग्रोधंराक्षसाधम ।।6.87.28।।
இன்று உனக்கு பேராபத்து வந்து சேர்ந்தது; இங்கே நீ என்னிடம் என்ன சொல்வாய்? ஓ ராக்ஷசாதமா! நீ ஆலமரத்தினுள் நுழைய இயலாது.
Verse 29
धर्षयित्वा च काकुत्स्थं न शक्यंजीवितुंत्वया ।युध्यस्वनरदेवेनलक्ष्मणेनरणेसह ।।6.87.29।।हतस्त्वंदेवताकार्यंकरिष्यसियमक्षये ।
காகுத்ஸ்த வம்சத்தாரைத் தாக்கிய நீ இனி உயிரோடு இருக்க இயலாது. போர்க்களத்தில் தேவதுல்ய நரதேவன் லக்ஷ்மணனுடன் யுத்தம் செய்; வீழ்ந்தபின் யமலோகத்தில் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாய்।
Verse 30
சேர்த்துவைத்த வலிமையைக் காட்டி, உன்னிடம் உள்ள எல்லா ஆயுதங்களையும் அம்புகளையும் செலவழி; ஆனால் லக்ஷ்மணனின் அம்புகளின் வீச்சுக்குள் வந்தவுடன் இன்று நீ—உன் படையுடன்—உயிரோடு தப்ப முடியாது।
Frequently Asked Questions
The dilemma is whether allegiance to one’s clan overrides moral law: Indrajit condemns Vibhīṣaṇa for leaving his kin, while Vibhīṣaṇa frames departure as a necessary rejection of adharmic leadership and cruel conduct.
Vibhīṣaṇa teaches that righteousness is prior to birth-group identity: association with the unrighteous should be abandoned (like casting off a venomous serpent or escaping a burning house), and destructive vices inevitably eclipse merit and bring ruin.
The nyagrodha (banyan tree) in a great forest functions as a tactical landmark tied to Indrajit’s ritualized advantage (offerings leading to invisibility), and Laṅkā is invoked as the threatened political center whose fate is linked to Rāvaṇa’s faults.